Relaties
alle pijlers
Een terugkerend twistpunt.. einde relatie?
maandag 23 februari 2009 om 15:17
Beste forummers,
Ik lees al een tijdje mee, maar heb besloten nu ook zelf een 'probleem' te plaatsen.
Het zit zo:
Mijn vriend en ik zijn nu 5 jaar bij elkaar. We hebben het ontzettend fijn samen maar toch is er iets waar ik me ontzettend aan erger.
Zo heeft hij een nieuwe collega op het werk gekregen, waar hij zeer positief over is. Wanneer we deze persoon tegenkomen, is hij helemaal enthousiast en is alle aandacht voor mij weg. Nu is het zo dat ik hem alle vrijheid gun en echt niet zomaar jaloers ben, maar dit gedrag vind ik vreemd. Het is gewoon raar dat wanneer zij op het toneel verschijnt, hij helemaal in haar op gaat, haar in de gaten houd, en tegen mij niks meer te zeggen heeft.
Persoonlijk vind ik het logisch dat ik dan ook niet meer de vrolijkste ben, omdat ik mij erger aan het gedrag van mijn vriend. Ik heb hem meerdere malen duidelijk gemaakt dat ik zijn gedrag echt niet accepteer, en wanneer hij een vrij iemand wil zijn, bij me weg moet gaan. Waarop hij aangeeft dit absoluut niet te willen, zo groot is het probleem volgens hem niet, en als hij de verkering uit wou hebben, had hij dit allang gedaan. (zijn woorden)
Alle ruzies hierover lopen erop uit dat we het niet eens worden, hij vind mij een zeur, ik vind hem egoïstisch. Doordat we het nooit eens worden, komt dit probleem altijd terug. Hij heeft ook duidelijk aan gegeven dat hij vind dat het probleem bij mij ligt, en dat ik moet stoppen met 'dat gezeur iedere keer'. Hij is ook niet bereid zijn gedrag te veranderen.
Ik houd ontzettend veel van hem, maar weet niet hoe lang ik hier nog mee door kan gaan. Het ene moment is hij de perfecte vriend, en het andere moment staan we lijnrecht tegenover elkaar.
Wat is jullie kijk op deze situatie?
Liefs
Ik lees al een tijdje mee, maar heb besloten nu ook zelf een 'probleem' te plaatsen.
Het zit zo:
Mijn vriend en ik zijn nu 5 jaar bij elkaar. We hebben het ontzettend fijn samen maar toch is er iets waar ik me ontzettend aan erger.
Zo heeft hij een nieuwe collega op het werk gekregen, waar hij zeer positief over is. Wanneer we deze persoon tegenkomen, is hij helemaal enthousiast en is alle aandacht voor mij weg. Nu is het zo dat ik hem alle vrijheid gun en echt niet zomaar jaloers ben, maar dit gedrag vind ik vreemd. Het is gewoon raar dat wanneer zij op het toneel verschijnt, hij helemaal in haar op gaat, haar in de gaten houd, en tegen mij niks meer te zeggen heeft.
Persoonlijk vind ik het logisch dat ik dan ook niet meer de vrolijkste ben, omdat ik mij erger aan het gedrag van mijn vriend. Ik heb hem meerdere malen duidelijk gemaakt dat ik zijn gedrag echt niet accepteer, en wanneer hij een vrij iemand wil zijn, bij me weg moet gaan. Waarop hij aangeeft dit absoluut niet te willen, zo groot is het probleem volgens hem niet, en als hij de verkering uit wou hebben, had hij dit allang gedaan. (zijn woorden)
Alle ruzies hierover lopen erop uit dat we het niet eens worden, hij vind mij een zeur, ik vind hem egoïstisch. Doordat we het nooit eens worden, komt dit probleem altijd terug. Hij heeft ook duidelijk aan gegeven dat hij vind dat het probleem bij mij ligt, en dat ik moet stoppen met 'dat gezeur iedere keer'. Hij is ook niet bereid zijn gedrag te veranderen.
Ik houd ontzettend veel van hem, maar weet niet hoe lang ik hier nog mee door kan gaan. Het ene moment is hij de perfecte vriend, en het andere moment staan we lijnrecht tegenover elkaar.
Wat is jullie kijk op deze situatie?
Liefs
maandag 23 februari 2009 om 17:24
quote:Jaja007 schreef op 23 februari 2009 @ 17:11:
[...]
Precies. Verliefd worden, kan iedereen overkomen.
Is en kan hij wel eerlijk zijn over zijn gevoelens jegens jou EN zijn "geliefde" collega?
Het komt anders over als hij eerlijk is tegenover jou betreft zijn gevoelens in deze en geen ophef over maakt.
Ik heb het nog niet gelezen, maar heeft hij haar weleens aan jou voorgesteld? Sorry voor het geval ik iets overheen ben gelezen.Ja hij heeft me wel voorgesteld (op aandringen van mij) en ik kan het ook goed vinden met het meisje. Ik weet niet voor de 100% zeker of hij eerlijk is in zijn gevoelens voor dat meisje tegenover mij. Wel weet ik dat hij er eerlijk in is wanneer hij zegt haar een leuke meid te vinden. Wanneer hij met iets stiekems bezig is, zou hij dat niet zeggen toch?
[...]
Precies. Verliefd worden, kan iedereen overkomen.
Is en kan hij wel eerlijk zijn over zijn gevoelens jegens jou EN zijn "geliefde" collega?
Het komt anders over als hij eerlijk is tegenover jou betreft zijn gevoelens in deze en geen ophef over maakt.
Ik heb het nog niet gelezen, maar heeft hij haar weleens aan jou voorgesteld? Sorry voor het geval ik iets overheen ben gelezen.Ja hij heeft me wel voorgesteld (op aandringen van mij) en ik kan het ook goed vinden met het meisje. Ik weet niet voor de 100% zeker of hij eerlijk is in zijn gevoelens voor dat meisje tegenover mij. Wel weet ik dat hij er eerlijk in is wanneer hij zegt haar een leuke meid te vinden. Wanneer hij met iets stiekems bezig is, zou hij dat niet zeggen toch?
maandag 23 februari 2009 om 17:27
Tja moeilijk, je kan hem de voordeel van de twijfel geven en het verder afwachten, maar dan zit je langer in de onzekerheid OF je trekt nu harder aan de bel en vraagt hem om een verandering, op zijn minst meedenken met je en jou meer op je gemak laten voelen naar mijn mening.
Niet dreigen met bijv hem verlaten als hij het contact met haar niet verbreekt, wordt de hele situatie enkel nog groter door ben ik bang.
Bij mij ging bij mijn vriend het lichtje branden toen ik zelf die meid confronteerde met wat ik dacht (was het toen zo zat en vriend vond mijn idee/actie prima). Misschien een optie?
Niet dreigen met bijv hem verlaten als hij het contact met haar niet verbreekt, wordt de hele situatie enkel nog groter door ben ik bang.
