Werk & Studie
alle pijlers
Bang voor geroddel
woensdag 31 januari 2018 om 22:21
Hallo,
Ik zit met het volgende. Ik ben lange tijd ziek geweest op mijn werk. Circa 8 maanden. Ik had geen behoefte om het type ziekte te delen met collega’s omdat dit voor mij nogal gevoelig lag. Het had een psychische oorzaak. Toen ik weer ging reintegreren merkte ik dat ik weinig plezier meer had in mijn werk. Ik ben toen intern om me heen gaan kijken en start binnenkort op een andere functie.
Nu merk ik dat collega’s het idee hebben dat ik destijds ben uitgevallen door een burn out of werkgerelateerde oorzaak. Wat niet zo was. En nu lijkt het net alsof ik die andere functie ga doen omdat ik mijn huidige baan niet aan kon. Ik ben dus bang dat er negatief over mij gepraat wordt achter mijn rug om. Echt een rot gevoel...
Ik zit met het volgende. Ik ben lange tijd ziek geweest op mijn werk. Circa 8 maanden. Ik had geen behoefte om het type ziekte te delen met collega’s omdat dit voor mij nogal gevoelig lag. Het had een psychische oorzaak. Toen ik weer ging reintegreren merkte ik dat ik weinig plezier meer had in mijn werk. Ik ben toen intern om me heen gaan kijken en start binnenkort op een andere functie.
Nu merk ik dat collega’s het idee hebben dat ik destijds ben uitgevallen door een burn out of werkgerelateerde oorzaak. Wat niet zo was. En nu lijkt het net alsof ik die andere functie ga doen omdat ik mijn huidige baan niet aan kon. Ik ben dus bang dat er negatief over mij gepraat wordt achter mijn rug om. Echt een rot gevoel...
donderdag 1 februari 2018 om 07:02
Ik lees hier iets van een verwijt in naar je collega’s dat ze niets van zich hebben laten horen. En ik snap dat dit jou raakt, maar misschien moet je dat toch anders zien. Juist een gebrek aan openheid maakt het namelijk erg lastig voor collega’s om goed en meelevend te reageren.City2016 schreef: ↑31-01-2018 22:49Ik ben een tijdlang opgenomen geweest in een psychiatrische kliniek. Het was nogal heftig allemaal. Een heel verhaal. Ik kan het ook moeilijk vertellen zonder huilen. Zou jij zoiets dan delen met je collega’s? Terwijl je tegelijkertijd weinig tot niets van ze hebt gehoord toen je ziek was.
Stel dat iemand een ongeluk heeft gehad en daarna moet revalideren, dan weten collega’s dat vaak wel en is een kaartje sturen of eens langs gaan een kleine moeite. Mensen weten dan namelijk heel goed wat ze wel of niet kunnen zeggen of doen in zo’n situatie.
Op het moment dat iemand wegens ziekte langer afwezig is en er niets gezegd wordt over de oorzaak, dan wordt dat een stuk lastiger. Men neemt dan al snel aan dat de afwezigheid een psychische oorzaak heeft of iets heel ernstigs en potentieel dodelijks betreft, want anders blijf je toch niet zo lang weg terwijl er zo geheimzinnig wordt gedaan over wat je hebt.
En wat moet je dan tegen iemand zeggen of doen? Je wil iemand graag een hart onder de riem steken, maar dat valt na een zelfmoordpoging, bij een psychose of bij terminale kanker oid misschien wel helemaal verkeerd? Een kaartje met “Kop op en wordt maar snel weer beter” is dan misschien wel helemaal niet gepast. En dat is natuurlijk het laatste wat je wil; iemand die het al moeilijk heeft ook nog eens onbedoeld kwetsen. En dus doet men in zo’n geval vaak helemaal niets. Dat is geen gebrek aan belangstelling of onwil, maar een gebrek aan informatie waardoor de ander niet meer weet hoe hij of zij goed kan reageren, en daardoor bang wordt om te reageren.
donderdag 1 februari 2018 om 07:59
ik ben het wel eens met hierboven.
