Relaties
alle pijlers
Waardeloze moeder
vrijdag 22 december 2017 om 01:33
Even een nieuwe account omdat ik op mijn andere herkend ben..
Ik heb 10 jaar een relatie met mijn man en eigenlijk is deze al matig tot slecht sinds de geboorte van de jongste (nu ruim 4). Ik heb altijd geroepen nooit te zullen scheiden vanwege de kinderen, maar nu weet ik het echt niet meer.
Wij maken ruzie, elke dag. We kunnen echt geen uur met elkaar doorbrengen zonder ruzie. En waar ik me echt echt probeer in te houden, vooral waar de kinderen bij zijn, heeft mijn man die grens steeds verder opgeschoven. Vandaag moesten de kinderen naar kerstdiner op school vertrekken, maar hij wilde eerst nog douchen. We gingen veel te laat komen, dus ik heb de kinderen vast in de auto gezet en riep naar binnen dat hij nu moest komen anders gingen we zonder hem (heel onaardig, ik weet het! Maar de kinderen hadden zich er zo op verheugd en ik vond het zo zielig dat ws te laat gingen komen). Toen kwam hij woest naar buiten, riep in de auto dat ik een waardeloos stuk stront was en ging boos naast me zitten. Ik werd natuurlijk boos van zijn opmerking en noemde hem een idioot, maarja ivm de kinderen toch maar gauw vertrokken.. En na ruim een uur boos naar me te hebben gekeken gaat het dan weer en doen we net of er niks is gebeurd. Alleen eenmaal thuis slaat de sfeer dan direct weer negatief om. Dochter werd net huilend wakker, dus ik had haar bij ons in bed genomen, maar ze bleef maar huilen en toen werd hij weer woest, we waren een stelletje kutwijven en dochter moest haar bek houden. Ook werd hij fysiek, probeerde ons uit bed te duwen en stompte met zijn vuisten, gelukkig kon ik het opvangen.
En nu.. Ik lig in bed van dochter me serieus af te vragen wat ik nou moet. Scheiden lijkt voor de hand liggend, maar maak ik het daarmee dan niet juist erger? Want we kunnen dan geen ruzie meer maken, maar kinderen zijn wel helft van de tijd alleen bij hem. Ik ben verder niet bang dat hij hun echt wat aandoet, want als ik er niet ben om hem boos te maken, dan is hij dat een stuk minder, maar dan nog.. Hij verliest af en toe echt zijn geduld en kan dan wel fysiek worden.
Mijn man heeft afgelopen zomer een burn out gekregen waarna hij zijn baan heeft opgezegd. Hij begint in februari met een opleiding en werkt daarnaast parttime. Als ik bij hem wegga, gaat hem dat nooit lukken..
Sorry voor het warrige verhaal, maar ik weet nu gewoon even echt niet meer wat ik moet doen. Ik heb het idee dat ik sowieso een waardeloze moeder ben, wat ik ook doe..
Ik heb 10 jaar een relatie met mijn man en eigenlijk is deze al matig tot slecht sinds de geboorte van de jongste (nu ruim 4). Ik heb altijd geroepen nooit te zullen scheiden vanwege de kinderen, maar nu weet ik het echt niet meer.
Wij maken ruzie, elke dag. We kunnen echt geen uur met elkaar doorbrengen zonder ruzie. En waar ik me echt echt probeer in te houden, vooral waar de kinderen bij zijn, heeft mijn man die grens steeds verder opgeschoven. Vandaag moesten de kinderen naar kerstdiner op school vertrekken, maar hij wilde eerst nog douchen. We gingen veel te laat komen, dus ik heb de kinderen vast in de auto gezet en riep naar binnen dat hij nu moest komen anders gingen we zonder hem (heel onaardig, ik weet het! Maar de kinderen hadden zich er zo op verheugd en ik vond het zo zielig dat ws te laat gingen komen). Toen kwam hij woest naar buiten, riep in de auto dat ik een waardeloos stuk stront was en ging boos naast me zitten. Ik werd natuurlijk boos van zijn opmerking en noemde hem een idioot, maarja ivm de kinderen toch maar gauw vertrokken.. En na ruim een uur boos naar me te hebben gekeken gaat het dan weer en doen we net of er niks is gebeurd. Alleen eenmaal thuis slaat de sfeer dan direct weer negatief om. Dochter werd net huilend wakker, dus ik had haar bij ons in bed genomen, maar ze bleef maar huilen en toen werd hij weer woest, we waren een stelletje kutwijven en dochter moest haar bek houden. Ook werd hij fysiek, probeerde ons uit bed te duwen en stompte met zijn vuisten, gelukkig kon ik het opvangen.
