Zwanger en studeren

Je wilt geen goedbedoeld advies dus tja... Ik vind het nogal stom om als je pas in het 2e jaar van je studie zit en pas 20 bent aan een kind te beginnen.

Je hebt niets aan de ervaringen van anderen, want je weet helemaal niet hoe jouw kind zal zijn als het straks geboren is. Het kan een huilbaby zijn, een kind dat altijd wat mankeert, een handenbindertje of het kan je gewoon allemaal heel erg tegenvallen. Dan valt een studie met een baby niet mee. Je doet alsof je morgen al de overgang ingaat. Word eerst maar eens volwassen.

Geen advies, maar ik vraag mij inderdaad af waarom je in godsnaam tijdens je studie een kind wilt krijgen? Waarom die haast als het eigenlijk een onmogelijke combinatie is? Ik zou niet weten hoe jij je studie binnen een acceptabele periode zal kunnen afronden als je zwanger raakt en een kind krijgt. Je wilt 10 jaar over je studie gaan doen?

Wacht minstens tot je in je master-jaar zit.

Als alles goed gaat ben je dan nog altijd "maar" 22 en je partner 29.

Ik heb ervaring met zwanger zijn tijden mijn studie en mijn advies is: doe het niet.

Ik zou, als ik jou was, wachten totdat je al een heel eind met je master bent. Beter nog eerst een leuke baan hebben natuurlijk. Maar als je het zo graag wilt dan maar in je laatste jaar, zodat je zwanger afstudeert.

Ik heb het vooral mis zien gaan in mijn omgeving en op mijn studie. Complicaties met zwangerschap en geboorte, huilbaby en geen tijd meer, langstuderen, en uiteindelijk nooit de studie afmaken. Zonder uitzondering. Het lijkt me echt niet aan te raden. Daarnaast; mocht het uitgaan (jaha, dat kan echt, ook bij jullie) heb jij een probleem. Financieel, qua studie, alles. Jullie hebben samen misschien een basis, maar jij als individu niet als het uitgaat of hij overlijdt. Daar mag je best even stil bij staan en kritisch op zijn.

Niet 'zuur' bedoeld hoor, maar heb dit echt iets teveel fout zien gaan om me heen om hier niet sceptisch tegenover te kunnen staan. Waarom, echt waarom, als je je toekomstig kind het beste gunt, wil je eraan starten als je situatie absoluut nog niet optimaal is? Hoe moeilijk is even wachten als je zo jong bent?

De masterfase en het derde jaar van de bachelor kennen meestal een veel hogere studielast dan de eerste twee jaren van de bachelor. Houd je daar ook rekening mee?

Daarnaast is het een zeer slecht idee, maar dat terzijde.

Het is zwaar... Ik ben 34, advocaat en moet nog een tentamen voor de specialisatie opleiding doen. Naast mijn full time baan en de zorg voor mijn zeer gewenste dochter (nu 5.5 maanden) studeeer ik in de avonduren als iedereen in bed ligt... In de weekend is er amper tijd voor. Ik zou dus gewoon nog even wachten.

Het komt op mij over alsof je vriend snel kinderen wil en het hem niet veel uit maakt of jij een opleiding afrondt waarmee je in de toekomst je inkomen kan verwerven.

Hou je er ook rekening mee dat de opleiding die je nu doet hoogstwaarschijnlijk niet meer relevant gaat zijn, mocht je besluiten om thuis te blijven voor de kinderen totdat ze naar school gaan? Kan ook gerust 8 jaar overheen gaan, afhankelijk van hoeveel kinderen er gaan komen. Als je geen relevante werkervaring hebt opgebouwd tussen het baren door, dan zien ze je aankomen later. Beetje zonde van de investering die nu wordt gedaan door de maatschappij om je op te leiden dan, toch?

Prima als jullie beiden achter de traditionele rolverdeling staan, maar zorg er dan eerst voor dat er goede afspraken zijn vastgelegd. Hiervoor is trouwen in gemeenschap van goederen uitgevonden, in de tijd dat vrouwen niet mochten werken, om ervoor te zorgen dat jij als huisvrouw niet met lege handen komt te staan bij een scheiding.

