Nasleep van relatie met narcist.. Ervaringen? Nieuw!

Hallo,



Ik hoop dat ik via deze weg ervaringen kan delen over het hoe weer verder gaan na een relatie met een narcist.

Mijn verhaal in het kort:

Ik heb bijna een jaar lang een aan/uit relatie gehad met mijn ex waarvan ik dus denk dat hij een narcistische persoonlijkheid heeft.

Inmiddels heb ik wel het gevoel echt klaar met hem te zijn, maar toch merk ik dat ik er nog elke dag mee bezig ben. Het lijkt wel alsof hij een bepaalde macht over me heeft, waar ik niet onderuit kan. En ik snap dat niet van mezelf! Ik zie mezelf toch wel als een redelijk intelligente, verstandige vrouw, maar in zijn buurt verandert dat volkomen. Ik heb het gevoel dat ik stilsta nu, ik kom zo niet verder en vergooi mijn tijd.

Mijn vrienden wil ik hier ook niet meer mee lastig vallen, want die horen me al een jaar lang klagen, en zien me net zo hard weer terugrennen wanneer het hem uitkomt.

Hij heeft me zo ontzettend veel pijn gedaan en mijn zelfbeeld in gruzelementen geslagen...

Zijn er hier vrouwen die hier ervaring mee hebben? En hoe zijn jullie losgekomen? Wie kan me helpen de knop om te zetten?

Alvast heel erg bedankt!

Hoppetee

.

Vanmorgen kreeg ik een telefoontje van mijn (bija ex-)man, omdat hij wat spullen wilde komen halen. Ik voelde me daardoor een beetje overvallen en voelde nee. Bovendien had ik een afspraak bij de Iriszorg en niet zo veel tijd. Dus ik zei dat ik de tijd niet had. Ik besefte meteen waarom ik afwees. Ik wil hem niet hier in huis, want hier is zijn persoon nog helemaal verbonden met zijn daden, omdat die hier gebeurden. Dat wil ik dus niet meer toelaten in mijn leven Ik wil hem niet meer in mijn privé-bestaan.

Even later heb ik hem terug gebeld met de mededeling dat ik het zou komen brengen, en we hebben een plek afgesproken. Hierdoor kreeg ik de kans om hem op neutraal gebied te ontmoeten, hetgeen me de kans gaf om te proberen of ik hem dan los kon leren zien van wat hier gebeurd is.

Natuurlijk was ik er wel bang voor. Ik heb hem echter de spullen gegeven en gevraagd of hij tijd had voor een kop koffie. Hij zei eerst nee, had het zo druk. Ik zei dat is onzin, want je wou met de bus naar mij toe komen, moest dan ook met de bus terug en die tijd heb ik je bespaard. Ik heb een half uur voor ik naar een afspraak moet en vind dat we wel even over dingen moeten praten. Toen zijn we samen naar een Mc-Donald in de buurt gegaan. (mijn keus, heel neutraal en heel open).

We hebben inderdaad over de kinderen gepraat, hoe het gaat en over het huis dat hij wil. Een paar dingen over de kinderen moest hij gewoon weten, zoals inschrijving voor vervolg-opleiding en een paar praktische dingen die we samen moeten beslissen, reparatie woning en belasting-aangifte.

We waren het niet overal over eens, over de kinderen gelukkig wel. Over de rest heb ik gezegd, jij beslist maar hoe je zelf wil, ik doe de dingen die voor mij nodig zijn en de rest is je eigen beslissing, waarbij ook de gevolgen voor jezelf zijn.

Eigenlijk ging het dus redelijk goed. Ik ben ook heel blij dat ik neutraal terrein had gekozen. Maar vooral, dat ik afgelopen week het standpunt had ingenomen om zijn daden en zijn persoon te scheiden. Daardoor ben ik niet boos geworden, heb niet gereageerd op triggers, heb hem zijn eigen verantwoordelijkheden gelaten en heb hem ook heel rustig verteld dat de kinderen ook wel emotionele schade hebben opgelopen en daar begeleiding voor krijgen. Dat ze hem daardoor voorlopig nog niet willen en durven ontmoeten en dat ik wens dat hij daar rekening mee houdt.

Ik vind het alleen teleurstellend dat hij zich volgens eigen zeggen zo heerlijk relaxed voelt en zijn toekomst zonnig tegemoet zie. Hij heeft zelfs een vriend gevonden die hem zal helpen met technische dingen in zijn toekomstige huis. Niet dat ik hem dat niet gun, maar het steek wel dat dat niet eerder kon. Dat heb ik ook zo gezegd en verder is het zijn zaak.

Ik ben door dit gesprek niet emotioneel gebroken en het heeft mij niet veel energie gekost. Ik kan nu op een bijna zakelijk manier dingen tegen hem zeggen en de deur daarna achter me dichttrekken. Ik vond het alleen maar goed zo. Maar mijn besluit om hem niet meer in mijn privé-leven binnen te laten staat helemaal vast. Toen hij aankondigde hier te willen komen, stond ik te shaken, maar ik kwam snel bij positieven en heb mijn eigen strategie bepaald.

Dat voelt best goed. Ik neem mijn eigen regie weer op, en hij speelt in een héél ander stuk.

De afspraak bij de Iriszorg is eigenlijk ook aardig verlopen. Natuurlijk komt er bij zo'n gesprek het verleden te sprake en daardoor ook wel de waterlanders, maar uiteindelijk is het best goed gegaan. Het was voor mij de laatste afspraak daar, ik snij ook dat lijntje door. De therapeute begreep dat helemaal en was het er volledig mee eens. Ze vond ook dat ik wel op de goede weg was. Ik heb ook over het forum een beetje verteld, over de steun, en de prikkeling om over jezelf en je situatie na te denken. Ze vond dat ook erg goed, misschien dat ze me ooit wel eens zou vragen om mensen te introduceren, dat hoor ik dan wel. Ze vond namelijk dat ik op een hele positieve manier bezig was en zou dat graag aan anderen over willen brengen. Afhankelijk wat die "anderen" ermee willen, zal ze me bellen. Maar dan in vanuit een andere positie als nu. Dus, weer een stukje los.

Twwe stappen in één dag. Gaat toch goed? Voelt ook goed!

Eindelijk, je klinkt erg goed!

Eindelijk, wat knap dat je er zo mee omgegaan bent, het klinkt erg goed!



Neem me niet kwalijk dat ik niet even uitgebreid op jullie verhalen reageer. Ik lees ze wel, maar merk dat ik soms niet weet wat ik erop kan zeggen en misschien ook (nog) teveel met mijn eigen verhaal bezig ben.