Bij mij ging bij mijn vriend het lichtje branden toen ik zelf die meid confronteerde met wat ik dacht (was het toen zo zat en vriend vond mijn idee/actie prima). Misschien een optie?
maandag 23 februari 2009 om 17:29
quote:Kwarktaart schreef op 23 februari 2009 @ 17:19:
[...]
Oh wat een lastige vraag..
Ik ken jullie niet (al kan ik me de situatie wel goed voorstellen zoals je misschien al hebt gemerkt ) dus vind het heel lastig om iets zinnigs te zeggen.
Je hebt dus ook al zonder ruzie gepraat met hem hierover, maar hij vindt nog steeds dat
jij je moet aanpassen?
Ik zou zelf denken dat hij zich op den duur toch realiseert dat dit niet werkt zo.
Ik weet het niet...
Ik vind het heel lief dat je je zo begripvol opstelt
Hij is niet eenlijnig in wat hij zegt, en dat maakt het moeilijk. Wanneer ik in tranen ben, zegt hij er de volgende keer om proberen te denken. Maar wanneer het zover is, word hij kwaad omdat hij gewoon zijn gang wil gaan, en niet op zijn tenen wil lopen. Waarop ik zeg dat dat ook helemaal niet hoeft, maar dat ik gewoon wil dat het gevoel tussen ons ten alle tijde goed zit. Het begint ons beide uit te putten, en ik denk dat hij op zo`n moment ook de relatie wil verbreken. We realiseren ons beide dat dit zo niet werkt. Maar wanneer het weer goed is, dan wil hij niets horen over uitmaken e.d. Dus aan welke kant van hem moet je nu gehoor geven? Zelf wil ik hem echt niet kwijt, het moet toch op te lossen zijn denk ik.. Maar dat is waarschijnlijk wel heel naïef gedacht wanneer je een vriend hebt die zich weigert aan te passen, omdat het in zijn ogen geen probleem is.
[...]
Oh wat een lastige vraag..
Ik ken jullie niet (al kan ik me de situatie wel goed voorstellen zoals je misschien al hebt gemerkt ) dus vind het heel lastig om iets zinnigs te zeggen.
Je hebt dus ook al zonder ruzie gepraat met hem hierover, maar hij vindt nog steeds dat
jij je moet aanpassen?
Ik zou zelf denken dat hij zich op den duur toch realiseert dat dit niet werkt zo.
Ik weet het niet...
Ik vind het heel lief dat je je zo begripvol opstelt
Hij is niet eenlijnig in wat hij zegt, en dat maakt het moeilijk. Wanneer ik in tranen ben, zegt hij er de volgende keer om proberen te denken. Maar wanneer het zover is, word hij kwaad omdat hij gewoon zijn gang wil gaan, en niet op zijn tenen wil lopen. Waarop ik zeg dat dat ook helemaal niet hoeft, maar dat ik gewoon wil dat het gevoel tussen ons ten alle tijde goed zit. Het begint ons beide uit te putten, en ik denk dat hij op zo`n moment ook de relatie wil verbreken. We realiseren ons beide dat dit zo niet werkt. Maar wanneer het weer goed is, dan wil hij niets horen over uitmaken e.d. Dus aan welke kant van hem moet je nu gehoor geven? Zelf wil ik hem echt niet kwijt, het moet toch op te lossen zijn denk ik.. Maar dat is waarschijnlijk wel heel naïef gedacht wanneer je een vriend hebt die zich weigert aan te passen, omdat het in zijn ogen geen probleem is.
maandag 23 februari 2009 om 17:30
Dat is best een tijdje ja. En stond hij in het begin er wel voor open om erover te praten? Ik denk dat dat het probleem is. Door jou als zeur af te wimpelen krijg je t idee dat je er alleen voor staat en dat is nooit leuk. Het maakt niet uit of het om iets groots of kleins gaat. Het is belangrijk dat hij ervoor open staat om er met jou over te praten en rekening te houden met jou.
Door niet te willen praten wordt t toch alleen maar erger.
Hoe zijn die gesprekken dan gegaan in het begin? Waar is het mis gegaan en kwamen jullie op t punt dat jullie tegenover elkaar staan? Heeft hij je van begin af aan al als zeur afgewimpeld? Heb je het gevoel dat je duidelijk hebt kunnen vertellen wat je dwars zat?
Door niet te willen praten wordt t toch alleen maar erger.
Hoe zijn die gesprekken dan gegaan in het begin? Waar is het mis gegaan en kwamen jullie op t punt dat jullie tegenover elkaar staan? Heeft hij je van begin af aan al als zeur afgewimpeld? Heb je het gevoel dat je duidelijk hebt kunnen vertellen wat je dwars zat?
maandag 23 februari 2009 om 17:32
quote:minameut schreef op 23 februari 2009 @ 17:27:
Tja moeilijk, je kan hem de voordeel van de twijfel geven en het verder afwachten, maar dan zit je langer in de onzekerheid OF je trekt nu harder aan de bel en vraagt hem om een verandering, op zijn minst meedenken met je en jou meer op je gemak laten voelen naar mijn mening.
Niet dreigen met bijv hem verlaten als hij het contact met haar niet verbreekt, wordt de hele situatie enkel nog groter door ben ik bang.
Bij mij ging bij mijn vriend het lichtje branden toen ik zelf die meid confronteerde met wat ik dacht (was het toen zo zat en vriend vond mijn idee/actie prima). Misschien een optie?Ik denk dat hij niet meer wil meedenken, omdat dit al zo lang gaande is. Hij vind niet dat hij fout zit. Dat meisje confronteren helpt niet denk ik, omdat het mijn vriend is die in mijn ogen fout zit en zij gewoon aardig is. Ze heeft zelf niet een vriend, maar ik heb meerdere keren met haar gesproken en heb echt niet het idee dat ze graag ziet dat mijn vriend met haar verdergaat o.i.d. Uiteraard vind ze de aandacht van mijn vriend wel leuk, maar ik denk niet dat zij er verder veel invloed op heeft. Hij hoeft ook zeker niet het contact te verbreken, maar moet wel weten hoe hij het moet combineren met de relatie die hij met mij heeft. En dat doet hij op dit moment niet.
Tja moeilijk, je kan hem de voordeel van de twijfel geven en het verder afwachten, maar dan zit je langer in de onzekerheid OF je trekt nu harder aan de bel en vraagt hem om een verandering, op zijn minst meedenken met je en jou meer op je gemak laten voelen naar mijn mening.
Niet dreigen met bijv hem verlaten als hij het contact met haar niet verbreekt, wordt de hele situatie enkel nog groter door ben ik bang.
