Relaties
alle pijlers
Scheiding ouders ellende
dinsdag 28 november 2017 om 06:41
Dat je ouders gaan scheiden, heel vervelend, maar hún zaak, niet die van jullie als kinderen. Laat het ze uitzoeken, en hou je ver van dat misselijke gedrag van je moeder en zussen. Dat je moeder gekwetst is, logisch, maar je hebt als kind vaak niet half meegekregen wat er aan vooraf is gegaan en hebt je er niet mee te bemoeien.
Richt je op je eigen toekomstige gezin, en hou die hormonen in bedwang. Zoals je tegen je vriend doet (wat je hier beschreef), is gewoon idioot en volslagen hormonaal gedrag.
De wereld vergaat niet omdat je ouders in scheiding liggen. Echt niet. En tzt zal er echt bij je ouders en zussen wel weer ruimte komen voor je zwangerschap en later de baby hoor, vrees niet, je portie aandacht daarvoor krijg je echt nog wel. Want zo kom je op mij over: boehoe ik heb zo’n leuk nieuws en nu wordt dat overschaduwd door andermans ellende en dat vind ik niet leuk, nu zijn ze daar allemaal mee bezig. En je reageert het af op je vriend.
Richt je op je eigen toekomstige gezin, en hou die hormonen in bedwang. Zoals je tegen je vriend doet (wat je hier beschreef), is gewoon idioot en volslagen hormonaal gedrag.
De wereld vergaat niet omdat je ouders in scheiding liggen. Echt niet. En tzt zal er echt bij je ouders en zussen wel weer ruimte komen voor je zwangerschap en later de baby hoor, vrees niet, je portie aandacht daarvoor krijg je echt nog wel. Want zo kom je op mij over: boehoe ik heb zo’n leuk nieuws en nu wordt dat overschaduwd door andermans ellende en dat vind ik niet leuk, nu zijn ze daar allemaal mee bezig. En je reageert het af op je vriend.
dinsdag 28 november 2017 om 06:46
Nou dit inderdaad. En hoe jullie als kinderen opgestookt worden klinkt bijna eng.Lemon_tree schreef: ↑27-11-2017 21:40Niet kiezen. Het is het probleem van je ouders, niet van de (volwassen) kinderen. Straks maken ze het over 5 weken weer goed, en heb jij het gevreten omdat je je vader voor van alles en nogwat hebt uitgemaakt. Het is en blijft je vader hoor, ook al ben je het niet met zijn keuzes eens. Ik vind het heel erg dat je moeder je zussen zo opstookt. Sterkte ermee!
Vreemdgaan is nooit goed, maar ook je vader heeft zijn verhaal. Als je al contact hebt met hem hebt, zou ik rustig zijn verhaal eens aanhoren. Hij krijgt nu wel heel makkelijk de zwarte piet toegeschoven, maar wie weet wat er allemaal gebeurd is tussen hen. En daar hoort je moeder haar kinderen helemaal niet op deze manier bij te betrekken.
Dat ze overmand wordt door emoties is normaal, maar om de kinderen zo op te zetten is helemaal fout.
dinsdag 28 november 2017 om 07:01
Je hebt niets aan mensen meehuilen met de wolven in het bos. Jij moet verder met je vriend, niet met je moeder.Snoep83 schreef: ↑27-11-2017 23:58Dat geloof ik ook zeker!
Denk dat we beide teleurgesteld en verdrietig zijn. Ik verwerk het weer anders dan hij.
Maar mis gewoon iemand die het voortouw neemt qua gevoel/verdriet bij mij. Doet hij op andere vlakken ook.
Hoe moet hij het voortouw nemen dan? Wat stel je je daar bij voor?
Ipv opmerkingen als negeer een aantal dagen je familie, denk aan jezelf!?
Geeft mij het gevoel dat hij er dan even geen last van heeft. Ook gevraagd maat word hij weer boos. Haha .!
Dus als hij het voortouw neemt en jou adviseert om aan jezelf te denken en afstand te nemen dan is het niet goed. Dan doet hij dat omdat hij er zelf geen last van heeft? Ik vind het een goed advies van hem. Jou vind ik agressief.
Ik heb 2 vriendinnen maar merk dat het soms meer nieuwsgierigheid is en die kiezen puur mijn kant.
Maar wil gewoon beide kanten horen zoals jullie dat nu doen bij mij!
Jouw opmerking tijdens de ruzie van gisteravond was echt enorm gemeen. Je reageert je af op je vriend. Die zat niet met een minnares in het buitenland.