Collega van mij was wekenlang afwezig, eerst werd gezegd dat ze ziek is. Maarja wekenlang griep is niet zo geloofwaardig. Verder werd heel geheimzinnig gedaan. Het roddelen ging van start, gezocht naar verklaringen wat het kon zijn. Bleek het om een miskraam te gaan. Ik snap niet waarom daar zo geheimzinnig over werd gedaan maargoed. Hoef je je toch niet voor te schamen? Als iemand al maandenlang afwezig Zou zijn zonder verklaring, ja ik zou dat heel vreemd vinden.
Is er bij jou helemaal niks gezegd?
Collega van mij was wekenlang afwezig, eerst werd gezegd dat ze ziek is. Maarja wekenlang griep is niet zo geloofwaardig. Verder werd heel geheimzinnig gedaan. Het roddelen ging van start, gezocht naar verklaringen wat het kon zijn. Bleek het om een miskraam te gaan. Ik snap niet waarom daar zo geheimzinnig over werd gedaan maargoed. Hoef je je toch niet voor te schamen? Als iemand al maandenlang afwezig Zou zijn zonder verklaring, ja ik zou dat heel vreemd vinden.
Is er bij jou helemaal niks gezegd?
donderdag 1 februari 2018 om 09:07
Ik vind het een beetje onzin dat je als collega alleen empatisch kan zijn en bijvoorbeeld een kaartje kan sturen als je precies weet wat er aan de hand is. Waarom? Of iemand nu een gebroken been heeft, een burn out of iets anders: “dag collega wat vervelend dat je ziek bent! Veel beterschap en we denken aan je! Groeten! “
Op welke manier is deze tekst niet toepasbaar op alle bovengenoemde voorbeelden?
Ik ben jaren terug erg burnt out geweest. Meest fijne was dat twee leidinggevenden van een andere afdeling me een mailtje stuurden. Weliswaar op Mn werkmail dus ik zag het maanden later pas
. Van de rest hoorde ik niets. Bekend was dat ik een burn out had. Dus dat maakte niks uit. Sterker nog, juist daarom stuurde niemand iets. Want ik had toch rust nodig? (En weet je, dat begreep ik achteraf ook nog. Maar op het moment zelf was het niet leuk dat niemand wat liet horen, terwijl ze wisten waarom ik thuis was).
Op welke manier is deze tekst niet toepasbaar op alle bovengenoemde voorbeelden?
Ik ben jaren terug erg burnt out geweest. Meest fijne was dat twee leidinggevenden van een andere afdeling me een mailtje stuurden. Weliswaar op Mn werkmail dus ik zag het maanden later pas
. Van de rest hoorde ik niets. Bekend was dat ik een burn out had. Dus dat maakte niks uit. Sterker nog, juist daarom stuurde niemand iets. Want ik had toch rust nodig? (En weet je, dat begreep ik achteraf ook nog. Maar op het moment zelf was het niet leuk dat niemand wat liet horen, terwijl ze wisten waarom ik thuis was).
donderdag 1 februari 2018 om 09:14
Ik denk ook dat het voor mensen moeilijk iets te sturen is, als ze niet weten wat er speelt.City2016 schreef: ↑31-01-2018 22:49Ik ben een tijdlang opgenomen geweest in een psychiatrische kliniek. Het was nogal heftig allemaal. Een heel verhaal. Ik kan het ook moeilijk vertellen zonder huilen. Zou jij zoiets dan delen met je collega’s? Terwijl je tegelijkertijd weinig tot niets van ze hebt gehoord toen je ziek was.
Ik herken het wel hoor. Ik ben tijdens mijn studie 1 jaar gesloten opgenomen geweest, alleen de decaan wist het uiteindelijk en daar zijn wat mensen verhaal wezen halen (met mijn toestemming) over mijn situatie, daarna kwam er een enkel kaartje.