Bij mij ging bij mijn vriend het lichtje branden toen ik zelf die meid confronteerde met wat ik dacht (was het toen zo zat en vriend vond mijn idee/actie prima). Misschien een optie?Ik denk dat hij niet meer wil meedenken, omdat dit al zo lang gaande is. Hij vind niet dat hij fout zit. Dat meisje confronteren helpt niet denk ik, omdat het mijn vriend is die in mijn ogen fout zit en zij gewoon aardig is. Ze heeft zelf niet een vriend, maar ik heb meerdere keren met haar gesproken en heb echt niet het idee dat ze graag ziet dat mijn vriend met haar verdergaat o.i.d. Uiteraard vind ze de aandacht van mijn vriend wel leuk, maar ik denk niet dat zij er verder veel invloed op heeft. Hij hoeft ook zeker niet het contact te verbreken, maar moet wel weten hoe hij het moet combineren met de relatie die hij met mij heeft. En dat doet hij op dit moment niet.
maandag 23 februari 2009 om 17:36
quote:Distractions schreef op 23 februari 2009 @ 17:30:
Dat is best een tijdje ja. En stond hij in het begin er wel voor open om erover te praten? Ik denk dat dat het probleem is. Door jou als zeur af te wimpelen krijg je t idee dat je er alleen voor staat en dat is nooit leuk. Het maakt niet uit of het om iets groots of kleins gaat. Het is belangrijk dat hij ervoor open staat om er met jou over te praten en rekening te houden met jou.
Door niet te willen praten wordt t toch alleen maar erger.
Hoe zijn die gesprekken dan gegaan in het begin? Waar is het mis gegaan en kwamen jullie op t punt dat jullie tegenover elkaar staan? Heeft hij je van begin af aan al als zeur afgewimpeld? Heb je het gevoel dat je duidelijk hebt kunnen vertellen wat je dwars zat?Ik weet eigenlijk niet eens meer hoe dat in het begin ging. Volgensmij was hij in het begin wel open inderdaad, begripvol en hij ging er rekening mee houden. Maar naarmate ik er vaker over begon, ging hij mij steeds meer als een zeur zien. En wanneer ik alleen al de naam van het meisje noem, hoor ik een diepe zucht bij hem.. We weten beide dat dit niet zomaar overgaat, maar toch vind ik niet dat hij er veel moeite voor doet. Uitmaken is dan maar beter zegt hij in een ruzie, om zich er makkelijk van af te maken in mijn ogen. Maar wanneer het goed zit, dan wil hij me echt niet kwijt. Dus waar moet je dan naar luisteren? Ik vind het moeilijk om in een ruzie duidelijk te maken wat ik voel en waar ik mee zit, omdat hij na 3 zinnen al niet meer luistert 'omdat hij het allemaal wel weet'. Grrrrrr.. ik word er echt gek van
Dat is best een tijdje ja. En stond hij in het begin er wel voor open om erover te praten? Ik denk dat dat het probleem is. Door jou als zeur af te wimpelen krijg je t idee dat je er alleen voor staat en dat is nooit leuk. Het maakt niet uit of het om iets groots of kleins gaat. Het is belangrijk dat hij ervoor open staat om er met jou over te praten en rekening te houden met jou.
Door niet te willen praten wordt t toch alleen maar erger.
Hoe zijn die gesprekken dan gegaan in het begin? Waar is het mis gegaan en kwamen jullie op t punt dat jullie tegenover elkaar staan? Heeft hij je van begin af aan al als zeur afgewimpeld? Heb je het gevoel dat je duidelijk hebt kunnen vertellen wat je dwars zat?Ik weet eigenlijk niet eens meer hoe dat in het begin ging. Volgensmij was hij in het begin wel open inderdaad, begripvol en hij ging er rekening mee houden. Maar naarmate ik er vaker over begon, ging hij mij steeds meer als een zeur zien. En wanneer ik alleen al de naam van het meisje noem, hoor ik een diepe zucht bij hem.. We weten beide dat dit niet zomaar overgaat, maar toch vind ik niet dat hij er veel moeite voor doet. Uitmaken is dan maar beter zegt hij in een ruzie, om zich er makkelijk van af te maken in mijn ogen. Maar wanneer het goed zit, dan wil hij me echt niet kwijt. Dus waar moet je dan naar luisteren? Ik vind het moeilijk om in een ruzie duidelijk te maken wat ik voel en waar ik mee zit, omdat hij na 3 zinnen al niet meer luistert 'omdat hij het allemaal wel weet'. Grrrrrr.. ik word er echt gek van
maandag 23 februari 2009 om 17:53
Wat voor moeite doe jij er eigenlijk voor ? Als je vriend met jou staat en collega komt erbij , begin dan zélf eens een praatje met haar bijvoorbeeld , ipv zelf weg te lopen en je vriend daar de schuld van te geven .
Ik vind het trouwens een erg " goed " teken dat ze op zulke momenten ook nog over het werk praten. Jij ziet dat als een teken van buitensluiten , ik zie dat als een teken dat ze verder niet zo veel delen .
Ik vind het trouwens een erg " goed " teken dat ze op zulke momenten ook nog over het werk praten. Jij ziet dat als een teken van buitensluiten , ik zie dat als een teken dat ze verder niet zo veel delen .
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
maandag 23 februari 2009 om 17:55
In mijn optiek respecteer je elkaar te allen tijde. Niet voor 60 procent wel en voor 40 procent niet.
Je leert de ander vaak pas kennen als er ECHT iets geraakt wordt bij diegene. En hoe fijn jullie het verder ook samen hebben, dat is zo omdat er niks gevoeligs speelt. Op het moment dat het wel het geval is, dan hangt meteen jullie hele relatie aan een zijden draadje.
Ik zou ook nooit gaan dreigen met uitmaken want dat is manipulatie. Als je het zegt, doe het dan ook meteen. Zo kom je niet echt standvastig over en gebruik je net als hij een pressiemiddel om uit hem te krijgen wat je wilt krijgen. Hoe fair is dat dan?
Als je er echt gek van wordt, verbind conclusies voor jezelf aan de manier waarop hij reageert. Pas als je iets goed zat bent, kun je daadkrachtig een besluit nemen en er ook voor gaan staan. Als je je elke keer laat verleiden door die 60 procent dat het leuk is om maar geen duidelijke taal te spreken, dan maak je het hem ook gemakkelijk.
Toen ik zelf in soortgelijke situaties zat, ben ik gewoon weggelopen. Werd tegen me gebruikt als dat ik zou wegvluchten voor een ruzie maar ik ken mezelf: ik vlucht nergens voor weg maar als ik zie dat iemand niet op een eerlijke manier ruzie weet te maken dan trek ik mijn conclusies en ga er verder geen energie meer in steken. Hoe groot de drang ook is om de ander van zijn ongelijk te overtuigen. Uiteindelijk gaat het er om wat ik mezelf gun en dat is een fijne relatie waar best een keer een hobbel mag zijn maar waar we die hobbel ook samen nemen.
Maar goed, that's me. Zelfbehoud gaat bij mij altijd boven het behoud van een relatie. Een relatie kwijtraken vind ik niet erg, mezelf kwijtraken des te meer.