Ik heb net twee uur met mijn ex aan de telefoon gezeten. Ik had al het vermoeden dat hij me belde onder een prive-nummer de afgelopen paar dagen en had dus ook bewust niet opgenomen. Maar nu had hij op m'n voice-mail ingesproken en belde een paar minuten later weer... dus toen heb ik toch maar opgenomen. Deels uit nieuwsgierigheid, deels omdat ik toch ook wel wilde weten hoe het met hem ging.



Hij wilde me toch graag even 'horen', hij miste me. Hij zou graag willen dat we elkaar door deze periode heen kunnen helpen en elkaar wat kunnen steunen door juist wel contact te hebben af en toe. Maar dat kan ik niet, heb ik gezegd.

Hij klinkt zo lief, zo redelijk, zo begripvol, zo vertrouwd. We begrijpen elkaar ook veel te goed op dit moment. Ik heb hem uitgelegd dat we elkaar los moeten laten om beiden onze energie volledig te richten op ons eigen leven. Ergens diep binnenin heb ik nog steeds het gevoel dat we gewoon vreselijk goed bij elkaar passen, dat we echt maatjes zijn van elkaar, dat het 'meant to be' is... hoe zwijmelig dat ook klinkt, maar zo voelt het echt en als we elkaar spreken dan lijkt het erop alsof we elkaar zo vreselijk goed kennen. Beter dan een ander ons ooit gekend heeft. We voelen beiden wel aan dat het ook goed is dat we even alleen zijn en dat we in een relatie misschien niet altijd het beste in elkaar boven haalden.

Ik heb hem eerlijk gezegd (wilde eerst niet toegeven en me sterk houden) dat ik het idee heb dat we echt bij elkaar horen, maar dat er vreselijk veel shit in de weg zit wat ons beperkt om echt op een gezonde manier bij elkaar te zijn. En dat ik daarom wil dat we eerst onze eigen shit opruimen en als het zo moet zijn (ja, geloof toch wel in een soort van lotsbestemming misschien), dan komen we elkaar wel weer tegen en dan blijkt wel of we er klaar voor zijn en of er dan nog wat leeft van onze liefde. Maar daar zullen eerst wel een aantal jaren overheen moeten gaan. Die gedachte biedt ons beiden troost en ik heb het gesprek afgesloten met de afspraak dat we elkaar over 4 weken weer spreken. Hij wil het liefst vaker contact, maar vanuit zijn positie begrijp ik dat ook wel. Hij is nagenoeg alleen, heeft maar 1 vriend, geen werk op dit moment.



Ik voel me heel dubbel hierover. Ergens merk ik dat ik op zoek ben naar 'bewijs' dat hij echt van me houdt, voor me wil gaan en misschien toch kan veranderen (oude valkuil??) Zo van: als hij over een x aantal jaar weer naar me toe komt en zijn leven is op orde en hij wil dan ook nog/weer met me gaan, da is de liefde echt. Maar zo heb ik steeds gedacht bij hem. Hij moest altijd aan me bewijzen dat hij echt van me hield.

Drie jaar geleden was het uit tussen ons en had hij een aantal weken een ander. Toen ging het daarmee weer uit op het moment dat ik weer met hem afsprak. Hij raakte toen erg in verwarring of hij nou met me verder wilde of niet. Die twijfel van hem zag ik als een gebrek aan liefde voor mij... anders zou hij immers niet twijfelen.



Ik twijfel echt aan of hij wel zo erg is/was als ik soms in mijn hoofd heb. Of hij wel echt zo narcistisch is ook. Want hij zegt dat hij altijd erg in me geinteresseerd is en wil weten hoe het met me gaat, wat ik doe etc. Ook het feit dat hij me toch wel echt begrijpt en mijn keuze om geen contact te hebben wel kan respecteren, doet mij twijfelen aan zijn 'slechtheid'. Maar dat maakt het dus ook weer zo moeilijk om bij mijn beslissing te blijven.



Het had trouwens niet veel gescheeld of we hadden vanavond weer bij elkaar in bed gelegen. De verleiding en de aantrekkingskracht was groot (en dan ging het alleen nog maar over de telefoon, kun je nagaan). Ik heb voet bij stuk gehouden, alhoewel ik nog steeds graag in de auto zou springen en naar hem toe zou gaan.

Het zal allemaal wel onderdeel van de verslaving zijn. Ik voel me nu ook redelijk goed. Net aslof ik mijn 'shot' weer heb gehad Maar ik ben ook nu alweer bang voor de leegte die ik waarschijnlijk straks ga voelen.



Het liefst zou ik gevoelsmatig op zijn voorstel om nu als vrienden verder te gaan in willen gaan, maar ik ben zo bang voor de pijn die ik dan alsnog ga voelen als hij straks een ander heeft na een aantal weken/maanden... Vrienden zijn kan ik pas als ik hem heb losgelaten. Maar de verleiding is wel groot om elkaar door deze periode heen te helpen en het kan misschien ook wel goed werken. Maarja, volgens mij kom je dus ook niet echt los van elkaar op die manier.



Ik merk bij jullie dat bij jullie de woede en de teleurstelling helpt om de afstand te krijgen. Is er dan totaal geen verlangen meer naar elkaar geweest?

Dat vind ik nu zo moeilijk om mee om te gaan. Ik ben niet boos op hem. Ik begrijp hem zelfs veel te goed en hij mij. Dus waarom nu al die drama en ellende?

Ach Valesca, wat zwaar voor je. Hoe tegenstrijdig die gevoelens. Ten opzichte van jou heb ik misschien wel het 'geluk' gwhad, dat het zoveel jaren geduurd heeft hier (35) en de problemen meer dan 20 daarvan hebben bestreken. Zolang heb ik dus ook over gedaan om definiteif bij hem weg te komen. Hoe vaak ik het al niet wou, jaren geleden. Ik heb die afbraak van gevoelens dus alvoor een groot deel tíjdens ons huwelijk meegemaakt. En de aantrekkkingskracht is er toáál niet meer, maar wij hadden hier dan ook welmet zeer heftige gebeurtenissen te maken, niet alleen naar mij, maar ook naar de kinderen. En dan knapt er heel veel. Dat is niet meer te repareren.

