Gezondheid
alle pijlers
Zenuwpijn en meer
zondag 24 september 2017 om 05:04
Ik open dit topic om even van me af te schrijven en hopelijk ook wat herkenning.
Na een paar enorm stressvolle jaren die vooral in het teken stonden van 'niet nadenken maar doorpakken' is er in ons gezin eindelijk wat rust gekomen.
Na jaren werkeloos thuis te hebben gezeten is mijn man sinds een paar maanden weer aan het werk. Niet alleen voor hem ontzettend fijn, maar ook financieel een enorme opluchting en ik ben iets gas teruggaan nemen qua werk, vooral ook om meer thuis te kunnen zijn voor onze zoon.
Allemaal heel fijn tot dat mijn klachten begonnen. Of eigenlijk waren de klachten er al een stuk langer maar omdat ik de focus meer legde op andere dingen (werken werken werken, niet zeuren maar doorgaan) gaf ik er minder aandacht aan.
Maar nu voel ik me gesloopt. En er geen aandacht aan besteden lukt ook niet meer.
Ik voel me uitgeput. In eerste instantie ging ik er vanuit dat dat kwam omdat alle stress van de afgelopen jaren uit mijn lichaam kwam.
Maar ik ben te moe. En het zit niet in mijn karakter om ergens lang in te blijven hangen, dus inmiddels heb ik dat idee wel losgelaten.
Ik voel me lusteloos, uitgeput, ik kan me nergens toe zetten. Ik ben vooral zo vreselijk moe.
Ik kan me niet concentreren. Boeken lezen doe ik al tijden niet meer want op blz 3 weet ik niet meer wat er op blz 2 stond.
Ik heb pijn, vooral in mijn benen.
Jaren geleden bleek ik beknelde zenuwen in mijn armen te hebben. De pijnscheuten die ik toen had (en nog heb) schieten nu met volle kracht door mijn benen.
Daarnaast zit er continu een zeurend gevoel in, een soort prikkende spierpijn.
Ik heb krachtsverlies in mijn benen, zo kan ik ineens door mijn benen zakken.
Vond mijn zoon wel grappig. 'Hey waar is mama nou?'
Wat me best verontrust is mijn zichtsverlies. Ik had al tijden hoofdpijn maar dacht aan stress.
Maar toen ik ineens de pakken van mijn man moest strijken en commentaar kreeg omdat er 3 vouwen in zijn broek zaten ipv 1 strakke, dacht ik shit. Ik zie ook echt niet wat ik doe. De grote massa zie ik wel maar met een waas erover, en scherp zie ik al tijden niet meer. Kijken is vermoeiend, vandaar die hoofdpijn?
Voor het eerst kreeg ik last van ontstoken ogen, het slijm liep er uit. Ranzig! Maar mijn zicht werd er niet beter op.
Naar de opticien gegaan om mijn ogen opnieuw te laten meten, niks anders als normaal, wel een hoge oogdruk (familiekwaal). Naar de oogarts, die mijn slechte zicht niet kon plaatsen maar wel wil laseren omdat mijn oogzenuwen beschadigd zijn.
Ik ben dood en doodmoe, een paar maanden geleden werkte ik 60 uur in een week, in mijn foodtruck, dus de hele dag staan.
Als ik nu een halve dag werk ben ik grof gezegd naar de kloten.
De pijn is inmiddels op meer plekken in mijn lichaam, mijn handen prikken, soms een pijnscheut in mijn gezicht, mijn rug doet continu zeurend pijn. Maar de plekken en heftigheid van de pijn wisselen sterk.
Dat onvoorspelbare maakt me moe, de pijn is ook nadrukkelijk aanwezig en dan die pijnscheuten er op onverwachte momenten bij, niet fijn. Op momenten zijn mijn voeten zo vreselijk koud dat ik er geen gevoel in heb, dat maakt lopen ook onprettig en onwennig. Het zijn net blokken ijs terwijl ze van buiten niet heel koud aanvoelen.
Omdat mijn vader al jaren zenuwpijn heeft (ms en aangezichtspijn) en ik qua gezondheid meer van zijn kwalen heb (hoge oogdruk, ziekte van hashimoto) is dit voor mij best eng.
Fijn dat ik met hem over de klachten kan praten want voor hem zeer herkenbaar, maar natuurlijk blijft de grote vraag, wat heb ik? En hoe kom ik hier af?
