Hyperymesis Gravidarum voor de 2de keer

Heftig zeg! Helaas weet ik precies wat je meemaakt. Ik heb deze zwangerschap ook HG, terwijl ik dat bij mijn dochter niet had. Ook al paar keer opgenomen geweest.
Ik ben nu 19 weken en de HG is sinds kort wel iets minder en ik kan weer wat meer, maar weg is het niet. Mijn grootse redding zijn de Zofran pillen ertegen. Die halen de scherpste randjes ervan af en moest veel minder spugen.
Ik zou toch eens naar de huisarts gaan en dan misschien doorverwijzing naar gynaecoloog, die kunnen je vaak beter helpen.
Oppassen voor uitdroging, dat is het gevaarlijkst. Vocht is vooral belangrijk en qua eten kijkt wat lukt en wat je wel smaakt.
Verder probeer echt zo veel mogelijk te rusten en geef dingen uit handen waar kan.
Qua werk kan ik niet veel advies geven, want ik werk nu niet. Enige wat ik kan zeggen is het toch zo snel mogelijk bespreekbaar maken bij je leidinggevende.

Heel veel sterkte!

Ach meid toch wat naar allemaal, zwangerschappen met allerlei complicaties.
Natuurlijk hoeft de tweede zwangerschap niet zo akelig te verlopen als de eerste, maar ik begrijp je angst daarvoor wel.
Ik wens je heel veel sterkte en hopelijk valt het mee!

Wat ontzettend naar voor de tweede keer misselijk. Helaas ben ik ervaringsdeskundige. Ik ben ook twee keer negen maanden misselijk geweest. Gelukkig ziekenhuisopname kunnen voorkomen met medicatie en heel rustig aan doen. De tweede zwangerschap vond ik zwaarder omdat ik wist wat me te wachten stond en ik ook voor een peuter moest zorgen (schuldgevoelens dat dat in het begin echt niet lukte). Maar aan de andere kant ook makkelijker, je weet veel beter waarvoor je het doet. Zou ik het opnieuw doen? Ja, gelijk. Er ligt hier een prachtig meisje van bijna 5 maanden op mijn arm te slapen. Wil ik het nog een keer doen? Nee, wat waren die twee keer negen maanden eindeloos lang.
Wat was ik blij toen de bevalling eindelijk begon. Met tien cm ontsluiting kon ik nog steeds blij zijn, want ik hoefde nooit meer misselijk te zijn. Dat had de verloskundige nog nooit meegemaakt.

Ik wens je heel veel sterkte de komende tijd, je kunt het. De vorige keer is het je ook gelukt!

Ik lees graag mee.... helaas heb ik dit ook gehad in 2016 van eerste kind... hier wel ziekenhuis opnames...
gelukkig wel veel support gehad van vriendinnen...

Wij willen ook graag gaan voor een 2de maar ergens toch ook weer heel bang weer zo ziek te worden.....

Elza, ik werd opgenomen toen ik bij de huisarts kwam en daar werd mijn urine gecontroleerd. Daaruit bleek dat ik uitdoogd was. Die heeft mij toen gelijk laten openen in het ziekenhuis.
Uitdoging kwam door het vele braken, kon zelfs geen slokje water binnen houden. Dan kan het hard gaan.

Lys, lastig als je het bij je eerste hebt gehad, lijkt mij indedaad eng die stap dan weer te maken.
Ik had het bij mijn eerste niet, dus niet elke zwangerschap is hetzelfde. Misschien helpt die gedachte?

Ik werd opgenomen toen ik bloed begon over te geven en steeds wegviel (als gevolg van t vele braken, dit was rond de 18weken) ik was daarvoor al vanaf 6 weken continu aan t braken maar steeds net niet uitgedroogd bij de controles.

Ik hoop voor je dat het beter gaat binnen nu en een aantal weken! Ik duim voor je!