Ik hoop dat je er uit komt, wat je bestemming zal zijn, hoe je dat zelf wilt. Want daar ligt de kern. Waar zul je uiteindelijk gelukkig mee zijn?...?....?

quote:eindelijk schreef op 19 februari 2009 @ 22:36:

Ach Valesca, wat zwaar voor je. Hoe tegenstrijdig die gevoelens. Ten opzichte van jou heb ik misschien wel het 'geluk' gwhad, dat het zoveel jaren geduurd heeft hier (35) en de problemen meer dan 20 daarvan hebben bestreken. Zolang heb ik dus ook over gedaan om definiteif bij hem weg te komen. Hoe vaak ik het al niet wou, jaren geleden. Ik heb die afbraak van gevoelens dus alvoor een groot deel tíjdens ons huwelijk meegemaakt. En de aantrekkkingskracht is er toáál niet meer, maar wij hadden hier dan ook welmet zeer heftige gebeurtenissen te maken, niet alleen naar mij, maar ook naar de kinderen. En dan knapt er heel veel. Dat is niet meer te repareren.

Ik hoop dat je er uit komt, wat je bestemming zal zijn, hoe je dat zelf wilt. Want daar ligt de kern. Waar zul je uiteindelijk gelukkig mee zijn?...?....?



Eindelijk, dat maakt het ook heel erg duidelijk. Er is zoveel mis gegaan tussen jullie en daarbij zijn ook nog kinderen in het spel. Dat maakt het allemaal op een gegeven moment heel helder denk ik. Al helemaal als de aantrekkingskracht dan ook nog eens totaal verdwijnt.



In mijn geval is het het een andere keuze heb ik het idee. Ik heb echt een rationele beslissing genomen, maar gevoelsmatig heb ik altijd samen willen blijven. Ik wéét ook niet waar ik nu uiteindelijk gelukkig van ga worden. Puur rationeel gezien is het gewoon erg moeilijk met hem, alleen al door die ziekte. Ik wil mezelf nu de kans geven om te zien of ik met andere mannen gelukkig zou kunnen zijn/worden. Of het daarmee 'makkelijker' gaat. Of ik mezelf echt 'iets beters' kan gunnen. Maar tegelijkertijd ben ik zo bang dat ik de man van mijn leven (misschien niet de makkelijkste dan) laat lopen en nooit meer iemand vind die zo goed bij me past. Mar misschien is dat wel allemaal een illusie en hou ik mezelf nu enorm voor de gek. Ik weet het echt niet.

Ik snap je gevoel maar al te goed Vales. Ook ik heb zeker in het begin een gevoel van verlangen gehad en twijfel. Als er wat ruimte onstaat en de nare dingen naar de achtergrond verdwijnen komt er vanzelf ruimte voor de mooie dingen die er ook zijn geweest. Ik heb echt gedacht, gevoeld dat wij zielemaatjes waren. Dat ik die diepe zieleliefde met geen enkel ander mens zou kunnen delen... En daarom begrijp ik ook wat eindelijk vertelt. Je houdt van iemand om wie hij IS, niet om wat hij DOET. Narcisten zijn zieke mensen. Die in hun eigen beleving en kaders geloven. In hun eigen goedheid... Ze zien niet dat de ravage om hen heen grotendeels van henzelf afkomstig is. De vinger wijst altijd naar een ander. Jouw ex is manisch depressief. Ik heb de indruk dat hij weldegelijk inlevingsvermogen heeft. En dat maakt het dubbel zo lastig.



Als liefde echt ment to be is, komt dat ook.... Je bent sterk geweest door voet bij stuk te houden. Niemand kan jou vertellen wat je moet doen of laten. Uit eigen ervaring weet ik dat de fase waarin je nu zit met de tijd, ja echt, tijd doet veel.... over gaat.



De zin is hier een aantal keren voorbij gekomen, hij is waar:

Soms moet je afscheid nemen van een ander om te voorkomen dat ja afscheid moet nemen van jezelf.



Elkaar erdoorheen helpen? Klinkt heeeeeeeeeeel aanlokkelijk en is een teken dat jullie willen vasthouden.... Of het verstandig is? Mijn gevoel zegt van niet. Die therapie waar je je voor hebt aangemeld lijkt me veel beter voor je.



Sterkte lieverd, valt allemaal niet mee. En uit eigen ervaring weet ik ook dat woede nieuwe woede opwekt, ik heb er nog steeds moeite mee om er goed mee om te gaan. Net als bij eindellijk werkt het voor mij ook beter om zijn 'zijn' los te zien van zijn gedrag en daden. Ik mag van hem houden, zelfs nu nog. En ik mag boos zijn om wat hij mij heeft aangedaan, ook op mijzelf, wat ik heb toegelaten! En ik mag in liefde loslaten, uiteindelijk... En dat gaat steeds beter.

quote:LilacTree schreef op 20 februari 2009 @ 12:29:

Ik snap je gevoel maar al te goed Vales. Ook ik heb zeker in het begin een gevoel van verlangen gehad en twijfel. Als er wat ruimte onstaat en de nare dingen naar de achtergrond verdwijnen komt er vanzelf ruimte voor de mooie dingen die er ook zijn geweest. Ik heb echt gedacht, gevoeld dat wij zielemaatjes waren. Dat ik die diepe zieleliefde met geen enkel ander mens zou kunnen delen...

En daarom begrijp ik ook wat eindelijk vertelt. Je houdt van iemand om wie hij IS, niet om wat hij DOET. Narcisten zijn zieke mensen. Die in hun eigen beleving en kaders geloven. In hun eigen goedheid... Ze zien niet dat de ravage om hen heen grotendeels van henzelf afkomstig is. De vinger wijst altijd naar een ander. Jouw ex is manisch depressief. Ik heb de indruk dat hij weldegelijk inlevingsvermogen heeft. En dat maakt het dubbel zo lastig.

Ja, het lijkt er in ieder geval wel op dat hij inlevingsvermogen heeft. Zijn broer ziet dat echter anders, die vindt dat hij echt een gebrek heeft aan empathie en inlevingsvermogen. Het is denk ik wel zo dat zijn empathie zich beperkt tot in de mate waarin hij die gevoelens kent en ook heeft meegemaakt, maar goed, dat geldt misschien wel voor iedereen of niet? Maar ook mijn vriend zijn vinger wijst vaak naar de ander. Uit zijn verhaal gister kon ik opmaken dat hij nog steeds vindt dat hij alles onder controle had, hij noemt het geen manie en hij wilde zelf een andere baan en spreekt niet over zijn ontslag naar mij (hij is ontslagen omdat hij niet met een huisarts wilde praten op aandringen van zijn werkgever)



Als liefde echt ment to be is, komt dat ook.... Je bent sterk geweest door voet bij stuk te houden. Niemand kan jou vertellen wat je moet doen of laten. Uit eigen ervaring weet ik dat de fase waarin je nu zit met de tijd, ja echt, tijd doet veel.... over gaat.



Hoe lang heeft dit proces bij jou geduurd? En hoe kijk je nu op je relatie met hem terug? Voel je nog wel eens die verbondenheid of is dat helemaal weg?