En TO, kun je wat met deze adviezen? Of zijn ze te goedbedoeld?

Naast dat het heel pittig zou kunnen worden, moet je je ook afvragen of je dit qua gevoel wilt.
Zowel jij als je kind zijn dan financieel volledig afhankelijk van je vriend. Ik zou er altijd voor willen zorgen dat ik ook zelf voor mijn kind kan zorgen. Ook al ben je nog bij elkaar, wat als er wat onenigheid is over dure aankopen voor de baby? Geef je dan je vriend zijn zin omdat hij het grootste deel betaald?
Ik denk dat een gelijkwaardige basis voor alle partijen beter voelt.

Katootje83 schreef: ↑

15-03-2018 13:23

Naast dat het heel pittig zou kunnen worden, moet je je ook afvragen of je dit qua gevoel wilt.
Zowel jij als je kind zijn dan financieel volledig afhankelijk van je vriend. Ik zou er altijd voor willen zorgen dat ik ook zelf voor mijn kind kan zorgen. Ook al ben je nog bij elkaar, wat als er wat onenigheid is over dure aankopen voor de baby? Geef je dan je vriend zijn zin omdat hij het grootste deel betaald?
Ik denk dat een gelijkwaardige basis voor alle partijen beter voelt.

Dat, en daarnaast heb je ook gewoon een verantwoordelijkheid om zelfstandig voor je kind te kunnen zorgen. Mijn moeder was thuisblijfmoeder... En toen overleed mijn vader. Dan heb je dus een financieel probleem.

Denk ook aan het studeren als je zwanger bent. Mijn hoofd werkt dan echt niet Meer op volle kracht, en dat hoor ik van Meer mensen.
Werken lukt net, Maar het valt mij collegas wel op dat ik minder scherp ben dan normaal. nieuwe dingen opnemen en leren zou ECHT niet lukken.

Ik volgde geen studie aan een reguliere universiteit, maar aan een universiteit waar ik vooral met zelfstudie aan de slag kon (open universiteit) en vanaf thuis. Daarnaast fulltime baan. En toen werd ik zwanger (was wel gepland) en werd ik al vrij snel dusdanig moe dat ik het niet meer zag zitten om ook nog te studeren.

Ik was op dat moment bijna aan het einde van mijn studie... het heeft uiteindelijk nog zo'n 5 jaar geduurd voordat ik de studie heb afgerond. Zonder zwangerschap had dat binnen een jaar gekund. Ik heb al mijn vakken in 1x gehaald, dus daar geen overlast van.

Reden dat het zo lang duurde, had te maken ook met de zorg van een kind erbij (later nog een) en toen ik het uiteindelijk wel afrondde was het héél erg zwaar omdat je met kinderen erg regelmatig gestoord wordt en dus niet lekker aan één stuk door kunt gaan. Dus inderdaad met name avonduren werk of in mijn geval ook op mijn werkdagen vrije dagen inplannen voor studie.

Aangezien het zelfstudie was met een baan ernaast (niet gerelateerd aan studie), heb je daarbij wel dat het in jouw situatie wel anders zal zijn. Maar goed, ik heb qua ziektes en nachtelijk doorslapen vrij makkelijke kinderen en je weet vooraf niet of dat voor jou ook zo is.

Heb je een backup plan? Bijvoorbeeld waarbij je een paar scenario's overdenkt en daar een oplossing zoekt wat zou passen binnen jullie situatie? Bijvoorbeeld als je heel erg snel moe wordt dat je vriend wellicht meer taken kan overnemen?
Hoeveel dagen wil je opvang voor je kindje gaan regelen? Houd je rekening met tijd om te kunnen studeren? Moet je voor je studie ook nog een stage doen?

Denk vooral een beetje vooruit en probeer oplossingen te bedenken. Je hebt een kans dat de werkelijkheid weer heel anders gaat zijn in de praktijk voor jou. Maar vooraf al een beetje denken hoe je het wilt en welke alternatieve mogelijkheden er zijn..... dan kun je denk ik wat makkelijker schakelen.

