Relaties
alle pijlers
Scheiden
vrijdag 22 december 2017 om 13:04
Mijn man en ik zijn ruim 10 jaar getrouwd.
Ik heb een heleboel meegemaakt de laatste paar jaren en daardoor kamp ik al een tijdje met een depressie. Sinds ik anti depressiv slik gaat het wel wat beter..
Ik dacht altijd dat het wel goed ging tussen ons, maar gister vertelde mijn man mij, na aandringen van mijn kant omdat ik vond dat hij zich anders gedroeg, dat hij niet meer zeker weet of hij nog wel genoeg van min houdt als zijnde zijn vrouw en wil hij erover nadenken om te scheiden, ik ben natuurlijk flink geschrokken daarvan. Vanochtend gewoon naar mijn werk gegaan en halverwege de ochtend ziek naar huis gegaan. Mijn man was thuis en we hebben nog verder gepraat en het blijkt dat hij best opgelucht is dat "het" eruit is en dat hij het eigenlijk wel zeker weet.
Ergens snap ik het wel, ik ben natuurlijk niet bepaald gezellig geweest, maar hij is ook geen prater, en hij heeft steeds geprobeerd om te praten, maar schijnbaar drong dat niet tot mij door.
Wij hebben geen ruzie. Ik ben hartstikke verdrietig en had gehoopt dat we deze crisis ook weer zouden overleven en maak mij zorgen om de toekomst. We hebben 2 kinderen, een koopwoning en gezamenlijke vrienden.
Contact met mijn familie heb ik nauwelijks, gelukkig heb ik wel een paar goede vriendinnen, maar ik heb het nog tegen niemand gezegd, want ik wil wel dat de kinderen de eerste zijn die het horen. Mijn man wil wachten tot na de feestdagen, maar ik weet het niet. Ze merken nu natuurlijk ook dat het niet goed zit. Wat raden jullie aan?
Sorry voor dit beetje onsamenhangend verhaal van mij! Weet het even echt niet meer.
Ik heb een heleboel meegemaakt de laatste paar jaren en daardoor kamp ik al een tijdje met een depressie. Sinds ik anti depressiv slik gaat het wel wat beter..
Ik dacht altijd dat het wel goed ging tussen ons, maar gister vertelde mijn man mij, na aandringen van mijn kant omdat ik vond dat hij zich anders gedroeg, dat hij niet meer zeker weet of hij nog wel genoeg van min houdt als zijnde zijn vrouw en wil hij erover nadenken om te scheiden, ik ben natuurlijk flink geschrokken daarvan. Vanochtend gewoon naar mijn werk gegaan en halverwege de ochtend ziek naar huis gegaan. Mijn man was thuis en we hebben nog verder gepraat en het blijkt dat hij best opgelucht is dat "het" eruit is en dat hij het eigenlijk wel zeker weet.
Ergens snap ik het wel, ik ben natuurlijk niet bepaald gezellig geweest, maar hij is ook geen prater, en hij heeft steeds geprobeerd om te praten, maar schijnbaar drong dat niet tot mij door.
Wij hebben geen ruzie. Ik ben hartstikke verdrietig en had gehoopt dat we deze crisis ook weer zouden overleven en maak mij zorgen om de toekomst. We hebben 2 kinderen, een koopwoning en gezamenlijke vrienden.
Contact met mijn familie heb ik nauwelijks, gelukkig heb ik wel een paar goede vriendinnen, maar ik heb het nog tegen niemand gezegd, want ik wil wel dat de kinderen de eerste zijn die het horen. Mijn man wil wachten tot na de feestdagen, maar ik weet het niet. Ze merken nu natuurlijk ook dat het niet goed zit. Wat raden jullie aan?
Sorry voor dit beetje onsamenhangend verhaal van mij! Weet het even echt niet meer.
zaterdag 23 december 2017 om 08:02
Als het gevoel weg is, dan is het weg. Ik vind het echt kortzichtig dat de man de grote lul is in dit topic. Dit is een samenhang van omstandigheden, heel verdrietig. Het duurt al jaren. Op een gegeven moment is zoiets klaar. Een depressieve vrouw kost energie. Als je er niets voor terug krijgt, als de vrouw dan niet luistert zoals ze elders schrijft, wat moet je dan nog meer? En to, dat is geen directe aanval op jou, jij had genoeg aan je hoofd, maar hij mag er natuurlijk ook zijn met zijn gevoel. En die zijn nu weg. Wat wil je dan nog bereiken met relatietherapie. Alsof dat altijd de problemen oplost. Toverstokje erbij, gevoel weer terug?