Nienemunt,
Klopt hoeft idd niet zo te zijn! Die gedachte stelt wel gerust en uiteindelijk is de wens toch groter voor ons
Ik heb op dit moment nog een implanon maar die gaat ( zo is nu t plan) er in januari uit en dan maar afwachten hihi

Je hebt al de dappere keuze gemaakt om weer zwanger te worden, dus nu is het zoeken hoe je je zwangerschap het beste doorkomt. En het hoeft helemaal niet zo te lopen als de vorige keer, elke zwangerschap is anders lees ik vaak. Heb je vorige keer baat gehad bij medicijnen? Haal die nu al in huis. Op de site van hg staan ook alle medicatieopties. Heb je daarvan alles geprobeerd of zijn er nog nieuwigheden? Weet je verloskundige dat je vorige keer zo zoek bent geweest en dat je daarvoor gespannen bent?

Ik hoop zo dat het mee gaat vallen voor je! Ik ben nu 17w zwanger van een tweeling, mijn eerste kinderen, en ik ben nu net een beetje aan het bekomen van de ergste misselijkheid. En zo heftig was het, als ik andere verhalen lees, niet eens echt. Maar toch lijkt me nu al opnieuw zwanger worden, hopelijk van een eenling, al eng hierdoor.

Hai Elza84,

Allereerst, gefeliciteerd met je zwangerschap!

Wat ontzettend naar dat je opnieuw misselijk bent tijdens je zwangerschap. Ik heb, helaas, dezelfde ervaring. Tijdens mijn eerste zwangerschap hg en tijdens mijn tweede opnieuw (en zelfs erger, wrs omdat ik al een dochter had om voor te zorgen). Beiden keren opgenomen geweest ivm uitdroging en ondervoeding.

Mijn tip is: probeer je netwerk zoveel mogelijk in te schakelen. Ik heb destijds een mail gestuurd naar iedereen die dichtbij mij stond en daarin eerst uitgelegd wat de situatie was en vervolgens om hulp gevraagd. Vraag of mensen voor je man en kind willen koken voor meerdere dagen, neem een schoonmaakster, vraag of mensen af en toe een dagje voor je kind willen zorgen/logeren, als het mogelijk is: meld je ziek op je werk.

Woon je toevallig in omgeving Utrecht? Dan zou ik je best willen helpen. Laat het maar weten!

Heel veel sterkte voor nu!~

Liefs

rozijn schreef: ↑

22-10-2017 21:35

Hai Elza84,

Allereerst, gefeliciteerd met je zwangerschap!

Wat ontzettend naar dat je opnieuw misselijk bent tijdens je zwangerschap. Ik heb, helaas, dezelfde ervaring. Tijdens mijn eerste zwangerschap hg en tijdens mijn tweede opnieuw (en zelfs erger, wrs omdat ik al een dochter had om voor te zorgen). Beiden keren opgenomen geweest ivm uitdroging en ondervoeding.

Mijn tip is: probeer je netwerk zoveel mogelijk in te schakelen. Ik heb destijds een mail gestuurd naar iedereen die dichtbij mij stond en daarin eerst uitgelegd wat de situatie was en vervolgens om hulp gevraagd. Vraag of mensen voor je man en kind willen koken voor meerdere dagen, neem een schoonmaakster, vraag of mensen af en toe een dagje voor je kind willen zorgen/logeren, als het mogelijk is: meld je ziek op je werk.

Woon je toevallig in omgeving Utrecht? Dan zou ik je best willen helpen. Laat het maar weten!

Heel veel sterkte voor nu!~

Liefs

Vooral dit! Goede tips!!

Helaas dezelfde ervaring.
Nu 37+1 zwanger van de 2e en weer HG.

Een aantal opnames verder, een rits aan medicatie (emesafene, primperan, zofran en haldol) en eigenlijk weinig wat echt helpt behalve veel rusten/niks doen.. alleen maar eten/drinken wat ik wil(al is dat voor de 1000e x patat) en me erbij neerleggen dat het er dan vaak toch alsnog uitkomt. Ik dwing mezelf na het braken om toch weer een slokje te nemen. Er zijn dan momenten dat er toch iets blijft plakken.

