Relaties
alle pijlers
Stiefmoeder meeschrijftopic
vrijdag 12 januari 2018 om 21:34
Niet gelijk blijven slapen en zeker niet gelijk een aantal nachten blijven als het zover is. Rustig opbouwen. Er staan veel tips op internet.Hakkietakkie schreef: ↑12-01-2018 21:15Ik heb zijn ex kort geleden al ontmoet, omdat zij inderdaad graag wil weten wie ik ben en of de kinderen bij mij in goede handen zijn. Heel logisch en ook wel even goed.
Leuk die verhalen en dank voor de tips!
zaterdag 13 januari 2018 om 00:20
Ik wil ook graag reageren....
Sinds 6 jaar relatie na beiden gescheiden te zijn. Mijn ex is niet meer in beeld, zijn ex wel. Ik 4 kinderen, hij 3 kinderen. Na 3 jaar latten gingen we samen wonen. Mijn oudste 2 wonen op zich zelf en en de jongste 2 nog thuis. Zijn kinderen wonen bij moeder, maar man had een omgangsregeling, elk weekend en woensdagavond bij hem.
Wat vind ik moeilijk aan het hebben van een samengesteld gezin....heel veel om eerlijk te zijn. Gelukkig ben ik wel realistisch en practisch ingesteld, maar man had een ideaal beeld van gezellig samen aan tafel met ons grote gezin. Ik wist dat het een uitdaging ging worden. Het verschil in kinderen is erg groot en zeker het verschil in opvoeding, normen en waarden.
Ik vind het moeilijk dat er altijd een derde is in onze relatie. Ik vind het moeilijk dat de sfeer in ons huis soms bepaald wordt door ex. Ik vind het moeilijk dat zijn kinderen soms zo'n behoefte hebben aan duidelijke leiding en liefde, maar ik daaraan niets kan doen. Ik vind het moeilijk dat we geen kern gezin zijn...hij deelt mijn verleden niet, de geboorte van de kinderen enz en natuurlijk vece versa. Je mist gewoon een gedeelte van zijn leven. Ik vind het moeilijk dat mijn man niet mee mag opvoeden van zijn ex, maar zij wel om geld bij hem aanklopt. Zeker in het begin vond ik het moeilijk dat als zijn kinderen er waren elke poep en scheet werd door geappt naar moeder en die weer man belde om uitleg over hoe wij de zaken aanpakten in huis. Ze kon soms tientallen malen bellen in de weekenden. Gelukkig heeft mijn man mij altijd gesteunt en stond en staat altijd achter mij. We hebben een fijne en stabiele relatie.
We doen beiden regelmatig uitstapjes met de eigen kinderen. Dat gaat prima. Toch is daar altijd het besef dat je nooit meer echt een kerngezin zal zijn. Misschien komt dat ook wel omdat ik ruim 24 jaar met mijn exman ben geweest en ik erg veel van hem heb gehouden.
Sinds 6 jaar relatie na beiden gescheiden te zijn. Mijn ex is niet meer in beeld, zijn ex wel. Ik 4 kinderen, hij 3 kinderen. Na 3 jaar latten gingen we samen wonen. Mijn oudste 2 wonen op zich zelf en en de jongste 2 nog thuis. Zijn kinderen wonen bij moeder, maar man had een omgangsregeling, elk weekend en woensdagavond bij hem.
Wat vind ik moeilijk aan het hebben van een samengesteld gezin....heel veel om eerlijk te zijn. Gelukkig ben ik wel realistisch en practisch ingesteld, maar man had een ideaal beeld van gezellig samen aan tafel met ons grote gezin. Ik wist dat het een uitdaging ging worden. Het verschil in kinderen is erg groot en zeker het verschil in opvoeding, normen en waarden.
Ik vind het moeilijk dat er altijd een derde is in onze relatie. Ik vind het moeilijk dat de sfeer in ons huis soms bepaald wordt door ex. Ik vind het moeilijk dat zijn kinderen soms zo'n behoefte hebben aan duidelijke leiding en liefde, maar ik daaraan niets kan doen. Ik vind het moeilijk dat we geen kern gezin zijn...hij deelt mijn verleden niet, de geboorte van de kinderen enz en natuurlijk vece versa. Je mist gewoon een gedeelte van zijn leven. Ik vind het moeilijk dat mijn man niet mee mag opvoeden van zijn ex, maar zij wel om geld bij hem aanklopt. Zeker in het begin vond ik het moeilijk dat als zijn kinderen er waren elke poep en scheet werd door geappt naar moeder en die weer man belde om uitleg over hoe wij de zaken aanpakten in huis. Ze kon soms tientallen malen bellen in de weekenden. Gelukkig heeft mijn man mij altijd gesteunt en stond en staat altijd achter mij. We hebben een fijne en stabiele relatie.
