Relaties
alle pijlers
Waardeloze moeder
vrijdag 22 december 2017 om 01:33
Even een nieuwe account omdat ik op mijn andere herkend ben..
Ik heb 10 jaar een relatie met mijn man en eigenlijk is deze al matig tot slecht sinds de geboorte van de jongste (nu ruim 4). Ik heb altijd geroepen nooit te zullen scheiden vanwege de kinderen, maar nu weet ik het echt niet meer.
Wij maken ruzie, elke dag. We kunnen echt geen uur met elkaar doorbrengen zonder ruzie. En waar ik me echt echt probeer in te houden, vooral waar de kinderen bij zijn, heeft mijn man die grens steeds verder opgeschoven. Vandaag moesten de kinderen naar kerstdiner op school vertrekken, maar hij wilde eerst nog douchen. We gingen veel te laat komen, dus ik heb de kinderen vast in de auto gezet en riep naar binnen dat hij nu moest komen anders gingen we zonder hem (heel onaardig, ik weet het! Maar de kinderen hadden zich er zo op verheugd en ik vond het zo zielig dat ws te laat gingen komen). Toen kwam hij woest naar buiten, riep in de auto dat ik een waardeloos stuk stront was en ging boos naast me zitten. Ik werd natuurlijk boos van zijn opmerking en noemde hem een idioot, maarja ivm de kinderen toch maar gauw vertrokken.. En na ruim een uur boos naar me te hebben gekeken gaat het dan weer en doen we net of er niks is gebeurd. Alleen eenmaal thuis slaat de sfeer dan direct weer negatief om. Dochter werd net huilend wakker, dus ik had haar bij ons in bed genomen, maar ze bleef maar huilen en toen werd hij weer woest, we waren een stelletje kutwijven en dochter moest haar bek houden. Ook werd hij fysiek, probeerde ons uit bed te duwen en stompte met zijn vuisten, gelukkig kon ik het opvangen.
En nu.. Ik lig in bed van dochter me serieus af te vragen wat ik nou moet. Scheiden lijkt voor de hand liggend, maar maak ik het daarmee dan niet juist erger? Want we kunnen dan geen ruzie meer maken, maar kinderen zijn wel helft van de tijd alleen bij hem. Ik ben verder niet bang dat hij hun echt wat aandoet, want als ik er niet ben om hem boos te maken, dan is hij dat een stuk minder, maar dan nog.. Hij verliest af en toe echt zijn geduld en kan dan wel fysiek worden.
Mijn man heeft afgelopen zomer een burn out gekregen waarna hij zijn baan heeft opgezegd. Hij begint in februari met een opleiding en werkt daarnaast parttime. Als ik bij hem wegga, gaat hem dat nooit lukken..
Sorry voor het warrige verhaal, maar ik weet nu gewoon even echt niet meer wat ik moet doen. Ik heb het idee dat ik sowieso een waardeloze moeder ben, wat ik ook doe..
Ik heb 10 jaar een relatie met mijn man en eigenlijk is deze al matig tot slecht sinds de geboorte van de jongste (nu ruim 4). Ik heb altijd geroepen nooit te zullen scheiden vanwege de kinderen, maar nu weet ik het echt niet meer.
Wij maken ruzie, elke dag. We kunnen echt geen uur met elkaar doorbrengen zonder ruzie. En waar ik me echt echt probeer in te houden, vooral waar de kinderen bij zijn, heeft mijn man die grens steeds verder opgeschoven. Vandaag moesten de kinderen naar kerstdiner op school vertrekken, maar hij wilde eerst nog douchen. We gingen veel te laat komen, dus ik heb de kinderen vast in de auto gezet en riep naar binnen dat hij nu moest komen anders gingen we zonder hem (heel onaardig, ik weet het! Maar de kinderen hadden zich er zo op verheugd en ik vond het zo zielig dat ws te laat gingen komen). Toen kwam hij woest naar buiten, riep in de auto dat ik een waardeloos stuk stront was en ging boos naast me zitten. Ik werd natuurlijk boos van zijn opmerking en noemde hem een idioot, maarja ivm de kinderen toch maar gauw vertrokken.. En na ruim een uur boos naar me te hebben gekeken gaat het dan weer en doen we net of er niks is gebeurd. Alleen eenmaal thuis slaat de sfeer dan direct weer negatief om. Dochter werd net huilend wakker, dus ik had haar bij ons in bed genomen, maar ze bleef maar huilen en toen werd hij weer woest, we waren een stelletje kutwijven en dochter moest haar bek houden. Ook werd hij fysiek, probeerde ons uit bed te duwen en stompte met zijn vuisten, gelukkig kon ik het opvangen.
