Psyche
alle pijlers
Gevoel dat ik iemand mis
maandag 8 januari 2018 om 22:09
Hallo
Op mijn 10e zijn mijn ouders uit elkaar gegaan. Tot mijn 12e heb ik nog contact met mijn vader gehad. Helaas verliep dit contact niet goed. Mijn vader mishandelde mij ieder weekend. Toen ik dit heb durven te zeggen is ook het contact direct stopgezet. En dat was maar goed ook.
Maar nu ik 17 ben heb ik toch een gevoel dat ik iets mis in mijn leven. Ik wil mijn vader absoluut niet meer zien. Maar toch mis ik het gevoel. Als ik dan hoor hoe goed klasgenoten met hun vader kunnen , dan denk ik daar de rest van de dag aan . En dan heb ik ook nergens meer zin in.
Nu heb ik ook nog eens een groot probleem met afscheid nemen. Ieder jaar een andere klas heb ik al moeite mee. En nu heeft school er ook nog voor gekozen om mijn klas op te splitsen. Dat houdt dus in dat ik weer een andere klas krijg.
En dan nog het ergste is dat ik ook moeite heb om met iemand te praten over mijn problemen. Mijn moeder wil ik al deze pijn niet opnieuw aan doen. Op school voel ik me niet fijn om het aan iemand te vertellen. Alleen mijn vriend weet ervan maar die wil ik er ook niet steeds mee opzadelen. Daarom dacht ik dan maar hier.
Weet iemand hoe ik hier vanaf kan komen...
Alvast bedankt
Op mijn 10e zijn mijn ouders uit elkaar gegaan. Tot mijn 12e heb ik nog contact met mijn vader gehad. Helaas verliep dit contact niet goed. Mijn vader mishandelde mij ieder weekend. Toen ik dit heb durven te zeggen is ook het contact direct stopgezet. En dat was maar goed ook.
Maar nu ik 17 ben heb ik toch een gevoel dat ik iets mis in mijn leven. Ik wil mijn vader absoluut niet meer zien. Maar toch mis ik het gevoel. Als ik dan hoor hoe goed klasgenoten met hun vader kunnen , dan denk ik daar de rest van de dag aan . En dan heb ik ook nergens meer zin in.
Nu heb ik ook nog eens een groot probleem met afscheid nemen. Ieder jaar een andere klas heb ik al moeite mee. En nu heeft school er ook nog voor gekozen om mijn klas op te splitsen. Dat houdt dus in dat ik weer een andere klas krijg.
En dan nog het ergste is dat ik ook moeite heb om met iemand te praten over mijn problemen. Mijn moeder wil ik al deze pijn niet opnieuw aan doen. Op school voel ik me niet fijn om het aan iemand te vertellen. Alleen mijn vriend weet ervan maar die wil ik er ook niet steeds mee opzadelen. Daarom dacht ik dan maar hier.
Weet iemand hoe ik hier vanaf kan komen...
Alvast bedankt
maandag 8 januari 2018 om 22:32
Wat erg voor je dat je dat hebt meegemaakt en er nog steeds zo mee geconfronteerd wordt 
. Dat zou niemand mee hoeven te maken!
Misschien is het inderdaad een goed idee om toch iemand in vertrouwen te nemen. heb je bijvoorbeeld een vertrouwenspersoon op school? Of de huisarts zoals hierboven geopperd wordt. En hier kun je natuurlijk ook spuien, maar ik zou persoonlijk en nabij contact toch prettiger vinden.
. Dat zou niemand mee hoeven te maken!Misschien is het inderdaad een goed idee om toch iemand in vertrouwen te nemen. heb je bijvoorbeeld een vertrouwenspersoon op school? Of de huisarts zoals hierboven geopperd wordt. En hier kun je natuurlijk ook spuien, maar ik zou persoonlijk en nabij contact toch prettiger vinden.
Don't waste your time or time will waste you.
maandag 8 januari 2018 om 22:45
Bedankt voor jullie reacties. Ben al een keer bij de huisarts geweest. Die raadde mij toen aan om proberen contact te maken met mijn vader. Ik heb dit toen niet gedaan omdat ik wist dat ik er juist slechter van af zou komen. Vertrouwenspersoon op school heb ik nog nooit van gehoord. Ik heb alleen een mentor maar zij heeft nooit tijd als ik naar haar vraag. En als ze een keer tijd heeft zijn het maar 10 minuutjes.
maandag 8 januari 2018 om 22:56
maandag 8 januari 2018 om 23:05
dinsdag 9 januari 2018 om 08:19
Als iedereen zijn rol op een perfecte, ideale manier kon spelen dan zou het leven voor vele onfortuinlijken mogelijk minder moeizaam verlopen. Maar mensen zijn nu eenmaal zo imperfect als de pest. Ze worden met een beperkte talenten geboren, doen tijdens hun opvoeding en verdere leven de nodige blutsen op en krijgen dan ook nog kinderen terwijl ze daar mogelijk helemaal niet geschikt voor zijn, alleen vanwege een toevallige vrijpartij met een vrouw.
Vergeet die man, tenminste je verlangens naar een vaderfiguur. Je bent te oud om je kindertijd in te halen. Probeer zo goed mogelijk in je uppie verder te gaan, en vraag daar eventueel professionele ondersteuning bij.
Vergeet die man, tenminste je verlangens naar een vaderfiguur. Je bent te oud om je kindertijd in te halen. Probeer zo goed mogelijk in je uppie verder te gaan, en vraag daar eventueel professionele ondersteuning bij.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
dinsdag 9 januari 2018 om 12:33
Je schrijft heel duidelijk waar je last van hebt en ik vind het ook normaal dat je graag je verhaal kwijt wilt. En dan het liefst bij iemand die geen directe binding heeft met jouw gemis/verlangen/verdriet (zoals je moeder), zodat je ook geen rekening hoeft te houden met die ander bij wat je vertelt.
Misschien zou je toch nog een keer naar je huisarts kunnen gaan en daar kunnen vragen of je een paar gesprekken met voeren met de praktijkondersteuner ggz. Dit is iemand die vanuit de huisartsenpraktijk werkt en wat meer verstand heeft van psychologische dingetjes.
Zodat je het gevoel van gemis de aandacht kunt geven die het verdient.
Misschien zou je toch nog een keer naar je huisarts kunnen gaan en daar kunnen vragen of je een paar gesprekken met voeren met de praktijkondersteuner ggz. Dit is iemand die vanuit de huisartsenpraktijk werkt en wat meer verstand heeft van psychologische dingetjes.
Zodat je het gevoel van gemis de aandacht kunt geven die het verdient.
