Relaties
alle pijlers
Mijn huwelijk.
zondag 25 maart 2018 om 18:23
Ik ben al jaren lid van dit forum maar wilde dit niet onder mijn gewone account plaatsen.
Ik ben een jonge vrouw (begin 30) en al meer als tien jaar samen met mijn man. We hebben een kind in de kleuterleeftijd.
Sinds ons kind geboren is is mijn relatie veranderd.
En ik zit nu op een punt dat ik het er erg moeilijk mee heb en eigenlijk niemand heb om echt mijn hart te luchten.
Mijn man en ik hebben moeilijke jaren achter de rug, veel financiele tegenslagen, problemen met onze beider gezondheid die ook weer financiele gevolgen hadden.
Daar gingen we anders mee om.
Waar ik de positivo was (deed alsof) is hij altijd erg negatief en meer van het halflege glas geweest, ook met onnozele dingen.
Hij kroop in zijn schulp (toch al een binnenvetter) en in de periode dat hij thuis was (enkele jaren door ziekte) leefden we andere ritmes, hij gamede vanaf de vroege avond tot in de ochtend.
Ging naar bed als ik opstond en kwam uit bed als ons kind door oma werd thuisgebracht, of als ik thuiskwam.
Wat ik daar ook over zei, knallende ruzie en geen verandering.
Ik deed mijn best, werken, huishouden, de zorg voor een kind. Maar hij deed niks. Sochtends trof ik de half volle glazen nog op tafel, was iets teveel moeite om naar de keuken te brengen.
Al met al, mijn gevoel tegenover hem veranderde.
Er was geen intimiteit meer, hij maakte geen aanstalten en ik ook niet. Ook om de reden dat hij weinig onder de douche ging ('ik word toch niet vies'), om op een man te duiken die eens in de week, of eens in de twee weken doucht sprak me niet zo aan. Die luie houding is ook niet echt opwindend.
Mijn lontje werd korter ook omdat de financiele situatie moeilijker werd.
Uiteindelijk is hij sinds een tijd weer aan het werk.
Alleen is er tussen ons niks veranderd en dat maakt me zo moe, verdrietig.
Tijdens ruzies zegt hij dingen die me diep raken. Doelend op mijn moederschap, op mijn uiterlijk, eigenlijk op alles.
Hij schiet uit zijn slof om van alles, is onredelijk. Zegt tijdens ruzie gemene dingen waarop hij dan later zegt dat ik het verkeerd opvat. Maar ook daarin is een grens.
Een paar dagen na de geboorte van ons kind heeft hij me snachts tijdens een ruzie uit huis gezet. Na een heleboel nare dingen te hebben gezegd.
Na een half uur deed hij de voordeur weer open en 'was het weer goed'.
Achteraf gezien had ik toen al mijn grens moeten stellen en weg moeten gaan.
In het weekend slaapt hij uit. Tot een uur of 1, 2. Eet wat en valt in slaap op de bank.
Dat is een doorn in mijn oog, niet alleen voor mezelf maar ook voor ons kind.
Ik doe zelf zoveel mogelijk leuke dingen met ons kind maar wil ook zo graag leuke dagjes uit, en niet horen dat ik een egoistisch wijf ben omdat ik hem 'zijn rust niet gun'.
Er zijn momenten dat ik echt wel van hem hou, van hoe hij was, van hoe het was.
Er zijn momenten dat we het echt leuk hebben met elkaar, als gezin, als koppel maar helaas is daar altijd wel een staartje aan of een moeilijke aanloop.
Op andere momenten huil ik mezelf in slaap.
We slapen apart, we hebben geen sex (laatste keer was in augustus), sochtends en savonds een snelle kus op de mond en af en toe een omhelzing.
Ik wil geen ruzie maken waar ons kind bij is, die is erg gevoelig voor spanning in huis.
Met mijn ouders praat ik hier soms over maar ook niet teveel, voor ze zich alleen maar zorgen maken.
Ik voel me gewoon zo alleen, eenzaam op veel momenten.
Ik weet niet wat ik hiermee wil maar even afschrijven was al fijn.
Als een ander dit zou schrijven zou ik vragen of die vrouw wat mankeert of 'deurmat' op haar hoofd heeft staan maar ik durf de stap niet te nemen om weg te gaan.
Ik probeer het nu goed te doen voor ons kind en mijn eigen gevoel even weg te zetten maar dat is niet altijd makkelijk.
Misschien dat er vrouwen zijn in dezelfde situatie, of iemand die me tips kan geven om de situatie om te buigen.
