Relaties
alle pijlers
Waardeloze moeder
vrijdag 22 december 2017 om 01:33
Even een nieuwe account omdat ik op mijn andere herkend ben..
Ik heb 10 jaar een relatie met mijn man en eigenlijk is deze al matig tot slecht sinds de geboorte van de jongste (nu ruim 4). Ik heb altijd geroepen nooit te zullen scheiden vanwege de kinderen, maar nu weet ik het echt niet meer.
Wij maken ruzie, elke dag. We kunnen echt geen uur met elkaar doorbrengen zonder ruzie. En waar ik me echt echt probeer in te houden, vooral waar de kinderen bij zijn, heeft mijn man die grens steeds verder opgeschoven. Vandaag moesten de kinderen naar kerstdiner op school vertrekken, maar hij wilde eerst nog douchen. We gingen veel te laat komen, dus ik heb de kinderen vast in de auto gezet en riep naar binnen dat hij nu moest komen anders gingen we zonder hem (heel onaardig, ik weet het! Maar de kinderen hadden zich er zo op verheugd en ik vond het zo zielig dat ws te laat gingen komen). Toen kwam hij woest naar buiten, riep in de auto dat ik een waardeloos stuk stront was en ging boos naast me zitten. Ik werd natuurlijk boos van zijn opmerking en noemde hem een idioot, maarja ivm de kinderen toch maar gauw vertrokken.. En na ruim een uur boos naar me te hebben gekeken gaat het dan weer en doen we net of er niks is gebeurd. Alleen eenmaal thuis slaat de sfeer dan direct weer negatief om. Dochter werd net huilend wakker, dus ik had haar bij ons in bed genomen, maar ze bleef maar huilen en toen werd hij weer woest, we waren een stelletje kutwijven en dochter moest haar bek houden. Ook werd hij fysiek, probeerde ons uit bed te duwen en stompte met zijn vuisten, gelukkig kon ik het opvangen.
En nu.. Ik lig in bed van dochter me serieus af te vragen wat ik nou moet. Scheiden lijkt voor de hand liggend, maar maak ik het daarmee dan niet juist erger? Want we kunnen dan geen ruzie meer maken, maar kinderen zijn wel helft van de tijd alleen bij hem. Ik ben verder niet bang dat hij hun echt wat aandoet, want als ik er niet ben om hem boos te maken, dan is hij dat een stuk minder, maar dan nog.. Hij verliest af en toe echt zijn geduld en kan dan wel fysiek worden.
Mijn man heeft afgelopen zomer een burn out gekregen waarna hij zijn baan heeft opgezegd. Hij begint in februari met een opleiding en werkt daarnaast parttime. Als ik bij hem wegga, gaat hem dat nooit lukken..
Sorry voor het warrige verhaal, maar ik weet nu gewoon even echt niet meer wat ik moet doen. Ik heb het idee dat ik sowieso een waardeloze moeder ben, wat ik ook doe..
Ik heb 10 jaar een relatie met mijn man en eigenlijk is deze al matig tot slecht sinds de geboorte van de jongste (nu ruim 4). Ik heb altijd geroepen nooit te zullen scheiden vanwege de kinderen, maar nu weet ik het echt niet meer.
Wij maken ruzie, elke dag. We kunnen echt geen uur met elkaar doorbrengen zonder ruzie. En waar ik me echt echt probeer in te houden, vooral waar de kinderen bij zijn, heeft mijn man die grens steeds verder opgeschoven. Vandaag moesten de kinderen naar kerstdiner op school vertrekken, maar hij wilde eerst nog douchen. We gingen veel te laat komen, dus ik heb de kinderen vast in de auto gezet en riep naar binnen dat hij nu moest komen anders gingen we zonder hem (heel onaardig, ik weet het! Maar de kinderen hadden zich er zo op verheugd en ik vond het zo zielig dat ws te laat gingen komen). Toen kwam hij woest naar buiten, riep in de auto dat ik een waardeloos stuk stront was en ging boos naast me zitten. Ik werd natuurlijk boos van zijn opmerking en noemde hem een idioot, maarja ivm de kinderen toch maar gauw vertrokken.. En na ruim een uur boos naar me te hebben gekeken gaat het dan weer en doen we net of er niks is gebeurd. Alleen eenmaal thuis slaat de sfeer dan direct weer negatief om. Dochter werd net huilend wakker, dus ik had haar bij ons in bed genomen, maar ze bleef maar huilen en toen werd hij weer woest, we waren een stelletje kutwijven en dochter moest haar bek houden. Ook werd hij fysiek, probeerde ons uit bed te duwen en stompte met zijn vuisten, gelukkig kon ik het opvangen.