Praat met je vader. Doe eens gek en vraag hem naar zijn kant van het verhaal en luister naar hem. Laat je moeder uitrazen maar trek geen partij. Het is hun probleem.
dinsdag 28 november 2017 om 07:05
Precies dit!Hoezitdit schreef: ↑28-11-2017 06:46Nou dit inderdaad. En hoe jullie als kinderen opgestookt worden klinkt bijna eng.
Vreemdgaan is nooit goed, maar ook je vader heeft zijn verhaal. Als je al contact hebt met hem hebt, zou ik rustig zijn verhaal eens aanhoren. Hij krijgt nu wel heel makkelijk de zwarte piet toegeschoven, maar wie weet wat er allemaal gebeurd is tussen hen. En daar hoort je moeder haar kinderen helemaal niet op deze manier bij te betrekken.
Dat ze overmand wordt door emoties is normaal, maar om de kinderen zo op te zetten is helemaal fout.
En verder: sorrie, maar je gedrag richting je vriend klinkt echt erg hormonaal en kinderachtig.. probeer echt een beetje jezelf in te tomen. Dat je zwanger bent betekent niet dat de wereld ineens om jou draait he..
dinsdag 28 november 2017 om 08:21
dinsdag 28 november 2017 om 08:48
Volgens mij voel je je vooral slachtoffer omdat er niet voldaan wordt aan jouw (onuitgesproken) verwachtingen en omdat je niet helder communiceert met hoe jij erin staat.
Als ik in jouw schoenen zou staan zou ik me richten op de zwangerschap en mijn relatie. Jij laat anderen jouw beleving verpesten, dat heb je zelf in de hand. En natuurlijk mag je verdrietig / boos en weet ik wat zijn, maar dat is toch echt je eigen probleem dat alleen jij kan aanpakken.
Zeg tegen je moeder en zus dat je last hebt van hun gedram. Stel duidelijk dat jij je keuze hebt gemaakt en niet achter hun acties staat. En dat je verwacht dat ze jou er niet bij betrekken. Uithuilen op je schouder is prima, rancune niet.
Zeg tegen je partner dat je op dit moment last van je horrormonen en dat je niet zo goed weet hoe ermee om te gaan. En dat je dit nu op hem projecteert. Geef aan wat je van hem verwacht / nodig hebt en vraag wat hij wil.
En als laatste wees lief voor jezelf. Besef dat jouw leven om jou draait en de wereld om een hele maatschappij. En je moeder heeft nu even haar eigen verdriet en meer, die kan misschien niet oprecht blij voor je zijn. Accepteer dat en neem dan tijdelijk wat afstand. Als zij niet kan voldoen aan jouw verwachting, zorg er dan voor dat deze niet jouw teleurstelling gaat worden.
Als ik in jouw schoenen zou staan zou ik me richten op de zwangerschap en mijn relatie. Jij laat anderen jouw beleving verpesten, dat heb je zelf in de hand. En natuurlijk mag je verdrietig / boos en weet ik wat zijn, maar dat is toch echt je eigen probleem dat alleen jij kan aanpakken.
Zeg tegen je moeder en zus dat je last hebt van hun gedram. Stel duidelijk dat jij je keuze hebt gemaakt en niet achter hun acties staat. En dat je verwacht dat ze jou er niet bij betrekken. Uithuilen op je schouder is prima, rancune niet.
Zeg tegen je partner dat je op dit moment last van je horrormonen en dat je niet zo goed weet hoe ermee om te gaan. En dat je dit nu op hem projecteert. Geef aan wat je van hem verwacht / nodig hebt en vraag wat hij wil.
En als laatste wees lief voor jezelf. Besef dat jouw leven om jou draait en de wereld om een hele maatschappij. En je moeder heeft nu even haar eigen verdriet en meer, die kan misschien niet oprecht blij voor je zijn. Accepteer dat en neem dan tijdelijk wat afstand. Als zij niet kan voldoen aan jouw verwachting, zorg er dan voor dat deze niet jouw teleurstelling gaat worden.
dinsdag 28 november 2017 om 09:33
Oef ik heb in een vergelijkbare positie gezeten tijdens mijn laatste zwangerschap. Daarin heb in afstand genomen van de ouder die zo'n stress gaf. Je reactie is dus heel normaal. Die van de moeder vind ik juist heel erg kinderachtig. Dat ze jou wil inzetten om hem maar te pijnigen.
Ik was echter niet zo hormonaal richting mijn man. Daar valt nog heel wat winst voor je te behalen (understatement).