En nu.. Ik lig in bed van dochter me serieus af te vragen wat ik nou moet. Scheiden lijkt voor de hand liggend, maar maak ik het daarmee dan niet juist erger? Want we kunnen dan geen ruzie meer maken, maar kinderen zijn wel helft van de tijd alleen bij hem. Ik ben verder niet bang dat hij hun echt wat aandoet, want als ik er niet ben om hem boos te maken, dan is hij dat een stuk minder, maar dan nog.. Hij verliest af en toe echt zijn geduld en kan dan wel fysiek worden.
Mijn man heeft afgelopen zomer een burn out gekregen waarna hij zijn baan heeft opgezegd. Hij begint in februari met een opleiding en werkt daarnaast parttime. Als ik bij hem wegga, gaat hem dat nooit lukken..
Sorry voor het warrige verhaal, maar ik weet nu gewoon even echt niet meer wat ik moet doen. Ik heb het idee dat ik sowieso een waardeloze moeder ben, wat ik ook doe..
zaterdag 23 december 2017 om 17:30
Lenn12345 schreef: ↑22-12-2017 22:29Nou, dat is opgelost: hij slaapt op de logeerkamer. Jij hebt je zin: niet op zolder!
Wat fijn dat hij je moeder beloofd heeft in therapie te gaan, was ze niet boos op hem of weet ze niet precies wat er gebeurd is? Heb je zijn ouders, jouw ouders, zijn zus allemaal verteld over het slaan terwijl je je kindje troostte na een nachtmerrie? Wel doen, of hij nou verdrietig is of niet.
Zit hij nu te googelen op zoek naar een therapie en voor wat, zijn burn-out en zijn moeilijke gezin of voor wat er mis is tussen jullie want als jij ook altijd loopt te schelden tegen hem is dat ook niet normaal. En angstig voor de kinderen, om nog maar te zwijgen over wat ze ingeprent krijgen wat 'normaal' is.
Gek genoeg ben ik bang dat jullie op dit moment zitten te knuffelen en je hem nog een kans geeft. Of hij neemt nog een kans net hoe je het wilt zien.
Waarom zou je dochter na een leuk kerstfeest op school een nachtmerrie krijgen en huilend wakker worden en niet van kerstbomen en kaarsjes dromen, zou het te maken kunnen hebben met hoe de heenreis verliep.....??????
Heeft hij zijn spullen al gepakt en de kinderen uitgelegd dat hij er een paar daagjes niet is, weten zijn ouders dat hij geweld gebruikt heeft?
Mijn vader had me ws alle hoeken van de kamer laten zien als ik zoiets geflikt had. Kan me ook niet goed voorstellen hoe dat moet zijn om zo op te groeien. Pa en ma die elkaar verrot schelden (hij: stuk stront! jij: idioot) en dat dag in dag uit.
Doet me denken aan een docu over huiselijk geweld die begint met een scene waarin je een man en vrouw zo tegen elkaar hoort schreeuwen. Kind zit in zijn kamer en zet muziek op met oortjes in. Volume max en nog hoort hij het glas tegen de muur kapot vallen en zijn moeder een gil geven. Dan gaat hij onder zijn dekbed liggen en houd met beide handen de oortjes zo diep mogelijk in zijn oren gedrukt.
Nog één vraagje: je oudste heeft zo'n goed gevoel voor wat recht en krom is zeg je. Dan weet ze heel goed dat dit niet ok is en ook dat er geen donder van klopt als haar ouders alleen maar ruzie met elkaar maken.
Jij bent dan de laatste die ze in vertrouwen kan nemen, jij bent onderdeel van haar probleem.