Hoe dan ook, bedankt voor het lezen.
Het schrijven luchtte op.
Ik ben een jonge vrouw (begin 30) en al meer als tien jaar samen met mijn man. We hebben een kind in de kleuterleeftijd.
Sinds ons kind geboren is is mijn relatie veranderd.
En ik zit nu op een punt dat ik het er erg moeilijk mee heb en eigenlijk niemand heb om echt mijn hart te luchten.
Mijn man en ik hebben moeilijke jaren achter de rug, veel financiele tegenslagen, problemen met onze beider gezondheid die ook weer financiele gevolgen hadden.
Daar gingen we anders mee om.
Waar ik de positivo was (deed alsof) is hij altijd erg negatief en meer van het halflege glas geweest, ook met onnozele dingen.
Hij kroop in zijn schulp (toch al een binnenvetter) en in de periode dat hij thuis was (enkele jaren door ziekte) leefden we andere ritmes, hij gamede vanaf de vroege avond tot in de ochtend.
Ging naar bed als ik opstond en kwam uit bed als ons kind door oma werd thuisgebracht, of als ik thuiskwam.
Wat ik daar ook over zei, knallende ruzie en geen verandering.
Ik deed mijn best, werken, huishouden, de zorg voor een kind. Maar hij deed niks. Sochtends trof ik de half volle glazen nog op tafel, was iets teveel moeite om naar de keuken te brengen.
Al met al, mijn gevoel tegenover hem veranderde.
Er was geen intimiteit meer, hij maakte geen aanstalten en ik ook niet. Ook om de reden dat hij weinig onder de douche ging ('ik word toch niet vies'), om op een man te duiken die eens in de week, of eens in de twee weken doucht sprak me niet zo aan. Die luie houding is ook niet echt opwindend.
Mijn lontje werd korter ook omdat de financiele situatie moeilijker werd.
Uiteindelijk is hij sinds een tijd weer aan het werk.
Alleen is er tussen ons niks veranderd en dat maakt me zo moe, verdrietig.
Tijdens ruzies zegt hij dingen die me diep raken. Doelend op mijn moederschap, op mijn uiterlijk, eigenlijk op alles.
Hij schiet uit zijn slof om van alles, is onredelijk. Zegt tijdens ruzie gemene dingen waarop hij dan later zegt dat ik het verkeerd opvat. Maar ook daarin is een grens.
Een paar dagen na de geboorte van ons kind heeft hij me snachts tijdens een ruzie uit huis gezet. Na een heleboel nare dingen te hebben gezegd.
Na een half uur deed hij de voordeur weer open en 'was het weer goed'.
Achteraf gezien had ik toen al mijn grens moeten stellen en weg moeten gaan.
In het weekend slaapt hij uit. Tot een uur of 1, 2. Eet wat en valt in slaap op de bank.
Dat is een doorn in mijn oog, niet alleen voor mezelf maar ook voor ons kind.
Ik doe zelf zoveel mogelijk leuke dingen met ons kind maar wil ook zo graag leuke dagjes uit, en niet horen dat ik een egoistisch wijf ben omdat ik hem 'zijn rust niet gun'.
Er zijn momenten dat ik echt wel van hem hou, van hoe hij was, van hoe het was.
Er zijn momenten dat we het echt leuk hebben met elkaar, als gezin, als koppel maar helaas is daar altijd wel een staartje aan of een moeilijke aanloop.
Op andere momenten huil ik mezelf in slaap.
We slapen apart, we hebben geen sex (laatste keer was in augustus), sochtends en savonds een snelle kus op de mond en af en toe een omhelzing.
Ik wil geen ruzie maken waar ons kind bij is, die is erg gevoelig voor spanning in huis.
Met mijn ouders praat ik hier soms over maar ook niet teveel, voor ze zich alleen maar zorgen maken.
Ik voel me gewoon zo alleen, eenzaam op veel momenten.
Ik weet niet wat ik hiermee wil maar even afschrijven was al fijn.
Als een ander dit zou schrijven zou ik vragen of die vrouw wat mankeert of 'deurmat' op haar hoofd heeft staan maar ik durf de stap niet te nemen om weg te gaan.
Ik probeer het nu goed te doen voor ons kind en mijn eigen gevoel even weg te zetten maar dat is niet altijd makkelijk.
Misschien dat er vrouwen zijn in dezelfde situatie, of iemand die me tips kan geven om de situatie om te buigen.