We doen beiden regelmatig uitstapjes met de eigen kinderen. Dat gaat prima. Toch is daar altijd het besef dat je nooit meer echt een kerngezin zal zijn. Misschien komt dat ook wel omdat ik ruim 24 jaar met mijn exman ben geweest en ik erg veel van hem heb gehouden.
zaterdag 13 januari 2018 om 07:43
Wij zijn er vrij blanco ingestapt. Man en ik waren meteen dikke mik en ik ben er van begin af aan zomaar ingerold. Wegens toevalligheden zijn man en zijn kind snel bij mij in mijn vrijgezellewoning getrokken. Ik heb mijn kantoortje aan huis meteen met liefde “opgeofferd” als zijn kamer.
Op papier zou niemand dit adviseren maar het is bij ons echt heel goed gegaan. Dus zo kan het ook. Stiefkind toen kleuter vond het gewoon gezellig en prima. We klikken wel.
Op papier zou niemand dit adviseren maar het is bij ons echt heel goed gegaan. Dus zo kan het ook. Stiefkind toen kleuter vond het gewoon gezellig en prima. We klikken wel.
zaterdag 13 januari 2018 om 08:53
zaterdag 13 januari 2018 om 09:29
O sorry dat ik niet duidelijker was.....niet mijn man, maar idd de kinderen appte alles door. Echt voor de meest onnozele zaken belde ex dan op en vroeg om uitleg. Dat bevorderde de sfeer niet bepaald. Ik voelde me dan weer schuldig naar mijn kinderen toe....wat had ik ze aangedaan?
Op een gegeven moment hadden man en ik de buik ervan vol....de telefoons op stil. En dat gaf rust.
Op een gegeven moment hadden man en ik de buik ervan vol....de telefoons op stil. En dat gaf rust.
zaterdag 13 januari 2018 om 10:15
Ow zo. Ik zou het ook gewoon houden Op: ons huis, onze regels.kataravrouw schreef: ↑13-01-2018 09:29O sorry dat ik niet duidelijker was.....niet mijn man, maar idd de kinderen appte alles door. Echt voor de meest onnozele zaken belde ex dan op en vroeg om uitleg. Dat bevorderde de sfeer niet bepaald. Ik voelde me dan weer schuldig naar mijn kinderen toe....wat had ik ze aangedaan?
Op een gegeven moment hadden man en ik de buik ervan vol....de telefoons op stil. En dat gaf rust.
Dochter van man zegt ook wel eens van bij mama mag dit wel. En ik hou het er altijd op dat bij ons andere regels gelden. Ik ben niet van plan de regels bij ons aan te passen aan zijn ex want dan zou ik onze zoon opvoeden op manier die niet bij me past.
maandag 15 januari 2018 om 11:54
Wat heftig kataravrouw. Is dat nu dan niet meer dat de kinderen alles door appen?
ik zal trouwens mijn situatie even samenvatten. Al lange tijd samen sinds bonusdochter erg jong was en bonusdochter inmiddels net 18 en samen nog 2 kids. Maar dit topic trok mijn aandacht en vind veel dingen echt wel herkenbaar.
Wij zitten nu weer in een hele andere fase, bonusdochter aan de studie en zowel man als ik vinden dat gewoon belangrijk want dat is tenslotte wel je toekomst. Bonusdochter gooit er een beetje met de pet naar en moeder vind dat eigenlijk allemaal wel prima, stimuleert ook totaal niet waardoor dochter helaas op voortgezet al flink wat stappen terug heeft gedaan qua niveau betreft. We zitten nu echt ons af te vragen wat wijsheid is en in hoeverre ga je en wil je duidelijk zijn.