Ik zat er ook niet op te wachten btw, het was me allemaal al moeilijk genoeg als ik dan ook nog eens mensen moet gaan bedanken dat ze aan me denken? Nee, ik kon dat niet. Maar dat is persoonlijk.
Hoe open ben je dus geweest vooraf over je psychische gesteldheid? Als jij mooi weer speelt tot je je ziekgemeld hebt, is het voor een collega heel moeilijk om zoiets te ruiken.
Nog heel veel sterkte met herstellen.
En tip; wees open, het is niets om je voor te schamen. Juist door die schaamte kunnen minder mensen leren hoe ze om moeten gaan met iemand die psychische lijdt.
donderdag 1 februari 2018 om 09:25
Dit.Marana-- schreef: ↑31-01-2018 22:56Associeer jij een burn-out altijd met 'je werk niet aankunnen'? Wat een bijzondere gedachtengang. Als jij zo oordeelt over de ziekte van een ander, snap ik dat je denkt dat ze ook over jou oordelen.
Voor veel mensen is een burn-out gewoon een burn-out. Met vele mogelijke oorzaken, vaak een opeenstapeling. Zegt niets over het werk niet aankunnen. Ik zou in jou geval denken dat het wel prima is dat ze het invullen met een burn-out, als je toch niet wilt zeggen wat het wel was.
donderdag 1 februari 2018 om 09:30
donderdag 1 februari 2018 om 09:32
TO, je kiest er zelf voor om mensen op afstand te houden. Dat is begrijpelijk als je het zo zwaar hebt. Mensen kunnen daar niets mee, dus zoeken zij ook geen contact met jou. Ik denk dat er nauwelijks contact met je te krijgen was/is als je zo gesloten en geheimzinnig doet.
In het ergste geval zullen er mensen zijn die jou raar vinden. En dan? Dan is er nog niets aan de hand. Laat ze lekker denken.
In het ergste geval zullen er mensen zijn die jou raar vinden. En dan? Dan is er nog niets aan de hand. Laat ze lekker denken.
donderdag 1 februari 2018 om 11:29
Op afstand houden is niet helemaal de juiste omschrijving. Ik weet me gewoon niet zo goed meer een houding te geven. Dus daarom hou ik me wat op de vlakte. Het is niet dat ik geen contact wil. Ik weet gewoon even niet zo goed hoe. Dat zal ongetwijfeld wel overkomen als op afstand houden. Misschien moet ik het ook maar laten gaan. Ik zit er binnenkort toch niet meer. Ik vind het alleen niet fijn om met een rotgevoel weg te gaan.sinnombre schreef: ↑01-02-2018 09:32TO, je kiest er zelf voor om mensen op afstand te houden. Dat is begrijpelijk als je het zo zwaar hebt. Mensen kunnen daar niets mee, dus zoeken zij ook geen contact met jou. Ik denk dat er nauwelijks contact met je te krijgen was/is als je zo gesloten en geheimzinnig doet.
In het ergste geval zullen er mensen zijn die jou raar vinden. En dan? Dan is er nog niets aan de hand. Laat ze lekker denken.
donderdag 1 februari 2018 om 11:42
Dank je! Dat ben ik met je eens. Een collega van een andere afdeling heeft me wel een berichtje gestuurd met dat ze niet wist wat er met me was, maar dat ze me veel sterkte/beterschap wou wensen. Super lief! Iets van je laten horen kan altijd. Wat vervelend voor je dat je een burn out hebt gehad. Hopelijk ben je er inmiddels weer bovenop en gaat het goed met je.Labalade schreef: ↑01-02-2018 09:07Ik vind het een beetje onzin dat je als collega alleen empatisch kan zijn en bijvoorbeeld een kaartje kan sturen als je precies weet wat er aan de hand is. Waarom? Of iemand nu een gebroken been heeft, een burn out of iets anders: “dag collega wat vervelend dat je ziek bent! Veel beterschap en we denken aan je! Groeten! “
Op welke manier is deze tekst niet toepasbaar op alle bovengenoemde voorbeelden?
donderdag 1 februari 2018 om 11:45
Ik oordeel niet over de ziekte van een ander. Ik ben alleen bang dat ze het bij mij zo invullen.