Ondanks alles voel ik me nog steeds 24-7 misselijk, braak ik meelmaals p dag en word ik gelukkig over 1 week precies ingeleid.

Ik ervaar de 2e x ook als veel heftiger. Zeker omdat we er nu inderdaad 1 al hebben rondlopen. Hier hebben we gelukkig veel hulp bij.. en dat is ook nog mijn tip. Kijk wie uit je netwerk kan helpen in de verzorging van nr 1. Niet alleen voor jou rust, maar ook zodat hij/zij ook nog eens wat anders ziet/doet dan een zieke mama.

Je komt er doorheen echt!! Maar het is moeilijk. Als je opzoek bent naar lotgenoten. Er is een hele fijne facebook groep: praatgroep stg ZEHG.

Ik heb 2x HG gehad, ook opgenomen geweest omdat ik helemaal niets meer binnenhield. Leuk is anders, maar ergens vond ik het een verademing om de strijd met eten/drinken weer even niet aan hoeven te gaan als ik aan het infuus lag.

Er zijn al goede tips gegeven waar ik me bij aansluit. Vraag/accepteer hulp, ga naar de gyn o.a. voor medicatie en probeer het over je heen te laten komen. Ertegen vechten maakt het erger. Wees inventief, ik heb bijvoorbeeld en poos bevroren drinken en eten ingenomen. Dat slikte makkelijker en hield ik beter binnen.

Gefeliciteerd met je zwangerschap! Ook na de tweede keer was de beloning het meer dan waard

Beste elsa,
Heftig hé om te ervaren dat je voor de 2e x in dat schuitje zit. En dat met het idee dat je nog weken, maaaaanden er tegenaan zit te hikken. Ik zag zo tegen alles op toen het weer begon..en bijna niemand die me echt begreep.
De mensen die zeiden dat ik er wat moois voor terugkreeg of dat het maar max 9 maanden duurde,en dat ik daar maar overheen moest kijken, kon ik wel wat aandoen. En nog steeds eerlijk gezegd. Mijn jongste is nu 1, ik ben het nog steeds niet vergeten, allebei de keren niet.

De 2e x vond ik loodzwaar, omdat ik de hoop opgegeven had dat het beter zou gaan dan vorige x. De eerste x had ik steeds hoop dat het bij 12,15,18,20 enz. Weken beter zou gaan. Die hoop had ik de 2e x helemaal niet. Ik heb in het begin vaak gehoopt dat het een miskraam zou worden zodat ik mezelf weer beter zou voelen. Gelukkig is dat niet gebeurd want ik geniet elke dag van onze kinderen.

Wat ik wel makkelijker vond, ik had ontdekt dat rust houden echt verschil maakte dus deed dat de 2ex eerder. Ik durfde meer en eerder hulp in te schakelen omdat ik wist wat ons te wachten stond.

Ik heb letterlijk de dagen en uren afgeteld op de bank en in bed. Zorgen voor mijn oudste kindje van toen 1,5 kon ik niet. Wat voelde ik me schuldig omdat ik geen drinken voor haar kon halen, er geen gat in zag om brood te halen boven uit de vriezer en dan maar weer wat makkelijks gaf. Ik voelde me een slechte moeder, maar ik kon het niet. Heb er veel om gehuild en me er rot om gevoeld. Toen de baby er was heb ik met de oudste veel leuke dingen gedaan, om het voor mijn gevoel goed te maken. Gelukkig had ik lieve vrienden en familie om mij heen. Die hebben voor de oudste gezorgd, kleding en schoenen voor kind gekocht, huishoudelijke taken overgenomen, eten gekookt, de was gedaan etc.

Ik hoop dat je een fijn netwerk om je heen hebt die je helpen!

Ik wil je heel veel sterkte wensen, het komt weer goed!