En nu.. Ik lig in bed van dochter me serieus af te vragen wat ik nou moet. Scheiden lijkt voor de hand liggend, maar maak ik het daarmee dan niet juist erger? Want we kunnen dan geen ruzie meer maken, maar kinderen zijn wel helft van de tijd alleen bij hem. Ik ben verder niet bang dat hij hun echt wat aandoet, want als ik er niet ben om hem boos te maken, dan is hij dat een stuk minder, maar dan nog.. Hij verliest af en toe echt zijn geduld en kan dan wel fysiek worden.
Mijn man heeft afgelopen zomer een burn out gekregen waarna hij zijn baan heeft opgezegd. Hij begint in februari met een opleiding en werkt daarnaast parttime. Als ik bij hem wegga, gaat hem dat nooit lukken..
Sorry voor het warrige verhaal, maar ik weet nu gewoon even echt niet meer wat ik moet doen. Ik heb het idee dat ik sowieso een waardeloze moeder ben, wat ik ook doe..
vrijdag 22 december 2017 om 14:23
Of je voedt jouw dochter ook op met die gedachte (dat je WEL geslagen mag worden en uitgescholden) en doorbreekt zo niet dat foute gedachtenpatroon, TO!
Everything you see I owe to spaghetti!
vrijdag 22 december 2017 om 14:31
Ja eens!Annapicobella schreef: ↑22-12-2017 14:23Of je voedt jouw dochter ook op met die gedachte (dat je WEL geslagen mag worden en uitgescholden) en doorbreekt zo niet dat foute gedachtenpatroon, TO!
Herken dit ook.
Al wéét ik natuurlijk rationeel dat mensen me niet mogen slaan en uitschelden, ik heb aan die kindertijd een probleem met grenzen voelen en en aangeven overgehouden. Lange tijd zelfs niet geweten wat die grenzen waren. Had het idee dat ik al dankbaar moest zijn dat mensen met mij wilden omgaan en dat ze elk recht hadden om bepaalde dingen te doen/zeggen, en dat ik niet het recht had om daar iets bij te voelen/denken/van te vinden/over te zeggen.
Met als gevolg ook destructieve relaties en vervelende gebeurtenissen met vriendschappen soms.
Daarna wel veel geleerd in therapie, ook assertiviteitscursussen ed. Dan een tijdje de andere kant opgegaan. Gebroken met aantal mensen ook. Pas nu, in de veertig, voel ik daar een bepaalde stabiliteit in. Al weet ik tegelijk dat het altijd een werkpunt zal blijven.
Zelf heb ik geen kinderen. Min of meer bewust. Maar ik weet zeker dat als ik ze wel gehad had, ik een bepaald deel van die problematiek ook naar de volgende generatie zou overgegeven hebben, of je dat nu wilt of niet.
Om maar te zeggen hoe veel en hoe lang zo'n man gevolgen kunnen hebben...
vrijdag 22 december 2017 om 14:42
Weer echt een Nina1966 reactie zeg.nina1966 schreef: ↑22-12-2017 13:03Pardon? Dus omdat de man niet spoort mag TO haar kind niet troosten? Doe normaal zeg. Dat hij het niet prettig vind als ze de hele nacht en iedere nacht tussen hun in ligt ala maar een keer bij je nemen om te troosten...daar moet ie niet over zeiken en al helemaal niet zo achterlijk fysiek over worden.
Er staat misschien niet verstandig. Ik weet niet hoe hun daartegen aan kijken. Het is hun kind en ze beslissen samen hoe ze dat aanpakken en of ze een verdrietig kind in de eigen kamer troosten of bij hen in bed nemen. Daar is geen blauwdruk voor hoe zoiets wel of niet moet en wat het meest verstandig is om te doen bij een huilend kind. Dat is aan hen samen. En als ze daar dan samen een afspraak over maken en TO schendt die afspraak door kind toch in bed te nemen dan is dat dus nog steeds geen reden om haar en kind fysiek of verbaal te mishandelen. Conclusie we zijn het gewoon eens Nina.
vrijdag 22 december 2017 om 14:51
1000 maal ditnina1966 schreef: ↑22-12-2017 14:21Dacht je een jaar geleden dat hij met vuisten een 4 jarig kind uit bed zou werken?? Waarschijnlijk dat ook niet.