Ik was echter niet zo hormonaal richting mijn man. Daar valt nog heel wat winst voor je te behalen (understatement).
dinsdag 28 november 2017 om 09:49
Dit is natuurlijk een opmerking die je nooit had mogen maken he. Hoop dat je hiervoor inmiddels al je excuses hebt aangeboden. Ik snap wel dat je vriend er inmiddels helemaal klaar mee is.Snoep83 schreef: ↑27-11-2017 22:28Tja, weet wel dat het aan allen kanten nu niet meer lekker loopt.
Sinds de ellende met mijn ouders vorige week hebben mijn vriend en ik ook hele dag door ruzie.
Ik vind dat hij me laat zitten..hij neemt uitgebreid de tijd voor zijn politieke baan in de avonduren, zegt geen enkele afspraak af te kunnen zeggen nu ik me zo rot voel.
En hij belde doodleuk eerst een collega op bij thuiskomst over werk en dat hij morgenochtend op moest passen bij vertrek.
Terwijl dat nooit tegen mij word gezegd.
Daar heb ik wat van gezegd en de volgende ruzie kwam weer..hij loopt weer van me weg en ging buiten roken en ik liep hem achterna dat ik zijn gedrag walgelijk vind.
Vriend duwde me naar binnen waarop ik ook hysterische hem terug duwde.en toen gaf ik aan dat ik spijt had dat hij ons ongeboren kind al had erkend..(vreselijke opmerking) en waarop mijn vriend een handdruk gaf dat we morgen onze relatie gaan verbreken hij er klaar mee is. En ik al een jaar lang de boel de boel laat.
Dan kon ik lekker bij mijn moeder gaan zitten.
Ben daarop weer naar boven gegaan..pffff niets kan momenteel normaal gaan in mijn leven lijkt het wel.
Ik mis aan beide kanten nu de steun en gewoon even aandacht ofzo.
Het feit dat hij beneden uitgebreid weer aan het bellen is met zijn politieke vrienden doet extra pijn .
Ik snap de de bodem nu even onder je uitgeslagen voelt en dat je niet weet wat nu. Je verlangt dingen die op dit moment gewoon niet haalbaar zijn, je moeder heeft geen ruimte om nu blij te zijn en aandacht te hebben voor jou en je zwangerschap, je zussen hebben het te druk met boos zijn en je moeder steunen en het is helemaal niet raar dat je dat niet leuk vindt. Maar het is wat het is en daar zul je mee moeten dealen.
Dat je je boosheid nu richt op je vriend is geen raar fenomeen, maar niet heel verstandig. Die heeft ook zijn grenzen en is geen boksbal. Geef aan hem aan op een volwassen manier wat je van hem nodig hebt en ga er niet vanuit dat hij dat zelf wel snapt. De meeste mensen kunnen geen gedachten lezen en jouw behoeften hoeven niet dezelfde te zijn als die van iemand anders in dezelfde situatie. En hou ook aandacht voor hem, de wereld draait niet alleen om jou, ook al zou je dat graag willen.
Het is een rotsituatie, maar een deel van het drama veroorzaak je toch echt zelf...
I was born in the sign of water, and it's there that I feel my best
dinsdag 28 november 2017 om 09:54
Bedankt voor jullie reacties weer!
Tuurlijk ben/kan ik ook een enorme bitch zijn, maar ik communiceer vrij open naar mijn vriend toe.
Maar het begint me op te breken, mijn vader heeft ook een behoorlijk alcohol probleem, zolang ik me kan herinneren.
Mijn vriend begint helaas nu ook dat gedrag te vertonen door elke avond flink te drinken meestal wel 1 fles wijn per dag. Ik heb aangegeven dat ik me zorgen maak om hem en ons en dat ik merk dat hij moeite heeft met eraf te blijven. Dat zijn volgens hem leugens.
Vervolgens pakt hij een half uur later weer een wijntje en tankt zo door richting einde van de avond.
Ik geef aan dat ik nu bepaalde steun mis, mijn vriend is 3 avonden in de week weg en de overige avonden zit hij thuis op kantoor administratie te doen.
Maar ik weet dat hij elke middag om half 2 thuis is dan tot 17 uur op bed gaat slapen..en bewust die uren gaat slapen ipv tijd vrij maken voor ons.
Je kan ook om 15 uur gaan slapen..Dat je een uurtje je administratie gaat doen.
Dit doet hij overigens al jaren..en niet omdat hij last heeft van zijn schouder.
En ik denk zeker aan ons gezin, probeer leuke dingen met hem te doen.