Man vind het vooral lastig omdat hij haar volledige studie betaald.
ik zal trouwens mijn situatie even samenvatten. Al lange tijd samen sinds bonusdochter erg jong was en bonusdochter inmiddels net 18 en samen nog 2 kids. Maar dit topic trok mijn aandacht en vind veel dingen echt wel herkenbaar.
Wij zitten nu weer in een hele andere fase, bonusdochter aan de studie en zowel man als ik vinden dat gewoon belangrijk want dat is tenslotte wel je toekomst. Bonusdochter gooit er een beetje met de pet naar en moeder vind dat eigenlijk allemaal wel prima, stimuleert ook totaal niet waardoor dochter helaas op voortgezet al flink wat stappen terug heeft gedaan qua niveau betreft. We zitten nu echt ons af te vragen wat wijsheid is en in hoeverre ga je en wil je duidelijk zijn.
Man vind het vooral lastig omdat hij haar volledige studie betaald.
Geniet van vandaag want je weet nooit of morgen je gegeven is...
maandag 15 januari 2018 om 12:09
Hier ook een partner met kinderen. Omgang is soms wat lastig. Moeder heeft een persoonlijkheidsstoornis. Qua opvoeding liggen mijn vriend en ik behoorlijk op 1 lijn gelukkig. Door persoonlijkheidsstoornis van moeder hebben we te maken met de mening van moeder, de mening van de hulpverlening en onze eigen mening. Dat is soms lastig. Het zijn lieve kinderen maar door het gedrag van moeder al wel beschadigd helaas.
maandag 15 januari 2018 om 13:09
Ha meisjeviva22, ik vraag me af: als ze niet gescheiden waren, wat had je man dan gedaan? Ik kan me zo voorstellen dat hij dan wel voorwaarden (aantal studiepunten?) had gesteld? Waarom dat nu dan niet doen? Of is hij nu verplicht om klakkeloos te betalen als kinderalimentatie? (De kinderen van mijn vriend zijn nog erg jong dus ik weet niet hoe lang die verplichting doorloopt?)meisjeviva33 schreef: ↑15-01-2018 11:54
Man vind het vooral lastig omdat hij haar volledige studie betaald.
Het maakt denk ik ook wel uit of ze deels ook bij jullie wonen of alleen bij de moeder.
maandag 15 januari 2018 om 13:21
Mijn ouders betaalden allebei de helft. Maar hier was de regel: Wij betalen maximaal 5 jaar studie, heb je langer nodig is het op eigen kosten. Ik denk dat weinig helpt, als ze er met de pet naar gooit. Ze moet het zelf willen.meisjeviva33 schreef: ↑15-01-2018 11:54Wij zitten nu weer in een hele andere fase, bonusdochter aan de studie en zowel man als ik vinden dat gewoon belangrijk want dat is tenslotte wel je toekomst. Bonusdochter gooit er een beetje met de pet naar en moeder vind dat eigenlijk allemaal wel prima, stimuleert ook totaal niet waardoor dochter helaas op voortgezet al flink wat stappen terug heeft gedaan qua niveau betreft. We zitten nu echt ons af te vragen wat wijsheid is en in hoeverre ga je en wil je duidelijk zijn.
Man vind het vooral lastig omdat hij haar volledige studie betaald.
maandag 15 januari 2018 om 13:21
Als het zo (schriftelijk) overeengekomen is dat de vader de studies betaalt, dan betaalt hij die ook; het gaat niet op om voorwaarden te stellen, zoals het aantal studiepunten.Draak2016 schreef: ↑15-01-2018 13:09Ha meisjeviva22, ik vraag me af: als ze niet gescheiden waren, wat had je man dan gedaan? Ik kan me zo voorstellen dat hij dan wel voorwaarden (aantal studiepunten?) had gesteld? Waarom dat nu dan niet doen? Of is hij nu verplicht om klakkeloos te betalen als kinderalimentatie?
En die 'kinder'alimentatie loopt (in België althans) door tot - in principe - 26 jaar (indien het kind in kwestie tot dan nog geen eigen inkomen heeft), best lang dus.
Wat studies betreft en de voortvloeiende kosten bovenop het 'gewone' alimentatiegeld, ligt het minder duidelijk; er is rechtspraak over, en er wordt aangenomen dat een kind tot 3x toe mag veranderen van richting (hogere studies) alvorens kan beslist worden dat je omwille van slechte resultaten niet meer (mee)betaalt voor de studies.
maandag 15 januari 2018 om 13:33
@draak2016 uiteraard waren er dan wel voorwaarden aan geweest maar als de andere ouder dwars ligt dan is dat sowieso lastige materie.
