Psyche
alle pijlers
Hoe om te gaan met 4 miskramen
maandag 26 maart 2018 om 09:45
Alvast sorry voor het warrige verhaal.
Vandaag voor de 4e maal een miskraam. 1 voor de geboorte van onze dochter en nu 3 erna.
Ik zit er doorheen ik was voorbij de vorige miskramen en begon weer hoop te krijgen en dan ineens toch weer bloed.
We hadden afgesproken om te stoppen als we nogmaals een miskraam kregen maar ik weet niet of ik nu al die beslissing kan nemen.
Na de 3e miskraam zijn we in het ziekenhuis geweest waarbij ik toen nog dacht er worden een aantal bloedonderzoeken gedaan. Helaas kregen we alleen het chromosomen onderzoek. Via de huisarts nog wel schildklier kunnen regelen. Het klikte ook totaal niet met de gyneacoloog. Nu hebben we begin mei nog een afspraak staan. Ik ga sowieso bellen voor een andere gyneacoloog. maar vraag me ook af of we wel op de goede afdeling zitten (zitten gewoon bij de poli) en of ik misschien niet beter naar een ander ziekenhuis kan gaan.
Ik weet belgie is ook een optie maar ik weet niet of dat nog nut heeft. Ik ben bijna 35 en mijn man bijna 39. Enigste wat ik steeds hoor je hebt nog zeeen van tijd maar mijn man word er ook niet jonger op. het is niet alleen het maken maar ook daarna er nog voor zorgen. Ik voel me met de rug tegen de muur staan. Ik mis hulp. Ik mis gewoon iemand die tegen me zegt ik ga alles proberen wat ik kan om je zwanger te houden. In het ziekenhuis kreeg ik totaal geen steun werd heel normaal over gedaan alsof dat iedereen gebeurd zoveel miskramen.
En hoe geef je zomaar je droom op voor nog een kindje. ik zie heus wel voordelen van maar 1 kind. Maar hoe zorg ik dat dit verdriet weg gaat. ik was liever totaal niet zwanger geweest dan steeds dit. Nooit meer zo'n klein hummeltje wat van jou is.
Vandaag voor de 4e maal een miskraam. 1 voor de geboorte van onze dochter en nu 3 erna.
Ik zit er doorheen ik was voorbij de vorige miskramen en begon weer hoop te krijgen en dan ineens toch weer bloed.
We hadden afgesproken om te stoppen als we nogmaals een miskraam kregen maar ik weet niet of ik nu al die beslissing kan nemen.
Na de 3e miskraam zijn we in het ziekenhuis geweest waarbij ik toen nog dacht er worden een aantal bloedonderzoeken gedaan. Helaas kregen we alleen het chromosomen onderzoek. Via de huisarts nog wel schildklier kunnen regelen. Het klikte ook totaal niet met de gyneacoloog. Nu hebben we begin mei nog een afspraak staan. Ik ga sowieso bellen voor een andere gyneacoloog. maar vraag me ook af of we wel op de goede afdeling zitten (zitten gewoon bij de poli) en of ik misschien niet beter naar een ander ziekenhuis kan gaan.
Ik weet belgie is ook een optie maar ik weet niet of dat nog nut heeft. Ik ben bijna 35 en mijn man bijna 39. Enigste wat ik steeds hoor je hebt nog zeeen van tijd maar mijn man word er ook niet jonger op. het is niet alleen het maken maar ook daarna er nog voor zorgen. Ik voel me met de rug tegen de muur staan. Ik mis hulp. Ik mis gewoon iemand die tegen me zegt ik ga alles proberen wat ik kan om je zwanger te houden. In het ziekenhuis kreeg ik totaal geen steun werd heel normaal over gedaan alsof dat iedereen gebeurd zoveel miskramen.
En hoe geef je zomaar je droom op voor nog een kindje. ik zie heus wel voordelen van maar 1 kind. Maar hoe zorg ik dat dit verdriet weg gaat. ik was liever totaal niet zwanger geweest dan steeds dit. Nooit meer zo'n klein hummeltje wat van jou is.
ik weet helaas geen andere opties voor je, maar een hele dikke knuffel wil ik je geven! 
maandag 26 maart 2018 om 09:59
Je vertelt niet hoe lang je al zwanger was. Ikzelf testte altijd laat en hield tot 12 weken een flinke slag om de arm. Daardoor heb ik alleen bij de eerste miskraam -voordat ik ons oudste kind kreeg- getwijfeld òf ik zwanger kon raken. De miskraam daarna, met een week of 10-11 zag ik daardoor als een bescherming van 'moeder natuur'. Daar was ik eigenlijk alleen maar opgelucht over.
maandag 26 maart 2018 om 10:16
Angel wat ontzettend verdrietig!