En nu.. Ik lig in bed van dochter me serieus af te vragen wat ik nou moet. Scheiden lijkt voor de hand liggend, maar maak ik het daarmee dan niet juist erger? Want we kunnen dan geen ruzie meer maken, maar kinderen zijn wel helft van de tijd alleen bij hem. Ik ben verder niet bang dat hij hun echt wat aandoet, want als ik er niet ben om hem boos te maken, dan is hij dat een stuk minder, maar dan nog.. Hij verliest af en toe echt zijn geduld en kan dan wel fysiek worden.
Mijn man heeft afgelopen zomer een burn out gekregen waarna hij zijn baan heeft opgezegd. Hij begint in februari met een opleiding en werkt daarnaast parttime. Als ik bij hem wegga, gaat hem dat nooit lukken..
Sorry voor het warrige verhaal, maar ik weet nu gewoon even echt niet meer wat ik moet doen. Ik heb het idee dat ik sowieso een waardeloze moeder ben, wat ik ook doe..
vrijdag 22 december 2017 om 07:09
Ik snap dat het doodeng is om in het diepe te springen, en om je vertrouwde leven achter te laten waarin je weet wat je hebt aan inkomen, huis en veel opgebouwd hebt, maar dit is geen situatie waarin je oud kunt worden samen. Een relatie hoort een basis te hebben van respect en vertrouwen, ik weet niet of dat er eerst wel was of dat jullie nooit heel gelukkig zijn geweest. In ieder geval moet er nu wel iets gebeuren, en dat je dit topic geopend hebt is een goede eerste stap. Heb je verder vriendinnen of familie waar je je verhaal kwijt kunt?
Je bent niet de eerste en niet de laatste die zou scheiden, en je bent sterker dan je denkt. Ik zou je aanraden om in ieder geval langs de huisarts te gaan om je situatie uit te leggen. En dan het gesprek met je man aan gaan, van te voren bedenken wat je wilt zeggen en vragen en dan eens open en eerlijk praten samen. Als je niks doet dan blijf je in deze situatie hangen en dat kan gewoon niet, ik word al triest als ik het lees, laat staan hoe jij je moet voelen.
Je bent niet de eerste en niet de laatste die zou scheiden, en je bent sterker dan je denkt. Ik zou je aanraden om in ieder geval langs de huisarts te gaan om je situatie uit te leggen. En dan het gesprek met je man aan gaan, van te voren bedenken wat je wilt zeggen en vragen en dan eens open en eerlijk praten samen. Als je niks doet dan blijf je in deze situatie hangen en dat kan gewoon niet, ik word al triest als ik het lees, laat staan hoe jij je moet voelen.
vrijdag 22 december 2017 om 07:14
Jij laat je in het bijzijn(!) van je kinderen mishandelen (geestelijk en lichamelijk) en jij vraagt je af of je het niet erger maakt door bij hem weg te gaan? Voor wie dan? Voor je kinderen maak je het alleen maar beter, die moeten hoe dan ook jouw prioriteit zijn. Is dit echt wat je je kinderen mee wil geven, dat het 'ok' is om je te laten mishandelen door je man (in het geval van je dochter).RozeHommel schreef: ↑22-12-2017 01:33En nu.. Ik lig in bed van dochter me serieus af te vragen wat ik nou moet. Scheiden lijkt voor de hand liggend, maar maak ik het daarmee dan niet juist erger? Want we kunnen dan geen ruzie meer maken, maar kinderen zijn wel helft van de tijd alleen bij hem. Ik ben verder niet bang dat hij hun echt wat aandoet, want als ik er niet ben om hem boos te maken, dan is hij dat een stuk minder, maar dan nog.. Hij verliest af en toe echt zijn geduld en kan dan wel fysiek worden.