Je bent hier in NL verplicht tot iig 21 alimentatie te betalen en die wordt dus ook nog betaald naast de volledige studie. Kan langer mits dat van tevoren is besproken maar dat is hier niet het geval.
Er is inderdaad van tevoren vast gelegd dat vader een studiepot zou maken dat staat ook vast gelegd ergens. Al is moeder er erg kien op om die pot op te eisen als dochter bij wijze van zou stoppen met studie, onder het mom van ja maar was toch voor haar.
Nou ja je snapt het punt denk ik al, geld is van moeder uit altijd wel een ding geweest en bonusdochter mocht bij moeder altijd extreem veel, te veel maar dat is mijn mening en daar hebben we het nu mee te doen.
Enig voordeel en dan moet je voordeel met een mega korrel zout nemen, is dat doordat dochter nu 18 is je moeder in feite over kan slaan en rechtstreeks met dochter van doen hebt als het op financiële dingen aankomt.
Ben als ik dat zo lees van Gemalto iig heel blij dat we niet in België wonen...
Je bent hier in NL verplicht tot iig 21 alimentatie te betalen en die wordt dus ook nog betaald naast de volledige studie. Kan langer mits dat van tevoren is besproken maar dat is hier niet het geval.
Er is inderdaad van tevoren vast gelegd dat vader een studiepot zou maken dat staat ook vast gelegd ergens. Al is moeder er erg kien op om die pot op te eisen als dochter bij wijze van zou stoppen met studie, onder het mom van ja maar was toch voor haar.
Nou ja je snapt het punt denk ik al, geld is van moeder uit altijd wel een ding geweest en bonusdochter mocht bij moeder altijd extreem veel, te veel maar dat is mijn mening en daar hebben we het nu mee te doen.
Enig voordeel en dan moet je voordeel met een mega korrel zout nemen, is dat doordat dochter nu 18 is je moeder in feite over kan slaan en rechtstreeks met dochter van doen hebt als het op financiële dingen aankomt.
Ben als ik dat zo lees van Gemalto iig heel blij dat we niet in België wonen...
Geniet van vandaag want je weet nooit of morgen je gegeven is...
dinsdag 16 januari 2018 om 09:47
Het gaat natuurlijk niet om het betalen van die studie. Ik zou eens aan haar vragen: ik heb de indruk dat je niet meer zo gemotiveerd bent voor je studie, hoe zit dat eigenlijk?meisjeviva33 schreef: ↑15-01-2018 11:54Wij zitten nu weer in een hele andere fase, bonusdochter aan de studie en zowel man als ik vinden dat gewoon belangrijk want dat is tenslotte wel je toekomst. Bonusdochter gooit er een beetje met de pet naar en moeder vind dat eigenlijk allemaal wel prima, stimuleert ook totaal niet waardoor dochter helaas op voortgezet al flink wat stappen terug heeft gedaan qua niveau betreft. We zitten nu echt ons af te vragen wat wijsheid is en in hoeverre ga je en wil je duidelijk zijn.
Man vind het vooral lastig omdat hij haar volledige studie betaald.
Misschien gooit ze er met de pet naar.
Misschien heeft ze het idee dat ze de verkeerde studie heeft gekozen.
Misschien vindt ze er geen klap aan.
Misschien is er iets heel anders aan de hand.
Dat zou ik wel willen weten.
Wat eten we vanavond?
dinsdag 16 januari 2018 om 10:05
@makreel hebben we al gedaan en de antwoorden daar kan je helaas niet veel mee. Heb ook niet het idee dat er echt wat "aan de hand" is dat is altijd wel duidelijk merkbaar bij haar.
Ze wil echt wel de kant op waarvoor de studie bedoeld is geeft ze aan maar ja een sociaal leven is toch ook echt wel een belangrijk goed. Begrijp me niet verkeerd als er meer achter zou zitten dan zal ik de eerste zijn die het aanpakt en samen met haar zou ik dan kijken wat we anders kunnen of welke weg dan wel werkt.
