Ik ben je kwijt:

Dag,


Ik heb 1,5 jaar een relatie gehad met een ontzettende lieve kerel. Deze relatie heeft wat strubbelingen ervaren mede door zijn ouders. Ik werd bevooroordeeld op dat ik niet sociaal zou zijn, ongemakkelijk en geen gesprek gaande kon houden. Dit heb ik met ongeloof moeten vernemen van mijn vriend: vervolgens een nette whatsapp gestuurd naar zijn ouders om te vragen wat nou precies het probleem zou kunnen zijn en of we er over zouden kunnen praten. Dit uitte zich in dat ik geblokkeerd werd en nooit maar dan ook nooit een reactie heb vernomen. Ik heb de keren dat ik daar kwam altijd moeite gedaan om een gesprek aan te knopen, waarop ik altijd kortbondige antwoorden terug kreeg en het gesprek eigenlijk meteen dood viel of het ging gelijk door op hen en hoe zij het doen en waar ze mee bezig zijn en hoe goed dat wel niet is. Het is zelfs een keer zo belachelijk geweest dat ik een pittige operatie heb gehad dit jaar waarin ik onverwachts moest blijven en nooit maar dan ook nooit een bericht heb ontvangen en toen ik daar langs kom ook nooit er naar gevraagd is. Vervolgens waren vriend en ik van plan om bij zijn ouders te gaan eten, dit vroeg hij in een Whatsapp waarop hij dus terug kreeg, we hebben liever niet dat .. langs komt. Wij in volle ongeloof en verdriet. Vriend heeft dagen lang toen niet met zijn ouders gesproken waarop zij uiteindelijk het noodzakelijk vonden om op een donderdag avond tijdens het avond diner eens goed duidelijk te maken dat ik volgens zijn moeder, haar een kutwijf vind, het niet leuk vind bij hen etc. Wat gewoon absoluut niet waar is, heb in de tijd dat ik daar kwam zo vaak genoten van die mensen, nog steeds als ik dit typ komt er een golf van ongeloof en emoties. Daarna ben ik een maand niet langs geweest waarop ik vervolgens werd uitgenodigd om langs te komen, wat echt het meest neppe diner ooit was, nergens werd er over gesproken, opeens was alles koek en ei en mijn vriend was zo verschrikkelijk zenuwachtig. Ik snap niet dat je je zoon dit aan kan doen. Eerdere relaties werden ook door ouders gehaat en zelfs niet aangekeken bij het avondeten, dit geluk had ik dan nog wel.

Warrig verhaal dit maar dat komt omdat ik zelf ook aardig in de war ben hoe dit allemaal zo heeft kunnen lopen maar goed:

Wij zijn beiden 23 jaar, ik woonde op kamers, hij nog thuis. Vaak wilde wij samen slapen maar dit was niet gewenst omdat ik de ochtendroutine van de ouders zou verstoren: het enige wat ik in de ochtenden zou doen is mijn ex vriend een kus geven en naar beneden gaan, de deur uit. Kortom alle mogelijke vormen van samen zijn werden dus vaak in de weg gestaan door zijn ouders, zo erg dat dit zich uitte in dat ex vriend niet binnen met mij durfde te bellen maar buiten ging staan, letterlijk ergens anders afspreken ipv thuis, terwijl je af en toe ook vaak even in bed wilt liggen samen.

Dit allemaal heeft zich uiteindelijk geuit in een overspannen vriend inmiddels ex die met onwijs veel verdriet mij echt een paar keer opbelde en niet weten wat hij aan moest met deze relatie omdat hij nog zo veel om mij geeft, seksueel tot me aangetrokken is etc. Maar door zijn ouders o.a en zware studie mij nu niet erbij kan hebben. Uiteindelijk het moeilijkste gesprek ooit gehad en besloten om het te verbreken met veel verdriet. Nu zijn we 12 dagen verder en hebben we elkaar moeilijk los kunnen laten, heel veel tegenstrijdige dingen tegen elkaar gezegd en zijn we geen moer verder opgeschoten, nu wel uiteindelijk besloten om elkaar los te laten en te zien waar het schip strand. Wat nu wel zo het geval is is dat ik ontzettend depressief ben, geen hap door mijn keel krijg. Ook door dat ik weet hoe moeilijk hij contact heeft met zijn ouders etc. Hij vertelde mij: ik weet hoe depressief je nu bent en doe ajb geen gekke dingen waarop ik in totale paniek zei: ik ben onwijs de weg kwijt en zie het even allemaal niet heel rooskleurig in nu. Dit is voor hem ook onwijs pijnlijk om t horen maar wat wilt hij dan, ik ga niet liegen dat het goed gaat. Gister heeft hij gezegd: ik sta daar wanneer jij uit je depressie komt en wanneer wij ons allebei beter voelen om het meest fijne en goede gesprek ooit te hebben onder het mom van bier. Dit is toch ongelooflijk dat het tot dit heeft moeten komen? We hebben afgesproken om elkaar over een maand te zien, alleen ben ik zo bang dat het zo anders gaat zijn, niet meer het leuke zoals eerst of denk ik nu te irrationeel?

Heel lang en warrig verhaal maar mijn vraag aan jullie: zijn jullie relaties ooit ook zo moeilijk gemaakt en zijn jullie hier doorheen gekomen? Is echte liefde elkaar op het juiste moment los laten zodat je op een later moment elkaar kunt vergeven en opnieuw kunt beginnen?

Heel, heel lang verhaal. Mega warrig maar het lucht op.

Fijn 2018.

Liefs

Ja oke, dat pas ik ff aan om een lang verhaal kort te maken. Lol.

Knuffelheks schreef: ↑

02-01-2018 14:18

Waarom moeten jullie bij zijn ouders thuis in bed liggen als jij op kamers woont?

Omdat ik in een heel klein appartement woonde met mijn beste vriendin in voor een absurd hoge prijs waarin we niet echt veel privacy hadden en hij woont in een groot huis met onwijs veel privacy mogelijkheden

Knuffelheks schreef: ↑

02-01-2018 14:34

Ik geloof ook niet dat ik als ouder zin zou hebben in twee 23jarigen constant in mijn huis.
Omdat ze daar zo lekker veel privacy hebben.

Het was echt niet dat wij elkaar constant zagen, we hadden een gezonde relatie. Zagen elkaar 1 a 2 keer in de week.

Maar mijn vragen aan het einde van deze topic: geloven jullie daar in? Ooit meegemaakt?

Tiswa schreef: ↑

02-01-2018 14:42

Wat valt er te vergeven dan?

Blijkbaar is jullie relatie niet sterk genoeg om deze obstakels te overleven, terwijl er toch echt wel oplossingen zijn te verzinnen. Wat als jullie over 5 jaar weer samen komen en er echt iets ingrijpends in jullie leven gebeurt?

Te vergeven bedoel ik mee dat er dingen naar elkaar zijn geroepen uit ergenis, woede, paniek bla bla etc