Wanneer een collega ziek is, om wat voor reden dan ook, dan vind ik dat altijd erg vervelend voor diegene. Ik zou daar nooit iets negatiefs over zeggen. Wanneer ze weer terug zijn heet ik ze altijd hartelijk welkom. Dat laatste is bij mij door lang niet iedereen gebeurt en ik merk dat dat me best iets doet.
donderdag 1 februari 2018 om 11:54
ja dit eigenlijk.Marana-- schreef: ↑31-01-2018 22:56Associeer jij een burn-out altijd met 'je werk niet aankunnen'? Wat een bijzondere gedachtengang. Als jij zo oordeelt over de ziekte van een ander, snap ik dat je denkt dat ze ook over jou oordelen.
Voor veel mensen is een burn-out gewoon een burn-out. Met vele mogelijke oorzaken, vaak een opeenstapeling. Zegt niets over het werk niet aankunnen. Ik zou in jou geval denken dat het wel prima is dat ze het invullen met een burn-out, als je toch niet wilt zeggen wat het wel was.
donderdag 1 februari 2018 om 12:02
Lieve TO,
Toen ik werd opgenomen en daarna weer thuiskwam maakte ik me ook zo druk om wat anderen wel niet van me dachten.
Totdat iemand tegen mij zei; Zo belangrijk ben je niet dat ze het dagelijks over jou hebben.
En zo is het eigenlijk, mensen leven gewoon verder en denken echt niet iedere keer dat je gestoord bent, gewoon omdat iedereen zelf al genoeg sores heeft.
En al denken ze dat wel, dan kan je dat toch niet veranderen want je kan niet hun gedachten sturen.
Echt, na een tijdje merk je dat mensen heel gewoon tegen je doen en kan je die schaamte achter je laten.
Toen ik werd opgenomen en daarna weer thuiskwam maakte ik me ook zo druk om wat anderen wel niet van me dachten.
Totdat iemand tegen mij zei; Zo belangrijk ben je niet dat ze het dagelijks over jou hebben.
En zo is het eigenlijk, mensen leven gewoon verder en denken echt niet iedere keer dat je gestoord bent, gewoon omdat iedereen zelf al genoeg sores heeft.
En al denken ze dat wel, dan kan je dat toch niet veranderen want je kan niet hun gedachten sturen.
Echt, na een tijdje merk je dat mensen heel gewoon tegen je doen en kan je die schaamte achter je laten.
donderdag 1 februari 2018 om 12:12
Tja, die collega’s zijn er ook. Op mijn huidige werk is er ook weinig interesse als er echt iets aan de hand is. Maar achter de ruggen wordt er volop over gepraat. Irritant, maar dat hou je toch wel. Ik doe meestal maar net of ik gek ben. Ik hoor heel veel en trek mijn conclusies (afstand bewaren, ik kom om te werken en that’s it). Maar ja dat is ook niet altijd makkelijk.City2016 schreef: ↑01-02-2018 11:45Ik oordeel niet over de ziekte van een ander. Ik ben alleen bang dat ze het bij mij zo invullen.
Wanneer een collega ziek is, om wat voor reden dan ook, dan vind ik dat altijd erg vervelend voor diegene. Ik zou daar nooit iets negatiefs over zeggen. Wanneer ze weer terug zijn heet ik ze altijd hartelijk welkom. Dat laatste is bij mij door lang niet iedereen gebeurt en ik merk dat dat me best iets doet.
Laat jezelf zien op je nieuwe afdeling! Dan zien ze meteen wat voor leuk type je bent. Succes!
donderdag 1 februari 2018 om 13:09
Bedoel je dat er op je werk over jou gepraat wordt? Of hoor je dat ze over anderen praten? Jammer dat het er op jouw werk zo aan toe gaat.minnimouse schreef: ↑01-02-2018 12:12Tja, die collega’s zijn er ook. Op mijn huidige werk is er ook weinig interesse als er echt iets aan de hand is. Maar achter de ruggen wordt er volop over gepraat. Irritant, maar dat hou je toch wel. Ik doe meestal maar net of ik gek ben. Ik hoor heel veel en trek mijn conclusies (afstand bewaren, ik kom om te werken en that’s it). Maar ja dat is ook niet altijd makkelijk.