De zin is hier een aantal keren voorbij gekomen, hij is waar:

Soms moet je afscheid nemen van een ander om te voorkomen dat ja afscheid moet nemen van jezelf.



Elkaar erdoorheen helpen? Klinkt heeeeeeeeeeel aanlokkelijk en is een teken dat jullie willen vasthouden.... Of het verstandig is? Mijn gevoel zegt van niet. Die therapie waar je je voor hebt aangemeld lijkt me veel beter voor je.



Dat denk ik ook. Ik kan niet wachten, maar het duurt nog zeker drie weken (wachtlijst)



Sterkte lieverd, valt allemaal niet mee. En uit eigen ervaring weet ik ook dat woede nieuwe woede opwekt, ik heb er nog steeds moeite mee om er goed mee om te gaan. Net als bij eindellijk werkt het voor mij ook beter om zijn 'zijn' los te zien van zijn gedrag en daden. Ik mag van hem houden, zelfs nu nog. En ik mag boos zijn om wat hij mij heeft aangedaan, ook op mijzelf, wat ik heb toegelaten! En ik mag in liefde loslaten, uiteindelijk... En dat gaat steeds beter.



Dank je. Woede voel ik nog steeds niet echt. Wel teleurstelling en boosheid op mezelf dat het maar niet lukt. Dat het me zoveel pijn doet elke keer en dat ik zo m'n best doe, maar dat het met de beste bedoeling toch steeds weer kapot gaat. Het voelt wel als falen en zelfs als een bevestiging dat ik blijkbaar niet genoeg waard ben om een goede relatie mee op te bouwen. Ergens diep binnenin me overheerst de gedachte dat niemand echt van houdt en niemand ook echt van me kan houden. En onbewust zoek ik blijkbaar steeds weer situaties op die die gedachte bevestigen. Ook in de relatie met mijn ex wilde ik er maar niet aan dat hij echt van hield en dat dreef hem tot wanhoop (wat ik heel goed kan begrijpen). Het was nooit goed genoeg, want ik gelóófde er gewoon niet in dat hij echt van me hield.

Ik moet dus echt gaan leren om mezelf die bevestiging te geven. Ik dacht er een stuk dichterbij te zijn gekomen en te zijn gegroeid, maar de leegte die dit gevoel binnenin me opwekt lijkt nu des te groter. Het is een soort bodemloos gat waar je eindeloos veel liefde in kunt gooien, maar het vult toch niet. En ik weet ook even niet meer hoe ik dit gat kan helen.

Ik heb vandaag zo'n dag dat ik om het half uur in huilen uitbarst. Het telefoongesprek van gister was goed en gaf me even wel een goed gevoel, maar nu is het des te pijnlijker. Pijnlijk omdat het me misschien zo wijst op mijn eigen pijn, die ook hij niet kan wegnemen, die echt van mezelf is en waar ik aan moet gaan werken, omdat ik anders nooit een gezonde relatie met wie dan ook kan aangaan.



Hoe is het bij jou nu? Ben je veel gegroeid naar je idee, sinds je uit elkaar bent?

Lieve Vales, ja ik merk dat ik groei. En groeien en veranderen gaat nou eenmaal zelden zonder tranen. Laat maar gaan die waterlanders. Ik ben sinds eind oktober weg bij hem. Pas sinds een paar weken heb ik het gevoel dat mijn gedachten niet meer 24 uur om hem draaien. Het gevoel van diepe verbondenheid is nagenoeg weg. Dat heeft meerdere oorzaken. Zo heb ik contact met zijn exvrouw en ben door haar een stuk wijzer geworden over de leugens en ook het vreemdgaan van hem. Mijn beeld van hem blijkt op een totale illusie te zijn gebaseerd. Of ik ooit zal stoppen met houden van? Nee, dat denk ik niet. Zijn kern is mooi, daar ben ik nog altijd van overtuigd. Hij is ziek en weet niet beter. Het is zijn ego waar ik zo heel veel problemen mee heb.



Hoe meer ik afstand neem, hoe kleiner ik hem maak door geen aandacht aan hem of zijn mail of wat dan ook te schenken, hoe beter het gaat. Toen mijn therapeute me daarop attent maakte, dat ik er zelf bovenop zat en hem daardoor groot maakte in mijn leven keek ik haar sprakeloos aan. Zo simpel! Er viel direct een last van me af. Sindsdien gaat het ook steeds makkelijker om mijn zinnen te verzetten. Heb al twee weken geen traan meer om hem gelaten. En dat is heeeeeeeel goed vind ik.



Hij maakt mij zwart, liegt en wijst met zijn vinger alle kanten op... en je weet wat er gebeurt als je wijst? dan wijzen er drie vingers jouw kant op! Hij graaft zijn eigen graf. En dat gun ik niemand, zelfs hem niet.



Kortom, de illusie maakt langzaam maar zeker plaats voor een realistischer beeld. Dat gaat niet van de een op de andere dag. Het is of je steeds weer een gordijntje openschuift en je een nog helderder beeld krijgt.



Ik denk dat je net als de meeste vrouwen hier ook geen reeel beeld hebt van jezelf. Je bent namelijk waardevol en mooi en waard om van gehouden te worden. En idd dat is iets wat je in eerste instantie zelf moet leren doen.... Dat is stap 1! Jezelf accepteren en van jezelf leren houden. Is niet makkelijk, zeker als je je hele leven situaties hebt gekend waarin de boodschap is geweest: je doet er niet toe! Eerder was je je niet bewust van het feit dat wat je over jezelf vond en voelde een overtuiging was die de ervaring voortbracht, Dus: mensen aantrok die je bevestigden in jouw idee over jezelf!



Geef jezelf een paar maanden. Neem afstand, ik weet zeker dat je dan al heel anders in het leven staat. Het is zuur, doet zeer en voelt donker en verlaten nu. Toch komt er weer licht, echt...



Houd vol!

Dankje, Lieve Lilactree! Je bericht doet me goed. Ik ben heel blij voor je dat het met jou nu zo goed gaat, want dat geeft mij ook weer hoop voor de toekomst. Het KAN dus... ookal kan ik het me nu nog niet voorstellen (of wil ik dat niet).

Ik was misschien al een eind op weg. Tot gister, voor hij belde, voelde ik me eigenlijk vrij goed. Het gemis was er wel, maar ik merkte bijvoorbeeld dat ik al niet meer elke ochtend wakker werd met hem in mijn hoofd. Ik had letterlijk weer energie om aan andere dingen te denken en ermee bezig te zijn.



