Relaties
alle pijlers
Mijn huwelijk.
zondag 25 maart 2018 om 18:23
Ik ben al jaren lid van dit forum maar wilde dit niet onder mijn gewone account plaatsen.
Ik ben een jonge vrouw (begin 30) en al meer als tien jaar samen met mijn man. We hebben een kind in de kleuterleeftijd.
Sinds ons kind geboren is is mijn relatie veranderd.
En ik zit nu op een punt dat ik het er erg moeilijk mee heb en eigenlijk niemand heb om echt mijn hart te luchten.
Mijn man en ik hebben moeilijke jaren achter de rug, veel financiele tegenslagen, problemen met onze beider gezondheid die ook weer financiele gevolgen hadden.
Daar gingen we anders mee om.
Waar ik de positivo was (deed alsof) is hij altijd erg negatief en meer van het halflege glas geweest, ook met onnozele dingen.
Hij kroop in zijn schulp (toch al een binnenvetter) en in de periode dat hij thuis was (enkele jaren door ziekte) leefden we andere ritmes, hij gamede vanaf de vroege avond tot in de ochtend.
Ging naar bed als ik opstond en kwam uit bed als ons kind door oma werd thuisgebracht, of als ik thuiskwam.
Wat ik daar ook over zei, knallende ruzie en geen verandering.
Ik deed mijn best, werken, huishouden, de zorg voor een kind. Maar hij deed niks. Sochtends trof ik de half volle glazen nog op tafel, was iets teveel moeite om naar de keuken te brengen.
Al met al, mijn gevoel tegenover hem veranderde.
Er was geen intimiteit meer, hij maakte geen aanstalten en ik ook niet. Ook om de reden dat hij weinig onder de douche ging ('ik word toch niet vies'), om op een man te duiken die eens in de week, of eens in de twee weken doucht sprak me niet zo aan. Die luie houding is ook niet echt opwindend.
Mijn lontje werd korter ook omdat de financiele situatie moeilijker werd.
Uiteindelijk is hij sinds een tijd weer aan het werk.
Alleen is er tussen ons niks veranderd en dat maakt me zo moe, verdrietig.
Tijdens ruzies zegt hij dingen die me diep raken. Doelend op mijn moederschap, op mijn uiterlijk, eigenlijk op alles.
Hij schiet uit zijn slof om van alles, is onredelijk. Zegt tijdens ruzie gemene dingen waarop hij dan later zegt dat ik het verkeerd opvat. Maar ook daarin is een grens.
Een paar dagen na de geboorte van ons kind heeft hij me snachts tijdens een ruzie uit huis gezet. Na een heleboel nare dingen te hebben gezegd.
Na een half uur deed hij de voordeur weer open en 'was het weer goed'.
Achteraf gezien had ik toen al mijn grens moeten stellen en weg moeten gaan.
In het weekend slaapt hij uit. Tot een uur of 1, 2. Eet wat en valt in slaap op de bank.
Dat is een doorn in mijn oog, niet alleen voor mezelf maar ook voor ons kind.
Ik doe zelf zoveel mogelijk leuke dingen met ons kind maar wil ook zo graag leuke dagjes uit, en niet horen dat ik een egoistisch wijf ben omdat ik hem 'zijn rust niet gun'.
Er zijn momenten dat ik echt wel van hem hou, van hoe hij was, van hoe het was.
Er zijn momenten dat we het echt leuk hebben met elkaar, als gezin, als koppel maar helaas is daar altijd wel een staartje aan of een moeilijke aanloop.
Op andere momenten huil ik mezelf in slaap.
We slapen apart, we hebben geen sex (laatste keer was in augustus), sochtends en savonds een snelle kus op de mond en af en toe een omhelzing.
Ik wil geen ruzie maken waar ons kind bij is, die is erg gevoelig voor spanning in huis.
Met mijn ouders praat ik hier soms over maar ook niet teveel, voor ze zich alleen maar zorgen maken.
Ik voel me gewoon zo alleen, eenzaam op veel momenten.