Door bij hem weg te gaan laat je de kinderen juist zien dat het ok is om je grenzen aan te geven en dat mensen hier ook respect voor moeten hebben. Ik denk dat dit de beste boodschap is die je aan je kinderen mee kan geven.
Aanvulling: toen mijn ouders gescheiden zijn heeft mijn moeder altijd 4 dagen gewerkt en volgde ze daarnaast nog een opleiding. Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik mijn moeder nooit zag, want ze was er altijd voor ons, misschien nog wel meer dan ouders van kinderen waarvan de ouders nog wel bij elkaar waren.
Succes!!
v1k1ng wijzigde dit bericht op 22-12-2017 07:20
11.67% gewijzigd
Valhalla! Where the brave may live Forever!
vrijdag 22 december 2017 om 07:14
Ik heb het idee dat je man zo naar zijn kinderen doet om jou te kwetsen.
Als jij uit the pitchure bent doet hij gewoon.
Dus jij en hij versterken de ergernis bij elkaar.
Je kunt wellicht eens relatietherapie overwegen voordat je de handdoek in de ring gooit.
En mocht het niet lukken, kies dan voor je eigen geluk en dat van je kinderen.
Zijn studie? Zijn probleem. Jij bent er niet om hem alleen maar te behagen en ook nog zijn voetveeg te zijn.
Als jij uit the pitchure bent doet hij gewoon.
Dus jij en hij versterken de ergernis bij elkaar.
Je kunt wellicht eens relatietherapie overwegen voordat je de handdoek in de ring gooit.
En mocht het niet lukken, kies dan voor je eigen geluk en dat van je kinderen.
Zijn studie? Zijn probleem. Jij bent er niet om hem alleen maar te behagen en ook nog zijn voetveeg te zijn.
de wereld wacht om ontdekt te worden
vrijdag 22 december 2017 om 07:34
Heftig TO. Zoals boven is gevraagd of je steun kan vinden bij anderen wil ik je ook graag adviseren.
Zo kan je met iemand samen sparren hoe je het stapje voor stapje kan aanpakken.
Als je blijft wordt het alleen maar erger. Jij en je kinderen zullen altijd gespannen zijn. Als hij jullie fysiek mishandeld gaat hij echt te ver. Emotioneel mag het niet eens zover komen.
Je denkt aan wat het beste is voor je kinderen en ziet het niet meer helder. Wel of niet scheiden.
Misschien helpt het om de hoofdpunten uit alle reacties op te schrijven,zodat je het binnen kan laten komen.
Je kiest voor je kinderen als je weg gaat bij hem. Het grootste onderdeel van opvoeden is voorleven. Thuis is de plek waar kinderen even mogen ontladen, tot rust komen, gek mogen doen, verdrietig mogen zijn, boos mogen zijn, etc. De plek waar ze zich veilig voelen. Die kan jij bieden door te scheiden.
Ook zijn je kinderen denk ik onveilig gehecht. Ze krijgen bij een onveilige hechting (vooral eerste levensjaren) veel onwil mee. Je kan het zien als allerlei trauma's (angsten, verkropte boosheid, stress, etc) die in het onderbewustzijn worden opgeslagen. Dit kan zo door werken dat ze niet zichzelf durven te zijn en op overlevingsstand overgaan. Het is denk heel goed voor je kinderen om met ze in therapie te gaan als je gescheiden bent. Of nu of later.
Uit ervaring heb ik gezien dat het heel erg kan helpen. Zo kunnen ze erover praten en het een plek geven en weer kind zijn.
Zo kan je met iemand samen sparren hoe je het stapje voor stapje kan aanpakken.
Als je blijft wordt het alleen maar erger. Jij en je kinderen zullen altijd gespannen zijn. Als hij jullie fysiek mishandeld gaat hij echt te ver. Emotioneel mag het niet eens zover komen.
Je denkt aan wat het beste is voor je kinderen en ziet het niet meer helder. Wel of niet scheiden.