Hoe dan ook, bedankt voor het lezen.
Het schrijven luchtte op.
zondag 25 maart 2018 om 18:29
zondag 25 maart 2018 om 18:34
Ik denk dat dit het moment is om weg te gaan. Kind is nog jong en weet straks niet beter. Eens met catootje; ik pleit altijd voor bij elkaar blijven als er een kind is. Maar dit is echt niet meer om te buigen ben ik bang.
(Afgaande op jouw verhaal wat altijd maar 1 kant van het verhaal is.)
Toevoeging; het buiten de deur zetten was voor mij echt de druppel geweest. Dat kan echt niet!
(Afgaande op jouw verhaal wat altijd maar 1 kant van het verhaal is.)
Toevoeging; het buiten de deur zetten was voor mij echt de druppel geweest. Dat kan echt niet!
anoniem_6a0428dfb9e60 wijzigde dit bericht op 25-03-2018 18:38
14.24% gewijzigd
zondag 25 maart 2018 om 18:36
zondag 25 maart 2018 om 18:38
Ben altijd erg benieuwd hoe er toch kleine kinderen komen in zulke relaties.
Maar die is er nu eenmaal al en ook ik denk dat er weinig van te bakken valt nog.
Hij wil niks, hij doet niks, je kan er niet over praten, hij is gewoon vies en ligt in bed en laat jou bijna alles doen. Echt wat moet je er verder nog mee.
Ik zou er wel over praten met iemand in je omgeving, je ouders/vriendinnen en bedenk hoe je het snelt uit deze situatie komt.
En dat buiten zetten na de geboorte van je kind? Echt dat was niet de druppel voor je?
Maar die is er nu eenmaal al en ook ik denk dat er weinig van te bakken valt nog.
Hij wil niks, hij doet niks, je kan er niet over praten, hij is gewoon vies en ligt in bed en laat jou bijna alles doen. Echt wat moet je er verder nog mee.
Ik zou er wel over praten met iemand in je omgeving, je ouders/vriendinnen en bedenk hoe je het snelt uit deze situatie komt.
En dat buiten zetten na de geboorte van je kind? Echt dat was niet de druppel voor je?
anoniem_194147 wijzigde dit bericht op 25-03-2018 18:40
9.90% gewijzigd
zondag 25 maart 2018 om 18:40
Je wilt het beste voor je kind. Denk je dat dit het is?
Welke andere opties zijn er? Zet voor jezelf een paar routes uit en probeer zo realistisch mogelijk te kijken wat de gevolgen zouden zijn.
Wat als je dit met je man bespreekt?
Wat als dit zo blijft?
Wat als je uit elkaar gaat?
Wat zijn de gevolgen voor kind, voor jou, en voor jullie als gezin? Wat zijn voor- en nadelen van elke keuze, welke praktische zaken moeten er geregeld worden? Welke emotie stuurt je keuze: angst, hoop?
Welke andere opties zijn er? Zet voor jezelf een paar routes uit en probeer zo realistisch mogelijk te kijken wat de gevolgen zouden zijn.
Wat als je dit met je man bespreekt?
Wat als dit zo blijft?
Wat als je uit elkaar gaat?
Wat zijn de gevolgen voor kind, voor jou, en voor jullie als gezin? Wat zijn voor- en nadelen van elke keuze, welke praktische zaken moeten er geregeld worden? Welke emotie stuurt je keuze: angst, hoop?
Weet je wat pas conflictvermijdend is? Wereldvrede.
zondag 25 maart 2018 om 18:48
Je klinkt zo verdrietig dat ik er naar van wordt.
Misschien moet je vanuit liefde voor jezelf, je kind, je gezin gaan handelen inplaats van uit woede of narigheid naar je man.
Niemand is op deze manier gelukkig, en de enige die gezond klinkt ben jij.
Wat er ook met je man aan de hand en is, jij gaat hieraan onderdoor en je verdient dit niet.