HET IS NIET DE MAN DIE HIJ EEN TIJD GELEDEN WAS
HET IS NIET DE MAN DIE HIJ EEN TIJD GELEDEN WAS
HET IS NIET DE MAN DIE HIJ EEN TIJD GELEDEN WAS
HET IS NIET DE MAN DIE HIJ EEN TIJD GELEDEN WAS
vrijdag 22 december 2017 om 14:55
Ik zou je kinderen niet laten ophalen door je man, meld je ziek op je werk en haal je kinderen zelf op.
Breng ze naar je moeder en ga dan zelf naar jullie huis samen met een vriendin of liever nog met een vriend en ga dan een gespek met je man aan. Jullie moeten echt een time out inschakelen. Je mag je kinderen niet bloodstellen aan deze man, hij heeft noteben geweld gebruikt tegen je kind.
Je moet je kinderen beschermen tegen deze man.
Breng ze naar je moeder en ga dan zelf naar jullie huis samen met een vriendin of liever nog met een vriend en ga dan een gespek met je man aan. Jullie moeten echt een time out inschakelen. Je mag je kinderen niet bloodstellen aan deze man, hij heeft noteben geweld gebruikt tegen je kind.
Je moet je kinderen beschermen tegen deze man.
vrijdag 22 december 2017 om 14:56
Dit hierboven snap ik trouwens echt niet. In je OP zeg je dat jullie het nog geen uur volhouden zonder ruzie te maken. Hoe kun je dan 'smelten' voor hem als hij je een knuffel geeft. Hoe kun je überhaupt met iemand knuffelen waar je elk uur wel een ruzie mee hebt.RozeHommel schreef: ↑22-12-2017 09:26En waar ik hem op het ene moment echt haat, zoals vannacht, weet ik ook dat als hij mij straks een dikke knuffel geeft ik weer smelt. Maar met jullie reacties in mijn achterhoofd gaat dat vandaag niet gebeuren.
vrijdag 22 december 2017 om 15:02
Je begrijpt dit misschien niet, maar ik begrijp het wel.sneeuwwitje80 schreef: ↑22-12-2017 14:56Dit hierboven snap ik trouwens echt niet. In je OP zeg je dat jullie het nog geen uur volhouden zonder ruzie te maken. Hoe kun je dan 'smelten' voor hem als hij je een knuffel geeft. Hoe kun je überhaupt met iemand knuffelen waar je elk uur wel een ruzie mee hebt.
Hij manipuleert TO, dat is ook de rede dat TO denkt dat ze zelf fout zit en ze zich zelf zelfs een slechte moeder vind. Haar man verdraait alles zo alsof het haar schuld is. Dit is zo overtuigen dat je daar in gaat geloven en dan wil je maar al te graag die lieve woordjes horen en een knuffel kan je dan juist gebruiken op dat moment.
Gelukkig heeft TO haar verhaal hier geplaatst, hierdoor zulln haar ogen geopend worden. En kan ze de kracht vinden uit deze relatie te stappen samen met haar kinderen. Dit is namelijk geen gezonde relatie en ook voor haar kinderen is dit geen gezonde situatie
vrijdag 22 december 2017 om 15:05
Omdat ze wanhopig graag wil dat dit de laatste keer was dat er ruzie was. Dat het nu klaar is. Dat zij nu eindelijk lief genoeg is zodat hij niet meer boos hoeft te zijn op haar. Zo'n rare gedachte kronkel heeft ze in haar hoofd.sneeuwwitje80 schreef: ↑22-12-2017 14:56Dit hierboven snap ik trouwens echt niet. In je OP zeg je dat jullie het nog geen uur volhouden zonder ruzie te maken. Hoe kun je dan 'smelten' voor hem als hij je een knuffel geeft. Hoe kun je überhaupt met iemand knuffelen waar je elk uur wel een ruzie mee hebt.
Daarom zal er niets veranderen als zij hem binnen laat. Zodra hij 1 voet over de drempel heeft, is haar kans verkeken. Dan gaat zij niet meer verzoeken om te vertrekken. Daarvoor vind zij zichzelf niet voor in de juiste positie. Hij bepaalt, hij heeft de macht in de relatie. Hij heeft de invloed. En zij wacht af tot hij weer lief is tegen haar.
vrijdag 22 december 2017 om 15:16
LUISTER!!Doreia schreef: ↑22-12-2017 13:47En daar maak je een denkfout.
Als jij nu maar gewoon doet wat hij zegt, dan zal hij wel weer lief en leuk gaan doen.
Maar de realiteit is: dan zal hij stoppen met zijn huidige ergernisje en een nieuw ergernisje vinden en je daar weer het leven mee zuur maken. Tot je ook daarin verandert en toegeeft en dan zoek hij het volgende ergernisje.