In mijn geval was het mijn leeftijd (die juist beduidend weer hoger was dan de jouwe toen de kinderen kwamen) die de doorslag gaf dat ik niet eerst ook nog mijn studie wilde afronden. Plus dat ik al een afgeronde studie had waar ik ook werkzaam in was, dus het afronden van een studie was geen noodzaak in mijn geval. Dus wat dat betreft zie ik wel wat zaken die niet overeenkomen (en een aantal wat nog onbekend is en wat je pas weet als je zwanger bent en/of je kind hebt).

Goh, ik heb ongeveer een week geleden net zo'n topic geopend. Ik ben daarin voor mijn gevoel zó afgebrand, dat ik niet eens meer durf te kijken of er nog gereageerd is

Heb je ook al gekeken hoeveel kinderopvang gaat kosten en hoe je dat gaat betalen?

Ik denk dat als je je redenen uitlegt, dat je hier meer begrip gaat krijgen.

mimarr schreef: ↑

15-03-2018 14:28

Goh, ik heb ongeveer een week geleden net zo'n topic geopend. Ik ben daarin voor mijn gevoel zó afgebrand, dat ik niet eens meer durf te kijken of er nog gereageerd is

Ik heb even gekeken en volgens mij niet! Maar laat je niet gek maken, jullie situatie is niet te vergelijken; jij bent 26 (volgroeide hersenen enzo), een bijna afbetaald koophuis op je eigen naam (financieel vangnet) en een stabiele achterban. Dat is niet hetzelfde als: 20 jaar (neocortex, gebied verantwoordelijk voor o.a. rationele beslissingen nemen, is nog niet volgroeid), financieel afhankelijk zijn van partner en geen back-up qua studie en werkervaring.

TO; persoonlijke redenen of niet; de vraag is of jij (niet jullie samen) een voldoende stabiele basis hebt voor een baby: financieel/arbeidsperspectief/rust/etc? En als ik het zo lees dan ontbreekt er het één en ander. Als je bewust kiest, doe het dan goed, meid. Succes!

Ja hoor, hier een studerende moeder. Heb mijn masterscriptie geschreven tijdens mijn zwangerschap en eerlijk waar, dat was pittig. Wel zonder vertraging geschreven maar dat doe ik liever niet nog eens. Daarna lekker een halfjaar thuisgebleven met zoon (ook met het oog op wennen en het mogelijk krijgen van een huilbaby/opstartproblemen/etc.) en nu doe ik stage. Dat gaat top. Ik doe 4 dagen ipv 5 dus doe er ietsje langer over dan kinderloze ‘collega’s’ maar iedereen vindt het leuk dat ik moeder ben en heb er geen last van. Mijn zoontje is inmiddels bijna 11 maanden en slaapt nog steeds niet door en da’s heus wel eens vermoeiend, maar net zo vermoeiend als met een baan. En ja af en toe moet ik een essay schrijven of een tentamen maken, dat bereid ik allemaal voor als zoon in bed ligt ‘s avonds of tijdens rustige uurtjes op stage. En ik heb nog lekker veel vakantie dus heb veel meer tijd dan de meeste vrouwen met een fulltime ‘baan’ (ik doe 4x9).

De tweede hopen we zo te plannen dat die vlak na mijn afstuderen komt.

Oh en ik ben 28, getrouwd op HV en heb geen koophuis, maar mijn man en ik hebben geregeld dat we voor elkaar zorgen als een van ons komt te overlijden. Als hem iets overkomt kan ik gewoon mijn studie afronden zonder gevolgen voor mij en zoon.

Ik weet niet of ik het je wel of niet zou adviseren. Mij bevalt het uitstekend en uiteindelijk zal ik als het zo doorgaat met een maand of 8-9 vertraging afstuderen. Mja 7 daarvan was ik met verlof, dus is dat dan echt vertraging?

En anderen hebben weer heel andere ervaringen. ‘t Is wel een gokje, dat moet je durven.