Denk dat je voor jezelf moet zien te achterhalen in hoeverre dit heel belangrijk voor je is en ook hoe ver je bereid bent te gaan hier wat aan te doen. Hetzij net zolang dit punt ter sprake brengen tot er eindelijk duidelijkheid is of de stekker eruit trekken als je inziet dat hij op dit punt totaal niet bereid is je tegemoet te komen of uberhaupt te zien waarom jij je voelt zoals je je voelt.
En ook dat hoort bij een fijne relatie: dat je exact wilt weten wat iemand kwetst. Dan hoef je t nog niet eens voor die persoon op te lossen maar er alleen al voor open staan is een hele vooruitgang.
Je leert de ander vaak pas kennen als er ECHT iets geraakt wordt bij diegene. En hoe fijn jullie het verder ook samen hebben, dat is zo omdat er niks gevoeligs speelt. Op het moment dat het wel het geval is, dan hangt meteen jullie hele relatie aan een zijden draadje.
Ik zou ook nooit gaan dreigen met uitmaken want dat is manipulatie. Als je het zegt, doe het dan ook meteen. Zo kom je niet echt standvastig over en gebruik je net als hij een pressiemiddel om uit hem te krijgen wat je wilt krijgen. Hoe fair is dat dan?
Als je er echt gek van wordt, verbind conclusies voor jezelf aan de manier waarop hij reageert. Pas als je iets goed zat bent, kun je daadkrachtig een besluit nemen en er ook voor gaan staan. Als je je elke keer laat verleiden door die 60 procent dat het leuk is om maar geen duidelijke taal te spreken, dan maak je het hem ook gemakkelijk.
Toen ik zelf in soortgelijke situaties zat, ben ik gewoon weggelopen. Werd tegen me gebruikt als dat ik zou wegvluchten voor een ruzie maar ik ken mezelf: ik vlucht nergens voor weg maar als ik zie dat iemand niet op een eerlijke manier ruzie weet te maken dan trek ik mijn conclusies en ga er verder geen energie meer in steken. Hoe groot de drang ook is om de ander van zijn ongelijk te overtuigen. Uiteindelijk gaat het er om wat ik mezelf gun en dat is een fijne relatie waar best een keer een hobbel mag zijn maar waar we die hobbel ook samen nemen.
Maar goed, that's me. Zelfbehoud gaat bij mij altijd boven het behoud van een relatie. Een relatie kwijtraken vind ik niet erg, mezelf kwijtraken des te meer.
Denk dat je voor jezelf moet zien te achterhalen in hoeverre dit heel belangrijk voor je is en ook hoe ver je bereid bent te gaan hier wat aan te doen. Hetzij net zolang dit punt ter sprake brengen tot er eindelijk duidelijkheid is of de stekker eruit trekken als je inziet dat hij op dit punt totaal niet bereid is je tegemoet te komen of uberhaupt te zien waarom jij je voelt zoals je je voelt.
En ook dat hoort bij een fijne relatie: dat je exact wilt weten wat iemand kwetst. Dan hoef je t nog niet eens voor die persoon op te lossen maar er alleen al voor open staan is een hele vooruitgang.
maandag 23 februari 2009 om 18:25
quote:blijfgewoonbianca schreef op 23 februari 2009 @ 17:53:
Wat voor moeite doe jij er eigenlijk voor ? Als je vriend met jou staat en collega komt erbij , begin dan zélf eens een praatje met haar bijvoorbeeld , ipv zelf weg te lopen en je vriend daar de schuld van te geven .
Ik vind het trouwens een erg " goed " teken dat ze op zulke momenten ook nog over het werk praten. Jij ziet dat als een teken van buitensluiten , ik zie dat als een teken dat ze verder niet zo veel delen .
Daar heb je gelijk in, en ik heb ook meerdere malen moeite gedaan om het gesprek op een ander onderwerp te brengen. Maar dit heeft niet altijd het gewenste resultaat. Dat gaat dan vaak even 'goed', en vervolgens gaat het gesprek weer alleen tussen hun. Dat meisje neemt dan vaak een afwachtende houding in omdat het mijn vriend is die de aandacht alleen op haar richt.
Het is ook niet zo dat ze alleen maar over werk praatten, ze hebben het over meerdere dingen. Maar wanneer ik het gevoel krijg dat ik teveel ben, dan laat ik hun mooi, en zoek een andere gesprekspartner. Ik zou er misschien wel meer aan kunnen doen door mijzelf er mee bij te betrekken, dat meisje meer aan te spreken, maar wanneer dit na 10 keer steeds in hetzelfde resultaat eindigt, doe ik ook minder moeite.
Wat voor moeite doe jij er eigenlijk voor ? Als je vriend met jou staat en collega komt erbij , begin dan zélf eens een praatje met haar bijvoorbeeld , ipv zelf weg te lopen en je vriend daar de schuld van te geven .
Ik vind het trouwens een erg " goed " teken dat ze op zulke momenten ook nog over het werk praten. Jij ziet dat als een teken van buitensluiten , ik zie dat als een teken dat ze verder niet zo veel delen .
Daar heb je gelijk in, en ik heb ook meerdere malen moeite gedaan om het gesprek op een ander onderwerp te brengen. Maar dit heeft niet altijd het gewenste resultaat. Dat gaat dan vaak even 'goed', en vervolgens gaat het gesprek weer alleen tussen hun. Dat meisje neemt dan vaak een afwachtende houding in omdat het mijn vriend is die de aandacht alleen op haar richt.
Het is ook niet zo dat ze alleen maar over werk praatten, ze hebben het over meerdere dingen. Maar wanneer ik het gevoel krijg dat ik teveel ben, dan laat ik hun mooi, en zoek een andere gesprekspartner. Ik zou er misschien wel meer aan kunnen doen door mijzelf er mee bij te betrekken, dat meisje meer aan te spreken, maar wanneer dit na 10 keer steeds in hetzelfde resultaat eindigt, doe ik ook minder moeite.
maandag 23 februari 2009 om 19:06
[quote]Sensy12 schreef op 23 februari 2009 @ 17:55:
In mijn optiek respecteer je elkaar te allen tijde. Niet voor 60 procent wel en voor 40 procent niet.
Je leert de ander vaak pas kennen als er ECHT iets geraakt wordt bij diegene. En hoe fijn jullie het verder ook samen hebben, dat is zo omdat er niks gevoeligs speelt. Op het moment dat het wel het geval is, dan hangt meteen jullie hele relatie aan een zijden draadje.
Ik zou ook nooit gaan dreigen met uitmaken want dat is manipulatie. Als je het zegt, doe het dan ook meteen. Zo kom je niet echt standvastig over en gebruik je net als hij een pressiemiddel om uit hem te krijgen wat je wilt krijgen. Hoe fair is dat dan?
