Relatie twijfel

Ik moet even mijn hart luchten..

Ik heb nu 2 jaar en 3 maanden een relatie met mijn vriend, het begon stormachtig en beide waren we vreselijk verliefd.
Het eerste jaar heb ik bijna ieder weekend bij hem geslapen, ondanks dat ik chronisch ziek ben en dat mij enorm veel energie kostte.
Ik had het er voor over en we waren erg gelukkig.
Op een gegeven moment begon het te wrijven dat ik altijd bij hem ging slapen terwijl ik ook gewoon een eigen huis had en als ik hem eens vroeg bij mij te komen ik nul op het rekest kreeg. Want dat zag hij om verschillende redenen niet zo zitten..
Ik ben toen gestopt met het slapen bij hem..voelde niet goed op die manier.
Hij is toen 1x keer bij mij wezen slapen, kwam s"avonds en was eind van de ochtend weer weg..voelde ook niet zo fijn op die manier.
Toen hebben we het slapen bewust weer even stop gezet aan beide kanten.
Op een gegeven moment had ik een verassing voor zijn verjaardag wat tot s"avonds laat duurde en ben ik toen weer bij hem blijven slapen, dat voelde fijn. Dus daarna nog een paar keer gedaan {niet ieder weekend maar 1x per maand ofzo} was goed voor onze relatie en we groeiden weer wat meer naar elkaar toe. Ik heb toen aangegeven dat ik het fijn vond als hij ook gewoon spontaan eens bij mij zou blijven slapen weer..en dat de eenrichtingsverkeer hier in mijn motivatie voor het slapen e.d. relatie een beetje weg haalde.
Twee weken later waren we beide goed fit op een zaterdag en kwam hij eind vd middag bij mij..ik hoopte dat hij nu eens zou blijven slapen.
Dit deed hij niet want hij was zo druk op zn werk, bla bla bla..en ging na een paar uurtjes naar huis om de rest v/d nacht en volgende dag dus alleen thuis door te brengen.
Toen is er wat geknapt bij mij van binnen...ik heb me afgesloten en ik voel geen liefde/ verliefdheid meer..het duurde even voordat ik het door had want ik zit/zat zelf ook midden in een therapie proces en dacht in eerste instantie dat het daar mee te maken had.
Ik doe mijn best niet meer voor de relatie, en voor hem..merk dat ik opensta en fantaseer over contacten met anderen..en het vervelendste vind ik dat hij dus ook niets meer goed kan doen en ik alleen nog maar slechte/ negatieve dingen zie.
De afgelopen tijd hebben we dan ook steeds ruzie/ woordenwisselingen gehad via app en irl en zit er aan beide kanten veel frustratie en irritatie.

Ik weet nu niet zo goed wat te doen..natuurlijk is het uitmaken de makkelijkste weg op dit moment.
Maar ik weet dat het gevoel weg is doordat ik mezelf afgesloten heb uit zelfbescherming en door teleurstelling..en dat er diep van binnen nog steeds een intens gevoel van liefde aanwezig is voor hem.
Maar hoe kom ik daar nu weer bij? ik wil niet in dat negatieve patroon blijven zitten..
Hij wilt nu wel bij me blijven slapen, alleen heb ik het gevoel dat ie dat dan alleen doet omdat het "moet" en daarmee krijg ik dat geblokkeerde gevoel niet weg...

Dat klopt, de reden dat hij niet bij mij wilt blijven slapen is omdat ie dan slecht{er} slaapt. Wat hij sowieso doet want hij heeft chronische slaapproblemen en idd een heel ander ritme dan ik. En hij wilt zijn bejaarde kat inderdaad niet te lang alleen laten..want daar slaapt hij dus mee.

Ik heb hem gisteren verteld over mijn gevoel en daar hebben we over gepraat. Ik geloof dat hij er wel van geschrokken is.
Maar gedurende de hele relatie heb ik dit continu al aangegeven.

Ook gezegd dat ik niet verwacht dat hij iedere week bij mij komt, maar 1x in de zoveel tijd is al prima. Ik houd ook graag rekening met zijn omstandigheden en ik kan me ook voorstellen dat het soms moeilijk is de aandacht e.d te verdelen naast een drukke baan.

pamelacourson schreef: ↑

07-01-2018 10:59

Je hoort heel vaak dat de een veel vaker bij de ander slaapt dan andersom, ik vind dat niet raar. Sommige mensen slapen nou eenmaal het liefst thuis, om wat voor reden dan ook. Mij heeft het zelf nooit uitgemaakt, maar als jij er zo mee zit, passen jullie misschien niet goed genoeg bij elkaar.
Het lijkt me dat jij ook niet de makkelijkste bent; als hij dan eens bij jou slaapt, is het wéér niet goed, omdat hij dan te laat komt en te vroeg weggaat. Ik zou dan ook de volgende keer weer liever gewoon thuis slapen.