Jezelf accepteren en van jezelf houden is echt een hele moeilijke voor me. Ik weet ook helemaal niet wat dat inhoudt. Hoe kan ik iets leren wat ik nog nooit in mijn leven echt gevoeld heb? Hoe kan ik mezelf geven wat ik helemaal niet ken en waar ik nauwelijks ervaring mee heb?

Daar ben ik nu al een jaar voor in groepstherapie.... en het gaat langzaam, héél langzaam, maar beetje bij beetje vallen de puzzelstukjes op hun plaats en begrijp ik mezelf een beetje. Ik denk soms dat het hele proces van houden van jezelf etc een ordinair herprogrammeren betekent van je eigen 'harde schijf'. Dat zinnetje wat er ergens lang geleden is in geramd en nu zoveel schade aanricht, moet gewist worden en vervangen door iets anders. En dat herprogrammeren is soms niets meer dan voor jezelf de zinnetjes herhalen die je erin wilt hebben: 'Ik ben de moeite waard'.



Ik wil mezelf heel graag een aantal maanden geven. Tot nu toe heb ik me sterk weten te houden en kan ik mijn ex nog op een (veilige) afstand van me houden. Ik vind ook dat ik geen andere keus meer heb. Mijn omgeving heeft me al meermalen zien zwichten en dat is al reden genoeg om nu door te zetten... als een vorm van bewijs naar hen en naar mijzelf. Dat ik mezelf de kans gun om te zien of het ook anders kan. Dat moet ik echt geprobeerd hebben alvorens ik weer terug zou gaan naar mijn ex (als ik dat uberhaupt nog doe).



Ik ga echt mijn best doen en het helpt me echt enorm om hier te schrijven en reacties van jullie te krijgen. De ervaringen die je hier kunt delen met elkaar zijn echt heel waardevol.



Lilac, heb je je leven weer een beetje kunnen opbouwen inmiddels? En zie je je kinderen weer?

Misschien had je het al ergens verteld, maar ik heb misschien het een en ander over het hoofd gelezen.

Ben blij te lezen dat je iets aan onze berichten en steun hebt.



Ik heb een leuke baan voor een paar dagen per week en mijn contract is vooropig verlengd en daar ben ik erg blij mee. Die regelmaat en afleiding doen me goed. Ik heb het daar super naar mijn zin.



Helaas heb ik nog geen zicht op een huis. Sta bij veel woningbouwverenigingen ingeschreven, reageer me suf, maar het is overal hetzelfde. Gelukkig dat ik hier bij mijn moeder terecht kan. Ik snak wel steeds meer naar een plek voor mijzelf. Het is wat schikken en inslikken af en toe. We redden het wel.



Met mijn kinderen heb ik een omgangsregeling. Met hun vader, mijn exman heb ik slecht tot geen contact. Mijn exvriend heeft daar een grote rol in gespeeld. Helaas. En aangezien mijn exman autistisch is (ik zoek ze ook wel uit he?) is dit heel moeilijk te doorbreken. Zeg maar NIET!



Gelukkig houden mijn kinderen van me en kan ik goed met ze praten. Over een paar jaar zijn ze ook op zichzelf. Ik kan er niets meer aan veranderen. We zijn aangeland waar we zijn en moeten vooruitkijken. Naar wat we nog wel hebben en vandaaruit bouwen. Lange weg, maar geen onmogelijke missie!



Ik ben blij te lezen dat je jezelf antwoord geeft. Je hebt gemerkt dat je je beter voelde naarmate de tijd verstreek. En dat het nu veel minder gaat nu je hem gesproken hebt. Je weet dat als je achter je beslissing staat (en volgens mij sta je dat verstandelijk ook) je het gevoel alleen maar meekrijgt als je afstand en dus geen enkel contact hebt. Niet makkelijk, ik weet het. Helaas toch de enige optie in mijn optiek. Luister goed naar dat stemmetje in jezelf, ver in je achterhoofd.... je weet wel wat goed is voor jou en wanneer. Dat kan niemand anders voor jou bepalen. En je mag trots zijn op elk stukje overwinning. Is ook een vorm van houden van jezelf!



Ik merk zelf dat het soms twee stappen vooruit is en weer één achteruit. Na mijn laatste dip (en dat gaat heeeeeeeeeel diep bij mij) bleek ik veel opgeruimder te zijn en had ik het gevoel twee stappen verder te zijn. Ik ga dus vooruit en ben nu ook niet meer zo bang voor een terugval. Je zult ze ws ook nog krijgen. Weet dat je dan niet alleen staat.



Je hebt gelijk als je zegt dat het lijkt of je je harde schijf moet herprogrammeren. Ik heb ook vaak geroepen: kan iemand op mijn 'reset-knop' drukken? Onderneem dingen waar je energie van krijgt, ookal heb je niet altijd zin. En wees niet altijd te streng voor jezelf. Je hebt verdriet en dat mag je uiten. Als je alleen maar afleiding zoekt, dan onderdruk je het verwerkingsproces.



Mij heeft het in het begin ook geholpen om brieven aan hem te schrijven. Nooit gestuurd natuurlijk, is meer een document voor mijzelf. Gedichten schrijven helpt ook. Misschien heb jij een andere uitlaatklep om het letterlijk van je af te zetten?



Heus, je zult zien... elke dag is er weer één. Je komt er!

Ja, ben ik nog ff....



Weet je wat ik me gisteren bedacht? Zooooooooo simpel.... Als we het hebben over het verschil tussen wie je 'bent' en wat je 'doet'... dat geldt natuurlijk niet alleen voor die knurften van een expartners van ons.... Dat geldt ook voor ONS!



Ik heb zo ontzettend veel last (gehad) van schuldgevoelens naar oa mijn kinderen toe. Ik had zoveel moeite om mijzelf nog een beetje aardig te vinden, laat staan een beetje van mijzelf te houden...... Zeggen we niet vaak tegen elkaar: je bent het waard? Ik geloofde er onbewust geen barst van dat ik het waard was beter te krijgen...



En ineens drong het door: Ik mag mijn daden los zien van mijn 'Zijn'. Ik mag van mijzelf houden en mijzelf leuk vinden en daarnaast mijn daden kritisch bekijken en daar verandering in brengen. Sterker: ik dank dat dit de enige manier is om uiteindelijk een gezond evenwicht (terug) te krijgen in mijzelf. Mijn exvriend, die had zijn mond vol over zelfreflectie... maar weet het niet op zichzelf toe te passen... Ik gelukkig wel!



Wou het gewoon ff delen met jullie... iets weten en iets vertellen wil nog niet automatisch betekenen dat je het toe weet te passen of dat het werkelijk is doorgedrongen....