Heel veel sterkte, ik hoop dat het snel anders voor je wordt. Ik denk zelf dat dit je meer energie kost dan een scheiding, dit klinkt niet te doen.
zondag 25 maart 2018 om 18:51
zondag 25 maart 2018 om 18:53
In de openingstopic lees ik toch al snel drie dingen die bij mij het licht zouden hebben uitgedaan en hem met de wiedeweerga terug had geschopt naar z'n zooitje. En dan toch weer zegt me iets dat ie voor mijn gevoel overkomt alsof ie overspannen is (burn-out, depressieve neigingen). Een weekendje samen weg zal niet meteen de boel opklaren, maar hebben jullie dit weleens gedaan? Als ik lees over ziekte en financiële zorgen, dan hebben jullie wellicht beide behoefte aan wat ademruimte en verandering van omgeving. Of samen koken / ergens eten en kind bij opa en/of oma voor een nachtje. Even wat tijd voor jullie tweeën creëren? TO ik snap dat je bijna aan het einde van je Latijn bent, maar zie je ergens nog een greintje zon aan de horizon?
zondag 25 maart 2018 om 18:53
Op een gegeven moment is de tijd rijp om voor jouw geluk te gaan kiezen en daardoor ook voor jullie kindje.
Hoe hard dat ook kan zijn, in mijn ogen is dit geen leven, niemand lijkt gelukkig te zijn. Dat gun ik toch wel iedereen!
Heel veel sterkte, besef dat het ook anders kan...
Hoe hard dat ook kan zijn, in mijn ogen is dit geen leven, niemand lijkt gelukkig te zijn. Dat gun ik toch wel iedereen!
Heel veel sterkte, besef dat het ook anders kan...
Doe maar gewoon gewoon...
zondag 25 maart 2018 om 18:54
Tijd voor een stevig gesprek. Als je die moed nog wil opbrengen.
Op dit moment ben je namelijk alleen nog zijn huishoudster en babysit.
En heeft relatie-therapie geen zin, want er is geen relatie meer.
Ik zou alleen opletten met hals-over-kop uit elkaar gaan, want dan zou ik eerst willen weten hoe schadelijk het is dat mijn kind de helft van de tijd bij die man moet verblijven.
Hij klinkt namelijk ook niet echt als een "zorgzame vader".
(Gaat hij zijn leven willen omgooien en om 8 uur opstaan als kind om 8 uur wakker is in "zijn weken" of "zijn weekend"?)
Op dit moment ben je namelijk alleen nog zijn huishoudster en babysit.
En heeft relatie-therapie geen zin, want er is geen relatie meer.
Ik zou alleen opletten met hals-over-kop uit elkaar gaan, want dan zou ik eerst willen weten hoe schadelijk het is dat mijn kind de helft van de tijd bij die man moet verblijven.
Hij klinkt namelijk ook niet echt als een "zorgzame vader".
(Gaat hij zijn leven willen omgooien en om 8 uur opstaan als kind om 8 uur wakker is in "zijn weken" of "zijn weekend"?)
zondag 25 maart 2018 om 19:24
Wat een lieve reacties. Bedankt daarvoor.
Hij was niet zodanig ziek dat hij niks in huis kon doen ofzo. Dat was gewoon echt luiheid.
Ik ben de afgelopen maanden ook ziek geweest, op veel momenten niet mobiel maar deed ook gewoon wat er moest gebeuren.
Gelukkig gaat het nu weer goed en ga ik binnenkort weer aan de slag (zelfstandig ondernemer buitenshuis).
In de tijd dat hij thuis zat werkte ik wel, tussen de 30 en de 60 uur in de week.
Ik heb de afgelopen jaren vaak gedacht/gehoopt dat het beter zou gaan als hij weer aan het werk zou gaan, weer een normaal ritme, uit het dal enz. Ik heb ook gedacht dat hij echt depressief was en zei vaak tegen mezelf om vooral vol te houden.
Wat enorm meespeelt is dat ik op dit moment niet financieel onafhankelijk ben. Een scheiding zou bijv betekenen dat ons huis in de verkoop moet, als ik alleen zou zijn zou ik dat geen probleem vinden maar vooral voor ons kind wil ik het beste.
Hij is verder wel een lieve vader, kind en hij zijn heel gek op elkaar en op de momenten 'dat hij wakker is' is hij ook lief en betrokken tov ons kind.
Het is niet zo dat we elke dag ruzie maken hoewel die tijd ook is geweest, maar het is alsof ik met mijn luie broertje leef ipv met mijn man.
En ik snap ook dat je na jaren huwelijk niet meer drie keer per dag wilde sex hebt maar ook dat is iets wat ik erg jammer vind.
Als ik denk aan scheiden/weggaan voel ik me vooral schuldig tegenover ons kind, het gevoel dat ik gefaald heb, ons kind uit de vertrouwde omgeving weghaal, het gevoel hoe ik het allemaal ga redden enzovoort.
Ik denk dat als het straks financieel beter gaat als ik weer zelf aan de slag ben ik een buffertje kan opbouwen en dan kan weggaan...
