Advies nodig

Stop met dingen voor hem oplossen

Word gewoon weer zijn vriendin ipv maatschappelijk werker.

Op jezelf gaan wonen.

Waarom spreken jullie niet op zijn kamer of elders af dan? Edit: oh doe je al.
Maar daar ben je zelf ook bij, dus een beetje flauw om dat op je vriend af te schuiven. Hebben jullie al samen over oplossingen nagedacht?

En vind het ook lullig dat je hem afrekent op het niet hebben van leuke ouders.

Het klinkt als of je twijfelt tussen de huidige situation aanhouden of het uit maken, maar daartussen zitten zo veel opties! Probeer het met hem te bespreken en in overleg te bepalen hoe het anders kan (misschien kan hij om het weekend bij jou komen, jij wat vaker een dag/avond naar hem ipv gelijk een heel weekend) en als hij weet wat het met jou doet dat hij geen gulp zoekt zorgt dat misschien weer voor motivator voor hem. En daar naast vooral: ga samen leuke dingen doen!

Klinkt alsof de koek gewoon op is.
Op die leeftijd was een kleine kamer juist alleen maar handig want lekker klef doen, en genoeg leuks te doen buitenshuis.
Je bent nog veel te jong voor dat gehang en jammer/gek ook dat geen van beiden in het weekend werkt of andere afspraken heeft.
Werken =meer geld om leuke dingen te doen.
Ik zou helemaal gek worden van dat gehang in elkaars huizen en dan ook nog deels op de lip van je ouders.
Zorg voor wat geld en ga er op uit, en bedenk je of je dat leuk vindt met je vriend of liever met anderen. Dan weet je het al.

Doen jullie ook nog dingen met anderen, of alleen met elkaar?
En hoe lang moet hij nog op die kamer zitten, voordat hij een flatje kan betrekken? Studeert hij of werkt hij? Ik kan me voorstellen dat in een kamer de muren op je af komen..

Ik word een beetje moe als ik je verhaal lees, dat zorgen maken en die muren die op je af komen. Jullie zouden plezier van elkaar moeten hebben en energie van elkaar moeten krijgen. Doen jullie wel leuke dingen? Hebben jullie het in het verleden wel leuk gehad?

Bespreek je gevoel met hem zou ik zeggen en neem wat ruimte voor jezelf, daar lijk je behoefte aan te hebben. Ik denk dat het ook goed voor hem is, misschien zou het hem ertoe kunnen zetten aan zijn problemen te gaan werken als jij hem niet constant opvangt.

xxhumanxx schreef: ↑

09-10-2017 19:54

Vind het juist jammer dat hij dat vaak minder doet en zich laat tegen houden door zijn thuissituatie. Hij studeert nog, vrienden in de stad gaan in t weekend naar huis en vrienden vanuit het dorp van zijn ouders kan hij moeilijker zien doordat hij niet graag naar huis gaat. Echter zou hij wel bij oma en opa kunnen slapen.. voelt hij zich niet fijn bij

Wat zou hij doen als de optie van bij jouw ouders zijn er niet was? Ik zou het ook niet fijn vinden als mijn vriend niet veel zou ondernemen, terwijl hij niet alleen wil zitten. Heb je je gevoel met hem besproken?

Ik herken mij heel erg in jouw vriend. Ik denk dat hij heel blij is om jou en je ouders te hebben in zijn leven. Voor mij is deze situatie heel erg, maar heb (ook na jaren) ook de stap genomen om hulp te zoeken. Hulp zoeken is niet makkelijk en niet vanzelfsprekend, het is beschamend en emotioneel. Daarnaast moet je, voordat je hulp gaat zoeken ook zien dat je een 'probleem' hebt. Mijn tip zou zijn om bespreekbaar te maken wat dit met jou doet en dat je hem graag hierin wil helpen door bijvoorbeeld samen naar de huisarts te gaan om hem de eerste drempel over te tillen. Desnoods samen ook de afspraak maken aan de telefoon of online. Ik snap dat het veel is meid, maar ik denk dat hij er alleen maar beter uit kan komen.

Dus die paar uur in zo'n weekend op zijn kamer is al te veel?

Ik zou als ouders ook gek worden van iemand buiten eigen gezin die eigen leefruimte heeft en toch elke weekend in mijn huis zou zitten. Helemaal omdat mijn kind de kamer te krap vind. Maar ook als ze hier zitten helemaal niet leuk doet.

Zoek eigen woonruimte of dump hem. Erg leuk klinkt het allemaal niet.
Zorg dat je ouders weer wat rust en privacy terugkrijgen.

Jouw vriend kan er niks aan doen dat hij geen fijne ouders heeft daar kan hij weinig aan veranderen.
Als je echt iemand leuk vind dan heb je in mijn ogen aan een bezemkast genoeg.
Relatie/ vriendschappen zijn niet altijd voor de leuk en om te lachen.
Iedereen heeft zo zijn dingen wat minder leuk is.

Mijn vriend zijn vader is overleden en zijn moeder is niet leuk. En dat is nog erg vriendelijk verwoord.

In de beginperiode van onze relatie was hij vollop bezig zichzelf te ontwikkelen. Hij leerde zichzelf te zijn en kwam daardoor los te staan van zijn vrienden. Zijn vrienden pastten totaal niet bij hem ontdekte hij. Het klikte niet meer.
Op mij na had hij niemand meer. Thuis was zijn moeder hem altijd aan het manipuleren, ze was ronduit grof, haalde hem vaak naar beneden, noem maar op.

Hij mocht na 2 maanden al bij mij wonen. Hij had namelijk een erge ruzie met zijn moeder en ze had hem uitgeschreven.

Het was zwaar. In ene woon je niet meer alleen. Ik ben mezelf behoorlijk tegengekomen. Bleek bindingsangst te hebben, werd te sterk gespiegeld, kwam met mezelf in de kling.

Maar toch ben ik nog altijd dankbaar dat ik het heb gedaan. Ik houd zielsveel van hem. Heb veeel van hem mogen leren. En ik kon dit voor hem doen.

Wat maakt het dat je niet bij hem wilt zijn? Want alleen zaterdagmiddag is al teveel lijkt het. Dit had ik ook...maar pas toen ik bedacht waarom kon ik ermee aan de slag. Houdt je nog van hem? Heb je ooit van hem gehouden? Wat maakt hem zo leuk? Wat zou je missen als je het uitmaakt? Ben je bij hem,omdat je jezelf bij hem kan zijn? Zie je je oud worden met hem?

En belangrijkste; je denkt megaveel,maar wat voel je nou eigenlijk voor hem?

Bij mijn ex kon ik de emotie voelen waarom ik bij hem was. Verlatingsangst. Hij was namelijk niet zo tof eigenlijk. Mijn huidige vriend is totaal anders. Toch ging ik veel nadenken...het ging een paar keer uit. Totdat ik het gevoel tussen emotie en werkelijk gevoel ging leren kennen. Ik houd van mijn vriend en mijn gedachten probeerden een loopje met me te nemen.

Je kan ook kiezen voor een time out. Toen het uitging tussen ons en het echt menens was, voelde ik pas echt wat ik diep van binnen voelde.