Hier helaas ook 4 miskramen, en het is heel moeilijk (onmogelijk) om vertrouwen te houden, maar opgeven is voor ons absoluut geen optie. Dat is een gevoel. Dus we gaan maar gewoon door...
En wat vervelend ook dat je niet op een lijn zit met je artsen. Heb je zelf ideeën over aanvullend onderzoek?
Ik wens je heel veel sterkte. En hoop dat het uiteindelijk goed komt.
Hier helaas ook 4 miskramen, en het is heel moeilijk (onmogelijk) om vertrouwen te houden, maar opgeven is voor ons absoluut geen optie. Dat is een gevoel. Dus we gaan maar gewoon door...
En wat vervelend ook dat je niet op een lijn zit met je artsen. Heb je zelf ideeën over aanvullend onderzoek?
Ik wens je heel veel sterkte. En hoop dat het uiteindelijk goed komt.
Je hoort de vogels weer, je ruikt de regen nog
maandag 26 maart 2018 om 10:18
Bij ons is het nooit gelukt om een tweede kindje te krijgen. Ben gestopt met de pil toen onze zoon 1,5 was. Ik heb in totaal 5 keer een miskraam gehad. Ik heb 2 keer een half jaar Clomid geslikt en werd daar heel depressief van. Wij zijn blijven proberen voor een tweede kindje tot ik 35 was. Daar lag voor ons de uiterste grens. Daarna vond ik mezelf en mijn man te oud en heeft mijn man zich laten steriliseren.
maandag 26 maart 2018 om 10:18
Het wordt vanzelf minder. De pijn en het verdriet.
Ik heb 6 miskramen gehad en hield me er altijd aan vast dat er dus iets mis was met de aanleg van het kindje. Dit gaf mij rust. Uiteindelijk hebben we een gezonde dochter gekregen. En nu zijn we net begonnen voor een tweede. Geen idee wat dat brengt. Maar heb geen angst nu.
Ik ben overigens nu 38 en mijn man bijna 40. Maar de leeftijd heeft me nooit tegen gehouden.
Ik heb 6 miskramen gehad en hield me er altijd aan vast dat er dus iets mis was met de aanleg van het kindje. Dit gaf mij rust. Uiteindelijk hebben we een gezonde dochter gekregen. En nu zijn we net begonnen voor een tweede. Geen idee wat dat brengt. Maar heb geen angst nu.
Ik ben overigens nu 38 en mijn man bijna 40. Maar de leeftijd heeft me nooit tegen gehouden.
maandag 26 maart 2018 om 10:26
Wat verdrietig.
Een vriendin van mij kreeg ook miskraam op miskraam. Uiteindelijk bleek na uitgebreid onderzoek dat haar bloed te dik was, waardoor elke keer de uitwisseling van zuurstof en voedingsstofffen stagneerde. Toen dit was ontdekt heeft ze bloedverdunners gekregen tijdens de hele zwangerschap en toen is ze wel zwanger gebleven.
Ik zou erop staan dat ze dit soort dingen gaan uitsluiten..
Een vriendin van mij kreeg ook miskraam op miskraam. Uiteindelijk bleek na uitgebreid onderzoek dat haar bloed te dik was, waardoor elke keer de uitwisseling van zuurstof en voedingsstofffen stagneerde. Toen dit was ontdekt heeft ze bloedverdunners gekregen tijdens de hele zwangerschap en toen is ze wel zwanger gebleven.
Ik zou erop staan dat ze dit soort dingen gaan uitsluiten..
maandag 26 maart 2018 om 10:42
Naar voor je, ikzelf maar 2 een daarvan was wel met een week of 10. Maar het zinnetje "" Ik mis gewoon iemand die tegen me zegt ik ga alles proberen wat ik kan om je zwanger te houden" daar hik ik wel wat tegenaan. Een miskraam is toch niet voor niets? Wat wil je dan, een niet levensvatbaar kind of een die maar een paar jaar heeft? Nee toch.
Het opgeven hoeft ook niet maar word er wat relaxter mee. Niet meteen testen, wacht het af en zie het niet met een paar dagen over tijd al als zwangerschap. Laat de natuur gewoon even zijn gang gaan en als je de tweede keer ongesteld zou moeten worden zou je eens kunnen gaan testen.
.
Het opgeven hoeft ook niet maar word er wat relaxter mee. Niet meteen testen, wacht het af en zie het niet met een paar dagen over tijd al als zwangerschap. Laat de natuur gewoon even zijn gang gaan en als je de tweede keer ongesteld zou moeten worden zou je eens kunnen gaan testen.