Als je er echt gek van wordt, verbind conclusies voor jezelf aan de manier waarop hij reageert. Pas als je iets goed zat bent, kun je daadkrachtig een besluit nemen en er ook voor gaan staan. Als je je elke keer laat verleiden door die 60 procent dat het leuk is om maar geen duidelijke taal te spreken, dan maak je het hem ook gemakkelijk.
Toen ik zelf in soortgelijke situaties zat, ben ik gewoon weggelopen. Werd tegen me gebruikt als dat ik zou wegvluchten voor een ruzie maar ik ken mezelf: ik vlucht nergens voor weg maar als ik zie dat iemand niet op een eerlijke manier ruzie weet te maken dan trek ik mijn conclusies en ga er verder geen energie meer in steken. Hoe groot de drang ook is om de ander van zijn ongelijk te overtuigen. Uiteindelijk gaat het er om wat ik mezelf gun en dat is een fijne relatie waar best een keer een hobbel mag zijn maar waar we die hobbel ook samen nemen.
Maar goed, that's me. Zelfbehoud gaat bij mij altijd boven het behoud van een relatie. Een relatie kwijtraken vind ik niet erg, mezelf kwijtraken des te meer.
Denk dat je voor jezelf moet zien te achterhalen in hoeverre dit heel belangrijk voor je is en ook hoe ver je bereid bent te gaan hier wat aan te doen. Hetzij net zolang dit punt ter sprake brengen tot er eindelijk duidelijkheid is of de stekker eruit trekken als je inziet dat hij op dit punt totaal niet bereid is je tegemoet te komen of uberhaupt te zien waarom jij je voelt zoals je je voelt.
En ook dat hoort bij een fijne relatie: dat je exact wilt weten wat iemand kwetst. Dan hoef je t nog niet eens voor die persoon op te lossen maar er alleen al voor open staan is een hele vooruitgang.[quote]
Zeer wijze woorden Sensy, ik geef je ook in alles gelijk. Ik moet nu ook voor mezelf achterhalen hoe lang ik hiermee door wil gaan, wanneer er van zijn kant niets verandert. Toch wil ik er nog een keer goed met hem over praten, op een rustig moment, gewoon rustig aangeven hoe ik me voel, en ook doorvragen over zijn gevoelens voor dat meisje, en hoe hij onze relatie in de toekomst ziet. Want uiteraard wil ik mezelf niet kwijtraken, maar deze relatie is me heel dierbaar en die wil ik ook niet kwijt. Ik hoop van harte dat wanneer we er goed over gesproken hebben, zonder boos te worden op elkaar, ik er een beter beeld over heb en dan ook een besluit kan nemen. Wanneer ik merk dat het eindigt in een bodemloze put, zal ik de relatie verbreken. Ik heb veel dingen gelezen in de reacties waarop ik het zou kunnen brengen, en ook wat jij zegt, als hij er voor open zou staan, zou al een hele boel schelen. Het is een probleem van ons samen, en niet alleen de mijne.
In mijn optiek respecteer je elkaar te allen tijde. Niet voor 60 procent wel en voor 40 procent niet.
Je leert de ander vaak pas kennen als er ECHT iets geraakt wordt bij diegene. En hoe fijn jullie het verder ook samen hebben, dat is zo omdat er niks gevoeligs speelt. Op het moment dat het wel het geval is, dan hangt meteen jullie hele relatie aan een zijden draadje.
Ik zou ook nooit gaan dreigen met uitmaken want dat is manipulatie. Als je het zegt, doe het dan ook meteen. Zo kom je niet echt standvastig over en gebruik je net als hij een pressiemiddel om uit hem te krijgen wat je wilt krijgen. Hoe fair is dat dan?
Als je er echt gek van wordt, verbind conclusies voor jezelf aan de manier waarop hij reageert. Pas als je iets goed zat bent, kun je daadkrachtig een besluit nemen en er ook voor gaan staan. Als je je elke keer laat verleiden door die 60 procent dat het leuk is om maar geen duidelijke taal te spreken, dan maak je het hem ook gemakkelijk.
Toen ik zelf in soortgelijke situaties zat, ben ik gewoon weggelopen. Werd tegen me gebruikt als dat ik zou wegvluchten voor een ruzie maar ik ken mezelf: ik vlucht nergens voor weg maar als ik zie dat iemand niet op een eerlijke manier ruzie weet te maken dan trek ik mijn conclusies en ga er verder geen energie meer in steken. Hoe groot de drang ook is om de ander van zijn ongelijk te overtuigen. Uiteindelijk gaat het er om wat ik mezelf gun en dat is een fijne relatie waar best een keer een hobbel mag zijn maar waar we die hobbel ook samen nemen.
Maar goed, that's me. Zelfbehoud gaat bij mij altijd boven het behoud van een relatie. Een relatie kwijtraken vind ik niet erg, mezelf kwijtraken des te meer.
Denk dat je voor jezelf moet zien te achterhalen in hoeverre dit heel belangrijk voor je is en ook hoe ver je bereid bent te gaan hier wat aan te doen. Hetzij net zolang dit punt ter sprake brengen tot er eindelijk duidelijkheid is of de stekker eruit trekken als je inziet dat hij op dit punt totaal niet bereid is je tegemoet te komen of uberhaupt te zien waarom jij je voelt zoals je je voelt.
En ook dat hoort bij een fijne relatie: dat je exact wilt weten wat iemand kwetst. Dan hoef je t nog niet eens voor die persoon op te lossen maar er alleen al voor open staan is een hele vooruitgang.[quote]
Zeer wijze woorden Sensy, ik geef je ook in alles gelijk. Ik moet nu ook voor mezelf achterhalen hoe lang ik hiermee door wil gaan, wanneer er van zijn kant niets verandert. Toch wil ik er nog een keer goed met hem over praten, op een rustig moment, gewoon rustig aangeven hoe ik me voel, en ook doorvragen over zijn gevoelens voor dat meisje, en hoe hij onze relatie in de toekomst ziet. Want uiteraard wil ik mezelf niet kwijtraken, maar deze relatie is me heel dierbaar en die wil ik ook niet kwijt. Ik hoop van harte dat wanneer we er goed over gesproken hebben, zonder boos te worden op elkaar, ik er een beter beeld over heb en dan ook een besluit kan nemen. Wanneer ik merk dat het eindigt in een bodemloze put, zal ik de relatie verbreken. Ik heb veel dingen gelezen in de reacties waarop ik het zou kunnen brengen, en ook wat jij zegt, als hij er voor open zou staan, zou al een hele boel schelen. Het is een probleem van ons samen, en niet alleen de mijne.
maandag 23 februari 2009 om 19:11
quote:Persil schreef op 23 februari 2009 @ 18:25:
[BGB: Wat voor moeite doe jij er eigenlijk voor ? Als je vriend met jou staat en collega komt erbij , begin dan zélf eens een praatje met haar bijvoorbeeld , ipv zelf weg te lopen en je vriend daar de schuld van te geven .
