Psyche
alle pijlers
Afscheid nemen kinderwens
maandag 13 november 2017 om 15:50
Hallo allemaal,
ik denk dat ik vooral mijn verhaal kwijt wil. En lotgenoten zoek?
Dit jaar hebben man en ik besloten niet voor kinderen te gaan.
Door mij.
Ik ben gediagnosticeerd met autisme, depressie met psychotische kenmerken, borderline persoonlijkheidsstoornis, ontwijkende persoonlijkheidsstoornis en PTSS. Ook word ik aankomend jaar door de psychiater onderzocht op bipolaire stoornis, waarvan het vermoeden is dat ik het heb.
Goed. Das leuk en aardig.
Het lukt mij een huishouden te draaien met moeite, werken kan niet door teveel prikkels en eisen werkgever etc. Desondanks wil UWV mij aan werk hebben dus zit ik bij een jobcoach op zoek naar ''iets''. Ik wil graag paar ochtenden in de week aan de slag, meer mag ook niet van UWV. Dat zien zij wel.
Mijn leven bestaat vooral uit overleven.
Medicatie proberen, bloedprikken, onderzoek hier, onderzoek daar. Therapie. Opnames. Crisisdienst. Ga zo maar door.
Ik ben nu redelijk stabiel voor een labiel persoon en daar ben ik blij mee.
Er is alleen een grens, een wens die ik op moet geven en dat is mijn man een kind geven en samen opvoeden. We hebben er voor we überhaupt een relatie kregen al over gehad, dat ik dat waarschijnlijk niet zou kunnen. Dat de kans heel klein is dat ik mezelf dat zie doen.
Dat was prima volgens man, dat is prima. We vinden wel een andere invulling van ons leven en genoeg broers/zussen van allebei de kanten die wel voor kinderen gaan en waar we suikertante/oom voor kunnen zijn.
Ik heb vrede met het besluit, zo kan ik me goed richten op ''beter'' worden, op zo fijn mogelijk leven in dit wiebelende bestaan.
En toch. Het doet pijn, weer een droom die ik mag wegspoelen. En al die hormonen die met man een kind willen maken? Het doet pijn, het is begraven van een kinderwens.
Ach, we vinden wel een goede invulling van ons bestaan maar toch rouw ik erom.
Ik ga waarschijnlijk rouwverwerking therapie krijgen, niet alleen hiervoor maar voor veel dingen die ik niet kan maar wel had gewild.
Verstandige keus is dit, maar dan mag het nog wel pijn doen toch?
PS. Ik ben (uiteraard) in behandeling en daar word dit ook veelvuldig besproken en ik kan dit ook bij mijn man kwijt.
ik denk dat ik vooral mijn verhaal kwijt wil. En lotgenoten zoek?
Dit jaar hebben man en ik besloten niet voor kinderen te gaan.
Door mij.
Ik ben gediagnosticeerd met autisme, depressie met psychotische kenmerken, borderline persoonlijkheidsstoornis, ontwijkende persoonlijkheidsstoornis en PTSS. Ook word ik aankomend jaar door de psychiater onderzocht op bipolaire stoornis, waarvan het vermoeden is dat ik het heb.
Goed. Das leuk en aardig.
Het lukt mij een huishouden te draaien met moeite, werken kan niet door teveel prikkels en eisen werkgever etc. Desondanks wil UWV mij aan werk hebben dus zit ik bij een jobcoach op zoek naar ''iets''. Ik wil graag paar ochtenden in de week aan de slag, meer mag ook niet van UWV. Dat zien zij wel.
Mijn leven bestaat vooral uit overleven.
Medicatie proberen, bloedprikken, onderzoek hier, onderzoek daar. Therapie. Opnames. Crisisdienst. Ga zo maar door.
Ik ben nu redelijk stabiel voor een labiel persoon en daar ben ik blij mee.
Er is alleen een grens, een wens die ik op moet geven en dat is mijn man een kind geven en samen opvoeden. We hebben er voor we überhaupt een relatie kregen al over gehad, dat ik dat waarschijnlijk niet zou kunnen. Dat de kans heel klein is dat ik mezelf dat zie doen.
Dat was prima volgens man, dat is prima. We vinden wel een andere invulling van ons leven en genoeg broers/zussen van allebei de kanten die wel voor kinderen gaan en waar we suikertante/oom voor kunnen zijn.