Ik ken geen kinderen van 6 die hun moeder apart nemen en zeggen mam, je huwelijk is niet ok, al vier jaar niet daar wil ik het eens met je over hebben. Dat doet ze dan wel tegen een leerkracht die ze vertrouwd, waar een klik mee is. En dan kan jouw moeder je ook niet meer helpen.
Ik ken een vrouw die uit zo'n gezin kwam en weet je met wie ze nog regelmatig omgaat? Haar vader. hij heeft oprecht spijt gekregen na hun scheiding. Haar moeder wil ze nooit meer zien. haar moeder is het ergste volgens haar want: ze stak geen poot uit en zat alleen maar te huilen en te snikken: wat moet IK nou, wat moet IK nou. Nooit: hoe moet het met mijn dochter, dit is geen leven voor een kind...
Je kan nu niet meer zeggen: ik wist niet dat het echt zo erg was... sterkte!
Goed om TO hier bij stil te laten staan.
Even een analytisch intermezzo, ingegeven door ervaring met dit onderwerp:
Mannen die gewelddadig zijn en een bepaald narcistisch gedrag vertonen (alle moet op hun manier, alles gaat over hen, alles wat fout gaat ligt aan de ander enz), hebben vaak een onderdanige vrouw met heel weinig zelfwaardering en zelfliefde. Maar als je onder die onderdanigheid gaat kijken, zit daar ook een bepaald heel sterk egocentrisme dat voor mij ook naar narcisme ruikt. Inderdaad zoals hier heel accuraat beschreven staat: wat moeten ZIJ zonder die man, hoe erg is het dat ZIJ op eieren moeten lopen, hoe zielig dat ZIJ overal moeten bemiddelen en sussen, enz. En aan de kinderen, wat dat met hen doet, ook later, daar wordt heel erg weinig bij stilgestaan.
Ik zeg niet dat TO zo is, dat kan ik van hieruit niet zien natuurlijk. Maar je ziet het wel vaker in dit soort situaties. Dat soort partners zijn eigenlijk fundamenteel in hetzelfde bedje ziek (ws van daaruit ook de aantrekkingskracht), maar het uit zich gewoon anders. En dat wordt dan een soort dodelijke dynamiek. Soms letterlijk, in geval van gezinsdrama's. Maar meestal niet letterlijk, maar wel in de zin van veel verwoeste levens.
zaterdag 23 december 2017 om 18:03
Precies dat!tove82 schreef: ↑23-12-2017 17:30Goed om TO hier bij stil te laten staan.
Even een analytisch intermezzo, ingegeven door ervaring met dit onderwerp:
Mannen die gewelddadig zijn en een bepaald narcistisch gedrag vertonen (alle moet op hun manier, alles gaat over hen, alles wat fout gaat ligt aan de ander enz), hebben vaak een onderdanige vrouw met heel weinig zelfwaardering en zelfliefde. Maar als je onder die onderdanigheid gaat kijken, zit daar ook een bepaald heel sterk egocentrisme dat voor mij ook naar narcisme ruikt. Inderdaad zoals hier heel accuraat beschreven staat: wat moeten ZIJ zonder die man, hoe erg is het dat ZIJ op eieren moeten lopen, hoe zielig dat ZIJ overal moeten bemiddelen en sussen, enz. En aan de kinderen, wat dat met hen doet, ook later, daar wordt heel erg weinig bij stilgestaan.
Ik zeg niet dat TO zo is, dat kan ik van hieruit niet zien natuurlijk. Maar je ziet het wel vaker in dit soort situaties. Dat soort partners zijn eigenlijk fundamenteel in hetzelfde bedje ziek (ws van daaruit ook de aantrekkingskracht), maar het uit zich gewoon anders. En dat wordt dan een soort dodelijke dynamiek. Soms letterlijk, in geval van gezinsdrama's. Maar meestal niet letterlijk, maar wel in de zin van veel verwoeste levens.
De vrouw waar ik het over heb heeft zelfs meegemaakt als meisje van 12, 13 jaar oud dat haar moeder na een slaande ruzie huilend bij haar op de kamer kwam, op haar bed ging liggen huilen en schrik niet: roepen dat ze een einde aan haar leven ging maken als er niks veranderde. Niet 1 keer maar meerdere keren.