Punt is zwart wit gezegd, ze heeft op zich een makkie want doordat ze op het voortgezet ook met toestemming van moeder haar sociale leven op nummer 1 heeft gezet zit ze nu op niveau 2 in de zorgsector.
Heb haar al paar keer gevraagd haar huiswerk eens mee te brengen als ze hier is en dat heeft ze gedaan en ze kan het met 2 vingers in haar neus.
Ze geeft alleen zelf eerlijk aan dat ze liever op stap gaat of een netflix avondje heeft want dat ze het zonde van haar tijd vind. Ze wil wel gewoon het werk doen maar waar is al die onzin (huiswerk) voor nodig.
Een hele lastige dus want het ligt haar goed, ze vind het leuk maar zonder papieren kom je er niet en die gaan er dus op deze manier niet komen.
En als je dan bedenkt dat ze eigenlijk het liefst nog alles zou willen mogen wat je op hbo niveau mag (verpleegkundige) dan wordt het echt een lange weg..
Blijft sowieso een lastig verhaal sommige pubers/jongvolwassenen en als je dan ook met 2 heel verschillende ouders te maken hebt waar begin of eindig je dan
Ze wil echt wel de kant op waarvoor de studie bedoeld is geeft ze aan maar ja een sociaal leven is toch ook echt wel een belangrijk goed. Begrijp me niet verkeerd als er meer achter zou zitten dan zal ik de eerste zijn die het aanpakt en samen met haar zou ik dan kijken wat we anders kunnen of welke weg dan wel werkt.
Punt is zwart wit gezegd, ze heeft op zich een makkie want doordat ze op het voortgezet ook met toestemming van moeder haar sociale leven op nummer 1 heeft gezet zit ze nu op niveau 2 in de zorgsector.
Heb haar al paar keer gevraagd haar huiswerk eens mee te brengen als ze hier is en dat heeft ze gedaan en ze kan het met 2 vingers in haar neus.
Ze geeft alleen zelf eerlijk aan dat ze liever op stap gaat of een netflix avondje heeft want dat ze het zonde van haar tijd vind. Ze wil wel gewoon het werk doen maar waar is al die onzin (huiswerk) voor nodig.
Een hele lastige dus want het ligt haar goed, ze vind het leuk maar zonder papieren kom je er niet en die gaan er dus op deze manier niet komen.
En als je dan bedenkt dat ze eigenlijk het liefst nog alles zou willen mogen wat je op hbo niveau mag (verpleegkundige) dan wordt het echt een lange weg..
Blijft sowieso een lastig verhaal sommige pubers/jongvolwassenen en als je dan ook met 2 heel verschillende ouders te maken hebt waar begin of eindig je dan
Geniet van vandaag want je weet nooit of morgen je gegeven is...
dinsdag 16 januari 2018 om 10:27
Ja lijkt me heel lastig! Ik ken dat, een puber die werken en sociaal leven veel belangrijker vond dan een opleiding - en ik kom juist uit een familie waar je opleiding heel belangrijk wordt gevonden. Voor allebei is wat te zeggen, denk ik. Moest wel op mijn tanden bijten en denken: als jij gelukkig wordt van je bijbaantje en liever stopt met je school, nouja, dan maar. Maar oh wat vond ik het lastig! Als ik niet zijn stiefmoeder maar zijn moeder was geweest, had ik er waarschijnlijk meer op gezeten om discipline erin te stampen ofzo - niet dat het werkt, maar goed, ik voelde me als stiefmoeder ook machteloos omdat ik zag: dit gaat echt nergens heen.
Maar goed, dat bijbaantje bleek anderhalf jaar later toch niet alles te zijn en om zelf woonruimte te kunnen vinden was ook geld nodig (beláchelijk!), meer dan met het bijbaantje bij elkaar te schrapen was dus terug naar school, in zo'n werken-opleiding traject (met een salaris) en daar wordt nu ook wel hard mee bezig. Geloof ik. Het blijft een hele makkelijke vogel, en dat vind ik lastig te begrijpen omdat ik juist altijd mijn opleiding en huiswerk belangrijker vond (en leuker!) dan wat dan ook. Maar dat mag ik niet aan hem afsmeren.