Ik weet niet wat ik hiermee wil maar even afschrijven was al fijn.
Als een ander dit zou schrijven zou ik vragen of die vrouw wat mankeert of 'deurmat' op haar hoofd heeft staan maar ik durf de stap niet te nemen om weg te gaan.
Ik probeer het nu goed te doen voor ons kind en mijn eigen gevoel even weg te zetten maar dat is niet altijd makkelijk.
Misschien dat er vrouwen zijn in dezelfde situatie, of iemand die me tips kan geven om de situatie om te buigen.
Hoe dan ook, bedankt voor het lezen.
Het schrijven luchtte op.
Ik ben een jonge vrouw (begin 30) en al meer als tien jaar samen met mijn man. We hebben een kind in de kleuterleeftijd.
Sinds ons kind geboren is is mijn relatie veranderd.
En ik zit nu op een punt dat ik het er erg moeilijk mee heb en eigenlijk niemand heb om echt mijn hart te luchten.
Mijn man en ik hebben moeilijke jaren achter de rug, veel financiele tegenslagen, problemen met onze beider gezondheid die ook weer financiele gevolgen hadden.
Daar gingen we anders mee om.
Waar ik de positivo was (deed alsof) is hij altijd erg negatief en meer van het halflege glas geweest, ook met onnozele dingen.
Hij kroop in zijn schulp (toch al een binnenvetter) en in de periode dat hij thuis was (enkele jaren door ziekte) leefden we andere ritmes, hij gamede vanaf de vroege avond tot in de ochtend.
Ging naar bed als ik opstond en kwam uit bed als ons kind door oma werd thuisgebracht, of als ik thuiskwam.
Wat ik daar ook over zei, knallende ruzie en geen verandering.
Ik deed mijn best, werken, huishouden, de zorg voor een kind. Maar hij deed niks. Sochtends trof ik de half volle glazen nog op tafel, was iets teveel moeite om naar de keuken te brengen.
Al met al, mijn gevoel tegenover hem veranderde.
Er was geen intimiteit meer, hij maakte geen aanstalten en ik ook niet. Ook om de reden dat hij weinig onder de douche ging ('ik word toch niet vies'), om op een man te duiken die eens in de week, of eens in de twee weken doucht sprak me niet zo aan. Die luie houding is ook niet echt opwindend.
Mijn lontje werd korter ook omdat de financiele situatie moeilijker werd.
Uiteindelijk is hij sinds een tijd weer aan het werk.
Alleen is er tussen ons niks veranderd en dat maakt me zo moe, verdrietig.
Tijdens ruzies zegt hij dingen die me diep raken. Doelend op mijn moederschap, op mijn uiterlijk, eigenlijk op alles.
Hij schiet uit zijn slof om van alles, is onredelijk. Zegt tijdens ruzie gemene dingen waarop hij dan later zegt dat ik het verkeerd opvat. Maar ook daarin is een grens.
Een paar dagen na de geboorte van ons kind heeft hij me snachts tijdens een ruzie uit huis gezet. Na een heleboel nare dingen te hebben gezegd.
Na een half uur deed hij de voordeur weer open en 'was het weer goed'.
Achteraf gezien had ik toen al mijn grens moeten stellen en weg moeten gaan.
In het weekend slaapt hij uit. Tot een uur of 1, 2. Eet wat en valt in slaap op de bank.
Dat is een doorn in mijn oog, niet alleen voor mezelf maar ook voor ons kind.
Ik doe zelf zoveel mogelijk leuke dingen met ons kind maar wil ook zo graag leuke dagjes uit, en niet horen dat ik een egoistisch wijf ben omdat ik hem 'zijn rust niet gun'.
Er zijn momenten dat ik echt wel van hem hou, van hoe hij was, van hoe het was.
Er zijn momenten dat we het echt leuk hebben met elkaar, als gezin, als koppel maar helaas is daar altijd wel een staartje aan of een moeilijke aanloop.
Op andere momenten huil ik mezelf in slaap.
We slapen apart, we hebben geen sex (laatste keer was in augustus), sochtends en savonds een snelle kus op de mond en af en toe een omhelzing.