Misschien helpt het om de hoofdpunten uit alle reacties op te schrijven,zodat je het binnen kan laten komen.
Je kiest voor je kinderen als je weg gaat bij hem. Het grootste onderdeel van opvoeden is voorleven. Thuis is de plek waar kinderen even mogen ontladen, tot rust komen, gek mogen doen, verdrietig mogen zijn, boos mogen zijn, etc. De plek waar ze zich veilig voelen. Die kan jij bieden door te scheiden.
Ook zijn je kinderen denk ik onveilig gehecht. Ze krijgen bij een onveilige hechting (vooral eerste levensjaren) veel onwil mee. Je kan het zien als allerlei trauma's (angsten, verkropte boosheid, stress, etc) die in het onderbewustzijn worden opgeslagen. Dit kan zo door werken dat ze niet zichzelf durven te zijn en op overlevingsstand overgaan. Het is denk heel goed voor je kinderen om met ze in therapie te gaan als je gescheiden bent. Of nu of later.
Uit ervaring heb ik gezien dat het heel erg kan helpen. Zo kunnen ze erover praten en het een plek geven en weer kind zijn.
vrijdag 22 december 2017 om 08:00
Huh?! Waaruit maak jij op dat de kinderen van TO onveilig gehecht zouden zijn?! TO heeft bijna niets over deze kinderen geschreven! Laat staan dat jij de kinderen gezien en onderzocht hebt...Ikkuz schreef: ↑22-12-2017 07:34Ook zijn je kinderen denk ik onveilig gehecht. Ze krijgen bij een onveilige hechting (vooral eerste levensjaren) veel onwil mee. Je kan het zien als allerlei trauma's (angsten, verkropte boosheid, stress, etc) die in het onderbewustzijn worden opgeslagen. Dit kan zo door werken dat ze niet zichzelf durven te zijn en op overlevingsstand overgaan. Het is denk heel goed voor je kinderen om met ze in therapie te gaan als je gescheiden bent. Of nu of later.
Uit ervaring heb ik gezien dat het heel erg kan helpen. Zo kunnen ze erover praten en het een plek geven en weer kind zijn.
Dit is wel een heel sterk staaltje van "diagnose-op-afstand"... door een leek neem ik aan?
Lijkt me niet helpend om de boel zo op te stoken! De situatie is op zich al lastig genoeg...
vrijdag 22 december 2017 om 08:14
Wat een verdrietig verhaal... Ik lees vooral dat je bang bent. realiseer je wel dat als je nu je kop in het zand steekt je vooral bang moet zijn voor de toekomst voor jou en je kinderen. Zoals HIj zich gedraagt kan dus echt niet en is echt te gek voor woorden, maar JIJ laat het je wel gebeuren. Daarnaast lees ik dat je al een voorschot neemt op problemen die wellicht vrij eenvoudig op te lossen zijn, je bent tenslotte niet de eerste die dit overkomt.
Ik raadt je aan om een afspraak te maken met maatschappelijk werk via de gemeente waar je woont. Daarnaast kan je naar een bureau voor gratis rechtshulp om een beter beeld te krijgen van je situatie. Ik las zojuist de optie "huisarts", en dat zou ook een heel goede eerste stap kunnen zijn. Door de zure appel zul je even moeten, maar ook dat hoort helaas soms bij het leven. Als je de zaak zsm aanpakt ziet jullie leven er over een jaar waarschijnlijk veel leuker uit. Sterkte!!
Ik raadt je aan om een afspraak te maken met maatschappelijk werk via de gemeente waar je woont. Daarnaast kan je naar een bureau voor gratis rechtshulp om een beter beeld te krijgen van je situatie. Ik las zojuist de optie "huisarts", en dat zou ook een heel goede eerste stap kunnen zijn. Door de zure appel zul je even moeten, maar ook dat hoort helaas soms bij het leven. Als je de zaak zsm aanpakt ziet jullie leven er over een jaar waarschijnlijk veel leuker uit. Sterkte!!
vrijdag 22 december 2017 om 08:16
Ik ben het heel erg eens met degenen die schrijven dat dit erg slecht is voor je kinderen. Maar zo te horen versterken jij en je man elkaar negatief. En als je in die cirkel ben belandt, kun je niet meer normaal met elkaar praten. Dus ook niet over uit elkaar gaan.