Je kan het nooit goed doen, want hij zal niet accepteren dat jij een gelijkwaardige partner bent.
Hij wil macht, invloed en controle. En dat krijgt hij door de strijd aan te gaan en je overal en op alles te pakken om je klein te maken.
Meld je ziek, haal NU je kinderen op en breng ze naar je moeder. Dan ga je naar huis en pak je zijn koffer.
Hij gaat niet weg. Dat weet jij ook wel.
En misschien ga je het hem niet eens vragen. Dat weet jij ook wel.
Pak je eigenwaarde weer terug en ga handelen! Bescherm jezelf. Bescherm je kinderen!
vrijdag 22 december 2017 om 15:16
Ik lees nergens dat de man van TO iemand is die vaker geweld heeft gebruikt (fysiek of verbaal). Zij weet zelf of dat wel zo is. Zeker is dat grenzen hierbij langzaam kunnen verschuiven. Nu zijn er een aantal dingen gebeurd, waarbij hij ver over de grens is gegaan: verbaal en fysiek tegen haarzelf als tegen dochter. Je kunt niet meer terug naar hoe het was, Rozehommel. Hij heeft zijn onmacht op deze manier laten blijken en probeert ook nog de schuld daarvan bij jou te leggen. Wil jij nog gestreeld worden door de handen die jou en jullie dochter hebben gestompt? Kun jij nog lieve woorden horen uit de mond van de man die jullie heeft uitgescholden?
Dit is een relatiecrisis. Erover praten is noodzakelijk. Maar vooral is het belangrijk erbij te blijven dat je niet samen verder kunt. Vanwege alle ruzies die er altijd al zijn. Doordat dit voor niemand goed is. Omdat hij waarschijnlijk net als jij het wel goed wil doen, maar niet weet hoe. Dit is wat het betekent dat je allebei een rol hebt in hoe het gaat: dat is de dynamiek tussen jullie die niet goed werkt. En dat betekent niet dat het jouw schuld is als hij gaat schelden, duwen of stompen. Nooit. Ieders eigen verantwoordelijkheid. Van hem dus en van niemand anders. Stel je de situatie eens andersom voor: jullie krijgen ruzie en jij gaat hem met een kandelaar te lijf ( ik geef maar een stom voorbeeld). Vervolgens zeg je hem de volgende dag dat hij maar eens moet veranderen, dat het door hem komt dat je hem te lijf ging, jij kon er zelf niks aandoen. En Oja, je had het al zwaar, want je was al moe, je zat zelf al in een burnout blabla... stel je voor, da’s toch koekoek..
Ik hoop dat je zo moedig bent om nu tot actie over te gaan. Kinderen even elders onderbrengen. Praten met hem. Blijven volhouden dat je het goed wilt regelen, maar dat jij in het huis blijft.
Als je nu de draad oppakt... dan zit je echt weer in dezelfde situatie. Over een week of een maand..hij verandert niet. En al zou hij dat nu wel ineens willen, dan nog blijft er die eeuwige strijd. En elke keer dat er weer iets gebeurt beschadigen jullie beiden jullie kind(eren) meer daardoor.
Als jullie apart wonen, kan hij misschien best een hele lieve en fijne vader zijn. Kan hij werken aan zijn burnout. En jij op jouw manier een goede moeder zijn. Misschien gaat het dan wel veel beter dan voorheen. X
Dit is een relatiecrisis. Erover praten is noodzakelijk. Maar vooral is het belangrijk erbij te blijven dat je niet samen verder kunt. Vanwege alle ruzies die er altijd al zijn. Doordat dit voor niemand goed is. Omdat hij waarschijnlijk net als jij het wel goed wil doen, maar niet weet hoe. Dit is wat het betekent dat je allebei een rol hebt in hoe het gaat: dat is de dynamiek tussen jullie die niet goed werkt. En dat betekent niet dat het jouw schuld is als hij gaat schelden, duwen of stompen. Nooit. Ieders eigen verantwoordelijkheid. Van hem dus en van niemand anders. Stel je de situatie eens andersom voor: jullie krijgen ruzie en jij gaat hem met een kandelaar te lijf ( ik geef maar een stom voorbeeld). Vervolgens zeg je hem de volgende dag dat hij maar eens moet veranderen, dat het door hem komt dat je hem te lijf ging, jij kon er zelf niks aandoen. En Oja, je had het al zwaar, want je was al moe, je zat zelf al in een burnout blabla... stel je voor, da’s toch koekoek..