Ik vind het trouwens een erg " goed " teken dat ze op zulke momenten ook nog over het werk praten. Jij ziet dat als een teken van buitensluiten , ik zie dat als een teken dat ze verder niet zo veel delen...]
Daar heb je gelijk in, en ik heb ook meerdere malen moeite gedaan om het gesprek op een ander onderwerp te brengen. Maar dit heeft niet altijd het gewenste resultaat. Dat gaat dan vaak even 'goed', en vervolgens gaat het gesprek weer alleen tussen hun. Dat meisje neemt dan vaak een afwachtende houding in omdat het mijn vriend is die de aandacht alleen op haar richt.
Het is ook niet zo dat ze alleen maar over werk praatten, ze hebben het over meerdere dingen. Maar wanneer ik het gevoel krijg dat ik teveel ben, dan laat ik hun mooi, en zoek een andere gesprekspartner. Ik zou er misschien wel meer aan kunnen doen door mijzelf er mee bij te betrekken, dat meisje meer aan te spreken, maar wanneer dit na 10 keer steeds in hetzelfde resultaat eindigt, doe ik ook minder moeite.Zo te lezen heb jij je best gedaan. Je hoeft toch niet eeuwig er achter aan te lopen. Als het contact niet spontaan van 2 kanten komt, dan zoek je maar een mannelijke gesprekspartner.
Betrek jouw partner er niet bij het gesprek(een beetje teasen mag wel) en kijk hoe hij reageerd.
[BGB: Wat voor moeite doe jij er eigenlijk voor ? Als je vriend met jou staat en collega komt erbij , begin dan zélf eens een praatje met haar bijvoorbeeld , ipv zelf weg te lopen en je vriend daar de schuld van te geven .
Ik vind het trouwens een erg " goed " teken dat ze op zulke momenten ook nog over het werk praten. Jij ziet dat als een teken van buitensluiten , ik zie dat als een teken dat ze verder niet zo veel delen...]
Daar heb je gelijk in, en ik heb ook meerdere malen moeite gedaan om het gesprek op een ander onderwerp te brengen. Maar dit heeft niet altijd het gewenste resultaat. Dat gaat dan vaak even 'goed', en vervolgens gaat het gesprek weer alleen tussen hun. Dat meisje neemt dan vaak een afwachtende houding in omdat het mijn vriend is die de aandacht alleen op haar richt.
Het is ook niet zo dat ze alleen maar over werk praatten, ze hebben het over meerdere dingen. Maar wanneer ik het gevoel krijg dat ik teveel ben, dan laat ik hun mooi, en zoek een andere gesprekspartner. Ik zou er misschien wel meer aan kunnen doen door mijzelf er mee bij te betrekken, dat meisje meer aan te spreken, maar wanneer dit na 10 keer steeds in hetzelfde resultaat eindigt, doe ik ook minder moeite.Zo te lezen heb jij je best gedaan. Je hoeft toch niet eeuwig er achter aan te lopen. Als het contact niet spontaan van 2 kanten komt, dan zoek je maar een mannelijke gesprekspartner.
Betrek jouw partner er niet bij het gesprek(een beetje teasen mag wel) en kijk hoe hij reageerd.
Autopsies tonen onomstotelijk de injectieschade aan.
maandag 23 februari 2009 om 19:39
Persil, het is nu een heel gevoelig onderwerp geworden. Verwacht niet dat je in 1 gesprek gelijk alles op tafel kunt gooien en uit kunt spreken. Ik denk dat je t stapje voor stapje moet doen. Jullie zitten nu helemaal vast. In het begin was hij nog open, nu niet meer. Er is hoop zou ik zeggen.
Ik heb eens toen ik zelf een zeer gevoelig liggend en moeilijk bespreekbaar onderwerp wilde bespreken tips uit een boek van John Gray gebruikt. En dit heeft me toen heel erg geholpen. Misschien heb jij er ook wat aan.
Dit boek ging specifiek over communicatie en gesprekstechnieken tussen partners. Er werd in dat boek onderscheid gemaakt tussen luistergesprekken en oplossingsgesprekken. Ik weet de titel van het boek niet meer, maar het was in ieder geval niet 'Mannen komen van Mars en vrouwen van Venus'. Het was 1 van zn recentste boeken. Het is wel op een typische manier geschreven, maar daar moet je dan even doorheen kijken.
Ik heb eens toen ik zelf een zeer gevoelig liggend en moeilijk bespreekbaar onderwerp wilde bespreken tips uit een boek van John Gray gebruikt. En dit heeft me toen heel erg geholpen. Misschien heb jij er ook wat aan.
Dit boek ging specifiek over communicatie en gesprekstechnieken tussen partners. Er werd in dat boek onderscheid gemaakt tussen luistergesprekken en oplossingsgesprekken. Ik weet de titel van het boek niet meer, maar het was in ieder geval niet 'Mannen komen van Mars en vrouwen van Venus'. Het was 1 van zn recentste boeken. Het is wel op een typische manier geschreven, maar daar moet je dan even doorheen kijken.
maandag 23 februari 2009 om 19:43
maandag 23 februari 2009 om 20:27
quote:Distractions schreef op 23 februari 2009 @ 19:39:
Persil, het is nu een heel gevoelig onderwerp geworden. Verwacht niet dat je in 1 gesprek gelijk alles op tafel kunt gooien en uit kunt spreken. Ik denk dat je t stapje voor stapje moet doen. Jullie zitten nu helemaal vast. In het begin was hij nog open, nu niet meer. Er is hoop zou ik zeggen.
Ik heb eens toen ik zelf een zeer gevoelig liggend en moeilijk bespreekbaar onderwerp wilde bespreken tips uit een boek van John Gray gebruikt. En dit heeft me toen heel erg geholpen. Misschien heb jij er ook wat aan.
Dit boek ging specifiek over communicatie en gesprekstechnieken tussen partners. Er werd in dat boek onderscheid gemaakt tussen luistergesprekken en oplossingsgesprekken. Ik weet de titel van het boek niet meer, maar het was in ieder geval niet 'Mannen komen van Mars en vrouwen van Venus'. Het was 1 van zn recentste boeken. Het is wel op een typische manier geschreven, maar daar moet je dan even doorheen kijken. We zitten inderdaad vast, en er zal misschien meer dan 1 gesprek moeten komen, maar dan moet het vertrouwen dat het goed zal komen er wel zijn. Ik zal het boek eens opzoeken in de bibliotheek! Bedankt voor de tip
Persil, het is nu een heel gevoelig onderwerp geworden. Verwacht niet dat je in 1 gesprek gelijk alles op tafel kunt gooien en uit kunt spreken. Ik denk dat je t stapje voor stapje moet doen. Jullie zitten nu helemaal vast. In het begin was hij nog open, nu niet meer. Er is hoop zou ik zeggen.
Ik heb eens toen ik zelf een zeer gevoelig liggend en moeilijk bespreekbaar onderwerp wilde bespreken tips uit een boek van John Gray gebruikt. En dit heeft me toen heel erg geholpen. Misschien heb jij er ook wat aan.