zaterdag 23 december 2017 om 09:10
Je hebt helemaal gelijk denk ik. Soms verdwijnt gevoel "gewoon". Te pijnlijk voor woorden als het je overkomt. De redenen kan je er achteraf bij verzinnen (depressie, te verschillend, weet ik veel).toffifee schreef: ↑23-12-2017 08:02Als het gevoel weg is, dan is het weg. Ik vind het echt kortzichtig dat de man de grote lul is in dit topic. Dit is een samenhang van omstandigheden, heel verdrietig. Het duurt al jaren. Op een gegeven moment is zoiets klaar. Een depressieve vrouw kost energie. Als je er niets voor terug krijgt, als de vrouw dan niet luistert zoals ze elders schrijft, wat moet je dan nog meer? En to, dat is geen directe aanval op jou, jij had genoeg aan je hoofd, maar hij mag er natuurlijk ook zijn met zijn gevoel. En die zijn nu weg. Wat wil je dan nog bereiken met relatietherapie. Alsof dat altijd de problemen oplost. Toverstokje erbij, gevoel weer terug?
Nee, die man is geen lul. Net zoals de mijne geen lul is (al ben ik wel boos bij vlagen en verwijt ik hem wel dat hij nooit met mij gepraat heeft over wat er in hem omging).
Relatie therapie werkt alleen als je samen verder wil, denk ik. Ook als het gevoel weg is kan je best veel terugwinnen is mijn overtuiging. Dat moet je alleen wel willen en daar schort het nogal eens aan. Logisch, je wil niet opnieuw vallen voor iemand waar je niets meer voor voelt.
Aan de andere kant weet je het niet als je het niet serieus probeert.
Ik begrijp mijn man wel, zie denk ik achteraf, met de kennis van nu, dingen die we nooit gesignaleerd hebben.
Het toe durven laten van begrip voor mijn man doet me haast nog meer pijn dan het feit dat hij weg is. Het zet heel het beeld van ons mooie, fijne huwelijk op de helling.
TO, geef het tijd. Ga kijken wat jouw opties zijn. Vwb het huis, alimentatie, etc etc etc. Je hoeft niet per direct te scheiden. Je mag ook wennen aan het idee.
zaterdag 23 december 2017 om 10:38
Mijn man heeft zijn besluit genomen.. Hij wil het niet meer. Ik kan daar niks aan veranderen.taqwa schreef: ↑22-12-2017 22:35Ik zou echt nog alles op alles zetten om te blijven praten en vooral geen overhaaste beslissingen te maken. Een scheiding is ook niet zaligmakend, ik hoop dat hij dat beseft, en dat jij het ook niet onderschat. Gesleep met de kinderen, nooit meer als ouderpaar/gezin compleet zijn. Mogelijke stiefouders/broers/zussen...
Jullie hebben het echt heel pittig gehad met al die tegenslagen. Als buitenstaander is het lastig oordelen maar in veel gevallen is het het best waard om even te wachten op herstel en rustige tijden. Echt uit elkaar gaan kan altijd nog, een weg terug is er daarna niet echt meer...
https://www.psychologiemagazine.nl/arti ... amen-door/
zaterdag 23 december 2017 om 10:40
Jij ook heel veel sterkte!YagaBaba schreef: ↑23-12-2017 01:23helaas zit ik in min of meer het zelfde schuitje. Man wil niet meer. Wil het ook niet meer proberen. Ruim 20 jaar samen, nooit een relatie crisis gehad. Hij heeft ook nooit gezegd dat hij niet gelukkig was. Integendeel zelfs. Wel trok hij zich steeds meer terug. Ook op mijn herhaalde vragen daarover kwam als reactie dat hij veel stress had op zijn werk. Dat hij ontzettend veel van mij hield en dat ik geen spijkers op laag water moet zoeken.
Tot hij vrij plotseling wel praatte. Zelfde verhaal. Liefde weg. Hebben therapie geprobeerd maar vond hij kansloos. Nu verblijft hij elders. Huwelijk naar de klote. Kinderen verdrietig. Ik ook. Man zegt er ook veel verdriet van te hebben. Ik geloof hem wel maar vind hem een lul. Omdat hij nooit heeft gepraat. Alleen maar nu, nu het te laat is.