Maar ook dat voelt gewoon heel dubbel.
Hij was niet zodanig ziek dat hij niks in huis kon doen ofzo. Dat was gewoon echt luiheid.
Ik ben de afgelopen maanden ook ziek geweest, op veel momenten niet mobiel maar deed ook gewoon wat er moest gebeuren.
Gelukkig gaat het nu weer goed en ga ik binnenkort weer aan de slag (zelfstandig ondernemer buitenshuis).
In de tijd dat hij thuis zat werkte ik wel, tussen de 30 en de 60 uur in de week.
Ik heb de afgelopen jaren vaak gedacht/gehoopt dat het beter zou gaan als hij weer aan het werk zou gaan, weer een normaal ritme, uit het dal enz. Ik heb ook gedacht dat hij echt depressief was en zei vaak tegen mezelf om vooral vol te houden.
Wat enorm meespeelt is dat ik op dit moment niet financieel onafhankelijk ben. Een scheiding zou bijv betekenen dat ons huis in de verkoop moet, als ik alleen zou zijn zou ik dat geen probleem vinden maar vooral voor ons kind wil ik het beste.
Hij is verder wel een lieve vader, kind en hij zijn heel gek op elkaar en op de momenten 'dat hij wakker is' is hij ook lief en betrokken tov ons kind.
Het is niet zo dat we elke dag ruzie maken hoewel die tijd ook is geweest, maar het is alsof ik met mijn luie broertje leef ipv met mijn man.
En ik snap ook dat je na jaren huwelijk niet meer drie keer per dag wilde sex hebt maar ook dat is iets wat ik erg jammer vind.
Als ik denk aan scheiden/weggaan voel ik me vooral schuldig tegenover ons kind, het gevoel dat ik gefaald heb, ons kind uit de vertrouwde omgeving weghaal, het gevoel hoe ik het allemaal ga redden enzovoort.
Ik denk dat als het straks financieel beter gaat als ik weer zelf aan de slag ben ik een buffertje kan opbouwen en dan kan weggaan...
Maar ook dat voelt gewoon heel dubbel.
zondag 25 maart 2018 om 19:54
zondag 25 maart 2018 om 19:54
Je zou hem nog kunnen proberen wakker te schudden.
Soms werkt dat nog.
Als jij dit nog graag een nieuw leven wil inblazen, zul je eens flink kwaad moeten worden, en zeggen dat jij het op deze manier echt niet meer ziet zitten.
Dat jij dingen heel graag anders wil zien.
Desnoods ga je een paar dagen naar familie of vrienden, maar ga op je strepen staan, anders wordt misschien dit een sleur waar je nooit meer uitkomt, met als gevolge waarschijnlijk een scheiding, en mensen scheiden vaak om minder.
"Als je doet wat je altijd deed, dan krijg je wat je altijd kreeg."
En dit, dit klopt helemaal!
Wij hebben ooit een crisis gehad, en toen hebben we echt de boel omgegooid, dat heeft flink wat strijd opgeleverd, en ook een hoop verdriet, maar was het dubbel en dwars waard, nu is het goed.
Het kan nog steeds goedkomen, maar dan moet je niet stil blijven staan.
Schud hem maar eens flink wakker, wie weet wat er nog te winnen valt?
Misschien draait het op niets uit, maar dan heb je het in ieder geval geprobeerd.
Soms werkt dat nog.
Als jij dit nog graag een nieuw leven wil inblazen, zul je eens flink kwaad moeten worden, en zeggen dat jij het op deze manier echt niet meer ziet zitten.
Dat jij dingen heel graag anders wil zien.
Desnoods ga je een paar dagen naar familie of vrienden, maar ga op je strepen staan, anders wordt misschien dit een sleur waar je nooit meer uitkomt, met als gevolge waarschijnlijk een scheiding, en mensen scheiden vaak om minder.
"Als je doet wat je altijd deed, dan krijg je wat je altijd kreeg."
En dit, dit klopt helemaal!
Wij hebben ooit een crisis gehad, en toen hebben we echt de boel omgegooid, dat heeft flink wat strijd opgeleverd, en ook een hoop verdriet, maar was het dubbel en dwars waard, nu is het goed.
Het kan nog steeds goedkomen, maar dan moet je niet stil blijven staan.
Schud hem maar eens flink wakker, wie weet wat er nog te winnen valt?
Misschien draait het op niets uit, maar dan heb je het in ieder geval geprobeerd.