Hoi Lilac (en anderen)!



Kan me voorstellen dat je inmiddels wel weer eens een keer een plek voor jezelf zou willen. Het is zeker niet makkelijk om aan een huis te komen, ik weet er alles van helaas.



Dank voor je ondersteunende woorden! Ik had ze eerder al gelezen, maar was niet echt in de gelegenheid om toen te reageren. Ik voel me inmiddels weer wat beter. Vandaag (bijna een week na zijn telefoontje) voel ik me pas weer echt een stuk beter. Dat komt denk ik ook doordat ik gister viavia te horen kreeg dat ex het te bont had gemaakt in een kroeg. Dat sort nieuws is zeer welkom voor mij op dit moment, hoe cynisch het ook mag klinken. Het is voor mij alleen maar een herinnering waarom ik ook alweer bij hem weg ben gegaan. Ik vind dat dan zo kinderachtig dat ik er makkelijker afstand van kan nemen. Nu dat gevoel vast zien te houden!



Ik schrijf nu vrij veel, meestal in de vorm van e-mails en berichten hier op het forum. Dat helpt wel. Misschien dat ik ernaast nog een soort dagboekje wil bijhouden.



Goed dat je met je kinderen kunt praten en dat het contact er is (ondanks de ex-man).

Valasca C:



Ik heb hier al eens vaker geschreven, maar lees momenteel

mee.

Ook ik heb een relatie gehad met een N van 8 jaren,



Heb er zelf een punt achter gezet omdat het gewoon niet meer

ging.

Ik zit nu zelf in een moeilijke periode, ook op ander gebied.

Steun op dat gebied heb iknooit van hem gehad.

Maar hoe toevallig ikkreeg inderdaad ook te horen via

telefoon dat ex tekeer was gegaan in de kroeg en eruit is gezet.

Ook bij mij werkt dat soort dingen om te horen als muziek in

mijn oren. ook ikvindtdat gewoon kinderachtig, en natuurlijk was

het weer niet zijn schuld.

Maar hoe toevallig het was bij mijn ex ook een week geleden.



Het zal toch niet om dezelfde persoon gaan?????

Ikbeny,



Kan het me moeilijk voorstellen dat het om dezelfde persoon zou gaan, maar als je zekerheid wilt: in welke plaats gebeurde dat met jouw ex?

nee zal ook wel niet maar was in Gouda, maar vondt het zo toevallig

Ok, nou gelukkig maar! Zou wat zijn als het dezelfde bleek te zijn



Hoe lang is het al uit bij jou en hoe gaat het nu met je?

Weer een paar dagen met hoofdpijn op bed gelegen. Dit keer kon ik mijzelf niet uit bed slepen om naar mijn werk te gaan. Elke week heb ik wel een aantal dagen hoofdpijn.



Gistermiddag had ik al een afspraak staan bij een shiatsutherapeute. Ben ernaar toe gegaan. Ze heeft me flink gemasseerd en de blokkade in mijn nek weg kunnen halen. Ze zei dat we er nog een flinke kluif aan krijgen.



Hoofdpijn in elk geval weg nu en ik voel me lekker leeg en ontspannen in mijn hoofd.



Herkennen jullie dat? Na maanden/jaren van stress en spanning dat het vast gaat zitten in je lijf? Hoe gaan jullie dat te lijf?

Hoi Lilac,



Ja, ik herken het wel een beetje. Ik heb af en toe migraine, maar sinds ik gestopt ben met de pil is het al een stuk minder geworden gelukkig. Maar nog moet ik oppassen met verkramping van mijn schouders en rug. Wat bij mij heel goed helpt is yoga. Dat is echt heerlijk ontspannend en nog goed voor je lijf en je spieren ook. Kan het je echt aanraden.

Wat ik probeer als ik echt gestresst ben van werk of wat dan ook, is elke dag heel bewust een moment stil gaan zitten, letten op mijn ademhaling (zit vaak te hoog als je stress hebt) en dan proberen te ontspannen. Gewoon een hete douche of een lekker bad wil ook wel eens helpen.

Hallo,

Ik breek hier even in, heb niet alles teruggelezen.

5 jaar geleden schreef ik mee op een topic, Help mijn man is jaloers, ik kan er niet meer tegen en ik wil weg.

Dat is gelukt, ik kom er alleen nooit meer vanaf, we hebben 2 kinderen. Twee kinderen die elk weekend als ze bij pa zijn geweest meer dan een week nodig hebben om weer kind te worden. Bij papa is elk gedrag een bewijs dat hun moeder het niet goed doet en dat zegt hij ook.

De kinderen die zich van papa moeten schamen voor hun moeder omdat die geen 40 uur werkt, en de kinderen geen duren kleren geeft dus slecht is.

Zoonlief die een heel stoer vest aanheeft wordt door pa uitgelachen omdat er roze inzit, dus je moeder wil een homo van je maken. Dochter die uitgelachen wordt en onzeker gemaakt en waartegen gezegd wordt dat ze net zo gestoord als haar moeder gaat worden........

Kan ik wel van die man af zijn, met wie ik 12 jaar lang dacht gelukkig te zijn, maar de beledigingen, het kwetsende, de eeuwige oordelen over iedereen die anders is dan hij, dus slecht, dom, achterlijk, homo, hufter, teringlijer, etc en de bekrompen gedachten gaan nu op het bordje van mijn kinderen en ik ben onderdeel van een van de foute mensen, net als zijn andere ex, die deugde ook niet.

Ook mijn ouders, broer, vrienden, allemaal debielen, domme boeren, mensen die menen het beter te weten, wordt over gesproken waar mijn kinderen bij zijn. Kinderen die uit loyaliteit in een vreselijk conflict worden gebracht, die zich tegen mij afzetten (normaal, doen alle kinderen), alleen hoor ik maar al te vaak hun vader praten en een gekwetste blik in de ogen van de kids, zelf vinden ze eigenlijk niet maar papa is zo overtuigend. (ik ben er ook jaren ingestonken).

Het doet zo zeer, dat ik 39 kilo zwaar overspannen en twijfelend aan mezelf eruit ben gestapt en in de overleef-modus nog geen dag weer heb kunnen lachen, tot daar aan toe. Maar kinderen mogen daar niet in mee getrokken worden.

Ik zal nooit tegen mijn kinderen zeggen dat hen vader een kortzichtige, bekrompen, narcistische hufter is, nee papa bedoelt het goed, papa heeft het druk, papa houdt echt heel veel van jullie. En als ze daar zijn horen ze alleen maar hoe slecht mijn familie en ik ben. Soms vraag ik me af hoe lang draag ik dit nog, het blijft aan me vreten.