.
maandag 26 maart 2018 om 11:02
Bumba dat onderzoek doen ze pas na 12w niet zwanger te zijn geweest. 3 maanden wachten vind ik echt een opgave.
Tuurlijk heb ik liever een gezond kind maar het wil niet zeggen dat het aan het kindje ligt er kunnen tig andere redenen zijn.
Chromosoomonderzoek is afgenomen maar nog wachten op resultaat maar verwachting is klein omdat we al een dochter hebben.
Ik snap je blondie mijn grens is voor de 36 bevallen zou betekenen dat ik nog 3 maanden heb
Tuurlijk heb ik liever een gezond kind maar het wil niet zeggen dat het aan het kindje ligt er kunnen tig andere redenen zijn.
Chromosoomonderzoek is afgenomen maar nog wachten op resultaat maar verwachting is klein omdat we al een dochter hebben.
Ik snap je blondie mijn grens is voor de 36 bevallen zou betekenen dat ik nog 3 maanden heb
maandag 26 maart 2018 om 11:09
Hier 4 miskramen en nog geen kindje in mijn armen mogen sluiten. Ik heb wat onderzoeken gehad en daar is tot op heden niets uit gekomen. Desalniettemin geef ik niet op. Ook al doet een miskraam veel verdriet. Laat het verdriet toe en neem de tijd om het te verwerken.
De opmerking van mensen die zeggen waarom geef je het niet op, het geeft zoveel verdriet vind ik erg lastig en ongepast. Ik heb deze opmerking ook wel gehad en dat doet iemand veel pijn om te horen. Ik zeg altijd, zolang ik het niet probeer zal mijn wens nooit uitkomen. En zolang mijn eigen lichaam en hoofd niet zegt, het is klaar! ga ik door. Dat is aan mij om dat te bepalen. Dus zolang jij er de kracht voor hebt, zou ik zeggen ga door. Maar niet voor je een arts hebt gevonden waar je een klik mee hebt en die naar je luistert. En ik denk dat België wel zeker een optie is voor je.
De opmerking van mensen die zeggen waarom geef je het niet op, het geeft zoveel verdriet vind ik erg lastig en ongepast. Ik heb deze opmerking ook wel gehad en dat doet iemand veel pijn om te horen. Ik zeg altijd, zolang ik het niet probeer zal mijn wens nooit uitkomen. En zolang mijn eigen lichaam en hoofd niet zegt, het is klaar! ga ik door. Dat is aan mij om dat te bepalen. Dus zolang jij er de kracht voor hebt, zou ik zeggen ga door. Maar niet voor je een arts hebt gevonden waar je een klik mee hebt en die naar je luistert. En ik denk dat België wel zeker een optie is voor je.
maandag 26 maart 2018 om 13:57
wat naar voor je angel.Maak je het jezelf met deze bovenstaande zin niet nog extramoeilijk? Als mijn ouders zo hadden gedacht hadden zij helemaal geen kinderen gehad en was ik er ook nooit geweest. Je legt er een enorme druk op als je per se binnen nu en 3 maanden een zwangerschap wil houden terwijl je daar geen controle over hebt. Wat zijn je bezwaren om na je 36e te bevallen?
Het lijkt of je veel te veel controle hierover wil. Je wil ook niet 12w niet zwanger zijn om een onderzoek te kunnen doen die je mogelijk kan helpen. Het lijkt of je denkt dat als je maar stug door blijft gaan je de meeste kans hebt, misschien is een beetje de controle loslaten toch ook wel helpend. Uit eindelijk maakt een maand meer of minder niet uit. Keer op keer op keer, zo snel mogelijk, alles op alles zetten hoeft niet te betekenen dat je meer kans hebt.
anoniem_365339 wijzigde dit bericht op 26-03-2018 14:05
30.19% gewijzigd
maandag 26 maart 2018 om 14:05
innerpeace schreef: ↑26-03-2018 11:09Hier 4 miskramen en nog geen kindje in mijn armen mogen sluiten.
maandag 26 maart 2018 om 14:23
Heel herkenbaar hoor!
Hier ook vier miskramen op rij, drie keer ging het mis met 6 & 7 weken, één keer hadden we al een goede echo gehad en kwamen we er met de 12-weken echo achter dat het hartje gestopt was met 9 weken.
Mijn eigen gyn zei steeds maar dat het domme pech was, dat 'alles er goed uit zag'.
Ik heb toen zelf een afspraak gemaakt in Jette (ben zelf belgische). Daar hebben we beiden bloedonderzoek en chromosomenonderzoek gekregen waar niets is uitgekomen. Onze waarden waren een voorbeeld voor hoe ze het willen zien dus effectief 4 keer pech.