Ik wil geen ruzie maken waar ons kind bij is, die is erg gevoelig voor spanning in huis.
Met mijn ouders praat ik hier soms over maar ook niet teveel, voor ze zich alleen maar zorgen maken.
Ik voel me gewoon zo alleen, eenzaam op veel momenten.
Ik weet niet wat ik hiermee wil maar even afschrijven was al fijn.
Als een ander dit zou schrijven zou ik vragen of die vrouw wat mankeert of 'deurmat' op haar hoofd heeft staan maar ik durf de stap niet te nemen om weg te gaan.
Ik probeer het nu goed te doen voor ons kind en mijn eigen gevoel even weg te zetten maar dat is niet altijd makkelijk.
Misschien dat er vrouwen zijn in dezelfde situatie, of iemand die me tips kan geven om de situatie om te buigen.
Hoe dan ook, bedankt voor het lezen.
Het schrijven luchtte op.
zondag 25 maart 2018 om 19:59
zondag 25 maart 2018 om 20:05
Een stabiele, liefdevolle thuissituatie is echt veel en veel belangrijker dan een mooi huis / materiële zaken.PakjeAppelsap schreef: ↑25-03-2018 19:24Wat enorm meespeelt is dat ik op dit moment niet financieel onafhankelijk ben. Een scheiding zou bijv betekenen dat ons huis in de verkoop moet, als ik alleen zou zijn zou ik dat geen probleem vinden maar vooral voor ons kind wil ik het beste.
Kinderen die zijn opgegroeid met liefde maar zonder geld kijken gelukkiger terug op hun jeugd dan kinderen die wel een mooi huis hadden maar in een vervelende sfeer zijn opgegroeid. Echt waar.
zondag 25 maart 2018 om 20:11
Je geeft aan dat je kind gevoelig is voor spanning en je daarom geen ruzie wilt maken, maar zoals jij het beschrijft is er constant spanning en ongemak en verdriet in jullie huishouden. Jullie kind krijgt dat ook absoluut mee en zal daar ook gevoelig voor zijn. Het beste voor een kind is niet het kind laten opgroeien in een zwaar ongelukkig huwelijk met ouders die mijlenver van elkaar verwijderd zijn. Het beste voor een kind is opgroeien met ouder(s) die gelukkig zijn en, indien samen, een voorbeeld geven van een gezonde fijne relatie.
Je man doet niks, dus het is aan jou om te handelen. Voor je eigen geluk alsmede voor de leefomgeving van je kind. De enige die kan bepalen welke acties je onderneemt ben jij zelf, maar het lijkt me duidelijk dat je verantwoordelijkheid moet nemen voor de situatie van jou en van je kind.
Mijn eerste gedachte was ook: depressie. Maar zelfs als dat zo is, is dat geen reden om stil te blijven staan en te wachten tot het voorbij gaat. Zijn gedrag klinkt in ieder geval alsof hij het op heeft gegeven, en je hebt toch 2 mensen nodig om een relatie en compleet gezin tot een succes te maken. Op dit moment houden jullie samen een ongezonde situatie in stand. Hij gaat daar geen verandering in brengen, zo lijkt het, dus zul jij dat moeten doen.
Dus wat kun jij doen? Is weggaan, zoals veel mensen zeggen, nog de enige optie? Of zijn er nog andere dingen die jij kunt proberen? Welke opties liggen er volgens jou binnen jouw macht om verandering in de situatie te brengen?
Je man doet niks, dus het is aan jou om te handelen. Voor je eigen geluk alsmede voor de leefomgeving van je kind. De enige die kan bepalen welke acties je onderneemt ben jij zelf, maar het lijkt me duidelijk dat je verantwoordelijkheid moet nemen voor de situatie van jou en van je kind.