Heel veel sterkte.
zaterdag 23 december 2017 om 10:42
Ik had gehoopt dat er nog een kans was. Helaas. Hij gaat straks met zijn vader praten en het dan vertellen. Ik he het gisteravond aan een vriendin verteld. Die was ook helemaal geschokt.toffifee schreef: ↑23-12-2017 08:02Als het gevoel weg is, dan is het weg. Ik vind het echt kortzichtig dat de man de grote lul is in dit topic. Dit is een samenhang van omstandigheden, heel verdrietig. Het duurt al jaren. Op een gegeven moment is zoiets klaar. Een depressieve vrouw kost energie. Als je er niets voor terug krijgt, als de vrouw dan niet luistert zoals ze elders schrijft, wat moet je dan nog meer? En to, dat is geen directe aanval op jou, jij had genoeg aan je hoofd, maar hij mag er natuurlijk ook zijn met zijn gevoel. En die zijn nu weg. Wat wil je dan nog bereiken met relatietherapie. Alsof dat altijd de problemen oplost. Toverstokje erbij, gevoel weer terug?
zaterdag 23 december 2017 om 10:46
Ik weet niet hoe het nu verder gaat. Mijn man gaat nu iig zijn vader inlichten en praten over hoe nu verder enzo.YagaBaba schreef: ↑23-12-2017 09:10Je hebt helemaal gelijk denk ik. Soms verdwijnt gevoel "gewoon". Te pijnlijk voor woorden als het je overkomt. De redenen kan je er achteraf bij verzinnen (depressie, te verschillend, weet ik veel).
Nee, die man is geen lul. Net zoals de mijne geen lul is (al ben ik wel boos bij vlagen en verwijt ik hem wel dat hij nooit met mij gepraat heeft over wat er in hem omging).
Relatie therapie werkt alleen als je samen verder wil, denk ik. Ook als het gevoel weg is kan je best veel terugwinnen is mijn overtuiging. Dat moet je alleen wel willen en daar schort het nogal eens aan. Logisch, je wil niet opnieuw vallen voor iemand waar je niets meer voor voelt.
Aan de andere kant weet je het niet als je het niet serieus probeert.
Ik begrijp mijn man wel, zie denk ik achteraf, met de kennis van nu, dingen die we nooit gesignaleerd hebben.
Het toe durven laten van begrip voor mijn man doet me haast nog meer pijn dan het feit dat hij weg is. Het zet heel het beeld van ons mooie, fijne huwelijk op de helling.
TO, geef het tijd. Ga kijken wat jouw opties zijn. Vwb het huis, alimentatie, etc etc etc. Je hoeft niet per direct te scheiden. Je mag ook wennen aan het idee.
zaterdag 23 december 2017 om 12:21
Wat een rottijd nu voor je
Goed dat je je verdriet kunt delen met iemand die je vertrouwt. Ik wens je heel veel wijsheid en geduld de komende tijd. En probeer toch maar te genieten van de kerstdagen met het hele gezin nog even samen.
zaterdag 23 december 2017 om 22:54
Mijn verhaal!YagaBaba schreef: ↑23-12-2017 01:23
Tot hij vrij plotseling wel praatte. Zelfde verhaal. Liefde weg. Hebben therapie geprobeerd maar vond hij kansloos. Nu verblijft hij elders. Huwelijk naar de klote. Kinderen verdrietig. Ik ook. Man zegt er ook veel verdriet van te hebben. Ik geloof hem wel maar vind hem een lul. Omdat hij nooit heeft gepraat. Alleen maar nu, nu het te laat is.
Heel veel sterkte.
Nu woon ik intussen een jaartje in een heel mooi appartement. Door ziekte ben ik na een hele lange tijd (20+jaar) in een rolstoel beland.. En weg was ex.
zaterdag 23 december 2017 om 23:11
Jij hebt daar ook iets in te zeggen. Doe je huiswerk en word niet afhankelijk van je man en schoonvader om er achter te komen wat er geregeld moet worden en hoe.
Je schoonvader is niet onpartijdig.
zondag 24 december 2017 om 13:02
Dat weet ik, ik ben zelf ook research aan het doen. Mijn wil graag dat ik nog 2 jaar in dit huis kan blijven wonen.(belasting technisch) Dit om het voor de kinderen makkelijker te maken. Echter wil hij hier in de buurt blijven wonen, ivm het ouderschapsplan en Co ouder schappen. Zijn vader heeft de financiële middelen om evt een appartement voor hem te kopen, die hij dan kan huren.