Kun je je man voorstellen dat hij een periode op zichzelf gaat. Dus per direct vrijaf van elke verplichting voor het gezin. Bij z'n ouders/vrienden/alleen in een bungalow. Hij klinkt namelijk als iemand die zo in de knoop zit met zichzelf dat hij er niet meer uitkomt. En net als peuters die uit onmacht gaan bijten (fysiek) duwt hij jullie nu letterlijk weg. Hartstikke fout en geen goed woord voor over, maar misschien heeft je man veel ruimte nodig om bij z'n gevoel te kunnen komen. Ruimte die hij nu door stress niet ervaart. Als je de gemoederen iets rustiger kunt krijgen voordat je het gesprek aan gaat over scheiden, kan dit beter uitpakken voor je kinderen.
Enorm rot voor je, dat je huwelijk zo loopt. Maar communicatie is iets tussen twee mensen, in z'n eentje kan hij geen ruzie maken. Stop zelf met schelden en mopperen en ga constructief de situatie veranderen door een scheiding of stevige relatietherapie. Begin nu met rust voor je kinderen: dus of jij weg of man weg of kinderen uit logeren. Maar doorbreek jullie patroon.
Ik ben opgegroeid met altijd strijdende ouders. Ik heb ze gehaat erom. En ze hebben mijn zelfbeeld volledig vernietigd. Om niet nog meer ruzie uit te lokken, werd ik onzichtbaar. En ontwikkelde mijn zelfbeeld daardoor op een zeer slechte manier.
Kun je je man voorstellen dat hij een periode op zichzelf gaat. Dus per direct vrijaf van elke verplichting voor het gezin. Bij z'n ouders/vrienden/alleen in een bungalow. Hij klinkt namelijk als iemand die zo in de knoop zit met zichzelf dat hij er niet meer uitkomt. En net als peuters die uit onmacht gaan bijten (fysiek) duwt hij jullie nu letterlijk weg. Hartstikke fout en geen goed woord voor over, maar misschien heeft je man veel ruimte nodig om bij z'n gevoel te kunnen komen. Ruimte die hij nu door stress niet ervaart. Als je de gemoederen iets rustiger kunt krijgen voordat je het gesprek aan gaat over scheiden, kan dit beter uitpakken voor je kinderen.
Enorm rot voor je, dat je huwelijk zo loopt. Maar communicatie is iets tussen twee mensen, in z'n eentje kan hij geen ruzie maken. Stop zelf met schelden en mopperen en ga constructief de situatie veranderen door een scheiding of stevige relatietherapie. Begin nu met rust voor je kinderen: dus of jij weg of man weg of kinderen uit logeren. Maar doorbreek jullie patroon.
Ik ben opgegroeid met altijd strijdende ouders. Ik heb ze gehaat erom. En ze hebben mijn zelfbeeld volledig vernietigd. Om niet nog meer ruzie uit te lokken, werd ik onzichtbaar. En ontwikkelde mijn zelfbeeld daardoor op een zeer slechte manier.
Hips, hopsakee en pierlala.
vrijdag 22 december 2017 om 08:31
Ten eerste, je bent geen waardeloze moeder.
Ten tweede is hij wel een waardeloze vent. Ik weet alles van de vuisten van een (ex)partner en je hoeft je nergens voor te schamen. Kom met het verhaal naar buiten in een vertrouwde omgeving. Deze kan jullie bijstaan wanneer je besluit te vertrekken met de kinderen.
Die hebben warmte en liefde nodig. Geen vader die verbale stront voorbrengt en ook nog eens met vuisten zijn verbale stront kracht bij zet.
Laat niet met je slepen en geloof geen praatjes. Kies voor je eigen geluk met dat van je kinderen. Die gaan er in jullie geval zeker op vooruit met een scheiding. Zorg wel dat ze goed begeleid worden hierin. Ondanks de situatie zullen ze zichzelf de schuld gaan geven. Blijf transparant waar mogelijk en neem je kinderen serieus.