Nu ben ik voor de 5e keer zwanger, inmiddels bijna 19 weken en deze keer lijkt het eindelijk goed te gaan... Ook al ben ik er nog niet.
Ik zou zeker nog niet opgeven, als de wens voor een tweede kindje er is.
Dikke knuffel!
maandag 26 maart 2018 om 16:52
Het gaat niet alleen om mijn leeftijd maar ook om die van mijn man.
Waarom ik niet 3 maanden wil wachten is vooral ook omdat ik bij mijn dochter meteen na een miskraam zwanger was en die ging goed. Deze keer was ook net na een miskraam al was dit wel een hele veoege en nu had ik een hele late miskraam waardoor het toch lijkt dat het beter ging na een miskraam. Ik wil die kans of het wel of niet klopt niet verspillen. Dit zit nu eenmaal tussen mijn oren.
Waarom ik niet 3 maanden wil wachten is vooral ook omdat ik bij mijn dochter meteen na een miskraam zwanger was en die ging goed. Deze keer was ook net na een miskraam al was dit wel een hele veoege en nu had ik een hele late miskraam waardoor het toch lijkt dat het beter ging na een miskraam. Ik wil die kans of het wel of niet klopt niet verspillen. Dit zit nu eenmaal tussen mijn oren.
maandag 26 maart 2018 om 17:38
Ik lees hier in beide punten nog steeds vasthouden aan en schijncontrole. Dat idee ook kansen te 'verspillen'. En wat is de belemmering met de leeftijd van je man?83angel schreef: ↑26-03-2018 16:52Het gaat niet alleen om mijn leeftijd maar ook om die van mijn man.
Waarom ik niet 3 maanden wil wachten is vooral ook omdat ik bij mijn dochter meteen na een miskraam zwanger was en die ging goed. Deze keer was ook net na een miskraam al was dit wel een hele veoege en nu had ik een hele late miskraam waardoor het toch lijkt dat het beter ging na een miskraam. Ik wil die kans of het wel of niet klopt niet verspillen. Dit zit nu eenmaal tussen mijn oren.
Het is niet rot bedoeld, wellicht komt het via een scherm wat botter over wat ik schrijf. Maar je lijkt nogal star hierin en ik betwijfel of dat gunstig is voor je situatie. Dus bedoel hiermee zeker niet je gevoel te ondermijnen
maandag 26 maart 2018 om 21:11
Het gaat niet alleen om de leeftijd van mijn man ook om die van mij maar ik bekijk het niet alleen vanuit de kant van het zwanger worden ook vanuit de kant om straks het kindje niet te oude ouders te geven.
Er werd in het ziekenhuis geen antwoord gegeven op mijn vragen. De computer was interessanter en ze moest alles nalezen en ze had gewoon geen idee waar ze het over had.
Tuinhek misschien is het schijncontrole misschien ook niet. Maar dat is wachten op die testen ook want de kans is heel groot dat daar niks uit komt. Eigenlijk zagen ze ook geen heil in uberhaupt een test te doen.
ps de leeftijd is iets waar mijn man en ik beide mee zitten over beide leeftijden.
Er werd in het ziekenhuis geen antwoord gegeven op mijn vragen. De computer was interessanter en ze moest alles nalezen en ze had gewoon geen idee waar ze het over had.
Tuinhek misschien is het schijncontrole misschien ook niet. Maar dat is wachten op die testen ook want de kans is heel groot dat daar niks uit komt. Eigenlijk zagen ze ook geen heil in uberhaupt een test te doen.
ps de leeftijd is iets waar mijn man en ik beide mee zitten over beide leeftijden.
maandag 26 maart 2018 om 21:30
En ook met jullie beider leeftijden en ook met het opvoeden van een kind valt of staat het niet met een maand meer of minder.
Waarom in hemelsnaam zou een man van in de 40 geen kind kunnen opvoeden? Verwacht je dat je man zo enorm gaat aftakelen dat hij in de 40 of 50 niet eens zijn eigen kind meer kan opvoeden? Wat zijn 'te oude ouders' volgens jou? En wat zijn volgens jou de gigantische nadelen waar je niet omheen kunt? En wanneer ben je opeens 'te oud' om vader te worden? 39? 40? 41? 40 jaar en 3 maanden? 45? Wat is belangrijker? Je eigen psychische toestand of dat papa en mama een paar maanden, een jaar misschien, ouder waren dan gewenst toen je werd geboren?
Ik snap dat je doorgaat met proberen, op jouw leeftijd zou ik dat vast ook gewoon doen (ik vind je namelijk niet zo oud en de leeftijd van je man nog minder relevant) volgens mij maak je het jezelf alleen extramoeilijk om er ook nog allerlei eisen aan te hangen. Je hebt het al moeilijk genoeg.