Met alimentatie en mijn salaris moet dat allemaal net kunnen. Maar na die 2 jaar moet ik even nakijken hoe en wat.. Waar we nu wonen kan hij buitenspelen, heeft hij vriendjes, kopen kan ik zelf niet, ik werk part time en kan en wil daar niet fulltime werken.. Heb het namelijk al een tijdje niet meer zo naar mijn zoon het werk en overwoog vorige week om een andere baan te zoeken.. Maar nu heb ik de vastigheid nodig :s
zondag 24 december 2017 om 13:12
2 jaar is een hele tijd, waarin heel veel veranderd.
Als zoon naar de basisschool gaat, heb jij veel meer tijd en ruimte om te werken.
Stel je erop in dat je alleenstaande ouder word. En dan heb je niet meer zoveel te willen. Als je in DIT huis wil blijven wonen en de enige manier is om dan fulltime te gaan werken, dan is dat zo. Je kan niet allebei meer nu je niet meer met zijn tweeën bent. Als je dat niet wil, kan je ook het huis nu meteen verkopen en direct allebei een nieuwe woning betrekken. Wellicht is er nog iets te bedenken met een jubelton schenking van schoonvader of iets dergelijks. Dan hoef je er niet nog 2 jaar tegenaan te hikken.
Als zoon naar de basisschool gaat, heb jij veel meer tijd en ruimte om te werken.
Stel je erop in dat je alleenstaande ouder word. En dan heb je niet meer zoveel te willen. Als je in DIT huis wil blijven wonen en de enige manier is om dan fulltime te gaan werken, dan is dat zo. Je kan niet allebei meer nu je niet meer met zijn tweeën bent. Als je dat niet wil, kan je ook het huis nu meteen verkopen en direct allebei een nieuwe woning betrekken. Wellicht is er nog iets te bedenken met een jubelton schenking van schoonvader of iets dergelijks. Dan hoef je er niet nog 2 jaar tegenaan te hikken.
zondag 24 december 2017 om 13:19
Ik weet dat ik uiteindelijk full time moet gaan werken. Dat vind ik niet erg, maar de sfeer bij mijn huidige werkgever is zo slecht, dat ik iets anders wil gaan doen. Maar nu kan dat even niet. Ik wil eerst ook nog aan mezelf gaan werken.. Ik heb ook geopperd dat ik hier weg zou gaan, maar gezien de kinderen het meeste bij mij zijn, vind hij het praktischer dat ik hier blijf.
Wat ik zelf wil weet ik niet..
Wat ik zelf wil weet ik niet..
zondag 24 december 2017 om 13:44
Ik vind sommige reacties op man wel erg kort door de bocht. Leven met een partner die niet lekker in vel zit, depressief is, is heel heel zwaar. En er komt een moment dat houden van en kinderen niet meer genoeg is. Ik leef al drie jaar met een depressieve man en ga er zelf aan onderdoor als ik blijf. To, of het werk leuk is of niet doet er niet toe. Je moet zelf je broek ophouden. Dus als t kan fulltime werken. Als je t huis zonder alimentatie niet kunt betalen, niet blijven. Dan maar verkopen. Ga alvast kijkem of je je kunt inschrijven voor huur. Hier wordt je tijd jn koophuis meegenomen, waardoor ik vrijwel direct aan de beurt ben. ( ik ging uit van jaren wachttijd). Bedenk en zoek uit wat je aan alimentatie redelijk vind voor de kinderen. Zijn er schulden spaargelden? Zet op papier hoe je dat wil. Neem zelf de regie en ga niet wachten op waar hij mee komt.
zondag 24 december 2017 om 15:32
De administratie hou ik bij, daar heb ik zicht op. Schulden, buiten de hypotheek om, zijn er niet.
Ik ben al aan het noteren wat de inkomsten en uitgaven zijn. Gisteren hebben we al op Funda rond gekeken.
Full time werken is op dit moment niet haalbaar. Ook op mijn werk zelf niet, daar is te weinig werk voor. Ik werk met 2 heren op kantoor en die kunnen elkaar niet luchten of zien.. Steeds dat gevit en getier. Dus de sfeer is regelmatig om te snijden. Komende tijd ga ik even goed uitzoeken wat ik nu verder wil met mijn leven. Door Co ouderschap ga ik tijd voor mezelf krijgen. Ik heb eigenlijk altijd gezorgd voor iedereen en nu moet ik voor mezelf gaan zorgen..