Na de scheiding had ik direkt een andere vriend en ben zo alles zo snel mogelijk vergeten. Ook omdat ik iemand nodig had om mij en de kinderen bij te staan, dingen die je je later pas realiseert. Nu ik ruim 1.5 jaar alleen ben komt er meer en meer boven en vraag ik me af hoe ik het uit heb kunnen houden. En door de kinderen blijf ik geconfronteerd met die kromme geest. Hoe doen jullie, die ook kinderen hebben van een N dat? Ik ben inmiddels naar een psych gestapt, ik dacht dat ik manisch, borderline, Add had, whatever, eigenlijk denk ik dat ik goede dagen heb en nog een heleboel slechte omdat het besef nu is dat ik de mooiste jaren van mijn leven heb laten verneuken en de angst dat ik mijn kinderen te kort heb gedaan en dat die ook nog zware klappen krijgen door de grootheidswaanzin van hun vader. En hoe zij moeten voldoen aan zijn opvoeding, die hij nu niet onder controle heeft dus alles wat mis gaat mijn schuld is. (toen we getrouwd waren , werkte hij 80 uur in de week dus was hij er ook niet voor de kinderen, maar dat telt natuurlijk niet in zijn wereld).



Beetje lang verhaal geworden, maar het lucht wel op.

Begin deze week met iemand gesproken waardoor er heel veel schellen van mijn ogen zijn gevallen en ik er gelukkig niet meer in mijn eentje tegen hoef te vechten. Iedereen ziet immers alleen die sociale leuke joviale hardwerkende man die mij alles gaf (materieel) en kon nergens terecht. Ik was diegene die wilde scheiden en de foute, meneer was zo goed dus niet zeuren.

Soms heb ik wel eens gehoopt dat hij me een blauw oog zou slaan zodat mensen konden zien hoeveel pijn hij me deed. Letterlijk voelde ik me wekelijks inelkaar gemept alleen was het mentaal en die sporen zijn langer voelbaar dan een blauw oog.



Ik was weer voorzichtig aan het daten, en inderdaad wat ik bij meerdere lees. Niet dichtbij komen, ik geloof daar niet meer in. En daarnaast denk ik dat ik zelf zo verknipt ben geworden dat ik ook nooit meer een normale relatie aankan of wil of durf. Zodra iemand mij raakt dan ren ik zo hard ik kan.

Met ex had ik al jaren geen seks meer, dat heb ik genoeg ingehaald maar zodra er gevoel is dan blokker ik, ik weet me geen raad

Bright eyes.... Wat een intens verdrietig verhaal. Het breekt mijn hart. Helaas is het geen verhaal, het is jouw leven.... En dat van je kinderen.



Je hebt je eruit weten te redden. Weg uit de nachtmerrie die al 12 jaar duurde. En nog heb je levenslang! Mijn ex, exvrouw zei tegen mij: jij kan door, dit uiteindelijk achter je laten, ik zal mijn hele leven aan hem vastzitten door onze kinderen. Ik kom nooit meer van hem los.



Ook zij spreekt geen kwaad over hem naar hun kinderen. Mijn ex manipuleert hun kinderen. Spreekt niet echt kwaad over hun moeder, maar suggereert een hoop en verdraait de waarheid waar hij kan. Het ligt ook altijd aan zijn exvrouw, nooit aan zijn zichzelf. En dit vormt en beschadigt ook! Ik ben er getuige van geweest.



Hoe moet je ermee omgaan? Hoe beperk je de schade? Wat gebeurt er met kinderen die een ouder hebben die een persoonlijkheidsstoornis heeft? Het is kindermishandeling, zondermeer. Hoe kun je dat bewijsbaar maken? Het maakt me furieus hoe dit soort types het voor elkaar krijgen om het recht aan hun kant te krijgen. Met hun mooie praatjes. En de andere ouder, die inmiddels labiel en opgebrand aan de andere kant staat heeft niet echt het voordeel van de twijfel.



Waarom wordt dit toch toegestaan? Als een kind geslagen wordt, dan is er bewijs en is er misschien alleen bezoek met toezicht oid. In dit geval is het niet te bewijzen. Stop een microfoontje in het stoere vest van je kind en het is niet wettig verkregen bewijsmatriaal. Raad ik zomaar....



Kan een huisarts of kinderpsycholoog of de school een rol van betekenis spelen?



Dit is toch niet normaal? Sorry, ik word een beetje emotioneel en kwaad...



Heel heftig vind ik het. En ik neem mijn pet, helm, capuchon, cap en hoofddoek voor je af. Je hebt je al die tijd staande gehouden. Een enorme sterke vrouw, die houdt van haar kids. Goed van je dat je hulp zoekt. Goed van je dat je hier post. Ik heb echt oprechte bewondering voor mensen zoals jij die doorgaan en na jaren van ellende niet opgeven. Voor mij heeft het nog geen jaar geduurd. Ik weet niet of ik zo sterk was geweest als jullie.



Een dikke sterkteknuffel van mij voor jou!

Bright eyes, hoe hefig, maar ook hoe herkenbaar. Het lijkt wel of ik een stuk van mezelf lees. Alleen ben ik nog niet zo lang bij hem weg. Ik hoop dat het hier niet zo lang zal duren met de hele ellende als bij jou. Ik kan me voorstellen hoe je verscheurd wordt door de gevoelens die je voor je kinderen voelt, rekening houden met hun loyaliteitsgevoel, en te zien hoe ze beïnvloed worden, hoe ze dingen overnemen, die zo pijn doen. Ik wens je enorm veel sterkte en wijsheid.....

Bright Eyes, ik wil je een hele dikke knuffel geven.

En kun je geen hulp inschakelen?

Mijn hart bloedt voor je kinderen. En voor jou.

jeetje,



Ben er even stil van.



Al die jaren, door mijn onzekerheid en angst, natrappen, getwijfeld aan mezelf. Ik was immers zo zwak en ingestort. Nauwelijks in staat om voor de kinderen te zorgen laat staan lief voor ze te zijn, wat voor mij voelde als falen en ex weer in een beter daglicht zette, hij kon de Macdonalds vader zijn en leuke dingen met ze doen. Ik zat huilend in een hoekje, depressief en moedeloos te wezen. Alleen maar vingertjes richting mij wat niet goed was.