Stel dingen voor..maar vervolgens word er toch gezegd..we kunnen ipv van wandelen ook samen in de tuin gaan werken? Ieder in een hoek van de tuin daarna drinkt hij 4 biertjes en gaat weer slapen. In de tuin werken oke, moet ook gebeuren maar waarom niet even kort in de tuin en dan erna even hoofd leegmaken en wandelen?
Ik ben inderdaad ook jaloers op de aandacht die andere wel gegeven worden. Hij kan uren bellen met mannen en vrouwen s'avonds laat tot diep in de nacht die steun nodig hebben. En als ik advies vraag komt het vooral neer op: geen idee, kunnen we het nu niet over andere dingen hebben?
De gesprekken zijn eigenlijk alleen goed als hij inderdaad een slokje op heeft, hahaha! Lekker dubbel.
En ik weet zeker ook mijn mankementen en geef ze ook graag toe! Maar mijn vriend loopt gewoon keihard weg ervoor. En dat breekt me nu echt op! Ik mis gewoon even die steun. En natuurlijk is het voor hem niet zo erg dat mijn ouders uit elkaar gaan. Gelukkig niet! Maar ik was er ook voor hem in moeilijke tijden en probeerde me in te leven.. en dan laatste voel en merk ik gewoon niet.
Ik probeer zeker geen slachtofferrol op me te nemen. Maar tuurlijk weet ik heus wel waar bepaalde teleurstellingen en pijnpunten liggen.
Ja, ik vind het heel erg jammer dat mijn zwangerschap nu overschaduwd gaat worden. Mijn moeder heeft nu niet eens behoefte om mee te gaan met de volgende echo en dat MAG ze ook! Maar daarom mag ik toch ook wel verdriet voelen? Ik had dit graag willen delen met mijn moeder/ouders.
Mijn vriend en ik zullen er heus wel uitkomen, maar we zullen beide dingen moeten veranderen.
Tuurlijk ben/kan ik ook een enorme bitch zijn, maar ik communiceer vrij open naar mijn vriend toe.
Maar het begint me op te breken, mijn vader heeft ook een behoorlijk alcohol probleem, zolang ik me kan herinneren.
Mijn vriend begint helaas nu ook dat gedrag te vertonen door elke avond flink te drinken meestal wel 1 fles wijn per dag. Ik heb aangegeven dat ik me zorgen maak om hem en ons en dat ik merk dat hij moeite heeft met eraf te blijven. Dat zijn volgens hem leugens.
Vervolgens pakt hij een half uur later weer een wijntje en tankt zo door richting einde van de avond.
Ik geef aan dat ik nu bepaalde steun mis, mijn vriend is 3 avonden in de week weg en de overige avonden zit hij thuis op kantoor administratie te doen.
Maar ik weet dat hij elke middag om half 2 thuis is dan tot 17 uur op bed gaat slapen..en bewust die uren gaat slapen ipv tijd vrij maken voor ons.
Je kan ook om 15 uur gaan slapen..Dat je een uurtje je administratie gaat doen.
Dit doet hij overigens al jaren..en niet omdat hij last heeft van zijn schouder.
En ik denk zeker aan ons gezin, probeer leuke dingen met hem te doen.
Stel dingen voor..maar vervolgens word er toch gezegd..we kunnen ipv van wandelen ook samen in de tuin gaan werken? Ieder in een hoek van de tuin daarna drinkt hij 4 biertjes en gaat weer slapen. In de tuin werken oke, moet ook gebeuren maar waarom niet even kort in de tuin en dan erna even hoofd leegmaken en wandelen?
Ik ben inderdaad ook jaloers op de aandacht die andere wel gegeven worden. Hij kan uren bellen met mannen en vrouwen s'avonds laat tot diep in de nacht die steun nodig hebben. En als ik advies vraag komt het vooral neer op: geen idee, kunnen we het nu niet over andere dingen hebben?
De gesprekken zijn eigenlijk alleen goed als hij inderdaad een slokje op heeft, hahaha! Lekker dubbel.
En ik weet zeker ook mijn mankementen en geef ze ook graag toe! Maar mijn vriend loopt gewoon keihard weg ervoor. En dat breekt me nu echt op! Ik mis gewoon even die steun. En natuurlijk is het voor hem niet zo erg dat mijn ouders uit elkaar gaan. Gelukkig niet! Maar ik was er ook voor hem in moeilijke tijden en probeerde me in te leven.. en dan laatste voel en merk ik gewoon niet.