Laat jezelf zien op je nieuwe afdeling! Dan zien ze meteen wat voor leuk type je bent. Succes!
Dank voor de tip over mijn nieuwe afdeling
donderdag 1 februari 2018 om 13:14
Hier wordt over iedereen gepraat. Over mij ook.
Toen ik er net werkte werd er al geroddeld, terwijl men niet de moeite nam mij te leren kennen. Geen leuke sfeer.
Snap ergens dus ook wel wat je bedoelt
Maar het komt vast goed met je. Probeer het naast je neer te leggen en nogmaals; laat jezelf zien aan je nieuwe collega's. Als zij goed over je denken, dan maakt het niks uit wat je voormalige collega's eventueel zeggen.
Succes!
donderdag 1 februari 2018 om 15:36
Ik zou dan weer heel verbaasd zijn als ik hartelijk welkom geheten word op het moment dat ik terug ben van ziek zijn.
Vergis je niet, de helft van je collega's valt het nauwelijks op dat iemand er niet is. Niet omdat jij niet belangrijk bent, maar omdat de meeste mensen hun handen vol hebben aan zichzelf. En die collega's zijn niet al die tijd bezig geweest met jou, je ziekte en je afwezigheid zoals jij. Die hebben hooguit een keer gedacht 'goh, ik heb City al een tijdje niet gezien'. En zijn toen koffie gaan halen of een mail gaan beantwoorden.
Het is heel begrijpelijk dat je door alles wat je gebeurt is onzeker geworden bent. Je lijf en misschien ook wel geest hebben je in de steek gelaten, en dat is heel heftig. Maar daardoor overschat je wellicht de impact op en interesse van anderen wel snel. En dat is jammer, want dan maak je het alleen maar moeilijker voor jezelf.
Vergis je niet, de helft van je collega's valt het nauwelijks op dat iemand er niet is. Niet omdat jij niet belangrijk bent, maar omdat de meeste mensen hun handen vol hebben aan zichzelf. En die collega's zijn niet al die tijd bezig geweest met jou, je ziekte en je afwezigheid zoals jij. Die hebben hooguit een keer gedacht 'goh, ik heb City al een tijdje niet gezien'. En zijn toen koffie gaan halen of een mail gaan beantwoorden.
Het is heel begrijpelijk dat je door alles wat je gebeurt is onzeker geworden bent. Je lijf en misschien ook wel geest hebben je in de steek gelaten, en dat is heel heftig. Maar daardoor overschat je wellicht de impact op en interesse van anderen wel snel. En dat is jammer, want dan maak je het alleen maar moeilijker voor jezelf.
donderdag 1 februari 2018 om 15:49
Ja hoor, ik heb een hele fijne coach gehad en ben sindsdien een stuk assertiever (nou ja, nog niet altijd maar ik blijf oefenenCity2016 schreef: ↑01-02-2018 11:42Dank je! Dat ben ik met je eens. Een collega van een andere afdeling heeft me wel een berichtje gestuurd met dat ze niet wist wat er met me was, maar dat ze me veel sterkte/beterschap wou wensen. Super lief! Iets van je laten horen kan altijd. Wat vervelend voor je dat je een burn out hebt gehad. Hopelijk ben je er inmiddels weer bovenop en gaat het goed met je.