Ik heb vrede met het besluit, zo kan ik me goed richten op ''beter'' worden, op zo fijn mogelijk leven in dit wiebelende bestaan.
En toch. Het doet pijn, weer een droom die ik mag wegspoelen. En al die hormonen die met man een kind willen maken? Het doet pijn, het is begraven van een kinderwens.
Ach, we vinden wel een goede invulling van ons bestaan maar toch rouw ik erom.
Ik ga waarschijnlijk rouwverwerking therapie krijgen, niet alleen hiervoor maar voor veel dingen die ik niet kan maar wel had gewild.
Verstandige keus is dit, maar dan mag het nog wel pijn doen toch?
PS. Ik ben (uiteraard) in behandeling en daar word dit ook veelvuldig besproken en ik kan dit ook bij mijn man kwijt.
donderdag 15 februari 2018 om 19:12
Bedankt voor je bericht Iones.
Ik heb heel veel moeite met accepteren dat ik niet gewoon de dingen kan doen die ik wil en als ik in een depressie zit, loop ik constant tegen die muur op. Veel meer dan als ik een in betere periode zit.
Ik vecht heel veel met het verlies op een normaal bestaan en dat wordt in het irrationele getrokken als ik toch al zo zwart kijk.
Ik heb heel veel moeite met accepteren dat ik niet gewoon de dingen kan doen die ik wil en als ik in een depressie zit, loop ik constant tegen die muur op. Veel meer dan als ik een in betere periode zit.
Ik vecht heel veel met het verlies op een normaal bestaan en dat wordt in het irrationele getrokken als ik toch al zo zwart kijk.
donderdag 15 februari 2018 om 19:25
Ja dat snap ik en dat is ook menselijk. Heeft iedereen wel hoor. Maar je moet dan leren om te denken. Ik heb natuurlijk gemakkelijk praten en ik zou eerlijk gezegd ook niet zeggen hoe dat moet. Maar jij hebt therapie en dat zouden ze je daar moeten leren. Want niemand kan jou uit die neerwaartse spiraal halen, alleen jij zelf kan dat. Je zult dat dus zelf moeten doen. Maar je hebt wel handreikingen nodig. En probeer voor jezelf een soort mantra te vinden die jou er uit haalt. Denk aan al die slechte mensen (en daar stikt het van!!! want ik heb niet voor niets zo'n laag beeld van de mensheid) die vinden dat zij er mogen zijn terwijl ze anderen zoveel pijn en verdriet doen. Dan mag jij er toch zéker zijn?Hawelry schreef: ↑15-02-2018 19:12Bedankt voor je bericht Iones.
Ik heb heel veel moeite met accepteren dat ik niet gewoon de dingen kan doen die ik wil en als ik in een depressie zit, loop ik constant tegen die muur op. Veel meer dan als ik een in betere periode zit.
Ik vecht heel veel met het verlies op een normaal bestaan en dat wordt in het irrationele getrokken als ik toch al zo zwart kijk.
En natuurlijk zijn er veel mensen die beter zijn dan jij. Dat heb ik ook. maar er zijn er veel en veel te veel die minder zijn dan jij. Veel minder. Je moet jezelf optrekken aan dat soort gedachten.
vrijdag 16 februari 2018 om 13:02
woensdag 21 februari 2018 om 09:17
Omdat ik me blijkbaar niet bij dingen neer kan leggen, vandaag heb ik doorverwijzing gekregen naar Erasmus MC zwangerschapsgerelateerde psychiatrie. Daar hoop ik met hun hulp uit te zoeken hoe het nu allemaal echt zit.
Ik kan de kinderwens namelijk niet begraven met de hulp/ondersteuning die ik nu krijg want de wens is te sterk, de artsen in die poli zijn gespecialiseerd in vrouwen met psychische problemen met kinderwens.
Welke kant het dan opgaat, zie ik dan wel. De huisarts vond het in elk geval een hele goede en verstandige stap om daar advies te gaan inwinnen.
Wordt vervolgd.
Ik kan de kinderwens namelijk niet begraven met de hulp/ondersteuning die ik nu krijg want de wens is te sterk, de artsen in die poli zijn gespecialiseerd in vrouwen met psychische problemen met kinderwens.
Welke kant het dan opgaat, zie ik dan wel. De huisarts vond het in elk geval een hele goede en verstandige stap om daar advies te gaan inwinnen.
Wordt vervolgd.