Ik probeer zeker geen slachtofferrol op me te nemen. Maar tuurlijk weet ik heus wel waar bepaalde teleurstellingen en pijnpunten liggen.
Ja, ik vind het heel erg jammer dat mijn zwangerschap nu overschaduwd gaat worden. Mijn moeder heeft nu niet eens behoefte om mee te gaan met de volgende echo en dat MAG ze ook! Maar daarom mag ik toch ook wel verdriet voelen? Ik had dit graag willen delen met mijn moeder/ouders.
Mijn vriend en ik zullen er heus wel uitkomen, maar we zullen beide dingen moeten veranderen.
dinsdag 28 november 2017 om 10:05
Ik heb hem vanochtend gebeld en excuses aangeboden voor het erkenning verhaal, dat ik het niet meen. Hij zou me straks even terugbellen.
Ik denk stiekem ook dat er een beerput los gaat qua gevoelens..de angst dat mijn vriend zo gaat worden zoals mijn vader vroeger is begonnen.
Dat kaart ik overigens al een hele lange poos aan. En drinken vind ik niet erg, maar probeer doordeweeks dan te minderen tot 2/3 glazen wijn.
En soms doet hij dit ook hoor, maar zodra ik naar bed ga..en dat is tegenwoordig vroeger dan normaal..hoor en merk ik bij het naar bed komen dat het net een glaasje of 2 teveel is.
Ik maak er dus steeds zorgen om, spreek dit hardop uit.
En hij wuift het steeds weg..ik weet heus wel hoe of wat en als de baby er is let ik daar heus wel op.. Dat vertrouwen heb ik nu gewoon niet erin.
En ik blijf voorlopig bij mijn keuze door niet te bellen naar mijn vader, heb dit ook uitgesproken naar mijn moeder toe. Ik vind het best wel zwaar want wil haar niet teleurstellen...en steun haar zeker mijn vader maakt er steeds meer een potje van en laat de boel de boel.
Ik denk stiekem ook dat er een beerput los gaat qua gevoelens..de angst dat mijn vriend zo gaat worden zoals mijn vader vroeger is begonnen.
Dat kaart ik overigens al een hele lange poos aan. En drinken vind ik niet erg, maar probeer doordeweeks dan te minderen tot 2/3 glazen wijn.
En soms doet hij dit ook hoor, maar zodra ik naar bed ga..en dat is tegenwoordig vroeger dan normaal..hoor en merk ik bij het naar bed komen dat het net een glaasje of 2 teveel is.
Ik maak er dus steeds zorgen om, spreek dit hardop uit.
En hij wuift het steeds weg..ik weet heus wel hoe of wat en als de baby er is let ik daar heus wel op.. Dat vertrouwen heb ik nu gewoon niet erin.
En ik blijf voorlopig bij mijn keuze door niet te bellen naar mijn vader, heb dit ook uitgesproken naar mijn moeder toe. Ik vind het best wel zwaar want wil haar niet teleurstellen...en steun haar zeker mijn vader maakt er steeds meer een potje van en laat de boel de boel.
dinsdag 28 november 2017 om 10:10
Ik vind deze post juist wel getuigen van slachtofferschap.Snoep83 schreef: ↑28-11-2017 09:54Bedankt voor jullie reacties weer!
Tuurlijk ben/kan ik ook een enorme bitch zijn, maar ik communiceer vrij open naar mijn vriend toe.
Maar het begint me op te breken, mijn vader heeft ook een behoorlijk alcohol probleem, zolang ik me kan herinneren.
Mijn vriend begint helaas nu ook dat gedrag te vertonen door elke avond flink te drinken meestal wel 1 fles wijn per dag. Ik heb aangegeven dat ik me zorgen maak om hem en ons en dat ik merk dat hij moeite heeft met eraf te blijven. Dat zijn volgens hem leugens.
Vervolgens pakt hij een half uur later weer een wijntje en tankt zo door richting einde van de avond.
Ik geef aan dat ik nu bepaalde steun mis, mijn vriend is 3 avonden in de week weg en de overige avonden zit hij thuis op kantoor administratie te doen.
Maar ik weet dat hij elke middag om half 2 thuis is dan tot 17 uur op bed gaat slapen..en bewust die uren gaat slapen ipv tijd vrij maken voor ons.
Je kan ook om 15 uur gaan slapen..Dat je een uurtje je administratie gaat doen.
Dit doet hij overigens al jaren..en niet omdat hij last heeft van zijn schouder.
En ik denk zeker aan ons gezin, probeer leuke dingen met hem te doen.