)Fijn he, gewoon een simpel berichtje krijgen dat iemand aan je denkt. Ik hoop echt dat meer mensen deze topic lezen en dan minder ‘bang’ zullen zijn om zoiets kleins te doen/sturen als een collega wat langer uitvalt. Het doet zo’n goed!
donderdag 1 februari 2018 om 17:15
Zo’n kaartje kan prima, en het is heel fijn als er mensen in je team zitten die dat kaartje versturen.Labalade schreef: ↑01-02-2018 09:07Ik vind het een beetje onzin dat je als collega alleen empatisch kan zijn en bijvoorbeeld een kaartje kan sturen als je precies weet wat er aan de hand is. Waarom? Of iemand nu een gebroken been heeft, een burn out of iets anders: “dag collega wat vervelend dat je ziek bent! Veel beterschap en we denken aan je! Groeten! “
Op welke manier is deze tekst niet toepasbaar op alle bovengenoemde voorbeelden?
Feit is echter dat veel mensen dat moeilijk vinden. Dat kun jij onzin vinden, maar dat doet daar helaas niets aan af. In de praktijk weten mensen vaak niet wat ze er mee aan moeten, en als je zelf in een nare situatie belandt, dan kun je je verwachtingen beter op dat onvermogen instellen, want anders raak je teleurgesteld.
donderdag 1 februari 2018 om 17:19
Zie je in dat hier een wisselwerking uit voortvloeit? Mensen weten niet wat jij wil. Jij wil eigenlijk hun aandacht, geef je hier aan, maar je straalt uit dat je liever met rust gelaten wil worden. Het is dan voor de ander bijna onmogelijk om het goed te doen; je wil niet ongeïnteresseerd zijn maar je wil je ook niet aan iemand opdringen.City2016 schreef: ↑01-02-2018 11:29Op afstand houden is niet helemaal de juiste omschrijving. Ik weet me gewoon niet zo goed meer een houding te geven. Dus daarom hou ik me wat op de vlakte. Het is niet dat ik geen contact wil. Ik weet gewoon even niet zo goed hoe. Dat zal ongetwijfeld wel overkomen als op afstand houden. Misschien moet ik het ook maar laten gaan. Ik zit er binnenkort toch niet meer. Ik vind het alleen niet fijn om met een rotgevoel weg te gaan.
donderdag 1 februari 2018 om 17:32
Zelfs mijn manager vond al die kaartjes voor zieken maar onzin.Nummer*Zoveel schreef: ↑01-02-2018 17:15Zo’n kaartje kan prima, en het is heel fijn als er mensen in je team zitten die dat kaartje versturen.
Feit is echter dat veel mensen dat moeilijk vinden. Dat kun jij onzin vinden, maar dat doet daar helaas niets aan af. In de praktijk weten mensen vaak niet wat ze er mee aan moeten, en als je zelf in een nare situatie belandt, dan kun je je verwachtingen beter op dat onvermogen instellen, want anders raak je teleurgesteld.
Totdat hij zelf uitviel vanwege vage klachten en van de ene specialist naar de andere ging.
Toen hij terugkwam, zei hij dat hij toen pas begreep wat een kaartje en bloemetje kon betekenen.
donderdag 1 februari 2018 om 17:36
Toen mijn oom lange tijd in een depressie zat, klaagde hij over weinig aandacht van anderen uit de kerk. De dominee kwam een keer langs, maar van mede-kerkgangers hoorde hij niets.
Guess what? In het kerkblad staat elke week een overzicht van drie of vier mensen die wel wat steun kunnen gebruiken.
Bijvoorbeeld iemand die ziek is of een partner heeft verloren.
Met het adres erbij.
Denk je dat mijn oom zelf in dertig jaar tijd ooit een kaartje naar iemand had gestuurd?
Neen.
Guess what? In het kerkblad staat elke week een overzicht van drie of vier mensen die wel wat steun kunnen gebruiken.
Bijvoorbeeld iemand die ziek is of een partner heeft verloren.
Met het adres erbij.
Denk je dat mijn oom zelf in dertig jaar tijd ooit een kaartje naar iemand had gestuurd?
Neen.
donderdag 1 februari 2018 om 17:43
Tsja, je begrijpt meestal pas het belang wanneer je zelf iets overkomt en je langere tijd uit de running bent.
