Psyche
alle pijlers
Afscheid nemen kinderwens
maandag 13 november 2017 om 15:50
Hallo allemaal,
ik denk dat ik vooral mijn verhaal kwijt wil. En lotgenoten zoek?
Dit jaar hebben man en ik besloten niet voor kinderen te gaan.
Door mij.
Ik ben gediagnosticeerd met autisme, depressie met psychotische kenmerken, borderline persoonlijkheidsstoornis, ontwijkende persoonlijkheidsstoornis en PTSS. Ook word ik aankomend jaar door de psychiater onderzocht op bipolaire stoornis, waarvan het vermoeden is dat ik het heb.
Goed. Das leuk en aardig.
Het lukt mij een huishouden te draaien met moeite, werken kan niet door teveel prikkels en eisen werkgever etc. Desondanks wil UWV mij aan werk hebben dus zit ik bij een jobcoach op zoek naar ''iets''. Ik wil graag paar ochtenden in de week aan de slag, meer mag ook niet van UWV. Dat zien zij wel.
Mijn leven bestaat vooral uit overleven.
Medicatie proberen, bloedprikken, onderzoek hier, onderzoek daar. Therapie. Opnames. Crisisdienst. Ga zo maar door.
Ik ben nu redelijk stabiel voor een labiel persoon en daar ben ik blij mee.
Er is alleen een grens, een wens die ik op moet geven en dat is mijn man een kind geven en samen opvoeden. We hebben er voor we überhaupt een relatie kregen al over gehad, dat ik dat waarschijnlijk niet zou kunnen. Dat de kans heel klein is dat ik mezelf dat zie doen.
Dat was prima volgens man, dat is prima. We vinden wel een andere invulling van ons leven en genoeg broers/zussen van allebei de kanten die wel voor kinderen gaan en waar we suikertante/oom voor kunnen zijn.
Ik heb vrede met het besluit, zo kan ik me goed richten op ''beter'' worden, op zo fijn mogelijk leven in dit wiebelende bestaan.
En toch. Het doet pijn, weer een droom die ik mag wegspoelen. En al die hormonen die met man een kind willen maken? Het doet pijn, het is begraven van een kinderwens.
Ach, we vinden wel een goede invulling van ons bestaan maar toch rouw ik erom.
Ik ga waarschijnlijk rouwverwerking therapie krijgen, niet alleen hiervoor maar voor veel dingen die ik niet kan maar wel had gewild.
Verstandige keus is dit, maar dan mag het nog wel pijn doen toch?
PS. Ik ben (uiteraard) in behandeling en daar word dit ook veelvuldig besproken en ik kan dit ook bij mijn man kwijt.
ik denk dat ik vooral mijn verhaal kwijt wil. En lotgenoten zoek?
Dit jaar hebben man en ik besloten niet voor kinderen te gaan.
Door mij.
Ik ben gediagnosticeerd met autisme, depressie met psychotische kenmerken, borderline persoonlijkheidsstoornis, ontwijkende persoonlijkheidsstoornis en PTSS. Ook word ik aankomend jaar door de psychiater onderzocht op bipolaire stoornis, waarvan het vermoeden is dat ik het heb.
Goed. Das leuk en aardig.
Het lukt mij een huishouden te draaien met moeite, werken kan niet door teveel prikkels en eisen werkgever etc. Desondanks wil UWV mij aan werk hebben dus zit ik bij een jobcoach op zoek naar ''iets''. Ik wil graag paar ochtenden in de week aan de slag, meer mag ook niet van UWV. Dat zien zij wel.
Mijn leven bestaat vooral uit overleven.
Medicatie proberen, bloedprikken, onderzoek hier, onderzoek daar. Therapie. Opnames. Crisisdienst. Ga zo maar door.
Ik ben nu redelijk stabiel voor een labiel persoon en daar ben ik blij mee.
Er is alleen een grens, een wens die ik op moet geven en dat is mijn man een kind geven en samen opvoeden. We hebben er voor we überhaupt een relatie kregen al over gehad, dat ik dat waarschijnlijk niet zou kunnen. Dat de kans heel klein is dat ik mezelf dat zie doen.
Dat was prima volgens man, dat is prima. We vinden wel een andere invulling van ons leven en genoeg broers/zussen van allebei de kanten die wel voor kinderen gaan en waar we suikertante/oom voor kunnen zijn.
Ik heb vrede met het besluit, zo kan ik me goed richten op ''beter'' worden, op zo fijn mogelijk leven in dit wiebelende bestaan.
En toch. Het doet pijn, weer een droom die ik mag wegspoelen. En al die hormonen die met man een kind willen maken? Het doet pijn, het is begraven van een kinderwens.