Ik ben al aan het noteren wat de inkomsten en uitgaven zijn. Gisteren hebben we al op Funda rond gekeken.
Full time werken is op dit moment niet haalbaar. Ook op mijn werk zelf niet, daar is te weinig werk voor. Ik werk met 2 heren op kantoor en die kunnen elkaar niet luchten of zien.. Steeds dat gevit en getier. Dus de sfeer is regelmatig om te snijden. Komende tijd ga ik even goed uitzoeken wat ik nu verder wil met mijn leven. Door Co ouderschap ga ik tijd voor mezelf krijgen. Ik heb eigenlijk altijd gezorgd voor iedereen en nu moet ik voor mezelf gaan zorgen..
zondag 24 december 2017 om 17:12
Adara schreef: ↑24-12-2017 15:32De administratie hou ik bij, daar heb ik zicht op. Schulden, buiten de hypotheek om, zijn er niet.
Ik ben al aan het noteren wat de inkomsten en uitgaven zijn. Gisteren hebben we al op Funda rond gekeken.
Full time werken is op dit moment niet haalbaar. Ook op mijn werk zelf niet, daar is te weinig werk voor. Ik werk met 2 heren op kantoor en die kunnen elkaar niet luchten of zien.. Steeds dat gevit en getier. Dus de sfeer is regelmatig om te snijden. Komende tijd ga ik even goed uitzoeken wat ik nu verder wil met mijn leven. Door Co ouderschap ga ik tijd voor mezelf krijgen. Ik heb eigenlijk altijd gezorgd voor iedereen en nu moet ik voor mezelf gaan zorgen..
Wat triest allemaal.
Ik wens je heel veel sterkte en kracht toe!
maandag 1 januari 2018 om 14:25
Inmiddels heb ik het allemaal een beetje kunnen laten inwerken. En er goed over nagedacht.
De kinderen zijn inmiddels op de hoogte evenals da familie en goede vrienden, niemand zag het aankomen.
We zijn even aan het afwachten wat mijn man zijn oom kan bieden aan een huis in dezelfde wijk.. (huur/koop constructie). Mijn man oppert om alle inkomsten op de grote hoop te storten voor de komende 2 jaar, zodat we beide een beetje gelijk leven. Heel erg lief van hem natuurlijk, (hij verdient 2x mijn loon). zodat het voor mij financieel haalbaar is hier te blijven. Hij verwacht natuurlijk wel dat ik over 2 jaar verhuis of een beter salaris heb en het huis kan overnemen.
Nu twijfel ik heel erg... Enerzijds vind ik dit een geweldig plan, ook omdat onze jongste erg veel moeite heeft met verandering, maar aan de andere kant wil ik niet afhankelijk zijn.
Het andere is, het enige wat ik momenteel kan betalen is een flatje in een slechte buurt.
Wel ga ik komende week met mijn manager overleggen of ik een andere functie binnen het bedrijf kan krijgen, waardoor ik over 2 jaar wat meer kan werken, en eventueel door kan groeien in salaris. De 2e optie daarop is dat ik mijn kansen buiten dit bedrijf ga zoeken.
Graag jullie meningen en tips.
De kinderen zijn inmiddels op de hoogte evenals da familie en goede vrienden, niemand zag het aankomen.
We zijn even aan het afwachten wat mijn man zijn oom kan bieden aan een huis in dezelfde wijk.. (huur/koop constructie). Mijn man oppert om alle inkomsten op de grote hoop te storten voor de komende 2 jaar, zodat we beide een beetje gelijk leven. Heel erg lief van hem natuurlijk, (hij verdient 2x mijn loon). zodat het voor mij financieel haalbaar is hier te blijven. Hij verwacht natuurlijk wel dat ik over 2 jaar verhuis of een beter salaris heb en het huis kan overnemen.
Nu twijfel ik heel erg... Enerzijds vind ik dit een geweldig plan, ook omdat onze jongste erg veel moeite heeft met verandering, maar aan de andere kant wil ik niet afhankelijk zijn.
Het andere is, het enige wat ik momenteel kan betalen is een flatje in een slechte buurt.
Wel ga ik komende week met mijn manager overleggen of ik een andere functie binnen het bedrijf kan krijgen, waardoor ik over 2 jaar wat meer kan werken, en eventueel door kan groeien in salaris. De 2e optie daarop is dat ik mijn kansen buiten dit bedrijf ga zoeken.
Graag jullie meningen en tips.