Nou wat ik niet fijn vind op die manier is dat het dan voornamelijk weer ten koste gaat van mijn nachtrust. Ik heb het gevoel dat ik continu degene ben die aan het "inleveren" is.
Als hij gewoon al iets eerder kan komen voor etenstijd oid dan zou ik dat al wat prettiger vinden, en inderdaad ik ben ook niet de makkelijkste..chronisch ziek en goed slapen is voor mij erg belangrijk anders ga ik er alleen maar op achteruit qua gezondheid dus dat is al niet makkelijk.

Hij slaapt makkelijker in zijn omgeving en ik in de mijne, ik vind het niet erg om daar een compromis op te maken..maar zoals ik al zeg heb ik het gevoel dat ik de enige ben die dat doet en krijg ik een beetje..de een alle lusten en de andere alle lasten gevoel er van.

strikjemetstippels schreef: ↑

07-01-2018 11:04

Slaapproblemen zijn ook echt heel naar (eigen ervaring). Ik kan mij dan wel voor stellen dat hij dan niet graag elders slaapt, zeker ook om dat hij helemaal geen tijd heeft om op te laden wegens een drukke baan.

Werk jij?

Ik heb zelf ook slaap problemen helaas, dus dat hebben we beide en dat maakt het inderdaad niet makkelijker. Maar het is goed dat je het aan kaart, vooral dat laatste begrijp ik ook. En daarom zou ik al blij zijn met af en toe, spontaan wanneer het kan..
Hij werkt parttime en ik ook, heb in periodes wel wat meer ruimte gehad doordeweeks dan hij en daarom vond ik het toen ook niet erg om wat vaker zijn kant op te komen.

minnimouse schreef: ↑

07-01-2018 11:05

Wonen jullie vlakbij elkaar?

Nee helaas, 50 min rijden met de auto

Promethium schreef: ↑

07-01-2018 11:07

Ik zou er klaar mij zijn als je continu naar hem toe moet en hij praktisch nooit naar jou toe komt. En jij blijkbaar ook. Ik zou het uitmaken, blijkbaar passen jullie niet goed genoeg bij elkaar.

Nouja..zo voelt het nu inderdaad wel, hij komt wel naar mij..maar 4/5 uurtjes per week. {1 middag/ avond}

strikjemetstippels schreef: ↑

07-01-2018 11:12

En als jullie allebei eens langere tijd vrij zijn, komt hij nog steeds jouw kant niet op? Hebben jullie allebei hulp voor slaap problematiek?

Hij komt alleen mijn kant op voor 4/5 uurtjes per dag..{komt ie om 4u een keer zeg maar} tenzij ik zeg dat hij bijvoorbeeld om half 2 bij mij MOET zijn omdat ik wat leuks wil gaan doen. {anders is het alleen bankhangen/ tv en sleur..} maar dan gaat ie op tijd weer weg s"avonds vanwege de kat.
Ik heb hulp voor mijn slaap problematiek en doe er ook alles aan om goed te kunnen slapen, hij weigert alle hulp en slaapadviezen.

jo12345 schreef: ↑

07-01-2018 11:14

Zo te lezen is de liefde al een tijdje over. Als het echte liefde is, heb je dit soort gezeur niet. Dan wil je gewoon bij elkaar zijn.

Tja nou zo is mijn twijfel dus ook ontstaan..want ik wilde in het begin echt wel steeds bij hem zijn en deed daar ook alles aan. Maar toen dat andersom niet zo werkte is het bij mij gaan wringen en ben ik me ook gaan afvragen waarom hij niet bij mij wilt zijn.

viva-amber schreef: ↑

07-01-2018 11:29

Samenwonen

Ja dat zou ik wel willen en heb ik het ook over gehad met hem en dat zou volgens mij een boel kunnen schelen. Maar dat wil hij niet zolang zijn bejaarde kat nog leeft, want die wilt hij geen verhuizing/ stress of andere katten aandoen. {ik heb er ook twee}

En op dit moment weet ik niet of ik dat nog wel zou willen..

Ja mee eens..vandaar dat mijn gevoel ook weg is gegaan/ geblokkeerd denk ik. Die excuses heb ik lang voor lief genomen..hoop gehouden ofzoiets totdat de grens bereikt was. Alleen moeilijk nog om te accepteren..

Ik moet ook zeggen dat hij eerdere relaties kwijt is geraakt om dezelfde reden. {hij zegt kat, het voelt voor mij meer als een vorm van bindingsangst}

Dat wist ik in eerste instantie niet, maar toen het begon te wringen bij mij en ik dat uit sprak toen vertelde hij dat.
Ook dat voelde toen best wel als verraad..want hij wist het dus gewoon al.