Stel dingen voor..maar vervolgens word er toch gezegd..we kunnen ipv van wandelen ook samen in de tuin gaan werken? Ieder in een hoek van de tuin daarna drinkt hij 4 biertjes en gaat weer slapen. In de tuin werken oke, moet ook gebeuren maar waarom niet even kort in de tuin en dan erna even hoofd leegmaken en wandelen?
Ik ben inderdaad ook jaloers op de aandacht die andere wel gegeven worden. Hij kan uren bellen met mannen en vrouwen s'avonds laat tot diep in de nacht die steun nodig hebben. En als ik advies vraag komt het vooral neer op: geen idee, kunnen we het nu niet over andere dingen hebben?
De gesprekken zijn eigenlijk alleen goed als hij inderdaad een slokje op heeft, hahaha! Lekker dubbel.
En ik weet zeker ook mijn mankementen en geef ze ook graag toe! Maar mijn vriend loopt gewoon keihard weg ervoor. En dat breekt me nu echt op! Ik mis gewoon even die steun. En natuurlijk is het voor hem niet zo erg dat mijn ouders uit elkaar gaan. Gelukkig niet! Maar ik was er ook voor hem in moeilijke tijden en probeerde me in te leven.. en dan laatste voel en merk ik gewoon niet.
Ik probeer zeker geen slachtofferrol op me te nemen. Maar tuurlijk weet ik heus wel waar bepaalde teleurstellingen en pijnpunten liggen.
Ja, ik vind het heel erg jammer dat mijn zwangerschap nu overschaduwd gaat worden. Mijn moeder heeft nu niet eens behoefte om mee te gaan met de volgende echo en dat MAG ze ook! Maar daarom mag ik toch ook wel verdriet voelen? Ik had dit graag willen delen met mijn moeder/ouders.
Mijn vriend en ik zullen er heus wel uitkomen, maar we zullen beide dingen moeten veranderen.
Je kiest zelf voor deze partner, je kiest er zelf voor dat het oké is in jullie relatie dat hij elke dag drinkt, je kiest er zelf voor om hem te laten bepalen. Ik zou eens helder krijgen wat je nu verwacht van je relatie, zeker ook met de kleine op komst.
Wil je samenwonen met iemand die je beticht van alcoholisme en die dit ontkent?
Wil je samenwonen met iemand die in jouw ogen geen rekening met je houdt?
Hoe zie jij jullie gezin voor je als de kleine er is?
Wat hebben jullie vooraf afgesproken?
Hoe ziet hij het?
Dat je verdriet hebt, dat is normaal. Dat je de rest 'de schuld' geeft van jouw verdriet, onmacht en teleurstellingen, dat is jouw keuze.
dinsdag 28 november 2017 om 10:15
Poeh nou, vervelend allemaal hoor! Geen leuke situatie.
MAAR! Ik vind jou wel hele erg in de slachtofferrol gekropen. Constant anderen aanwijzen, helemaal opgaan in de ellende van je ouders, klagen over alles en totaal geen zelfreflectie.
Kom op meid je bent 30+, bezig met je eigen gezin op te starten. Concentreer je daar op en laat je ouders hun ding uitvechten met de steun van je twee zussen.
MAAR! Ik vind jou wel hele erg in de slachtofferrol gekropen. Constant anderen aanwijzen, helemaal opgaan in de ellende van je ouders, klagen over alles en totaal geen zelfreflectie.
Kom op meid je bent 30+, bezig met je eigen gezin op te starten. Concentreer je daar op en laat je ouders hun ding uitvechten met de steun van je twee zussen.
dinsdag 28 november 2017 om 10:18
Poeh. Volgens mij is er meer mis dan de scheiding van je ouders. Ik zou me eerst maar eens richten op je eigen relatie, en die goed houden (krijgen) voor jullie kind geboren wordt.
Verder denk ik dat het prima is dat jij het contact met je vader even op een laag pitje zet, en zeg dat ook tegen je moeder.
Maar besef ook dat je zwangerschap voor jou het allerbelangrijkst is op dit moment, maar voor anderen (en zeker je moeder dit net in scheiding ligt) heel anders is, veel minder belangrijk. Recht op aandacht hebben omdat je zwanger bent bestaat niet.
Verder denk ik dat het prima is dat jij het contact met je vader even op een laag pitje zet, en zeg dat ook tegen je moeder.