En nu moet ik dus op mijn tong bijten om niet te zeggen: dat had ik je toch al gezegd! Maar dat werkt dus niet. Iedereen loopt zijn eigen pad en deze puber is nu zelf tot inzicht gekomen en dat werkt toch beter. Dat er niks cadeau gegeven wordt en dat een huis in binnenstad met een grote televisie en gevulde koelkast (de ideale inrichting volgens puber) niet uit de lucht komt vallen. Maar gemopper op 'idiote vakken' en 'superslechte leraren' blijft - het is volgens puber totale onzin waar ze op die opleiding mee bezig zijn en eigenlijk weet en kan hij/zij alles al.
Moeilijk om aan te horen voor mij, want ik zie zo'n opleiding als een enorme kans en een voorrecht om te kunnen leren van mensen die kennis en ervaring hebben van vakken waar je meer van wilt weten... niet echt overwegingen voor een puberbrein ben ik bang. Dus ik hou m'n mond.
Maar goed, dat bijbaantje bleek anderhalf jaar later toch niet alles te zijn en om zelf woonruimte te kunnen vinden was ook geld nodig (beláchelijk!), meer dan met het bijbaantje bij elkaar te schrapen was dus terug naar school, in zo'n werken-opleiding traject (met een salaris) en daar wordt nu ook wel hard mee bezig. Geloof ik. Het blijft een hele makkelijke vogel, en dat vind ik lastig te begrijpen omdat ik juist altijd mijn opleiding en huiswerk belangrijker vond (en leuker!) dan wat dan ook. Maar dat mag ik niet aan hem afsmeren.
En nu moet ik dus op mijn tong bijten om niet te zeggen: dat had ik je toch al gezegd! Maar dat werkt dus niet. Iedereen loopt zijn eigen pad en deze puber is nu zelf tot inzicht gekomen en dat werkt toch beter. Dat er niks cadeau gegeven wordt en dat een huis in binnenstad met een grote televisie en gevulde koelkast (de ideale inrichting volgens puber) niet uit de lucht komt vallen. Maar gemopper op 'idiote vakken' en 'superslechte leraren' blijft - het is volgens puber totale onzin waar ze op die opleiding mee bezig zijn en eigenlijk weet en kan hij/zij alles al.
Moeilijk om aan te horen voor mij, want ik zie zo'n opleiding als een enorme kans en een voorrecht om te kunnen leren van mensen die kennis en ervaring hebben van vakken waar je meer van wilt weten... niet echt overwegingen voor een puberbrein ben ik bang. Dus ik hou m'n mond.
Wat eten we vanavond?
woensdag 17 januari 2018 om 11:08
Contact met mijn stiefbroers is goed, we zien elkaar geregeld en dat is allemaal gezellig. Ik heb ook geen ruzie met stiefmoeder oid, ik spreek haar wel af en toe, maar er is eigenlijk geen band. Ik vond dat echt heel vervelend toen mijn vader overleed want ik dacht toen namelijk wel dat ik een band met haar had.Pisca schreef: ↑12-01-2018 20:59Wat verdrietig Isabelles!
Lijkt me inderdaad erg zwaar...
Hier is de hele familie stief-iets van elkaar. Iedereen gescheiden, weduwe(naar), 2e leg. En toch is het gewoon één familie. Ik hoop dat dit ook blijft in de toekomst.
Hoe zit het met het contact met haar kinderen, jouw stiefbroers/-zussen?
maandag 12 maart 2018 om 07:34
Hoe zit het bij jullie als je samen met je partner een weekje weg bent geweest en stiefkind weer op de stoep staat? Ik merk aan mezelf dat ik dan echt enorm weer moet acclimatiseren, mezelf daarom terug ga trekken en er eigenlijk weinig meer uit me komt... Zeker als stiefkind als 'verrassing' onverwacht gelijk bij thuiskomst op de stoep staat. Niet goed, ik weet het, maar ik kan er niks aan doen. Partner begrijpt daar natuurlijk geen bal van wat leidt tot verwijten en ruzies maar ik vind het zo lastig om gelijk weer 'aan' te staan richting stiefkind en gelijk weer vrolijk en gezellig te doen. Dat kost me in een normale situatie al meer energie, laat staan na een week samen.
Ben ik hierin abnormaal? Moet ik misschien dan toch nog meer m'n best doen en desnoods doen alsof? Hebben jullie dat ook? Pffff... wat een gedoe!!!