Dit boek ging specifiek over communicatie en gesprekstechnieken tussen partners. Er werd in dat boek onderscheid gemaakt tussen luistergesprekken en oplossingsgesprekken. Ik weet de titel van het boek niet meer, maar het was in ieder geval niet 'Mannen komen van Mars en vrouwen van Venus'. Het was 1 van zn recentste boeken. Het is wel op een typische manier geschreven, maar daar moet je dan even doorheen kijken. We zitten inderdaad vast, en er zal misschien meer dan 1 gesprek moeten komen, maar dan moet het vertrouwen dat het goed zal komen er wel zijn. Ik zal het boek eens opzoeken in de bibliotheek! Bedankt voor de tip
maandag 23 februari 2009 om 20:29
quote:blijfgewoonbianca schreef op 23 februari 2009 @ 19:43:
Ik denk dat je het veel algemener moet houden ( ik heb het gevoel dat je mijn zorgen niet serieus neemt , bijvoorbeeld ) ipv wéér een gesprek over wéér die collega , wat - niet gek - als zeuren wordt gezien .Het is ook helemaal niet raar dat het als zeuren gezien wordt, maar op een gegeven moment weet ik ook niet meer welke dingen te zeggen zodat hij wel naar me zal luisteren en er open voor zal staan. Ik denk dat je wel gelijk hebt wanneer ik meer over mijn gevoel praat, dat ik het niet fijn vind dat hij mijn zorgen niet serieus neemt, er niets mee doet. Dan wanneer ik me alleen richt op die collega.
Ik denk dat je het veel algemener moet houden ( ik heb het gevoel dat je mijn zorgen niet serieus neemt , bijvoorbeeld ) ipv wéér een gesprek over wéér die collega , wat - niet gek - als zeuren wordt gezien .Het is ook helemaal niet raar dat het als zeuren gezien wordt, maar op een gegeven moment weet ik ook niet meer welke dingen te zeggen zodat hij wel naar me zal luisteren en er open voor zal staan. Ik denk dat je wel gelijk hebt wanneer ik meer over mijn gevoel praat, dat ik het niet fijn vind dat hij mijn zorgen niet serieus neemt, er niets mee doet. Dan wanneer ik me alleen richt op die collega.
maandag 23 februari 2009 om 20:29
quote:blijfgewoonbianca schreef op 23 februari 2009 @ 19:43:
Ik denk dat je het veel algemener moet houden ( ik heb het gevoel dat je mijn zorgen niet serieus neemt , bijvoorbeeld ) ipv wéér een gesprek over wéér die collega , wat - niet gek - als zeuren wordt gezien .Het is ook helemaal niet raar dat het als zeuren gezien wordt, maar op een gegeven moment weet ik ook niet meer welke dingen te zeggen zodat hij wel naar me zal luisteren en er open voor zal staan. Ik denk dat je wel gelijk hebt wanneer ik meer over mijn gevoel praat, dat ik het niet fijn vind dat hij mijn zorgen niet serieus neemt, er niets mee doet. Dan wanneer ik me alleen richt op die collega.
Ik denk dat je het veel algemener moet houden ( ik heb het gevoel dat je mijn zorgen niet serieus neemt , bijvoorbeeld ) ipv wéér een gesprek over wéér die collega , wat - niet gek - als zeuren wordt gezien .Het is ook helemaal niet raar dat het als zeuren gezien wordt, maar op een gegeven moment weet ik ook niet meer welke dingen te zeggen zodat hij wel naar me zal luisteren en er open voor zal staan. Ik denk dat je wel gelijk hebt wanneer ik meer over mijn gevoel praat, dat ik het niet fijn vind dat hij mijn zorgen niet serieus neemt, er niets mee doet. Dan wanneer ik me alleen richt op die collega.
maandag 23 februari 2009 om 20:37
Beste Persil,
Mijn vriend kan me ook altijd heel trots voorstellen aan andere mensen en me dan vervolgens respectloos behandelen door overdreven naar een vrouw die hier altijd langsloopt te kijken haar op haar wangen te kussen en inderdaad mij ook te negeren.......Hij doet dat ook wel eens met andere vrouwen en er zijn meer dingen waar ik me aan stoor. Ik ben nu bezig met een huis voor mezelf zoeken, want ik vind dit niets meer. Tegen jou kan ik zeggen: het kan alleen een verliefdheid zijn en weer overwaaien, maar ik ben bang dat het hier niet bij blijft. Als hij verliefd zou zijn zit er al iets in je relatie niet goed.........
Mijn vriend kan me ook altijd heel trots voorstellen aan andere mensen en me dan vervolgens respectloos behandelen door overdreven naar een vrouw die hier altijd langsloopt te kijken haar op haar wangen te kussen en inderdaad mij ook te negeren.......Hij doet dat ook wel eens met andere vrouwen en er zijn meer dingen waar ik me aan stoor. Ik ben nu bezig met een huis voor mezelf zoeken, want ik vind dit niets meer. Tegen jou kan ik zeggen: het kan alleen een verliefdheid zijn en weer overwaaien, maar ik ben bang dat het hier niet bij blijft. Als hij verliefd zou zijn zit er al iets in je relatie niet goed.........
voer eendjes geen oorlog!
dinsdag 24 februari 2009 om 21:55
Lieve forummers, heel erg bedankt voor jullie reacties! Ik heb er heel veel aan gehad en weet nu beter hoe ik dit het beste kan aanpakken. Eerste punt op de agenda is een goed gesprek met mijn vriend te hebben, op een onbeladen moment. Ik hoop dat we daarmee een stapje in de goede richting zetten, en anders vrees ik dat het nooit wat zal worden 
Ik houd jullie op de hoogte
Liefs Persil
Ik houd jullie op de hoogte
Liefs Persil
woensdag 25 februari 2009 om 09:51
Meid wat lastig!
Enerzijds verklaar je jezelf voor gek dat je je zo rot voelt om 'niks' anderzijds is er ook niet niks aan de hand.
Alleen krijg je dat niet bevestigd van je vriend dus ben je kwaad over het gevoel dat jij eraan over houdt.
En voel je je er alleen in staan.
Hoe eenzaam is dat binnen een relatie?
Ik vind niet dat je elkaar gevoelsmatig kan laten bungelen in een relatie.
Je hoort ook voor elkaar te zorgen, toch?
Hij mag best een hand uitreiken naar je. En dat ie dat vertikt is echt respectloos. ( mijn mening.)
Bovendien is een relatieve 'vreemde'en een buitenstaander in jullie relatie al deze spanningen tussen jullie waard?
Je vriend vind blijkbaar van wel.
Jouw gevoelens van ongemak verdwijnen niet, en hij heeft nergens last van behalve dan van jouw 'gezeur' , ik vind dat hij best wat mag toegeven.