Ik hoop dat je zo moedig bent om nu tot actie over te gaan. Kinderen even elders onderbrengen. Praten met hem. Blijven volhouden dat je het goed wilt regelen, maar dat jij in het huis blijft.
Als je nu de draad oppakt... dan zit je echt weer in dezelfde situatie. Over een week of een maand..hij verandert niet. En al zou hij dat nu wel ineens willen, dan nog blijft er die eeuwige strijd. En elke keer dat er weer iets gebeurt beschadigen jullie beiden jullie kind(eren) meer daardoor.
Als jullie apart wonen, kan hij misschien best een hele lieve en fijne vader zijn. Kan hij werken aan zijn burnout. En jij op jouw manier een goede moeder zijn. Misschien gaat het dan wel veel beter dan voorheen. X
vrijdag 22 december 2017 om 15:18
Nee conclusie is dat een man een kind uit bed slaat Of hij het nu wel of niet in bed wil JE SLAAT EEN KIND NIET UIT BED EN NIET MET VUISTENsneeuwwitje80 schreef: ↑22-12-2017 14:42Weer echt een Nina1966 reactie zeg.
Er staat misschien niet verstandig. Ik weet niet hoe hun daartegen aan kijken. Het is hun kind en ze beslissen samen hoe ze dat aanpakken en of ze een verdrietig kind in de eigen kamer troosten of bij hen in bed nemen. Daar is geen blauwdruk voor hoe zoiets wel of niet moet en wat het meest verstandig is om te doen bij een huilend kind. Dat is aan hen samen. En als ze daar dan samen een afspraak over maken en TO schendt die afspraak door kind toch in bed te nemen dan is dat dus nog steeds geen reden om haar en kind fysiek of verbaal te mishandelen. Conclusie we zijn het gewoon eens Nina.
Doe ff normaal zeg. Hij SLOEG
vrijdag 22 december 2017 om 15:28
Als ik jullie reacties lees, dan lijk ik wel een slachtoffer. Zo voel ik me zeker niet, wij halen het bloed onder elkaars nagels vandaan en de laatste tijd gaat mijn man er helemaal verkeerd mee om.
Waar we vaker (als de kinderen er niet bij waren) af en toe echt flink ruzie konden maken, scheld hij tegenwoordig ook waar de kinderen bij zijn. En ik roep dat ik het niet wil, ik roep dat de kinderen luisteren, ik neem de kinderen weg uit de situatie door met ze naar boven of buiten te gaan. Maar ik kom altijd weer terug, ik neem ze weer mee. Ik verwijt mezelf echt zoveel! Al helemaal als ik die afschuwelijke ervaringsverhalen lees. Ik heb de leukste en liefste kinderen ter wereld en het feit dat mijn acties ze schade toebrengen vind ik vreselijk!
Zonder jullie weet ik heel zeker dat ik vanavond weer als vanouds op de bamk naast hem zou zitten, maar nu hoop ik dat ik de kracht en overtuiging heb gevonden om de cirkel te doorbreken.
Hij heeft net met mijn moeder gepraat, dus ik ben benieuwd wat daar allemaal besproken is. En ik ga zo naar huis, ik ben te laat om de kinderen op te halen, maar ik weet zeker dat hij me niet in de weg gaat liggen als ik ze wil meenemen. En ik ga straks zijn zusje met wie hij een hele goede band heeft bellen om te vragen of ze met hem wil praten.
Waar we vaker (als de kinderen er niet bij waren) af en toe echt flink ruzie konden maken, scheld hij tegenwoordig ook waar de kinderen bij zijn. En ik roep dat ik het niet wil, ik roep dat de kinderen luisteren, ik neem de kinderen weg uit de situatie door met ze naar boven of buiten te gaan. Maar ik kom altijd weer terug, ik neem ze weer mee. Ik verwijt mezelf echt zoveel! Al helemaal als ik die afschuwelijke ervaringsverhalen lees. Ik heb de leukste en liefste kinderen ter wereld en het feit dat mijn acties ze schade toebrengen vind ik vreselijk!
Zonder jullie weet ik heel zeker dat ik vanavond weer als vanouds op de bamk naast hem zou zitten, maar nu hoop ik dat ik de kracht en overtuiging heb gevonden om de cirkel te doorbreken.