Maar besef ook dat je zwangerschap voor jou het allerbelangrijkst is op dit moment, maar voor anderen (en zeker je moeder dit net in scheiding ligt) heel anders is, veel minder belangrijk. Recht op aandacht hebben omdat je zwanger bent bestaat niet.
dinsdag 28 november 2017 om 10:25
TO, dit viel me op. Enerzijds ben jij het grootste slachtoffer, want weg blij gevoel, weg aandacht voor de ongeboren baby, terwijl je moeder haar wereld in duigen is gevallen. Vervolgens ben je boos dat ze je niet overal bij betrekken (wees blij!).Snoep83 schreef: ↑27-11-2017 21:22(...)
Ik voel me zo intens verdrietig over eigenlijk alles! Het feit dat mijn zwangerschap voor een groot gedeelte verpest gaat worden door de scheiding, weg blije gevoel, weg aandacht om/voor de ongeboren baby.
Heb nog 2 zussen en mijn moeder heeft met 1 van mijn zussen alles achterhaald/uitgezocht etc.
Ik ben daar compleet buiten gehouden vanwege de zwangerschap werd gezegd..nu geloof ik dat maar half half.
(...)
je vliegt echt alle kanten op. Je schiet van egoïsme naar slachtofferschap en weer door naar krengerigheid naar je vriend.
Echt, richt je op je toekomstige gezin, ga rond de tafel met je partner en maak afspraken en maak het weer leuk. Ik snap je vriend wel dat ie je ontloopt als je dat soort kwetsende dingen tegen hem zegt, je bent gewoon ruzie aan het zoeken met hem, zoekt excuses om uit te vallen en wil dicteren hoe hij zijn werkzaamheden doet en wanneer hij zijn rust pakt. Hij kan er niets aan doen dat je vader vreemd gaat en dat jij hem gaat zitten vergelijken met je vader.
De scheiding van je ouders is naar, maar het is iets tussen hen. Ga er niet tussen zitten, niet meegaan in de oorlog. Je hebt genoeg aan je eigen relatie en houding.
dinsdag 28 november 2017 om 10:30
Wauw TO. Eens met bovenstaande dames. Er is behoorlijk wat aan de hand en jouw verhaal krijgt nu ineens een hele andere twist.
Ik vind je ontzettend slachtoffergedrag vertonen. Gedrag wat niet past bij iemand van jouw leeftijd. Daarnaast vind ik dat je weinig zelfreflectie laat zien.
Hoe jij tegen jouw vriend doet, is totaal onacceptabel. En dat op je zwangerschap afschuiven, vind ik ook echt onzin. Je bent hormonaal, maar je kunt nog wel nadenken, neem ik aan.
Ik zou de situatie van je ouders even links laten liggen en je richten op jouw eigen relatie. Voordat deze op de klippen loopt.
En als ik je een tip mag geven, probeer op een normale rustige manier met je vriend te praten. En stel je verwachtingen bij.
Succes!
Ik vind je ontzettend slachtoffergedrag vertonen. Gedrag wat niet past bij iemand van jouw leeftijd. Daarnaast vind ik dat je weinig zelfreflectie laat zien.
Hoe jij tegen jouw vriend doet, is totaal onacceptabel. En dat op je zwangerschap afschuiven, vind ik ook echt onzin. Je bent hormonaal, maar je kunt nog wel nadenken, neem ik aan.
Ik zou de situatie van je ouders even links laten liggen en je richten op jouw eigen relatie. Voordat deze op de klippen loopt.
En als ik je een tip mag geven, probeer op een normale rustige manier met je vriend te praten. En stel je verwachtingen bij.
Succes!
dinsdag 28 november 2017 om 10:53
Typerend.
- Jouw zussen&moeder zeggen dat jij zelf mag weten hoe jij er mee omgaat, maar zodra jij het niet conform hun mening doet, vallen ze er jou op aan.
- Van jouw 'man' verwacht je dat hij een duidelijke eigen stelling inneemt, maar zodra deze niet conform jouw wens van hoe het eigenlijk zou moeten, val jij hem er op aan.
Oftewel, zolang men maar doet wat jullie vrouwen in het gezin willen, dan is het goed, maar wanneer je iemand een 'keuze' geeft en die doet wat anders, dan voelen jullie je verraden en gaan meteen in de aanval.
Ik raad jou aan, TO, om de Huisarts op te zoeken en een afspraak met een psycholoog te regelen om tegen te praten en tegen uit te vallen. Want jij kunt dit niet blijven afreageren op jouw vriend, tenminste niet als jij niet wil dat hij nog verder wegvlucht in alcohol en werk.