Ben ik hierin abnormaal? Moet ik misschien dan toch nog meer m'n best doen en desnoods doen alsof? Hebben jullie dat ook? Pffff... wat een gedoe!!!
maandag 12 maart 2018 om 08:09
Vind het raar dat je man daar boos ok word. Het is zijn kind. Niet de jouwe. Als ik mijn kinderen extra heb en mijn man heeft er even geen zin in snap ik dat prima.
Ik hoor dat vaker dat mannen ervan uit gaan dat een nieuwe partner evenveel van zijn kinderen moet houden als dat hij zelf doet. Dat is gewoon meestal niet zo.
Je kan zijn kind het niet aanrekenen dat hij papa heeft gemist en hem snel wil zien. Maar je man hoeft dat jou niet op te dringen.
Ik hoor dat vaker dat mannen ervan uit gaan dat een nieuwe partner evenveel van zijn kinderen moet houden als dat hij zelf doet. Dat is gewoon meestal niet zo.
Je kan zijn kind het niet aanrekenen dat hij papa heeft gemist en hem snel wil zien. Maar je man hoeft dat jou niet op te dringen.
maandag 12 maart 2018 om 10:29
Je mag daar je grens toch in aangeven?
Ik herken het gevoel sowieso, dat ik moet schakelen van samen naar met stiefkind. Dat lijkt me niet vreemd.
Ik vind het wel een verschil of je op de bank gaat zitten mokken en kind negeert, of dat je aangeeft dat het een flinke schakeling is en dat je even op je slaapkamer een serie gaat kijken.
Ik herken het gevoel sowieso, dat ik moet schakelen van samen naar met stiefkind. Dat lijkt me niet vreemd.
Ik vind het wel een verschil of je op de bank gaat zitten mokken en kind negeert, of dat je aangeeft dat het een flinke schakeling is en dat je even op je slaapkamer een serie gaat kijken.
Hips, hopsakee en pierlala.
maandag 12 maart 2018 om 11:11
Hallo, mag ik meelezen?
Ben nog geen stiefmoeder, maar mijn vriend heeft een zoon uit een vorige relatie (7 jaar oud) en wij hebben samen woon en trouwplannen, dus ik zie mezelf als toekomstige stiefmoeder
Zijn zoon woont in een ander land en dat is heel moeilijk. Skypen, whatsappen, facetimen en bellen is niet hetzelfde en er is een soort leegte die mijn vriend voelt. Zoon komt misschien bij hem op vakantie (wij wonen nog niet samen), maar ik zal er ook vaak bij zijn en voor zoon zorgen.
Ikben zelf opgegroeid met een stiefvader die helaas een paar jaar geleden is overleden. In mijn geval was hij gewoon mijn vader en ik was closer met hem dan met mijn biologische vader waar ook bijna geen contact mee is/was.
Ik schrijf in de toekomst graag mee!
Ben nog geen stiefmoeder, maar mijn vriend heeft een zoon uit een vorige relatie (7 jaar oud) en wij hebben samen woon en trouwplannen, dus ik zie mezelf als toekomstige stiefmoeder
Zijn zoon woont in een ander land en dat is heel moeilijk. Skypen, whatsappen, facetimen en bellen is niet hetzelfde en er is een soort leegte die mijn vriend voelt. Zoon komt misschien bij hem op vakantie (wij wonen nog niet samen), maar ik zal er ook vaak bij zijn en voor zoon zorgen.
Ikben zelf opgegroeid met een stiefvader die helaas een paar jaar geleden is overleden. In mijn geval was hij gewoon mijn vader en ik was closer met hem dan met mijn biologische vader waar ook bijna geen contact mee is/was.
Ik schrijf in de toekomst graag mee!
maandag 12 maart 2018 om 11:16
Ik ben sinds een paar maanden aan het daten, met een wel heel erg leuke man. Nu heeft die man voorgesteld dat ik eens een keer vroeg in de avond koffie moet komen drinken, zodat zijn kinderen me al eens gezien hebben. Zijn kinderen zijn 10 jaar jonger dan mijn kinderen. Hoe gaat zoiets dan? Moet ik (zoals een vriendin voor stelde iets voor die kinderen mee nemen? Mijn gevoel zegt namelijk van niet, omdat het dan iets te veel beladen wordt en riekt naar 'omkoping'. Hoe deden jullie dat? Zo'n eerste ontmoeting?