Ik ben pas 29, maar als je ziet hoe futloos en half kreupel ik momenteel door het huis schuif lijkt het daar niet op.
De huisarts heeft uitgebreid bloedonderzoek gedaan, de uitslag komt maandag of dinsdag en aan de hand daarvan hoop ik al iets verder te zijn.
Het belemmert nu behoorlijk mijn leven, ondanks dat ik niet op de bank blijf liggen maar wel mijn dagelijkse dingen doe, is vooral de pijn en krachtsverlies in mijn benen een belemmering en dat is best moeilijk. Ik had gisteren ineens zulke slappe benen dat ik niet goed kon staan onder de douche, in huis is dat minder erg dan wanneer ik dat ineens op mijn werk heb natuurlijk.
Omdat ik niet weet wat het is zit er ook continu die onzekerheid en dat is niet fijn. Ondanks dat ik best nuchter en vooral hard voor mezelf ben doet het wel wat met me.
Voor wie nog niet is afgehaakt met lezen, bedankt
.
Ik hoop dat er mensen zijn die iets herkennen en tips hebben.
Ik vind het moeilijk om met mijn man over te praten, dan maakt hij zich ook zorgen natuurlijk, dus zo even alles van me afschrijven is wel fijn.
Na een paar enorm stressvolle jaren die vooral in het teken stonden van 'niet nadenken maar doorpakken' is er in ons gezin eindelijk wat rust gekomen.
Na jaren werkeloos thuis te hebben gezeten is mijn man sinds een paar maanden weer aan het werk. Niet alleen voor hem ontzettend fijn, maar ook financieel een enorme opluchting en ik ben iets gas teruggaan nemen qua werk, vooral ook om meer thuis te kunnen zijn voor onze zoon.
Allemaal heel fijn tot dat mijn klachten begonnen. Of eigenlijk waren de klachten er al een stuk langer maar omdat ik de focus meer legde op andere dingen (werken werken werken, niet zeuren maar doorgaan) gaf ik er minder aandacht aan.
Maar nu voel ik me gesloopt. En er geen aandacht aan besteden lukt ook niet meer.
Ik voel me uitgeput. In eerste instantie ging ik er vanuit dat dat kwam omdat alle stress van de afgelopen jaren uit mijn lichaam kwam.
Maar ik ben te moe. En het zit niet in mijn karakter om ergens lang in te blijven hangen, dus inmiddels heb ik dat idee wel losgelaten.
Ik voel me lusteloos, uitgeput, ik kan me nergens toe zetten. Ik ben vooral zo vreselijk moe.
Ik kan me niet concentreren. Boeken lezen doe ik al tijden niet meer want op blz 3 weet ik niet meer wat er op blz 2 stond.
Ik heb pijn, vooral in mijn benen.
Jaren geleden bleek ik beknelde zenuwen in mijn armen te hebben. De pijnscheuten die ik toen had (en nog heb) schieten nu met volle kracht door mijn benen.
Daarnaast zit er continu een zeurend gevoel in, een soort prikkende spierpijn.
Ik heb krachtsverlies in mijn benen, zo kan ik ineens door mijn benen zakken.
Vond mijn zoon wel grappig. 'Hey waar is mama nou?'
Wat me best verontrust is mijn zichtsverlies. Ik had al tijden hoofdpijn maar dacht aan stress.
Maar toen ik ineens de pakken van mijn man moest strijken en commentaar kreeg omdat er 3 vouwen in zijn broek zaten ipv 1 strakke, dacht ik shit. Ik zie ook echt niet wat ik doe. De grote massa zie ik wel maar met een waas erover, en scherp zie ik al tijden niet meer. Kijken is vermoeiend, vandaar die hoofdpijn?
Voor het eerst kreeg ik last van ontstoken ogen, het slijm liep er uit. Ranzig! Maar mijn zicht werd er niet beter op.
Naar de opticien gegaan om mijn ogen opnieuw te laten meten, niks anders als normaal, wel een hoge oogdruk (familiekwaal). Naar de oogarts, die mijn slechte zicht niet kon plaatsen maar wel wil laseren omdat mijn oogzenuwen beschadigd zijn.
Ik ben dood en doodmoe, een paar maanden geleden werkte ik 60 uur in een week, in mijn foodtruck, dus de hele dag staan.
Als ik nu een halve dag werk ben ik grof gezegd naar de kloten.