Ach, we vinden wel een goede invulling van ons bestaan maar toch rouw ik erom.
Ik ga waarschijnlijk rouwverwerking therapie krijgen, niet alleen hiervoor maar voor veel dingen die ik niet kan maar wel had gewild.
Verstandige keus is dit, maar dan mag het nog wel pijn doen toch?
PS. Ik ben (uiteraard) in behandeling en daar word dit ook veelvuldig besproken en ik kan dit ook bij mijn man kwijt.
zondag 19 november 2017 om 23:14
maandag 20 november 2017 om 07:20
Zoiets...
Nee, ik vind ze best leuk, maar ik vind een pinguïn ook leuk, die wil ik ook niet in huis.
Valhalla! Where the brave may live Forever!
dinsdag 28 november 2017 om 17:23
Rare update.
Sinds ons besluit en we in nieuwe huis wonen, is er eigenlijk veel meer rust? Ik heb niet meer de drang de belofte te maken van maand x gaat spiraal eruit en we praten zelfs over sterilisatie enzo.
Dat is voor man een nog veel grotere stap, maar ik sta er wel voor open. Met hulp van psychiater is het met mijn leeftijd (bijna 28; begin dec) wel haalbaar.
Voor mij voelt dat idee gewoon goed; niet meer ongesteld hopelijk, geen hormonen en condooms (we doen het dubbel veilig).
En met de rust na de verhuizing is ons seksleven naar level 100 gegaan. Iets wat met kind niet echt mogelijk was, gezien tijdstippen enzo
maar dat heeft vast meerdere factoren (minder stress, grotere slaapkamer, groter bed (en geen lattenbodem lol) dat soort dingen)
En ik geniet veel meer van mijn nichtje, die ook aan mij toont dat ik voor haar belangrijk ben. Dat is heel fijn.
Dus ja, opzich positieve update
Sinds ons besluit en we in nieuwe huis wonen, is er eigenlijk veel meer rust? Ik heb niet meer de drang de belofte te maken van maand x gaat spiraal eruit en we praten zelfs over sterilisatie enzo.
Dat is voor man een nog veel grotere stap, maar ik sta er wel voor open. Met hulp van psychiater is het met mijn leeftijd (bijna 28; begin dec) wel haalbaar.
Voor mij voelt dat idee gewoon goed; niet meer ongesteld hopelijk, geen hormonen en condooms (we doen het dubbel veilig).
En met de rust na de verhuizing is ons seksleven naar level 100 gegaan. Iets wat met kind niet echt mogelijk was, gezien tijdstippen enzo
maar dat heeft vast meerdere factoren (minder stress, grotere slaapkamer, groter bed (en geen lattenbodem lol) dat soort dingen)En ik geniet veel meer van mijn nichtje, die ook aan mij toont dat ik voor haar belangrijk ben. Dat is heel fijn.
Dus ja, opzich positieve update
dinsdag 28 november 2017 om 17:25
Goed van je! Je stelt je mindset eigenlijk om waardoor dingen een positieve draai krijgen.
Op jouw leeftijd zul je vast nog wel zeurpieten tegenkomen met dat gejengel "waarom wil jij geen kinderen?" en dan moet je repliceren met "snap niet dat jij geen hond wil. Je krijgt er immers zooooooooooveel van terug!". Koekje van eigen deeg.
Op jouw leeftijd zul je vast nog wel zeurpieten tegenkomen met dat gejengel "waarom wil jij geen kinderen?" en dan moet je repliceren met "snap niet dat jij geen hond wil. Je krijgt er immers zooooooooooveel van terug!". Koekje van eigen deeg.
dinsdag 28 november 2017 om 18:04
Klinkt eigenlijk wel heel positief en fijn.
Sterilisatie heb ik ook over na zitten denken. Qua heftigheid van de ingreep zou het 'logischer' zijn als mijn wederhelft het zou doen, maar hij zou eventueel wel kinderen willen. Ik zou het dus niet heel netjes vinden om op deze manier mijn keus aan hem op te dringen.
Maar ik lees dus allemaal berichten dat ze jonge vrouwen (ik ben 32) niet willen steriliseren. Daar baal ik dan wel een beetje van, want ik weet echt wel heel erg zeker dat ik het niet wil.
Sterilisatie heb ik ook over na zitten denken. Qua heftigheid van de ingreep zou het 'logischer' zijn als mijn wederhelft het zou doen, maar hij zou eventueel wel kinderen willen. Ik zou het dus niet heel netjes vinden om op deze manier mijn keus aan hem op te dringen.
Maar ik lees dus allemaal berichten dat ze jonge vrouwen (ik ben 32) niet willen steriliseren. Daar baal ik dan wel een beetje van, want ik weet echt wel heel erg zeker dat ik het niet wil.