Mijn eerste gedachte was ook: depressie. Maar zelfs als dat zo is, is dat geen reden om stil te blijven staan en te wachten tot het voorbij gaat. Zijn gedrag klinkt in ieder geval alsof hij het op heeft gegeven, en je hebt toch 2 mensen nodig om een relatie en compleet gezin tot een succes te maken. Op dit moment houden jullie samen een ongezonde situatie in stand. Hij gaat daar geen verandering in brengen, zo lijkt het, dus zul jij dat moeten doen.
Dus wat kun jij doen? Is weggaan, zoals veel mensen zeggen, nog de enige optie? Of zijn er nog andere dingen die jij kunt proberen? Welke opties liggen er volgens jou binnen jouw macht om verandering in de situatie te brengen?
zondag 25 maart 2018 om 20:17
Ik kan er echt niet bij dat TO denkt dat het beter is voor haar dochter om te blijven.
De boodschap en les die ze haar kind geeft ( zelfs als er geen ruzie meer is omdat TO alles maar slikt) dat mama een deurmat is. De kans dat ze later ook met zo'n lapswans thuis komt en zulke relaties aangaat is echt heel hoog. Ze weet gewoon niet beter.
En dat is al reden genoeg zonder de ruzies en het ongelukkige van TO zelf om hier een eind aan te breien.
De boodschap en les die ze haar kind geeft ( zelfs als er geen ruzie meer is omdat TO alles maar slikt) dat mama een deurmat is. De kans dat ze later ook met zo'n lapswans thuis komt en zulke relaties aangaat is echt heel hoog. Ze weet gewoon niet beter.
En dat is al reden genoeg zonder de ruzies en het ongelukkige van TO zelf om hier een eind aan te breien.
zondag 25 maart 2018 om 20:57
Zet ajb een punt achter dit huwelijk! Voor jezelf, voor jullie kind, voor hem. Dit is voor niemand goed.
Het zal heel moeilijk zijn, zeker niet leuk, maar wel nodig. Dit is geen gezonde thuissituatie voor jullie kind. Ookal maken jullie geen ruzie waar het kind bij is, de spanning en de liefdeloosheid zit in de lucht. Dat is waarschijnlijk ook voor buitenstaanders waarneembaar. Gun jezelf en je kind de rust en een veilige thuissituatie.
Het zal heel moeilijk zijn, zeker niet leuk, maar wel nodig. Dit is geen gezonde thuissituatie voor jullie kind. Ookal maken jullie geen ruzie waar het kind bij is, de spanning en de liefdeloosheid zit in de lucht. Dat is waarschijnlijk ook voor buitenstaanders waarneembaar. Gun jezelf en je kind de rust en een veilige thuissituatie.
Adem in, adem uit, en herhaal indien nodig 
zondag 25 maart 2018 om 21:01
Miss kun je al wel wat voorbereidend werk gaan doen....inschrijven woningcoöperatie het financieele plaatje voor jezelf op een rijtje zetten ed zodat wanneer je er aan toe bent om deze knoop door te hakken weet welke wegen je kan cq moet bewandelen. Ik wens je sterkte en wijsheid want van jou situatie word je niet gelukkiger als ik dat zo lees
zondag 25 maart 2018 om 21:59
Nieuwe nick aangemaakt hiervoor, wat herken ik veel in je verhaal. Dikke knuffel voor jou, ik vind je heel sterk.
Mijn vriend en ik zijn 10 jaar samen, ouders van een dreumes en helaas is onze verstandhouding (want relatie geeft het te veel eer) volkomen verpest.
Ik heb uitgesproken dat ik definitief uit elkaar wil, juist voor ons kind dat bijna dagelijks getuige is van ons (passief) agressieve gedrag: schreeuwen, schelden, met deuren slaan, elkaar negeren, etc.. We halen het slechtste in elkaar naar boven.
We zijn al eerder kort uit elkaar geweest, nadat hij me had bedreigd. Die weken voelde ik me vrijer dan ooit: ik liep niet meer op eieren, kon mezelf weer zijn zonder angst voor zijn commentaar en kritiek. Waarom dan toch weer bij elkaar? Ik dacht dat hij spijt had en was veranderd, maar nu zie ik in dat hij zich tijdelijk beter gedroeg en nu weer gewoon zichzelf is. Kan mezelf wel voor m'n kop slaan.