Kon ze natuurlijk helemaal niks mee, en die moeder ging net als in dit verhaal de volgende dag weer gewoon verder. Zij zat dan op school waar ze op haar donder kreeg omdat ze 'zat te suffen'. Ze was altijd bang om naar huis te gaan: zou haar moeder nog leven?
Het mens leeft nog steeds, en beklaagt zich overal: ze is zielig, haar kind voor wie ze leefde heeft haar zomaar aan de kant gezet. Net haar vader, ook zo'n egoist.
Dat haar dochter er nog steeds onder lijd boeit haar niet, die is gek vraag maar na, ze loopt de deur plat bij een psych! Dat zegt genoeg over dochter, zij, de goede moeder heeft dat allemaal niet nodig. Vind zichzelf een sterke vrouw die het slecht getroffen heeft met alles eigenlijk.
Ik denk niet dat de man van deze to in de logeerkamer geslapen heeft en een paar dagen weg is anders had ze dat wel even gemeld hier.
Nu schaamt ze zich waarschijnlijk om te zeggen dat hij nu écht gaat veranderen en hij nog een kans krijgt.
Als je dit nog leest to: laat het tot je doordringen en hou op met dat slachtoffergedrag. Het gaat je niet helpen, integendeel
zaterdag 23 december 2017 om 18:24
Ik vermoed het zelfde, helaas is het als slachtoffer van huiselijk geweld (zowel mentaal als fysiek) nog niet zo gemakklijk om uit de situatie te stappen. Daar is kracht en moed voor nodig.Lenn12345 schreef: ↑23-12-2017 18:03
Ik denk niet dat de man van deze to in de logeerkamer geslapen heeft en een paar dagen weg is anders had ze dat wel even gemeld hier.
Nu schaamt ze zich waarschijnlijk om te zeggen dat hij nu écht gaat veranderen en hij nog een kans krijgt.
Als je dit nog leest to: laat het tot je doordringen en hou op met dat slachtoffergedrag. Het gaat je niet helpen, integendeel
TO ik hoop dat je je je topic nog leest en dat je alles wat gezegd is nog is naleest.
Je moet de kracht zien te vinden om uit deze situatie te stappen, zorg voor een veilig thuis voor je kinderen.
zaterdag 23 december 2017 om 18:55
Ik schrik niet. Ik heb dat soort dingen zelf ook meegemaakt.Lenn12345 schreef: ↑23-12-2017 18:03Precies dat!
De vrouw waar ik het over heb heeft zelfs meegemaakt als meisje van 12, 13 jaar oud dat haar moeder na een slaande ruzie huilend bij haar op de kamer kwam, op haar bed ging liggen huilen en schrik niet: roepen dat ze een einde aan haar leven ging maken als er niks veranderde. Niet 1 keer maar meerdere keren.
Kon ze natuurlijk helemaal niks mee, en die moeder ging net als in dit verhaal de volgende dag weer gewoon verder. Zij zat dan op school waar ze op haar donder kreeg omdat ze 'zat te suffen'. Ze was altijd bang om naar huis te gaan: zou haar moeder nog leven?
Het mens leeft nog steeds, en beklaagt zich overal: ze is zielig, haar kind voor wie ze leefde heeft haar zomaar aan de kant gezet. Net haar vader, ook zo'n egoist.
Dat haar dochter er nog steeds onder lijd boeit haar niet, die is gek vraag maar na, ze loopt de deur plat bij een psych! Dat zegt genoeg over dochter, zij, de goede moeder heeft dat allemaal niet nodig. Vind zichzelf een sterke vrouw die het slecht getroffen heeft met alles eigenlijk.
Ik denk niet dat de man van deze to in de logeerkamer geslapen heeft en een paar dagen weg is anders had ze dat wel even gemeld hier.
Nu schaamt ze zich waarschijnlijk om te zeggen dat hij nu écht gaat veranderen en hij nog een kans krijgt.
Als je dit nog leest to: laat het tot je doordringen en hou op met dat slachtoffergedrag. Het gaat je niet helpen, integendeel
Het dreigen met zelfmoord was mijn vader dan weer. Maar mijn moeder zei bvb een keer nadat mijn vader had geslagen bij wijze van 'troost' dat het "voor hem ook heel erg was dat hij zoiets moest doen, waarschijnlijk nog erger."