- Jouw zussen&moeder zeggen dat jij zelf mag weten hoe jij er mee omgaat, maar zodra jij het niet conform hun mening doet, vallen ze er jou op aan.
- Van jouw 'man' verwacht je dat hij een duidelijke eigen stelling inneemt, maar zodra deze niet conform jouw wens van hoe het eigenlijk zou moeten, val jij hem er op aan.
Oftewel, zolang men maar doet wat jullie vrouwen in het gezin willen, dan is het goed, maar wanneer je iemand een 'keuze' geeft en die doet wat anders, dan voelen jullie je verraden en gaan meteen in de aanval.
Ik raad jou aan, TO, om de Huisarts op te zoeken en een afspraak met een psycholoog te regelen om tegen te praten en tegen uit te vallen. Want jij kunt dit niet blijven afreageren op jouw vriend, tenminste niet als jij niet wil dat hij nog verder wegvlucht in alcohol en werk.
Disclaimer: All presented text are opinionated and present only a written account of my mental state at that time.
dinsdag 28 november 2017 om 11:35
Mijn vriend en ik hebben elkaar inmiddels ook uitgebreid gesproken.
En beide hebben we aangekaart dat we het zwaar vinden en moeilijk vinden om mee om te gaan . Mijn vriend kan er ook niet goed mee dealen gaf hij aan.
Overigens maken wij weinig tot geen tot geen ruzie en was gister een heftige explosie. Van beide ook.
Dat is inmiddels uitgesproken.
Ik kan heel moeilijk met het feit dealen dat veel dingen mij niet in dank worden afgenomen, dat begint 2 jaar terug al toen we samen een ander huis gekochten in een andere stad. En ik mijn woning had verkocht. Ik ben vroeger heeeeeeeeeel erg beschermend opgevoed en heb nooit fouten mogen en kunnen maken.
En door mijn vriend mede ben ik uitgebloeid tot een volwassen iemand eindelijk! Daar hebben we samen over gesproken. En mijn onzekerheid over mijn moeder laten stikken komt dan nu weer naar boven. Heb het gevoel dat ik soms voor moeder moet spelen en de boelnrustig moet houden.
Terwijl dat niet mijn taak is.
Vriend en ik zijn al jaren aan het kwakkelen met van alles en de laatste 6 maanden ging alles goed en opeens weer een bak ellende. Denk dat onze puf op is. Niet naar elkaar, maar het gezeik van andere.
Ik moet me inderdaad weer gaan focussen op ons, harder worden qua gezinsleven.
Vriend is daar echt een kei In, ik nog niet! Daar steunt hij me wel bij.
En misschien als het me echt op blijft breken. Is het wel goed dat ik eens met een professioneel iemand ga praten.
Bedankt voor de spiegel voor houden!
En beide hebben we aangekaart dat we het zwaar vinden en moeilijk vinden om mee om te gaan . Mijn vriend kan er ook niet goed mee dealen gaf hij aan.
Overigens maken wij weinig tot geen tot geen ruzie en was gister een heftige explosie. Van beide ook.
Dat is inmiddels uitgesproken.
Ik kan heel moeilijk met het feit dealen dat veel dingen mij niet in dank worden afgenomen, dat begint 2 jaar terug al toen we samen een ander huis gekochten in een andere stad. En ik mijn woning had verkocht. Ik ben vroeger heeeeeeeeeel erg beschermend opgevoed en heb nooit fouten mogen en kunnen maken.
En door mijn vriend mede ben ik uitgebloeid tot een volwassen iemand eindelijk! Daar hebben we samen over gesproken. En mijn onzekerheid over mijn moeder laten stikken komt dan nu weer naar boven. Heb het gevoel dat ik soms voor moeder moet spelen en de boelnrustig moet houden.
Terwijl dat niet mijn taak is.
Vriend en ik zijn al jaren aan het kwakkelen met van alles en de laatste 6 maanden ging alles goed en opeens weer een bak ellende. Denk dat onze puf op is. Niet naar elkaar, maar het gezeik van andere.
Ik moet me inderdaad weer gaan focussen op ons, harder worden qua gezinsleven.
Vriend is daar echt een kei In, ik nog niet! Daar steunt hij me wel bij.
En misschien als het me echt op blijft breken. Is het wel goed dat ik eens met een professioneel iemand ga praten.
Bedankt voor de spiegel voor houden!
dinsdag 28 november 2017 om 18:11
Die snapte ik ook niet echt nee.MoirenPhae schreef: ↑28-11-2017 15:23Hij was al zoals hij is en jij dacht dat dat anders zou worden als je zwanger zou zijn?