Hij heeft net met mijn moeder gepraat, dus ik ben benieuwd wat daar allemaal besproken is. En ik ga zo naar huis, ik ben te laat om de kinderen op te halen, maar ik weet zeker dat hij me niet in de weg gaat liggen als ik ze wil meenemen. En ik ga straks zijn zusje met wie hij een hele goede band heeft bellen om te vragen of ze met hem wil praten.
vrijdag 22 december 2017 om 15:31
Mishandelde vrouwen zijn slachtoffer en zo, maar dit is zulke ongelofelijke domheid. Je kan hem dat niet aandoen, maar je laat wel je dochter een kutwijf noemen en uit het bed stompen (en dan nog blij zijn dat je de meeste klappen hebt opgevangen).RozeHommel schreef: ↑22-12-2017 01:53Hij erkent niet dat hij een probleem heeft, altijd was we het er over hebben, roept hij direct dat ik net zo slecht ben. Verder zijn we allebei heel moe en toe aan vakantie. Dus de lintjes zijn wel erg kort..
Ik zou geen aangifte tegen hem kunnen doen, hij heeft me niet veel pijn gedaan en ik kan hem dat echt niet aandoen..
Sorry, maar denk even na en ga als de bliksem daar weg en doe aangifte.
vrijdag 22 december 2017 om 15:38
Ik denk dat jij een cursus begrijpend lezen moet gaan volgen. Maar dit topic gaat niet over ons misverstand dus laat maar.
vrijdag 22 december 2017 om 15:40
Maar ga je ze ook meenemen? Heb daarover al een besluit genomen?RozeHommel schreef: ↑22-12-2017 15:28Als ik jullie reacties lees, dan lijk ik wel een slachtoffer. Zo voel ik me zeker niet, wij halen het bloed onder elkaars nagels vandaan en de laatste tijd gaat mijn man er helemaal verkeerd mee om.
Waar we vaker (als de kinderen er niet bij waren) af en toe echt flink ruzie konden maken, scheld hij tegenwoordig ook waar de kinderen bij zijn. En ik roep dat ik het niet wil, ik roep dat de kinderen luisteren, ik neem de kinderen weg uit de situatie door met ze naar boven of buiten te gaan. Maar ik kom altijd weer terug, ik neem ze weer mee. Ik verwijt mezelf echt zoveel! Al helemaal als ik die afschuwelijke ervaringsverhalen lees. Ik heb de leukste en liefste kinderen ter wereld en het feit dat mijn acties ze schade toebrengen vind ik vreselijk!
Zonder jullie weet ik heel zeker dat ik vanavond weer als vanouds op de bamk naast hem zou zitten, maar nu hoop ik dat ik de kracht en overtuiging heb gevonden om de cirkel te doorbreken.
Hij heeft net met mijn moeder gepraat, dus ik ben benieuwd wat daar allemaal besproken is. En ik ga zo naar huis, ik ben te laat om de kinderen op te halen, maar ik weet zeker dat hij me niet in de weg gaat liggen als ik ze wil meenemen. En ik ga straks zijn zusje met wie hij een hele goede band heeft bellen om te vragen of ze met hem wil praten.
vrijdag 22 december 2017 om 15:53
Je bent slachtoffer van huiselijk geweld. Emotioneel, fysiek en psychisch. Dat kun je nu nog niet zien, hij vertroebeld je blik. Pas wanneer je uit de situatie bent zie je het bij jezelf.RozeHommel schreef: ↑22-12-2017 15:28Als ik jullie reacties lees, dan lijk ik wel een slachtoffer. Zo voel ik me zeker niet, wij halen het bloed onder elkaars nagels vandaan en de laatste tijd gaat mijn man er helemaal verkeerd mee om.
Waar we vaker (als de kinderen er niet bij waren) af en toe echt flink ruzie konden maken, scheld hij tegenwoordig ook waar de kinderen bij zijn. En ik roep dat ik het niet wil, ik roep dat de kinderen luisteren, ik neem de kinderen weg uit de situatie door met ze naar boven of buiten te gaan. Maar ik kom altijd weer terug, ik neem ze weer mee. Ik verwijt mezelf echt zoveel! Al helemaal als ik die afschuwelijke ervaringsverhalen lees. Ik heb de leukste en liefste kinderen ter wereld en het feit dat mijn acties ze schade toebrengen vind ik vreselijk!
Zonder jullie weet ik heel zeker dat ik vanavond weer als vanouds op de bamk naast hem zou zitten, maar nu hoop ik dat ik de kracht en overtuiging heb gevonden om de cirkel te doorbreken.