Letterlijk dat.
En toen ik ouder was, een tiener, kreeg ik te horen dat het mijn schuld was dat zij zoveel ruzie hadden. Want hun ruzies gingen altijd over mij en zij die mij dan tegen hem probeerde te beschermen, zei ze.
Completely fucked up.
Die slachtofferrol herken ik dus heel goed.
Professioneel slachtoffer, is mijn moeder ook.
En ook een hele jeugd gehoord: "nee, ze gaan niet uit elkaar, want hij heeft ook zijn goeie kanten." Of: "Er zijn nog gevoelens."
Sorry hoor, maar hoe moeilijk kan het zijn?
Geweld = weggaan. Simpel.
Ik heb ooit zelf ook een keer een man getroffen die een soort Jekyll & Hyde veranderde, opeens uit zijn slof schoot om niets en dan met een stortvloed aan verwijten kwam aanzetten over niets. Het duurde bij mij een paar dagen voor ik besefte dat ik dat niet verdiend had (dat heb je dan met zo'n jeugd), maar heb heel goed geluisterd naar een vriendin van me die gewoon zei: "Hij is gewoon ontzettend gemeen tegen je." Zo simpel was het inderdaad. En ik wil geen gemeenheid in mijn leven. Dus, exit die man. Nooit spijt van gehad. Integendeel, ik ben trots dat ik zo snel gehandeld heb.
Goed trouwens dat je vriendin professionele hulp gezocht heeft, Lenn.
Persoonlijk denk ik dat je met zo'n achtergrond weinig anders kunt. Ik heb dat ook gedaan, meer dan 10 jaar geleden al. En ik blijf het doen op gezette tijden. Ik heb geaccepteerd dat je met zo'n achtergrond altijd bepaalde pijnpunten zult hebben (ook al kun je heel veel helen in therapie), en af en toe even wat hulp nodig hebt. Dat kan op verschillende manieren: therapie, yoga, meditatie, lichaamswerk, medicatie eventueel, whatever bij je past en op dat moment het juiste is. En persoonlijk denk ik vooral dat acceptatie een groot goed is: accepteren dat het zo geweest is, dat er geen hoop is op een beter verleden, dat bepaalde dingen je gevormd hebben, je pijn doen maar ook je heel sterk gemaakt hebben. Maar goed, dat is even off topic. Al kan het hopelijk TO de ernst van de situatie wel doen inzien...
zaterdag 23 december 2017 om 19:37
Je lijkt wel een zus van me Tove82. Helaas.
Wat jij schrijft over narcisme ook bij de moeder, daar wees mijn psycholoog mij onlangs op. Daar schrok ik van, zo had ik het nooit bekeken. Wel dat ik me rot erger, al heel lang aan het vasthouden van die slachtofferrol. Tot op heden.
Wat jij schrijft over narcisme ook bij de moeder, daar wees mijn psycholoog mij onlangs op. Daar schrok ik van, zo had ik het nooit bekeken. Wel dat ik me rot erger, al heel lang aan het vasthouden van die slachtofferrol. Tot op heden.
Everything you see I owe to spaghetti!
zaterdag 23 december 2017 om 20:52
Bah wat herkenbaar. Mijn vader riep ook altijd dat ie zich tegen een boom zou rijden ofzo. Ik ben lang bang geweest thuis te komen, bang dat ik hem zou vinden. Tegelijkertijd durfde ik niet meer weg en had ik het gevoel dat ik ervoor moest zorgen dat hem niks zou overkomen. Ik was 9. De man leeft nog hoorde ik laatst.Lenn12345 schreef: ↑23-12-2017 18:03De vrouw waar ik het over heb heeft zelfs meegemaakt als meisje van 12, 13 jaar oud dat haar moeder na een slaande ruzie huilend bij haar op de kamer kwam, op haar bed ging liggen huilen en schrik niet: roepen dat ze een einde aan haar leven ging maken als er niks veranderde. Niet 1 keer maar meerdere keren.