Dit is wel de reden waarom wij nu geen kinderen meer willen. Beiden zien zo'n zwangerschap niet nog eens zitten.
Eerlijk gezegd heb ik de laatste zwangerschap nog steeds niet helemaal verwerkt denk ik! Het is het moeilijkste en zwaarste wat ik in mijn hele leven gedaan heb. Laat mij maar 5x bevallen ipv zwanger zijn.

Jou verhaal is zo herkenbaar mamaak. Niet alleen lichamelijk maar ook geestelijk is het gewoon super zwaar. Voor mij was het dieptepunt toen mijn dochtertje van twee me wilde troosten met een kusje en ik daar zo misselijk van werd dat ik alles eruit spuugde, gelukkig net niet over haar heen. Kan er nu nog om huilen als ik eraan terug denk.

Vergeten .... volgens velen ben je het allemaal vergeten als je je kindje in je armen hebt. Nou ik echt niet hoor. Een collega van mij kreeg nog de tranen in haar ogen toen we het erover hadden. Haar jongste is nu 23 jaar. Geeft wel aan hoe heftig zo'n zwangerschap is.

mamaak schreef: ↑

24-10-2017 01:02

Beste elsa,
Heftig hé om te ervaren dat je voor de 2e x in dat schuitje zit. En dat met het idee dat je nog weken, maaaaanden er tegenaan zit te hikken. Ik zag zo tegen alles op toen het weer begon..en bijna niemand die me echt begreep.
De mensen die zeiden dat ik er wat moois voor terugkreeg of dat het maar max 9 maanden duurde,en dat ik daar maar overheen moest kijken, kon ik wel wat aandoen. En nog steeds eerlijk gezegd. Mijn jongste is nu 1, ik ben het nog steeds niet vergeten, allebei de keren niet.

De 2e x vond ik loodzwaar, omdat ik de hoop opgegeven had dat het beter zou gaan dan vorige x. De eerste x had ik steeds hoop dat het bij 12,15,18,20 enz. Weken beter zou gaan. Die hoop had ik de 2e x helemaal niet. Ik heb in het begin vaak gehoopt dat het een miskraam zou worden zodat ik mezelf weer beter zou voelen. Gelukkig is dat niet gebeurd want ik geniet elke dag van onze kinderen.

Wat ik wel makkelijker vond, ik had ontdekt dat rust houden echt verschil maakte dus deed dat de 2ex eerder. Ik durfde meer en eerder hulp in te schakelen omdat ik wist wat ons te wachten stond.

Ik heb letterlijk de dagen en uren afgeteld op de bank en in bed. Zorgen voor mijn oudste kindje van toen 1,5 kon ik niet. Wat voelde ik me schuldig omdat ik geen drinken voor haar kon halen, er geen gat in zag om brood te halen boven uit de vriezer en dan maar weer wat makkelijks gaf. Ik voelde me een slechte moeder, maar ik kon het niet. Heb er veel om gehuild en me er rot om gevoeld. Toen de baby er was heb ik met de oudste veel leuke dingen gedaan, om het voor mijn gevoel goed te maken. Gelukkig had ik lieve vrienden en familie om mij heen. Die hebben voor de oudste gezorgd, kleding en schoenen voor kind gekocht, huishoudelijke taken overgenomen, eten gekookt, de was gedaan etc.

Ik hoop dat je een fijn netwerk om je heen hebt die je helpen!

Ik wil je heel veel sterkte wensen, het komt weer goed!

Dit is wel de reden waarom wij nu geen kinderen meer willen. Beiden zien zo'n zwangerschap niet nog eens zitten.
Eerlijk gezegd heb ik de laatste zwangerschap nog steeds niet helemaal verwerkt denk ik! Het is het moeilijkste en zwaarste wat ik in mijn hele leven gedaan heb. Laat mij maar 5x bevallen ipv zwanger zijn.

Alles wat je schrijft is zoo herkenbaar (helaas)! Het is voor mij ook, by far, het heftigste wat ik ooit heb meegemaakt. Bij ons zal er om deze reden ook nooit een derde komen.

To, hoe gaat het nu met je??