De pijn is inmiddels op meer plekken in mijn lichaam, mijn handen prikken, soms een pijnscheut in mijn gezicht, mijn rug doet continu zeurend pijn. Maar de plekken en heftigheid van de pijn wisselen sterk.
Dat onvoorspelbare maakt me moe, de pijn is ook nadrukkelijk aanwezig en dan die pijnscheuten er op onverwachte momenten bij, niet fijn. Op momenten zijn mijn voeten zo vreselijk koud dat ik er geen gevoel in heb, dat maakt lopen ook onprettig en onwennig. Het zijn net blokken ijs terwijl ze van buiten niet heel koud aanvoelen.
Omdat mijn vader al jaren zenuwpijn heeft (ms en aangezichtspijn) en ik qua gezondheid meer van zijn kwalen heb (hoge oogdruk, ziekte van hashimoto) is dit voor mij best eng.
Fijn dat ik met hem over de klachten kan praten want voor hem zeer herkenbaar, maar natuurlijk blijft de grote vraag, wat heb ik? En hoe kom ik hier af?
Ik ben pas 29, maar als je ziet hoe futloos en half kreupel ik momenteel door het huis schuif lijkt het daar niet op.
De huisarts heeft uitgebreid bloedonderzoek gedaan, de uitslag komt maandag of dinsdag en aan de hand daarvan hoop ik al iets verder te zijn.
Het belemmert nu behoorlijk mijn leven, ondanks dat ik niet op de bank blijf liggen maar wel mijn dagelijkse dingen doe, is vooral de pijn en krachtsverlies in mijn benen een belemmering en dat is best moeilijk. Ik had gisteren ineens zulke slappe benen dat ik niet goed kon staan onder de douche, in huis is dat minder erg dan wanneer ik dat ineens op mijn werk heb natuurlijk.
Omdat ik niet weet wat het is zit er ook continu die onzekerheid en dat is niet fijn. Ondanks dat ik best nuchter en vooral hard voor mezelf ben doet het wel wat met me.
Voor wie nog niet is afgehaakt met lezen, bedankt
.Ik hoop dat er mensen zijn die iets herkennen en tips hebben.
Ik vind het moeilijk om met mijn man over te praten, dan maakt hij zich ook zorgen natuurlijk, dus zo even alles van me afschrijven is wel fijn.
donderdag 28 september 2017 om 10:13
Kuzu schreef: ↑24-09-2017 09:00Wat een lieve reacties, bedankt!
Ik rust momenteel heel veel, de tijd dat ik zoveel werkte ligt alweer een tijdje achter me. Momenteel werk ik 1,5 dag per week en doe ik 2 ochtenden vrijwilligerswerk. Niets wat fysiek zwaar is. Een paar maanden geleden was ik ook veel actiever in huis, uitgebreid koken zodat ik echt de hele dag bezig was maar dat lukt me nu niet.
De huisarts wil eerst bloedonderzoek doen (is dus gedaan, eerdaags de uitslag), ook logisch, en aan de hand daarvan gaan we verder kijken met een eventuele doorverwijzing naar de neuroloog.
Een paar jaar geleden ben ik ook bij de neuroloog geweest en nu ik dit typ herinner ik me dat ik toen ook al heb gesproken over een deel van deze klachten.
Vooral het rare gevoel in mijn voeten en benen.
Ik zat er toen voor de beknelde zenuw in mijn armen, maar volgens de arts in opleiding die me toen hielp kon dat geen verband hebben en was het pech.
'Heeft iedereen wel eens'.
Heb daar toen ook verder niks mee gedaan, omdat mijn armen op dat moment veel vervelender waren, ik werkte bij een bakkerij en kon geen deegroller meer voor uit krijgen.
Toch maar weer eens over hebben.
De oogarts kon mijn oogklachten verder niet verklaren. Mijn lenzen zijn op de juiste sterkte en verder geen beschadigingen behalve dan die oogzenuw.
Maar volgens hem kwam die beschadigde zenuw door de verhoogde oogdruk en dmv het laseren zou hij tegengaan dat de oogdruk verder verhoogd. (En dus dat de zenuw verder beschadigd)
Alleen staat zei hij de oogdruk verder los van mijn klachten, ondanks dat de druk te hoog is is hij niet zoooo hoog dat je er ook daadwerkelijk klachten van zou moeten krijgen.
Pijnstillers (de standaard drogisterij spullen) helpen niet en zolang de oorzaak niet bekend is krijg ik niks voorgeschreven, even doorbijten dus
Dat is echt raar, ik kreeg echt dikke dosis diclofenac en tramadol van de huisarts zonder dat de diagnose hernia met met beklemde ischias er al was.