Kon ze natuurlijk helemaal niks mee, en die moeder ging net als in dit verhaal de volgende dag weer gewoon verder. Zij zat dan op school waar ze op haar donder kreeg omdat ze 'zat te suffen'. Ze was altijd bang om naar huis te gaan: zou haar moeder nog leven?
Het mens leeft nog steeds, en beklaagt zich overal: ze is zielig, haar kind voor wie ze leefde heeft haar zomaar aan de kant gezet. Net haar vader, ook zo'n egoist.
Dat haar dochter er nog steeds onder lijd boeit haar niet, die is gek vraag maar na, ze loopt de deur plat bij een psych! Dat zegt genoeg over dochter, zij, de goede moeder heeft dat allemaal niet nodig. Vind zichzelf een sterke vrouw die het slecht getroffen heeft met alles eigenlijk.
Mijn moeder is wel weggegaan (toen ik 14 was) maar evengoed heeft het verknipte gedrag van mijn vader (en zijn moeder) ervoor gezorgd dat ik aardig wat therapie nodig had. Alsjeblieft, stel je kinderen niet bloot aan het gedrag van je man. Hij slaat, scheldt jullie uit en geeft jou het gevoel dat je niks waard bent. Geloof me, je kinderen krijgen dat gevoel nog veel meer als ze in deze situatie blijven en dat kost ze jaren en jaren.
anoniem_337383 wijzigde dit bericht op 23-12-2017 20:54
0.95% gewijzigd
zaterdag 23 december 2017 om 21:36
Sorry voor de late reactie, drukke dag gehad met de kinderen.
Man en ik hebben gisteravond het lang gehad over wat er nou mis gaat. Eigenlijk zijn er twee delen:
1: Hij gaat totaal verkeerd om met het uiten van zijn frustratie en gevoelens;
2: Onze jongste dochter heeft een gebruiksaanwijzing die we allebei op een andere manier lezen. En we kunnen het niet eens worden over de juiste manier..
We hebben afgesproken dat we voor punt 1 in relatietherapie gaan. Man is bereid om ook alleen in therapie te gaan. Mijn moeder (met een pedagogisch diploma) heeft aangeboden om zeer binnenkort te komen helpen met punt 2, eens even kijken of zij wat handvatten kan vinden waar we het allebei mee eens zijn.
Allebei blij met uitkomst en verder niet meer inhoudelijk gepraat. Gisteravond heeft man apart geslapen en nadat we vanmorgen samen ontbeten hebben en een spelletje met de kinderen hebben gedaan, is hij vertrokken naar zijn ouders. Even rust allebei. Hij komt tweede kerstdag sowieso met zijn ouders mee terug naar Nederland om samen kerst te vieren.
Man en ik hebben gisteravond het lang gehad over wat er nou mis gaat. Eigenlijk zijn er twee delen:
1: Hij gaat totaal verkeerd om met het uiten van zijn frustratie en gevoelens;
2: Onze jongste dochter heeft een gebruiksaanwijzing die we allebei op een andere manier lezen. En we kunnen het niet eens worden over de juiste manier..
We hebben afgesproken dat we voor punt 1 in relatietherapie gaan. Man is bereid om ook alleen in therapie te gaan. Mijn moeder (met een pedagogisch diploma) heeft aangeboden om zeer binnenkort te komen helpen met punt 2, eens even kijken of zij wat handvatten kan vinden waar we het allebei mee eens zijn.
Allebei blij met uitkomst en verder niet meer inhoudelijk gepraat. Gisteravond heeft man apart geslapen en nadat we vanmorgen samen ontbeten hebben en een spelletje met de kinderen hebben gedaan, is hij vertrokken naar zijn ouders. Even rust allebei. Hij komt tweede kerstdag sowieso met zijn ouders mee terug naar Nederland om samen kerst te vieren.
zaterdag 23 december 2017 om 21:54
Voorspelling: het gaat een tijd goed. Hij doet zijn uiterste best en TO herkent de man weer op wie ze verliefd werd. Tot ze zich veilig waant en hij opeens weer vanuit het niets verbaal en/of fysiek gewelddadig gedrag vertoont. En dan begint het weer helemaal opnieuw. Crisis, daarna belofte van beterschap, even windstil, en dan weer storm. Deze cyclus gaat zich blijven herhalen. Gaandeweg, na ettelijke jaren, wordt TO een schim van zichzelf en de kinderen schrikken bij het minste geluid op.