Aanvulling: het beste is als hij (tijdelijk) vertrekt, zodat de kinderen in hun vertrouwde omgeving blijven.
Ten tweede is hij wel een waardeloze vent. Ik weet alles van de vuisten van een (ex)partner en je hoeft je nergens voor te schamen. Kom met het verhaal naar buiten in een vertrouwde omgeving. Deze kan jullie bijstaan wanneer je besluit te vertrekken met de kinderen.
Die hebben warmte en liefde nodig. Geen vader die verbale stront voorbrengt en ook nog eens met vuisten zijn verbale stront kracht bij zet.
Laat niet met je slepen en geloof geen praatjes. Kies voor je eigen geluk met dat van je kinderen. Die gaan er in jullie geval zeker op vooruit met een scheiding. Zorg wel dat ze goed begeleid worden hierin. Ondanks de situatie zullen ze zichzelf de schuld gaan geven. Blijf transparant waar mogelijk en neem je kinderen serieus.
Aanvulling: het beste is als hij (tijdelijk) vertrekt, zodat de kinderen in hun vertrouwde omgeving blijven.
Gisteren paniek gezaaid, vandaag staat het al een meter hoog
vrijdag 22 december 2017 om 08:36
vrijdag 22 december 2017 om 08:38
Zeg houd eens op met diagnoses stellen die nergens op slaan. A. mag het hier niet en B. je weet niks van de situatie en kinderen af.Ikkuz schreef: ↑22-12-2017 07:34Heftig TO. Zoals boven is gevraagd of je steun kan vinden bij anderen wil ik je ook graag adviseren.
Zo kan je met iemand samen sparren hoe je het stapje voor stapje kan aanpakken.
Als je blijft wordt het alleen maar erger. Jij en je kinderen zullen altijd gespannen zijn. Als hij jullie fysiek mishandeld gaat hij echt te ver. Emotioneel mag het niet eens zover komen.
Je denkt aan wat het beste is voor je kinderen en ziet het niet meer helder. Wel of niet scheiden.
Misschien helpt het om de hoofdpunten uit alle reacties op te schrijven,zodat je het binnen kan laten komen.
Je kiest voor je kinderen als je weg gaat bij hem. Het grootste onderdeel van opvoeden is voorleven. Thuis is de plek waar kinderen even mogen ontladen, tot rust komen, gek mogen doen, verdrietig mogen zijn, boos mogen zijn, etc. De plek waar ze zich veilig voelen. Die kan jij bieden door te scheiden.
Ook zijn je kinderen denk ik onveilig gehecht. Ze krijgen bij een onveilige hechting (vooral eerste levensjaren) veel onwil mee. Je kan het zien als allerlei trauma's (angsten, verkropte boosheid, stress, etc) die in het onderbewustzijn worden opgeslagen. Dit kan zo door werken dat ze niet zichzelf durven te zijn en op overlevingsstand overgaan. Het is denk heel goed voor je kinderen om met ze in therapie te gaan als je gescheiden bent. Of nu of later.
Uit ervaring heb ik gezien dat het heel erg kan helpen. Zo kunnen ze erover praten en het een plek geven en weer kind zijn.
Ouwe tang, verveel je je soms? Zoek eens een andere hobby dan mensen op dit forum af te zeiken, graftak!
vrijdag 22 december 2017 om 08:52
Hoe dan?RozeHommel schreef: ↑22-12-2017 02:00Therapie heb ik wel vaker voorgesteld, zowel voor hem alleen als voor ons samen, maar hij ziet de meerwaarde er niet van in.. Hij denkt dat we het zelf wel op kunnen lossen..
vrijdag 22 december 2017 om 08:52
Je relatie is nu zo'n 4 jaar slecht, en deze zomer kreeg je man een burn-out (officieel vastgesteld?). Die burn-out komt niet uit het niets. Hier gaat een periode van stress aan vooraf. Verder is een burn-out niet zomaar weg, daar kunnen maanden, soms zelfs jaren, overheen gaan. Heeft je man hulp op dit vlak? Heb jij hulp over hoe je het beste met de situatie om kunt gaan?
