Gezondheid
alle pijlers
Even ventileren
woensdag 13 december 2017 om 22:32
Ik moet even van mij afschrijven hoor. Ik word gek.
Nu al de hele avond flinke pijnsteken, niet extreem hevig maar wel zeer aanwezig. Ik ben ook de hele dag al zo enorm moe...
4 jaar geleden is mijn vader overleden na een acute aorta dissectie. Ik ben sindsdien bang bij ieder pijntje en vind het moeilijk mijn lichaam en gevoel te vertrouwen.
Ergens denk ik wel aan spierpijn, maar wat als...
Mijn gedachten gaan over en weer: zal ik bellen, kijk ik het aan...
Ik heb al eerder op de 1ste hart hulp gelegen met vals alarm. Wat als dat nu weer is... Wat als dat het niet is...
Ik vraag geen advies hier, weet dat dat niet mag. Maar ik wil het even eruit gooien, hoop dat me dat al wat rustiger maakt zo...
Nu al de hele avond flinke pijnsteken, niet extreem hevig maar wel zeer aanwezig. Ik ben ook de hele dag al zo enorm moe...
4 jaar geleden is mijn vader overleden na een acute aorta dissectie. Ik ben sindsdien bang bij ieder pijntje en vind het moeilijk mijn lichaam en gevoel te vertrouwen.
Ergens denk ik wel aan spierpijn, maar wat als...
Mijn gedachten gaan over en weer: zal ik bellen, kijk ik het aan...
Ik heb al eerder op de 1ste hart hulp gelegen met vals alarm. Wat als dat nu weer is... Wat als dat het niet is...
Ik vraag geen advies hier, weet dat dat niet mag. Maar ik wil het even eruit gooien, hoop dat me dat al wat rustiger maakt zo...
donderdag 14 december 2017 om 00:30
Ja dat schamen dat dacht ik al. Dat herken ik dus ook. Ik heb een keer op de spoedeisende hulp gezeten om wat een paar pukkeltjes op mijn rug bleken te zijn. Kon wel door de grond zakken, twee artsen en een verpleegkundige die dat uitgebreid hebben zitten beoordelen. Kweekjes afgenomen, bloedonderzoek, de hele rataplan. In het consult met mijn specialist na dit bezoek, stelde die me gelukkig gerust. Hij had het besluit genomen me door te sturen en de verdenking op iets ernstigers was op dat moment reëel.
De angst dat het opeens afgelopen kan zijn herken ik ook. Ik heb geen tips om daarmee om te leren gaan. Mijn ervaring is dat ik toch wel wende aan de wetenschap dat ik op een smal koord balanceerde. En het enige wat je verder kunt doen is aan de bel blijven trekken als je het gevoel hebt dat het niet pluis is. Dat heb je vandaag gelukkig gedaan en de volgende keer moet je dat gewoon weer doen. En de keer daarna weer. En op een bepaald moment ben je dan wat minder bang, maar vind je het gewoon stierlijk vervelend dat je weer urenlang in het ziekenhuis zit en waarschijnlijk voor niets, maar je gaat omdat het ook wel iets kan zijn.
De angst dat het opeens afgelopen kan zijn herken ik ook. Ik heb geen tips om daarmee om te leren gaan. Mijn ervaring is dat ik toch wel wende aan de wetenschap dat ik op een smal koord balanceerde. En het enige wat je verder kunt doen is aan de bel blijven trekken als je het gevoel hebt dat het niet pluis is. Dat heb je vandaag gelukkig gedaan en de volgende keer moet je dat gewoon weer doen. En de keer daarna weer. En op een bepaald moment ben je dan wat minder bang, maar vind je het gewoon stierlijk vervelend dat je weer urenlang in het ziekenhuis zit en waarschijnlijk voor niets, maar je gaat omdat het ook wel iets kan zijn.
Dat de diva's even hun device erbij melden is het devies.
donderdag 14 december 2017 om 00:49
Inmiddels door de arts gezien.
Hij denkt niet aan het hart maar aan een zenuw/spier kwestie.
Het valt mee dus gelukkig, maar baal wel. Dat mijn lichaam mij zo onzeker maakt....
Ga het zeker aankaarten, of dat ik dit anders kan aanpakken.
Voor nu, naar huis en naar bed.
Beeldig, ik reageer morgen nog even op je lieve post. Dankjewel!
Hij denkt niet aan het hart maar aan een zenuw/spier kwestie.
Het valt mee dus gelukkig, maar baal wel. Dat mijn lichaam mij zo onzeker maakt....
Ga het zeker aankaarten, of dat ik dit anders kan aanpakken.
Voor nu, naar huis en naar bed.
Beeldig, ik reageer morgen nog even op je lieve post. Dankjewel!
donderdag 14 december 2017 om 13:06
*Beeldig* schreef: ↑14-12-2017 00:30Ja dat schamen dat dacht ik al. Dat herken ik dus ook. Ik heb een keer op de spoedeisende hulp gezeten om wat een paar pukkeltjes op mijn rug bleken te zijn. Kon wel door de grond zakken, twee artsen en een verpleegkundige die dat uitgebreid hebben zitten beoordelen. Kweekjes afgenomen, bloedonderzoek, de hele rataplan. In het consult met mijn specialist na dit bezoek, stelde die me gelukkig gerust. Hij had het besluit genomen me door te sturen en de verdenking op iets ernstigers was op dat moment reëel.
De angst dat het opeens afgelopen kan zijn herken ik ook. Ik heb geen tips om daarmee om te leren gaan. Mijn ervaring is dat ik toch wel wende aan de wetenschap dat ik op een smal koord balanceerde. En het enige wat je verder kunt doen is aan de bel blijven trekken als je het gevoel hebt dat het niet pluis is. Dat heb je vandaag gelukkig gedaan en de volgende keer moet je dat gewoon weer doen. En de keer daarna weer. En op een bepaald moment ben je dan wat minder bang, maar vind je het gewoon stierlijk vervelend dat je weer urenlang in het ziekenhuis zit en waarschijnlijk voor niets, maar je gaat omdat het ook wel iets kan zijn.
Beeldig. Ik herken precies wat je zegt.
Op zich stelde de arts die ik vannacht zag mij ook wel gerust, dat het niet zo gek was om met deze pijn te bellen.
Ik vind het knap dat jij het hebt kunnen accepteren (ik weet niet wat jouw verhaal is verder) Ik ga dus, zoals ik vannacht al zei, overleggen met mijn arts binnenkort. Vragen wat ik nu wel en niet moet doen qua bellen. Wanneer wel of niet. En misschien komt daar ook wel uit dat ik ermee moet leren omgaan/ het accepteren. Of wellicht kunnen we hele duidelijke omgangsregels opstellen. Dat weet ik niet...
Ik heb er nog veel last van. Maar ben nu dus wel redelijk gerustgesteld. Alhoewel het thuis in slaap komen erg lastig ging. Nu ben ik nog aan het werk, maar mijn werkgever heeft al aangegeven dat ik best op tijd naar kan vandaag. Dat is wel erg fijn!