Ik ben gelukkig niet financieel afhankelijk van hem, maar hij wel van mij. Ik wil dat hij snel vertrekt, maar dat is onrealistisch met zijn financiën. Dus voorlopig elkaar maar uit de weg gaan,, wat niet veel moeite kost want we leefden toch al langs elkaar heen (is het al maandag?).
Mijn vriend en ik zijn 10 jaar samen, ouders van een dreumes en helaas is onze verstandhouding (want relatie geeft het te veel eer) volkomen verpest.
Ik heb uitgesproken dat ik definitief uit elkaar wil, juist voor ons kind dat bijna dagelijks getuige is van ons (passief) agressieve gedrag: schreeuwen, schelden, met deuren slaan, elkaar negeren, etc.. We halen het slechtste in elkaar naar boven.
We zijn al eerder kort uit elkaar geweest, nadat hij me had bedreigd. Die weken voelde ik me vrijer dan ooit: ik liep niet meer op eieren, kon mezelf weer zijn zonder angst voor zijn commentaar en kritiek. Waarom dan toch weer bij elkaar? Ik dacht dat hij spijt had en was veranderd, maar nu zie ik in dat hij zich tijdelijk beter gedroeg en nu weer gewoon zichzelf is. Kan mezelf wel voor m'n kop slaan.
Ik ben gelukkig niet financieel afhankelijk van hem, maar hij wel van mij. Ik wil dat hij snel vertrekt, maar dat is onrealistisch met zijn financiën. Dus voorlopig elkaar maar uit de weg gaan,, wat niet veel moeite kost want we leefden toch al langs elkaar heen (is het al maandag?).
zondag 25 maart 2018 om 23:00
De angst om te gaan scheiden. Herkenbaar, had ik ook. Ik herken ook heel veel in je verhaal, geen sex, luiheid etc.
Ik zag als een berg tegen de scheiding op, heb het vier jaar uitgesteld. Toen er aan de deur werd aangebeld door een man van een elektriciteitsbedrijf en hij vanuit de woonkamer schreeuwde: 'NIet opendoen, gewoon afwimpelen' wist ik dat ik klaar was met deze UITERST onaangename echtgenoot. Ik ben een uur met de elektriciteitsman blijven praten en uit venijn geswitched naar een andere leverancier.
Maar ff on topic, 3 weken later de knoop doorgehakt. Alles stond binnen een uur op een a4-tje. Ook ouderschapsplan/omgang. Daarna het in vorm laten gieten bij een advocaat en binnen zes weken waren we gescheiden. We hebben nog wel 3 maanden samengewoond omdat hij nog niet gelijk andere woonruimte had. DAt was wel prettig voor onze kids. Die konden langzaam aan het idee wennen.
En nu, ruim 4 jaar later. ik heb GEEN moment spijt gehad van de scheiding. Voel me zoveel gelukkig alleen. Kan doen en laten wat ik wil.
TO: Wat wil je echt? Wat houdt je tegen? vragen om bij stil te staan...
Ik zag als een berg tegen de scheiding op, heb het vier jaar uitgesteld. Toen er aan de deur werd aangebeld door een man van een elektriciteitsbedrijf en hij vanuit de woonkamer schreeuwde: 'NIet opendoen, gewoon afwimpelen' wist ik dat ik klaar was met deze UITERST onaangename echtgenoot. Ik ben een uur met de elektriciteitsman blijven praten en uit venijn geswitched naar een andere leverancier.
Maar ff on topic, 3 weken later de knoop doorgehakt. Alles stond binnen een uur op een a4-tje. Ook ouderschapsplan/omgang. Daarna het in vorm laten gieten bij een advocaat en binnen zes weken waren we gescheiden. We hebben nog wel 3 maanden samengewoond omdat hij nog niet gelijk andere woonruimte had. DAt was wel prettig voor onze kids. Die konden langzaam aan het idee wennen.