Ik denk dat je goed moet kijken in hoeverre jullie probleem een relatie-probleem is, en in hoeverre zijn burn-out hier een rol in speelt. Een burn-out gaat uiteindelijk over. Het zou erg jammer zijn als jullie dan gescheiden zouden zijn.
Het is duidelijk dat het zo niet verder kan, maar ik zou hem dus eerst hulp voorstellen. En als hij dat niet wil, hem voor het blok te zetten: hulp of scheiding.
Ik denk dat je goed moet kijken in hoeverre jullie probleem een relatie-probleem is, en in hoeverre zijn burn-out hier een rol in speelt. Een burn-out gaat uiteindelijk over. Het zou erg jammer zijn als jullie dan gescheiden zouden zijn.
Het is duidelijk dat het zo niet verder kan, maar ik zou hem dus eerst hulp voorstellen. En als hij dat niet wil, hem voor het blok te zetten: hulp of scheiding.
vrijdag 22 december 2017 om 08:56
wat een kut situatie.
ik begrijp heel goed dat je het midden in de nacht allemaal niet zo overziet.
het is duidelijk dat jullie het samen niet kunnen oplossen, daar heb je echt hulp bij nodig. met al doel om beter te gaan communiceren. En dan kan het 2 kanten op, of jullie wegen gaan scheiden of jullie besluiten bij elkaar te blijven.
Je man is een volwassen vent en in principe verantwoordelijk voor zijn eigen keuzes. Hij kan met zijn gedrag niet verwachten, dat jij hem onvoorwaardelijk blijft steunen. En misschien betekent dit dat hij de opleiding niet kunt gaan doen.
Het wordt tijd dat hij zijn verantwoordelijkheid neemt in dit alles. En opzoek gaat naar een oplossing. Is hij nog depressief/burn-out? Misschien is een bezoek aan de huisarts wel verstandig.
Jij hebt nu een keuze. Ziet hij na een nacht slapen in dat zijn gedrag ontoelaatbaar is. En is hij bereid om hulp te zoeken. Dan is je keuze anders dan wanneer hij zegt dat het allemaal jouw schuld is en dat hij niets fout heeft gedaan. Dan zou ik hem het huis uitzetten, of met de kinderen zelf een paar dagen weg gaan. Want deze situatie is potentieel explosief en niet veilig.
ik begrijp heel goed dat je het midden in de nacht allemaal niet zo overziet.
het is duidelijk dat jullie het samen niet kunnen oplossen, daar heb je echt hulp bij nodig. met al doel om beter te gaan communiceren. En dan kan het 2 kanten op, of jullie wegen gaan scheiden of jullie besluiten bij elkaar te blijven.
Je man is een volwassen vent en in principe verantwoordelijk voor zijn eigen keuzes. Hij kan met zijn gedrag niet verwachten, dat jij hem onvoorwaardelijk blijft steunen. En misschien betekent dit dat hij de opleiding niet kunt gaan doen.
Het wordt tijd dat hij zijn verantwoordelijkheid neemt in dit alles. En opzoek gaat naar een oplossing. Is hij nog depressief/burn-out? Misschien is een bezoek aan de huisarts wel verstandig.
Jij hebt nu een keuze. Ziet hij na een nacht slapen in dat zijn gedrag ontoelaatbaar is. En is hij bereid om hulp te zoeken. Dan is je keuze anders dan wanneer hij zegt dat het allemaal jouw schuld is en dat hij niets fout heeft gedaan. Dan zou ik hem het huis uitzetten, of met de kinderen zelf een paar dagen weg gaan. Want deze situatie is potentieel explosief en niet veilig.
I can't control the wind but I can adjust the sail
explore, dream & discover
explore, dream & discover
vrijdag 22 december 2017 om 08:58
Bijzonder dat je hem nogsteeds de hand boven het hoofd houdt. Dat hij jou als vuil behandeld is tot daaraan toe maar de meeste moeders hebben toch een grens en dat is kom niet aan mijn kinderen. Moederinstinct heet dat en dan mag alles en iedereen wijken voor het welzijn van haar kinderen.
Blijkbaar ontbreekt dit bij jou.
Sneu voor je koters hoor.