Hij heeft net met mijn moeder gepraat, dus ik ben benieuwd wat daar allemaal besproken is. En ik ga zo naar huis, ik ben te laat om de kinderen op te halen, maar ik weet zeker dat hij me niet in de weg gaat liggen als ik ze wil meenemen. En ik ga straks zijn zusje met wie hij een hele goede band heeft bellen om te vragen of ze met hem wil praten.
vrijdag 22 december 2017 om 15:53
Je haalt je kinderen dus NIET weg uit de situatie, want jij komt steeds weer terug. Iedere keer weer, dus iedere keer laat je zien dat het normaal is dat ouders vechten en dat je altijd terug hoort te gaan, ook al gebeurd het dan daarna weer. Zet je kinderen op de 1e plaats en haal ze daadwerkelijk permanent weg uit deze situatie. Niet tijdelijk tot papa weer een beetje bijgekomen is.RozeHommel schreef: ↑22-12-2017 15:28Waar we vaker (als de kinderen er niet bij waren) af en toe echt flink ruzie konden maken, scheld hij tegenwoordig ook waar de kinderen bij zijn. En ik roep dat ik het niet wil, ik roep dat de kinderen luisteren, ik neem de kinderen weg uit de situatie door met ze naar boven of buiten te gaan. Maar ik kom altijd weer terug, ik neem ze weer mee. Ik verwijt mezelf echt zoveel! Al helemaal als ik die afschuwelijke ervaringsverhalen lees. Ik heb de leukste en liefste kinderen ter wereld en het feit dat mijn acties ze schade toebrengen vind ik vreselijk!
Valhalla! Where the brave may live Forever!
vrijdag 22 december 2017 om 16:00
En hier begin ik te denken: hmm... vreemd verhaal.RozeHommel schreef: ↑22-12-2017 13:32Ik ben opgevoed met: daar waar twee vechten, hebben twee schuld. Dus ik vind het inderdaad heel lastig om boos op hem te blijven, want ik doe toch ook zoveel verkeerd..
Zoals je nu praat doe je inderdaad veel verkeerd. Je weet nu uit de vele reacties waar je mee bezig bent. kan niet meer net doen of er niks aan de hand is maar er is in tegenstelling tot vannacht nogal wat veranderd namelijk:
A. je vind het heel normaal om te vechten, ook al is het een volwassen vent die je huilende dochtertje van 4 jaar oud!!!! een kutwijf noemt en uit bed stompt: waar 2 vechten hebben er 2 schuld. je dochter huilde dus is het nu HAAR schuld??????
B. je kan niet boos op je schattie blijven
C. jij doet tenslotte ook zoveel verkeerd
Straks moet dat kindje nog excuses aanbieden omdat ze pappa zo boos heeft gemaakt. En dat al 4 jaar lang. Tuurlijk. Ik hoop dat dit hele verhaal van je is wat ik denk want dan is het namelijk allemaal uit je duim gezogen wat ook heel triest is maar op een andere manier
Fijne feestdagen en een gelukkig nieuwjaar!
vrijdag 22 december 2017 om 16:04
Ik hoop dat je alle berichtjes ergens toch ten harte neemt..
Jij bent slachtoffer van huiselijk geweld en jouw kinderen van kinder mishandeling. Elke ruzie weer.
Mijn hart breekt wat voor een trauma het zal zijn geweest voor jullie kind vannacht. Ik hoop echt van harte dat de keuzes in het belang van hen gemaakt gaan worden en niet in die van vader.
Kinderen voelen zich snel al schuldig aan de ruzies. En nou moeten ze ook nog zelf het huis uit (al hoop ik dat nu dan maar ipv gezellig allemaal thuis blijven).
Als je niet kan geloven dat jij slachtoffer bent en het bij jullie beide ligt, vergeet dan niet dat jullie kinderen dat wel zijn en zij geen keus hebben. Onveilig nu van de een naar de andere plek als het niet nodig is is echt geen pretje. Hun thuis is hun veilige plek, hoort dat in ieder geval te zijn.
Mijn ouders hadden de laatste maanden ook heel veel ruzie, wat een opluchting toen mijn moeder ervoor koos om te gaan scheiden.
Het heeft zo'n impact op je zijn als kind, op je vertrouwen, op je eigenwaarde, op er mogen zijn.
Heel veel sterkte en wijsheid gewenst.
Jij bent slachtoffer van huiselijk geweld en jouw kinderen van kinder mishandeling. Elke ruzie weer.
Mijn hart breekt wat voor een trauma het zal zijn geweest voor jullie kind vannacht. Ik hoop echt van harte dat de keuzes in het belang van hen gemaakt gaan worden en niet in die van vader.
Kinderen voelen zich snel al schuldig aan de ruzies. En nou moeten ze ook nog zelf het huis uit (al hoop ik dat nu dan maar ipv gezellig allemaal thuis blijven).