Ex heeft nu een vrouw die ook een kind heeft (waar ze niet voor wil zorgen) en de kinderen zitten die weekends met zijn drieen om aandacht te vechten. Aandacht die ze niet krijgen omdat er nu twee narcisten in elkaar opgaan en de kinderen maar lastig vinden. Ze moeten perse in het zelfde weekend komen want dan zijn ze er in een keer weer van af. De kinderen willen zo graag weer een keer alleen bij hun vader zijn en stiefbroertje alleen bij zijn moeder maar dat mag niet, dit werkt vanzelf heel hard tegen ze. Heel jammer voor de kinderen, maar de vader van dit jongetje en ik weten wat er die weekends gebeurt en vangen het thuis zo goed en zo kwaad als het kan op. Ik ben zo blij dat ik contact heb met die man zodat we de verhalen naast elkaar kunnen leggen en een duidelijk beeld kunnen maken van twee mensen die het perfecte gezin spelen terwijl ze de zorg overlaten aan mensen over wie ze kwaadspreken.

Ook de vader van dit jongetje zoekt hulp zodat de kinderen er zo weinig mogelijk schade aan over houden.

Niet voor kinderen willen zorgen en een grote bek hebben over de opvoeding, je schamen voor je eigen kinderen, schandalig.

Mijn kids zingen alweer en hebben de grootste lol en van mij mogen ze het hele huis op de kop zetten, ik ruim liever hun kamer op en zie ze lachen. Dan is het maar een troep en ben ik een slechte moeder. Makkelijk praten als twee werkenden die drie kinderen een etmaal onder regiem hebben, daar komt geen troep, logisch toch dat je je dan schaamt als je kinderen willen spelen????? DUH.

Nog een paar jaar en dan zien de kinderen vanzelf dat in die gezellige bende, er altijd ruimte was voor spelen en knutselen, lol maken en vrindjes. En dat de Macdonalds en de perfecte buitenkant weinig toevoegd. Langzaamaan ga ik niet meer mee in die manipulatie en denk ik bekijk het maar. Ik heb de afgelopen jaren tegen mezelf gevochten om dat plaatje in stand te houden, ik moest immers laten zien dat ik het hier netjes, op orde en in het gareel had. Nu zie ik bij ouders die hun kinderen voorop stellen dat die ook geen tijd hebben om de was perfect in de kast te leggen en ook wel eens een afwas van drie dagen hebben. Dat roepen er mensen dat je je prioriteiten moet stellen, die van mij liggen nu anders en als iemand daar moeite mee heeft dan blijft die maar weg. Liever slordig gelukkig dan perfect gestresst!!!

quote:bright eyes schreef op 28 februari 2009 @ 11:19:

jeetje,



Ben er even stil van.



Al die jaren, door mijn onzekerheid en angst, natrappen, getwijfeld aan mezelf. Hier ging het net zo, gelukkig heb ik ook op tijd mezelf terug gevonden en gekozen voor mezelf en de kinderen

je schamen voor je eigen kinderen, schandalig.Ja, ze zijn inderdaad ook vaak gekleineerd, beledigd en uitgescholden

Mijn kids zingen alweer en hebben de grootste lol en van mij mogen ze het hele huis op de kop zetten, ik ruim liever hun kamer op dat ik ze zie lachen. en ze vinden het ook niet zo erg om zelf even mee te helpen, als het maar leuk gaat

Nog een paar jaar en dan zien de kinderen vanzelf dat in die gezellige bende, er altijd ruimte was voor spelen en knutselen, lol maken en vrindjes. dat geeft hier ook weer plezier en zin in dingen

Ik heb de afgelopen jaren tegen mezelf gevochten om dat plaatje in stand te houden, ik moest immers laten zien dat ik het hier netjes, op orde en in het gareel had. Nu zie ik bij ouders die hun kinderen voorop stellen dat die ook geen tijd hebben om de was perfect in de kast te leggen en ook wel eens een afwas van drie dagen hebben. Dat roepen er mensen dat je je prioriteiten moet stellen, die van mij liggen nu anders en als iemand daar moeite mee heeft dan blijft die maar weg. Liever slordig gelukkig dan perfect gestresst!!! Jarenlang geprobeerd de troep opgeruimd te hebben vóórdat hij thuis kwam. Meestal ging ik een half uurtje ervoor alles opruimen en wandelde dan maar buiten, om hem tegemoet te komen en zo in een opgeruimd huis binnen te komen. De keren dat dat niet lukte, ging het vaak mis. Daardoor loop je elke middag op je tenen, probeert maar te redderen en vergeet dat de kinderen er ook zijn om samen iets mee te doen. Na de middag kon ik alleen maar zorgen dat alles opgeruimd was en het eten klaar, kindjes in bad geweest en schoon. Hij heeft ook nooit begrepen dat het in de ochtenduren anders was, speelgoed op de grond, lekker rondlummelen en dingetjes uitproberen. Mijn kinderen hebben nog de neiging om stilletjes op een stoel te zitten als er bezoek is ofzo. Gelukkig leren ze, dat ook hun vriendjes en vriendinnetjes nu welkom zijn en dat je gewoon met zijn alleen spelletjes kunt doen of iets anders. En dat ze ook een cd-tje op mogen zetten. Ik heb zelfs een nieuwe cd-speler gekocht, die van óns is. Ze moeten echt leren zichzelf te durven zijn in hun eigen huis, net als ik.

Als je kinderen groot genoeg zijn, kun je gewoon met ze afspreken wat ze thuis wel en niet kunnen, wat er van hun verwacht wordt, wat ze van jou kunnen verwachten, en dat er ruimte is voor hun eigen wensen en die van jou. Laat voor alles zien, dat je van ze houdt. En een keer lekker gek doen, en dan de boel de boel laten, kan geen kwaad, is juist heerlijk. Gewoon doen wat je wilt en iets makkelijks te eten maken samen, of halen, kan héél veel voldoening geven. En gewoon lachen, het geeft je lucht. Opruimen kan ook samen, als het echt zo nodig is. Wij doen soms even samen de kamer, met de muziek hard aan en dan mag er meegezongen worden, zo hard je kunt. Met de stofzuiger aan, is dat héél hard! En dat keidt vaak tot lachstuipen en rollebollen op de bank. Gewoon lekker.

Ik ben net een paar dagen weg geweest met de meiden, bij familie gelogeerd. En ik moet zeggen, ze zijn de eerste dag geconfronteerd met hun gedrag en uit hun isolement getrokken. Er is hun duidelijk gemaakt dat ze voor zichzelf op moeten komen, meedoen met dingen die ze willen, en dat er altijd een volwassene is als ze hulp nodig hebben. Het heeft voor de rest van de logeerpartij gewerkt, kussengevechten op de bank, dansen en springen, slepen met de huisdieren, dollen met de kleinkinderen, lekker lang opblijven, kortom, zich vrij voelen en kind zijn. Ze willen gauw weer.