Wie denkt er aan hen?
Blijkbaar ontbreekt dit bij jou.
Sneu voor je koters hoor.
Wie denkt er aan hen?
vrijdag 22 december 2017 om 08:59
Eens. Mensen doen gekke dingen waar ze niet trots op zijn als ze er echt helemaal doorheen zitten. Ik kan van een afstand niet beoordelen of hij jou mishandelt, of dat jullie beiden gemeen zijn naar elkaar, hoe de relatie in elkaar zit.Phineas schreef: ↑22-12-2017 08:52Je relatie is nu zo'n 4 jaar slecht, en deze zomer kreeg je man een burn-out (officieel vastgesteld?). Die burn-out komt niet uit het niets. Hier gaat een periode van stress aan vooraf. Verder is een burn-out niet zomaar weg, daar kunnen maanden, soms zelfs jaren, overheen gaan. Heeft je man hulp op dit vlak? Heb jij hulp over hoe je het beste met de situatie om kunt gaan?
Ik denk dat je goed moet kijken in hoeverre jullie probleem een relatie-probleem is, en in hoeverre zijn burn-out hier een rol in speelt. Een burn-out gaat uiteindelijk over. Het zou erg jammer zijn als jullie dan gescheiden zouden zijn.
Het is duidelijk dat het zo niet verder kan, maar ik zou hem dus eerst hulp voorstellen. En als hij dat niet wil, hem voor het blok te zetten: hulp of scheiding.
Maar als er psychische problemen in het spel zijn zie ik het als volgt; Je partner is ZIEK. Zou je bij hem weggaan omdat hij kanker heeft omdat je niet meer gelukkig wordt van de relatie en dat traumatisch is voor de kinderen om te zien?
Ook al is hij op het moment ziek, DAT IS GEEN EXCUUS voor mishandeling. Dus inderdaad, zet hem voor het blok, OF hulp zoeken, OF uit elkaar. Schrijf desnoods een brief zodat jullie niet meteen in een heftige woordenwisseling terecht komen, houd de toon rustig, praat vanuit jezelf en spreek je zorgen over hem, de kinderen en jezelf uit. Stel een grens maar maak duidelijk dat je hem wil helpen, maar dat dan alleen kan als hij dit ook wil, en dat het anders ophoud.
vrijdag 22 december 2017 om 09:00
Wat een fijne, inlevende post van iemand die duidelijk begrijpt hoe complex een ontsporend gezin is. Echt nuttig en opbouwend voor iemand in acute nood. Je mag wel trots zijn op jezelf!Bblientje schreef: ↑22-12-2017 08:58Bijzonder dat je hem nogsteeds de hand boven het hoofd houdt. Dat hij jou als vuil behandeld is tot daaraan toe maar de meeste moeders hebben toch een grens en dat is kom niet aan mijn kinderen. Moederinstinct heet dat en dan mag alles en iedereen wijken voor het welzijn van haar kinderen.
Blijkbaar ontbreekt dit bij jou.
Sneu voor je koters hoor.
Wie denkt er aan hen?
vrijdag 22 december 2017 om 09:02
Sorry hoor, volgens mij denkt TO wel degelijk aan haar kinderen. Dat is ook de reden waarom ze na dit incident op dit forum om raad komt vragen. Ze weet zelf ook wel dat er een grens is bereikt, maar de vraag is 'wat nu'?Bblientje schreef: ↑22-12-2017 08:58Bijzonder dat je hem nogsteeds de hand boven het hoofd houdt. Dat hij jou als vuil behandeld is tot daaraan toe maar de meeste moeders hebben toch een grens en dat is kom niet aan mijn kinderen. Moederinstinct heet dat en dan mag alles en iedereen wijken voor het welzijn van haar kinderen.
Blijkbaar ontbreekt dit bij jou.
Sneu voor je koters hoor.
Wie denkt er aan hen?
vrijdag 22 december 2017 om 09:07
Niks nadenken.
De kinderen moeten daar per direct weg, die vent spoort niet.
Ik snap echt niet dat To nog zo kalm blijft en rustig in bed kan liggen met getraumatiseerde dochter.
Maak dat je wegkomt joh.