Dit collega'tje is niet zijn moeder, zus, of beste vriendin dus waar gaat dit over?
Maar hij heeft ook recht op zijn bewegingsvrijheid.
...Jij dus ook.
Heeft collega een vriend?
Nee hoor, zonder gemeen te worden.
Het onderbuik gevoel van een vrouw klopt vaak gewoon.
een optie zou kunnen zijn:
Je kan HAAR er ook op aanspreken, dat jij dr wel eens wat beter zou willen leren kennen en dan zeg je terwijl je partner met haar staat te praten, he collega ik wil even met jou alleen kletsen en dan stuur je vriendlief gewoon even weg.
Neem de touwtjes in eigen handen.
En pak de situatie op een andere manier aan.
En maak je vriend duidelijk dat jullie ruzies niet om haar gaan, maar om hem en zijn houding naar jou toe.
Helaas is het niet waarschijnlijk dat jouw gevoelens nog weg zullen ebben.. En moet er dus iets wijken.
Zijn gedrag of de collega. En hij kan kiezen.
Waarmee je hem overigens echt niets ontzegt dus laat je dat ook niet aanpraten.
Momenteel ontzegt hij jou iets fundamenteels..
Ik kan je verder weinig raad geven.
Maar vergeet niet dicht bij jezelf te blijven.
Enerzijds verklaar je jezelf voor gek dat je je zo rot voelt om 'niks' anderzijds is er ook niet niks aan de hand.
Alleen krijg je dat niet bevestigd van je vriend dus ben je kwaad over het gevoel dat jij eraan over houdt.
En voel je je er alleen in staan.
Hoe eenzaam is dat binnen een relatie?
Ik vind niet dat je elkaar gevoelsmatig kan laten bungelen in een relatie.
Je hoort ook voor elkaar te zorgen, toch?
Hij mag best een hand uitreiken naar je. En dat ie dat vertikt is echt respectloos. ( mijn mening.)
Bovendien is een relatieve 'vreemde'en een buitenstaander in jullie relatie al deze spanningen tussen jullie waard?
Je vriend vind blijkbaar van wel.
Jouw gevoelens van ongemak verdwijnen niet, en hij heeft nergens last van behalve dan van jouw 'gezeur' , ik vind dat hij best wat mag toegeven.
Dit collega'tje is niet zijn moeder, zus, of beste vriendin dus waar gaat dit over?
Maar hij heeft ook recht op zijn bewegingsvrijheid.
...Jij dus ook.
Heeft collega een vriend?
Nee hoor, zonder gemeen te worden.
Het onderbuik gevoel van een vrouw klopt vaak gewoon.
een optie zou kunnen zijn:
Je kan HAAR er ook op aanspreken, dat jij dr wel eens wat beter zou willen leren kennen en dan zeg je terwijl je partner met haar staat te praten, he collega ik wil even met jou alleen kletsen en dan stuur je vriendlief gewoon even weg.
Neem de touwtjes in eigen handen.
En pak de situatie op een andere manier aan.
En maak je vriend duidelijk dat jullie ruzies niet om haar gaan, maar om hem en zijn houding naar jou toe.
Helaas is het niet waarschijnlijk dat jouw gevoelens nog weg zullen ebben.. En moet er dus iets wijken.
Zijn gedrag of de collega. En hij kan kiezen.
Waarmee je hem overigens echt niets ontzegt dus laat je dat ook niet aanpraten.
Momenteel ontzegt hij jou iets fundamenteels..
Ik kan je verder weinig raad geven.
Maar vergeet niet dicht bij jezelf te blijven.
..popcorn?
donderdag 19 maart 2009 om 10:57
Hallo dames,
Inmiddels is het alweer een tijdje geleden dat ik mijn topic heb geopend dus hier even een update
Ik heb inmiddels 'het gesprek' gehad met vriendlief. En wonder boven wonder hebben we gewoon over onze gevoelens kunnen praten, zonder ruzie.
Ik heb hem (nogmaals) uitgelegd dat ik me zorgen maak over zijn gedrag, gewoon in het algemeen en niet alleen naar dat meisje toe, en eindelijk zei hij dat hij mij begreep, maar aan de andere kant vond dat ik me daar niet druk om moest maken, omdat het niets is. En ook dat ik het zelf ook met dat meisje goed kan vinden, waardoor ik haar ook beter leer kennen en zal gaan inzien dat er niets is.
Hij heeft beloofd er rekening mee te houden, dat wil zeggen, wanneer we weer ergens zijn en zij is er ook, dat hij gerust met haar kan omgaan, maar daarbij mij niet buitensluit. Ik moet zeggen dat ik best een beetje zenuwachtig ben voor wanneer we haar weer tegen komen.. Hij kan het nu allemaal wel zeggen, maar wie weet vervalt straks op het moment supreme alles weer in het oude.
Ik ben er nog steeds niet helemaal gerust op dus, maar het feit dat ik het gevoel heb niet meer zo alleen te staan in onze relatie, scheelt al een hele boel. Voor nu probeer ik me er ook minder druk om te maken, en ik ben benieuwd hoe het gaat lopen. Voor de rest is onze relatie super fijn, maar mocht dit in de toekomst weer mislopen, dan denk ik dat ik toch voor mezelf ga kiezen. Bedankt voor jullie steun!
Liefs
Inmiddels is het alweer een tijdje geleden dat ik mijn topic heb geopend dus hier even een update
Ik heb inmiddels 'het gesprek' gehad met vriendlief. En wonder boven wonder hebben we gewoon over onze gevoelens kunnen praten, zonder ruzie.
Ik heb hem (nogmaals) uitgelegd dat ik me zorgen maak over zijn gedrag, gewoon in het algemeen en niet alleen naar dat meisje toe, en eindelijk zei hij dat hij mij begreep, maar aan de andere kant vond dat ik me daar niet druk om moest maken, omdat het niets is. En ook dat ik het zelf ook met dat meisje goed kan vinden, waardoor ik haar ook beter leer kennen en zal gaan inzien dat er niets is.
Hij heeft beloofd er rekening mee te houden, dat wil zeggen, wanneer we weer ergens zijn en zij is er ook, dat hij gerust met haar kan omgaan, maar daarbij mij niet buitensluit. Ik moet zeggen dat ik best een beetje zenuwachtig ben voor wanneer we haar weer tegen komen.. Hij kan het nu allemaal wel zeggen, maar wie weet vervalt straks op het moment supreme alles weer in het oude.
Ik ben er nog steeds niet helemaal gerust op dus, maar het feit dat ik het gevoel heb niet meer zo alleen te staan in onze relatie, scheelt al een hele boel. Voor nu probeer ik me er ook minder druk om te maken, en ik ben benieuwd hoe het gaat lopen. Voor de rest is onze relatie super fijn, maar mocht dit in de toekomst weer mislopen, dan denk ik dat ik toch voor mezelf ga kiezen. Bedankt voor jullie steun!
Liefs