zaterdag 23 december 2017 om 21:55
Blijkbaar is er meer voor nodig en moet er eerst iets goed misgaan voordat TO het licht ziet en de juiste beslissing neemt. Dit zag ik al aankomen.
zaterdag 23 december 2017 om 22:01
Jeetje TO wat een verhaal.. Waar man mee bezig is en hoe hij met jou en de kinderen om gaat kan echt niet, maar dan ook echt niet. Ik mag hopen dat hij nu echt een lichtpuntje gezien heeft en dat hij ook écht in therapie gaat.
Maar ik hoop ook dat jij sterk kunt blijven op het moment dat hij dit niet doet. Als hij zijn gedrag zelf maar bestempeld met "burn out" vraag ik me af waarom hij sowieso niet eerder naar een arts is gegaan, het is in ieder geval duidelijk dat hij het zelf niet op een humane manier weet op te lossen en daar worden jij en je kinderen nu slachtoffer van.
Sterkte TO, de komende tijd
Maar ik hoop ook dat jij sterk kunt blijven op het moment dat hij dit niet doet. Als hij zijn gedrag zelf maar bestempeld met "burn out" vraag ik me af waarom hij sowieso niet eerder naar een arts is gegaan, het is in ieder geval duidelijk dat hij het zelf niet op een humane manier weet op te lossen en daar worden jij en je kinderen nu slachtoffer van.
Sterkte TO, de komende tijd
zaterdag 23 december 2017 om 22:08
Waarom relatie therapie?
Hij heeft moeite om zich te uiten. Dan mag hij daar eerst aan gaan werken.
Of mag de therapeut voor hem ervoor gaan zorgen dat jij alles doet en blijft doen zoals hij dit goed acht?
Hij alleen kan het beste starten met therapie.
En de keiharde eis dat er in huis niet meer ruzie wordt gemaakt, geschreeuwd, met spullen en deuren gesmeten, gescholden en zeker niet gestompt geduwd of anderszins. Want dan mag hij zich bij zijn op het adres inschrijven permanent.
Hij heeft moeite om zich te uiten. Dan mag hij daar eerst aan gaan werken.
Of mag de therapeut voor hem ervoor gaan zorgen dat jij alles doet en blijft doen zoals hij dit goed acht?
Hij alleen kan het beste starten met therapie.
En de keiharde eis dat er in huis niet meer ruzie wordt gemaakt, geschreeuwd, met spullen en deuren gesmeten, gescholden en zeker niet gestompt geduwd of anderszins. Want dan mag hij zich bij zijn op het adres inschrijven permanent.
maandag 25 december 2017 om 11:00
Ik snap jullie reacties maar krijgt die man de kans niet om in te zien waar hij mee bezig is? In therapie gaan is toch een goede stap? Er staat dat hij ook bereid is zelf in therapie te gaan. Hopelijk zijn dat allemaal geen loze woorden. Natuurlijk voor to is een waarschuwing op zijn plek, moeten er grenzen gesteld worden (geweld en gescheld is NIET OKÉ en daar mogen ook consequenties aan verbonden worden. To hoe sta jij hier in? Vergeet niet stil te staan bij wat JIJ wil he.. En hoe reageert hij op het uit bed stompen? Heeft hij spijt betuigd? Is zoiets vaker gebeurd?
woensdag 31 januari 2018 om 03:53
Lieve Rozebottel!
Het is oké! Jij bent oké! Je vergist je niet als je naar je gevoel luistert.
Je mag stoppen met steeds maar bij jezelf te onderzoeken welk aandeel jij in het geheel hebt.
Schrijf voor jezelf eens op welke dingen je een gevoel geven van ‘ Huh, ik ben toch niet gek’ of ik herinner me dat toch anders.
Hou dat voor jezelf: dat je dat doet.
Ik snap dat je niet wil scheiden vanwege je kindjes. Dat je wil vechten voor je relatie en zeker omdat hij dan toch weer zo bereidt is om er samen aan te werken. En dan is hij weer net als in het begin en ga je er weer helemaal voor. En na een tijdje ( paar dagen) voel je opeens door iets wat hij zegt of doet, weer zo rot.