Valhalla! Where the brave may live Forever!
dinsdag 28 november 2017 om 19:27
das kut (letterlijk dan nog ook)redbulletje schreef: ↑28-11-2017 18:04Sterilisatie is geen remedie tegen ongesteld worden. Daar heb je wel hormonale middelen voor nodig.
woensdag 29 november 2017 om 11:19
Nou, de afgelopen dagen heb ik wel gemerkt dat het een hele goede keuze is dat ik geen kinderen wil. Mijn meneer ligt 's nachts te snurken en ik slaap dus al sinds zaterdag amper.
Nou, ik ben inmiddels ontzettend chagrijnig en heb de concentratie van een dode goudvis.
Als ik nu iets doe wat me niet lukt dan wil ik al gaan gooien met dingen, stel je voor dat ik dit met een kind zou doen....
Nou, ik ben inmiddels ontzettend chagrijnig en heb de concentratie van een dode goudvis.
Als ik nu iets doe wat me niet lukt dan wil ik al gaan gooien met dingen, stel je voor dat ik dit met een kind zou doen....
Valhalla! Where the brave may live Forever!
vrijdag 1 december 2017 om 15:59
Hey to, ik zat even bij te lezen en wilde even melden dat de prikpil er bij mij voor zorgt dat ik niet meer ongestrld wordt, echt een uitkomst. Misschien ook iets voor jou, hij is ook superbetrouwbaar.
En die hond is ook een super goed idee! Slim om het wel eerst even uit te proberen en ik zou goed uitzoeken wat het beste bij je past maar dan zou ik ef zeker voor gaan.
Honden zijn zo gezellig en trouw, je kan er alles tegen zeggen en ze oordelen nooit. Als je dr tijd voor hebt zijn het echt fantastische huisdieren.
En goed om te horen dat je nieuwe plek zo goed bevalt!
En die hond is ook een super goed idee! Slim om het wel eerst even uit te proberen en ik zou goed uitzoeken wat het beste bij je past maar dan zou ik ef zeker voor gaan.
Honden zijn zo gezellig en trouw, je kan er alles tegen zeggen en ze oordelen nooit. Als je dr tijd voor hebt zijn het echt fantastische huisdieren.
En goed om te horen dat je nieuwe plek zo goed bevalt!
vrijdag 1 december 2017 om 17:10
slekire schreef: ↑01-12-2017 15:59Hey to, ik zat even bij te lezen en wilde even melden dat de prikpil er bij mij voor zorgt dat ik niet meer ongestrld wordt, echt een uitkomst. Misschien ook iets voor jou, hij is ook superbetrouwbaar.
En die hond is ook een super goed idee! Slim om het wel eerst even uit te proberen en ik zou goed uitzoeken wat het beste bij je past maar dan zou ik ef zeker voor gaan.
Honden zijn zo gezellig en trouw, je kan er alles tegen zeggen en ze oordelen nooit. Als je dr tijd voor hebt zijn het echt fantastische huisdieren.
En goed om te horen dat je nieuwe plek zo goed bevalt!
Ah, ik mag geen prikpil van de artsen omdat ik niet altijd goed reageer op de hormonen en die kan je er dan niet tussentijds uithalen (want zit in je bloedbaan) voordeel van spiraal is dat het niet heel mijn lichaam doorgaat. Pil is geen optie want slik met periodes medicatie die de pil afbreken, dus ben je niet beschermd.
Lastig allemaal.
En dankjewel, ja hondje komt er denk ik wel. In het voorjaar, als we weten welk ras bij ons en ons huis past!
vrijdag 1 december 2017 om 20:29
Ik wilde vroeger noooooit kinderen , totdat ik 28 werd , nu 30 en de drang word steeds groter , alleen ik ben zo bang dat ik het niet aankan , en dat ik onbewust hetzelfde ga doen als mijn moeder , mijn moeder is een narcist en ik heb nu al paar maanden geen contact meer met haar , en dat gaat ook niet meer gebeuren
Gesprekken gehad met huisarts en ik ben doorgestuurd om met mensen te gaan praten , ze zei tegen mij ptss en depressie , maar dat vermoede had ik zelf ook al
Maar ik denk dat het beter is als ik pas belis zodra ik zelf weer beetje op de rit ben en gesprekken heb gehad
Gesprekken gehad met huisarts en ik ben doorgestuurd om met mensen te gaan praten , ze zei tegen mij ptss en depressie , maar dat vermoede had ik zelf ook al
Maar ik denk dat het beter is als ik pas belis zodra ik zelf weer beetje op de rit ben en gesprekken heb gehad
Wees jezelf
maandag 4 december 2017 om 17:44
Ik was vanmiddag alle sites van asiels/puppy's aan het afstruinen en toen kwam ik bij asiel dichtbij een hond (puppy eigenlijk nog) tegen! Een anatolische herder! Superschattig ding volgens mij, lekker eigenwijs volgens de omschrijving en dat vind ik wel leuk. Een dier met een eigen wil! Heel slim ook, krijgt deuren van kennel open schrijft asiel.