Daarna voor de mri uitslag heb ik zelfs morfineachtige pleisters gehad, wel van de neuroloog maar ik weet dat ze die ook bij huisartsen wel eens geven.
anoniem_319861 wijzigde dit bericht op 28-09-2017 10:40
6.35% gewijzigd
donderdag 28 september 2017 om 10:17
Weet wel dat patienten echt moeten blijven aangeven dat het niet gaat. Als jij ja en amen knikt gaan ze ook niet zomaar ( en terecht) zwaardere pijnstillers voorschrijven. En een bloedonderzoek duurt maar 3 max 4 werkdagen.
Ik zou echt aangeven dat je het niet trekt en nu graag echt betere pijnstilling wil en de uitslag van het bloed en eventuele doorverwijzing.
Mosterd. Ik zie dat je gisteren bij de neuroloog terecht kon. En wat had zij/hij te melden?
Ik zou echt aangeven dat je het niet trekt en nu graag echt betere pijnstilling wil en de uitslag van het bloed en eventuele doorverwijzing.
Mosterd. Ik zie dat je gisteren bij de neuroloog terecht kon. En wat had zij/hij te melden?
donderdag 28 september 2017 om 20:57
Poehe, ik heb zelf in 2013 Guillain-Barre gehad. Ben een jaar 'onderweg' geweest. De klachten m.n. prikkende handen, voeten, krachtsverlies en zeer vermoeid herken ik in jouw verhaal. Het ging bij mij wel in 1x heel snel bergafwaarts en waren mijn reflexen volledig verdwenen. Toen gingen de alarmbellen af en ben ik in 1 dag tijd getest op MS, hersentumor en GBS. Wat een rollercoaster en dieptepunt uit mijn leven is dat geweest. Ik ben wel erg benieuwd wat de neuroloog heeft verteld. Sterkte!
vrijdag 29 september 2017 om 23:46
De neuroloog heeft opnieuw bloed geprikt, op een ding wat de huisarts niet had gedaan.
Donderdag krijg ik een onderzoek van mijn oogzenuwen (of ze de signalen vanuit mijn hersenen wel goed 'vertalen') en heb vandaag een oproep voor een mri gekregen, al ga ik daar maandag over bellen want het is pas op 26 oktober..
Tot die tijd maar uitzingen....
Donderdag krijg ik een onderzoek van mijn oogzenuwen (of ze de signalen vanuit mijn hersenen wel goed 'vertalen') en heb vandaag een oproep voor een mri gekregen, al ga ik daar maandag over bellen want het is pas op 26 oktober..
Tot die tijd maar uitzingen....
zaterdag 4 november 2017 om 08:10
Inmiddrls heb ik wat onderzoeken gehad (mri en oogzenuw onderzoek) waar niks is uitgekomen.
Eind november krijg ik daarom een EEG en ECG, onderzoek van de spieren/zenuwen en hersenonderzoek.
Begin december weer terug naar de oogarts en dan maar weer afwachten.
Ik slikte oxycodon (heerlijk) maar heb nu amytriptyline gekregen tegen de pijn.
Eind november krijg ik daarom een EEG en ECG, onderzoek van de spieren/zenuwen en hersenonderzoek.
Begin december weer terug naar de oogarts en dan maar weer afwachten.
Ik slikte oxycodon (heerlijk) maar heb nu amytriptyline gekregen tegen de pijn.
zaterdag 4 november 2017 om 16:08
zaterdag 4 november 2017 om 18:43
wat ik vergat in mijn vorige bericht: ik herken zo de vermoeidheid waarvan je spreekt. Ik was zo ontzettend vermoeid... Ik zeg altijd, het is niet te vergelijken met de vermoeidheid die je voelt na een zware inspanning, een slechte nacht of een zware werkweek. Daar kom je weer bovenop. Mijn vermoeidheid was alsof mijn ganse systeem nog maar op 20% van normaal functioneerde, ook als ik niets deed. Totale uitputting waar rusten, slapen, of het kalm aan doen weinig aan verhielp. Ons zenuwstelsel is als een onzichtbare motor die voortdurend ons systeem aanstuurt, je bent je daar totaal niet van bewust wanneer het naar behoren werkt. Als het fout gaat echter zijn plots de kleinste dingen te zwaar.