Als je niet kan geloven dat jij slachtoffer bent en het bij jullie beide ligt, vergeet dan niet dat jullie kinderen dat wel zijn en zij geen keus hebben. Onveilig nu van de een naar de andere plek als het niet nodig is is echt geen pretje. Hun thuis is hun veilige plek, hoort dat in ieder geval te zijn.
Mijn ouders hadden de laatste maanden ook heel veel ruzie, wat een opluchting toen mijn moeder ervoor koos om te gaan scheiden.
Het heeft zo'n impact op je zijn als kind, op je vertrouwen, op je eigenwaarde, op er mogen zijn.
Heel veel sterkte en wijsheid gewenst.
vrijdag 22 december 2017 om 16:08
Tjonge zeg, is dit nou nodig.
Dit soort reacties zijn zo vermoeiend.
vrijdag 22 december 2017 om 16:08
Ps. Besef je ook dat het heel onveilig voor jou dochter kan voelen dat vader haar nu ophaalt terwijl ze vannacht uitgescholden en uit bed gegooid is terwijl moeder mishandeld werd.
Er niet over praten en doen alsof het normaal is schadelijk. En te meer zal ze dat in haar wezen gaan voelen en denken dat het haar schuld is.
Er niet over praten en doen alsof het normaal is schadelijk. En te meer zal ze dat in haar wezen gaan voelen en denken dat het haar schuld is.
vrijdag 22 december 2017 om 16:27
vrijdag 22 december 2017 om 16:52
Ik herken dit ook. Het werkt lang door. Ook al weet je zoiets rationeels. Die gedachten staan op automatische piloot en razen maar door. Zo ervaarde ik het in ieder geval. Dus TO heeft ook tijd nodig om dit allemaal te laten dalen. Het is behoorlijk heftig om dit allemaal te lezen.tove82 schreef: ↑22-12-2017 14:31Ja eens!
Herken dit ook.
Al wéét ik natuurlijk rationeel dat mensen me niet mogen slaan en uitschelden, ik heb aan die kindertijd een probleem met grenzen voelen en en aangeven overgehouden. Lange tijd zelfs niet geweten wat die grenzen waren. Had het idee dat ik al dankbaar moest zijn dat mensen met mij wilden omgaan en dat ze elk recht hadden om bepaalde dingen te doen/zeggen, en dat ik niet het recht had om daar iets bij te voelen/denken/van te vinden/over te zeggen.
Met als gevolg ook destructieve relaties en vervelende gebeurtenissen met vriendschappen soms.
Daarna wel veel geleerd in therapie, ook assertiviteitscursussen ed. Dan een tijdje de andere kant opgegaan. Gebroken met aantal mensen ook. Pas nu, in de veertig, voel ik daar een bepaalde stabiliteit in. Al weet ik tegelijk dat het altijd een werkpunt zal blijven.
Zelf heb ik geen kinderen. Min of meer bewust. Maar ik weet zeker dat als ik ze wel gehad had, ik een bepaald deel van die problematiek ook naar de volgende generatie zou overgegeven hebben, of je dat nu wilt of niet.
Om maar te zeggen hoe veel en hoe lang zo'n man gevolgen kunnen hebben...
vrijdag 22 december 2017 om 17:13
Je wordt er ook zo moedeloos en gefrustreerd van om zoiets te lezen. Vooral dat continue excuseren van TO, een gedrag dat er door de jaren in is geslopen. iedere buitenstaander ziet gewoon hoe fout de situatie is, hoe erg het is, maar degene die er zelf inzit, die is gewoon verblind geraakt door al die jaren van misbruik. Daar is gewoon niet doorheen te komen want ze zijn al helemaal geherprogrammeerd, gehersenspoeld. soort van Stockholm syndroom.
Je vraagt je dan echt af hoe iemand zich zo kan laten mishandelen, maar er treed gewoon cognitieve dissonantie op wanneer men ze wijst op het schadelijke gedrag waar ze zichzelf en hun kinderen aan ontwerpen. Deze slachtoffers zijn van zichzelf niet slecht, ze weten alleen niet beter en ze kunnen gewoon de acceptatie niet aan dat ze in een foute situatie zitten.
Je vraagt je dan echt af hoe iemand zich zo kan laten mishandelen, maar er treed gewoon cognitieve dissonantie op wanneer men ze wijst op het schadelijke gedrag waar ze zichzelf en hun kinderen aan ontwerpen. Deze slachtoffers zijn van zichzelf niet slecht, ze weten alleen niet beter en ze kunnen gewoon de acceptatie niet aan dat ze in een foute situatie zitten.
Disclaimer: All presented text are opinionated and present only a written account of my mental state at that time.