Dat vind ik cool. Dus vanavond even reageren en binnenkort even gaan kijken of het ook echt wat is. Wat hij aan beweging nodig heeft, is precies goed, niet overdreven veel
Ben benieuwd.
Kijken of de klik er is, wie weet. Vind de gedachte van een hond uit het asiel ook wel mooi eigenlijk. Niet dat ik me zo'n wereldverbeteraar voel, maar toch.
Dat vind ik cool. Dus vanavond even reageren en binnenkort even gaan kijken of het ook echt wat is.
Wat hij aan beweging nodig heeft, is precies goed, niet overdreven veelBen benieuwd.
Kijken of de klik er is, wie weet. Vind de gedachte van een hond uit het asiel ook wel mooi eigenlijk. Niet dat ik me zo'n wereldverbeteraar voel, maar toch.
maandag 4 december 2017 om 17:49
Ik heb hem even gegoogeld. Mooie honden!
Wij hadden vroeger ook een hond uit het asiel gehaald, een labrador. Schat van een beest, hij was echt mijn maatje. Het komt nu niet uit om een hond in huis te hebben (woon alleen en werk/studeer zo'n 40/45 uur in de week) dus dat is niet haalbaar. Maar er komt een moment dat er hier ook een trouwe viervoeter komt.
Hopelijk is de klik er TO!
Wij hadden vroeger ook een hond uit het asiel gehaald, een labrador. Schat van een beest, hij was echt mijn maatje. Het komt nu niet uit om een hond in huis te hebben (woon alleen en werk/studeer zo'n 40/45 uur in de week) dus dat is niet haalbaar. Maar er komt een moment dat er hier ook een trouwe viervoeter komt.
Hopelijk is de klik er TO!
woensdag 6 december 2017 om 12:14
Hondje wordt het niet. Is niet erg, eerst op de hond van mijn ouders passen.
Ik was vandaag bij de huisarts voor iets anders, maar bracht toch even de vraag naar boven wat mijn mogelijkheden zijn mbt sterilisatie etc. Hij vond het goed dat ik erover begon, ook dat ik heel goed kan verwoorden waarom ik dat zou willen en dat ik ook over andere oplossingen (sterilisatie man) heb nagedacht en goede argumenten heb waarom dat niet de oplossing is. Hij heeft het in het dossier gezet en zei dat ik gewoon x keer in de zoveel tijd even daarvoor bij langs moet komen om daarin een dossier op te bouwen, zodat je voor de gynaecoloog een goed stevig verhaal hebt en het niet uit de lucht lijkt te komen vallen.
Ik ben blij met mijn huisarts, hij neemt mij altijd serieus. Sommige artsen schuiven namelijk altijd al mijn lichamelijke klachten ook op psychische dingen, maar hij onderzoekt het ook gewoon. En dat is hoe het hoort, niet direct roepen ''het zit tussen je oren''
(scheelt ook dat ik alleen bij hem kom als ik weet dat de psychiater niks voor mij kan doen)
Ik was vandaag bij de huisarts voor iets anders, maar bracht toch even de vraag naar boven wat mijn mogelijkheden zijn mbt sterilisatie etc. Hij vond het goed dat ik erover begon, ook dat ik heel goed kan verwoorden waarom ik dat zou willen en dat ik ook over andere oplossingen (sterilisatie man) heb nagedacht en goede argumenten heb waarom dat niet de oplossing is. Hij heeft het in het dossier gezet en zei dat ik gewoon x keer in de zoveel tijd even daarvoor bij langs moet komen om daarin een dossier op te bouwen, zodat je voor de gynaecoloog een goed stevig verhaal hebt en het niet uit de lucht lijkt te komen vallen.
Ik ben blij met mijn huisarts, hij neemt mij altijd serieus. Sommige artsen schuiven namelijk altijd al mijn lichamelijke klachten ook op psychische dingen, maar hij onderzoekt het ook gewoon. En dat is hoe het hoort, niet direct roepen ''het zit tussen je oren''
(scheelt ook dat ik alleen bij hem kom als ik weet dat de psychiater niks voor mij kan doen)
woensdag 6 december 2017 om 14:38
Ow, dit is misschien voor mij ook wel een optie. Nu kom ik bijna nooit bij de huisarts, maar wellicht wel een goede om te onthouden als ik er wel een keer zou zijn.
Valhalla! Where the brave may live Forever!