En dan wil je hem laten weten dat je je zo voelt.
Hoe reageert hij dan? Over wie gaat het gesprek wat volgt wanneer jij je gevoel uit?
Ik wil graag alvast ‘raden’ naar wat er dan gezegd of gedaan wordt.
- Hij hoort het niet eens en terwijl hij zich omdraait, denk jij: ach, laat ook maar.
- hij wordt boos (omdat jij altijd zo moeilijk doet als t net weer wat beter gaat)
- hij wordt boos en vertelt dat hij degene is die het pas echt rot heeft.
- hij legt uit dat hij inderdaad niet zo leuk deed, maar dat jij dit had kunnen verwachten omdat je zus of zo deed. En dat je wist dat hij dan wel op die manier moest reageren. En uiteindelijk ben je ervan overtuigd dat je het gevoel wat hij je gaf je eigen schuld is.
- hij erkent je gevoel en bevestigt daarbij dat je de (jeugd) trauma’s van vroeger nog onvoldoende hebt verwerkt. En omdat hij het beste met je voorheeft wil hij graag dat jij ook inziet dat je gevoel echt daaruit voortkomt.
-of hij maakte toch maar een grapje.
Wil je me laten weten hoe het ging?
( ik snap dat je je schaamt! Ik begrijp ook dat je niet wil dat anderen je als slachtoffer zien, want zo zie je dat helemaal niet. En voor nu is dat dan ook zo.)
Laat je t weten?
Het is oké! Jij bent oké! Je vergist je niet als je naar je gevoel luistert.
Je mag stoppen met steeds maar bij jezelf te onderzoeken welk aandeel jij in het geheel hebt.
Schrijf voor jezelf eens op welke dingen je een gevoel geven van ‘ Huh, ik ben toch niet gek’ of ik herinner me dat toch anders.
Hou dat voor jezelf: dat je dat doet.
Ik snap dat je niet wil scheiden vanwege je kindjes. Dat je wil vechten voor je relatie en zeker omdat hij dan toch weer zo bereidt is om er samen aan te werken. En dan is hij weer net als in het begin en ga je er weer helemaal voor. En na een tijdje ( paar dagen) voel je opeens door iets wat hij zegt of doet, weer zo rot.
En dan wil je hem laten weten dat je je zo voelt.
Hoe reageert hij dan? Over wie gaat het gesprek wat volgt wanneer jij je gevoel uit?
Ik wil graag alvast ‘raden’ naar wat er dan gezegd of gedaan wordt.
- Hij hoort het niet eens en terwijl hij zich omdraait, denk jij: ach, laat ook maar.
- hij wordt boos (omdat jij altijd zo moeilijk doet als t net weer wat beter gaat)
- hij wordt boos en vertelt dat hij degene is die het pas echt rot heeft.
- hij legt uit dat hij inderdaad niet zo leuk deed, maar dat jij dit had kunnen verwachten omdat je zus of zo deed. En dat je wist dat hij dan wel op die manier moest reageren. En uiteindelijk ben je ervan overtuigd dat je het gevoel wat hij je gaf je eigen schuld is.
- hij erkent je gevoel en bevestigt daarbij dat je de (jeugd) trauma’s van vroeger nog onvoldoende hebt verwerkt. En omdat hij het beste met je voorheeft wil hij graag dat jij ook inziet dat je gevoel echt daaruit voortkomt.
-of hij maakte toch maar een grapje.
Wil je me laten weten hoe het ging?
( ik snap dat je je schaamt! Ik begrijp ook dat je niet wil dat anderen je als slachtoffer zien, want zo zie je dat helemaal niet. En voor nu is dat dan ook zo.)
Laat je t weten?
woensdag 31 januari 2018 om 20:13
"man is over het algemeen een leuke en lieve vader", nou nee.......als je dit echt denkt spoor je zelf ook niet helemaal beter gezegd helemaal niet, volgens mij weet je dat best. Dat is niet leuk en ik zou willen dat het anders zou zijn...helaas.....je hebt in dit geval maar één taak, kiezen voor jezelf en je kind......eigenlijk vind ik dat je dat verplicht bent.......