En nu, ruim 4 jaar later. ik heb GEEN moment spijt gehad van de scheiding. Voel me zoveel gelukkig alleen. Kan doen en laten wat ik wil.
TO: Wat wil je echt? Wat houdt je tegen? vragen om bij stil te staan...
zondag 25 maart 2018 om 23:02
Knuffel ook voor jou!!! zo herkenbaar....Noranora schreef: ↑25-03-2018 21:59Nieuwe nick aangemaakt hiervoor, wat herken ik veel in je verhaal. Dikke knuffel voor jou, ik vind je heel sterk.
Mijn vriend en ik zijn 10 jaar samen, ouders van een dreumes en helaas is onze verstandhouding (want relatie geeft het te veel eer) volkomen verpest.
Ik heb uitgesproken dat ik definitief uit elkaar wil, juist voor ons kind dat bijna dagelijks getuige is van ons (passief) agressieve gedrag: schreeuwen, schelden, met deuren slaan, elkaar negeren, etc.. We halen het slechtste in elkaar naar boven.
We zijn al eerder kort uit elkaar geweest, nadat hij me had bedreigd. Die weken voelde ik me vrijer dan ooit: ik liep niet meer op eieren, kon mezelf weer zijn zonder angst voor zijn commentaar en kritiek. Waarom dan toch weer bij elkaar? Ik dacht dat hij spijt had en was veranderd, maar nu zie ik in dat hij zich tijdelijk beter gedroeg en nu weer gewoon zichzelf is. Kan mezelf wel voor m'n kop slaan.
Ik ben gelukkig niet financieel afhankelijk van hem, maar hij wel van mij. Ik wil dat hij snel vertrekt, maar dat is onrealistisch met zijn financiën. Dus voorlopig elkaar maar uit de weg gaan,, wat niet veel moeite kost want we leefden toch al langs elkaar heen (is het al maandag?).
maandag 26 maart 2018 om 01:29
Dankjewel Pantoffel. Mag ik vragen hoe het ging die 3 maanden nadat de kogel door de kerk was? Ik zie het hier namelijk somber in. Sinds ik het definitief heb gemaakt gedraagt vriend zich als een boze puber: mokken, schelden en hij probeert dreumes tegen me op te hitsen (ja, I know, echt een prachtexemplaar, meneer is over de 30). Worden een paar lange maanden zo...
maandag 26 maart 2018 om 21:20
Noranora schreef: ↑26-03-2018 01:29Dankjewel Pantoffel. Mag ik vragen hoe het ging die 3 maanden nadat de kogel door de kerk was? Ik zie het hier namelijk somber in. Sinds ik het definitief heb gemaakt gedraagt vriend zich als een boze puber: mokken, schelden en hij probeert dreumes tegen me op te hitsen (ja, I know, echt een prachtexemplaar, meneer is over de 30). Worden een paar lange maanden zo...
Ja tuurlijk. Alleen zag mijn 'saggerijn' ook wel in dat dit het beste was na 4 jaar proberen. Ik denk dat jouw puber voornamelijk boos is omdat zijn basis wegvalt en het alleen moet zien te redden. Dus eigenlijk verliepen die 3 maanden wel prima, alhoewel als ik hem niet achter de broek had gezeten hij nog langer in huis was blijven zitten. Eenmaal weg uit huis, woonde 'ie binnen 2 weken samen. Dus missschien is dat een idee? Zorgen dat hij ook om zich heen kijkt. Vaak zijn zulke mannen zo afhankelijk dat ze bij de eerste de beste die toehappen intrekken. Was bij mijn puber tenminste wel zo. De eerste dame die hem crushte op Tinder is hij nu mee samen.
Maareh, je durft hem niet uit huis te zetten? Zijn jullie al bij een advocaat geweest? Ik zou wel op mijn strepen gaan staan als hij zo aan het schreeuwen is hoor. Zo van: als je je niet weet te gedragen, ga je maar naar je ouders/vriend/familie/woningbouw.
Waarom is hij eigenlijk niet in zekere mate financieel onafhankelijk? / waarom wil ie niet werken?