Relaties
alle pijlers
Moeder
dinsdag 10 april 2018 om 11:20
Ik ben een vrouw van 37. Ik ben getrouwd en heb 2 jonge kinderen. Ik denk de laatste tijd veel na over de relatie met mijn moeder en het een en ander wordt mij steeds duidelijker. Mijn moeder past een dag in de week op op mijn kinderen. Nu twijfel ik of dat wel goed voor ze is.
Vorig jaar sprak voor het eerst in lange tijd mijn vader even alleen. Hij vroeg mij of ik ook misschien dacht dat mijn moeder narcistisch was. Ik heb dat toen beaamd, maar omdat hij op dat moment ziek was wilde ik er niet op doorgaan omdat ik niet wilde dat hij zich druk maakte om mij of zijn eigen situatie met haar. Daarna heb ik hem niet meer alleen gesproken.
Ik heb heel lang getwijfeld aan mezelf. Of niet allemaal aan mij lag en of ik niet gek was, maar dat mijn vader hetzelfde ziet scheelt veel voor mij.
Mijn moeder geeft mij nooit complimenten. Ze kan niet trots op mij zijn. Als ik zelf ergens trots op ben. Dan wijst ze me op subtiele wijze wat er dan toch niet zo goed is of bijvoorbeeld hoe zij zelf of een ander het toch beter gedaan heeft. Het is altijd heel subtiel dus heel moeilijk de vinger op te leggen . Ze kan wel best zorgzaam zijn. Dus dat maakt het ook verwarrend. Dan kreeg ik toch weer het idee dat ze om me gaf. Maar nu denk ik dat ze het prettig vindt als ik me afhankelijk op stel. Hoe dan ook lijkt ze het fijn te vinden als ik me klein voel. Het zit in veel kleine subtiele dingen . Ze is niet echt narcistisch in de zin van heel arrogant. Ze schept niet op. Het is dan ook niet overduidelijk.
Nu vraag ik me dus af of anderen dit herkennen en of ik mijn kinderen nog wel bij haar moet laten. Ze heeft mij niet vaak geslagen maar toch zit ik te kijken of ze niet kleine wondjes hebben als ze bij haar zijn geweest. Ik vertrouw haar niet maar durf ook geen verandering aan te brengen aan de situatie, maar het begint steeds meer te knagen. Ik hou zo veel van mijn kinderen. Ik wil niet dat ze zich naar voelen.
Vorig jaar sprak voor het eerst in lange tijd mijn vader even alleen. Hij vroeg mij of ik ook misschien dacht dat mijn moeder narcistisch was. Ik heb dat toen beaamd, maar omdat hij op dat moment ziek was wilde ik er niet op doorgaan omdat ik niet wilde dat hij zich druk maakte om mij of zijn eigen situatie met haar. Daarna heb ik hem niet meer alleen gesproken.
Ik heb heel lang getwijfeld aan mezelf. Of niet allemaal aan mij lag en of ik niet gek was, maar dat mijn vader hetzelfde ziet scheelt veel voor mij.
Mijn moeder geeft mij nooit complimenten. Ze kan niet trots op mij zijn. Als ik zelf ergens trots op ben. Dan wijst ze me op subtiele wijze wat er dan toch niet zo goed is of bijvoorbeeld hoe zij zelf of een ander het toch beter gedaan heeft. Het is altijd heel subtiel dus heel moeilijk de vinger op te leggen . Ze kan wel best zorgzaam zijn. Dus dat maakt het ook verwarrend. Dan kreeg ik toch weer het idee dat ze om me gaf. Maar nu denk ik dat ze het prettig vindt als ik me afhankelijk op stel. Hoe dan ook lijkt ze het fijn te vinden als ik me klein voel. Het zit in veel kleine subtiele dingen . Ze is niet echt narcistisch in de zin van heel arrogant. Ze schept niet op. Het is dan ook niet overduidelijk.
Nu vraag ik me dus af of anderen dit herkennen en of ik mijn kinderen nog wel bij haar moet laten. Ze heeft mij niet vaak geslagen maar toch zit ik te kijken of ze niet kleine wondjes hebben als ze bij haar zijn geweest. Ik vertrouw haar niet maar durf ook geen verandering aan te brengen aan de situatie, maar het begint steeds meer te knagen. Ik hou zo veel van mijn kinderen. Ik wil niet dat ze zich naar voelen.
vrijdag 13 april 2018 om 12:12
Het is ook geen bashen. Het zijn wat voorbeelden over 37 jaar tijd die echt gebeurd zijn. Ik zit niet steeds op te scheppen. En dat toeteren vond ik juist vervelend.
Hippiemeisje, dank je wel. Je snapt het.
Maar ik moet er nog wel aan werken. Het is ook verwerking van allerlei herinneringen. Weet niet of het voldoende is om het bij mijn moeder te leggen. Denk het niet.
Hippiemeisje, dank je wel. Je snapt het.
Maar ik moet er nog wel aan werken. Het is ook verwerking van allerlei herinneringen. Weet niet of het voldoende is om het bij mijn moeder te leggen. Denk het niet.
vrijdag 13 april 2018 om 12:40
Pip0 schreef: ↑13-04-2018 12:12Het is ook geen bashen. Het zijn wat voorbeelden over 37 jaar tijd die echt gebeurd zijn. Ik zit niet steeds op te scheppen. En dat toeteren vond ik juist vervelend.
Hippiemeisje, dank je wel. Je snapt het.
Maar ik moet er nog wel aan werken. Het is ook verwerking van allerlei herinneringen. Weet niet of het voldoende is om het bij mijn moeder te leggen. Denk het niet.
Jij snapt het ook, TO. Je weet precies hoe het zit, geloof ik. Nu nog "even" het wereldbeeld wat je destijds gecreëerd hebt om met je moeder om te kunnen gaan, ombuigen naar de waarheid. Namelijk dat je moeder ziek is en dat jij veel tekort bent gekomen en verkeerd behandeld bent door iemand van wie je meer had mogen verwachten. Hopelijk vind je een fijne psych die je hierbij kan helpen. En wat je kinderen betreft; ik zou heel goed mijn oren en ogen open blijven houden en veel vragen. "Wat zei oma toen? En wat vond je daarvan?" Zodra het niet goed voelt; kappen. Jij bent nu de baas.
vrijdag 13 april 2018 om 12:46
Ik zou mijn kinderen niet naar een vrouw brengen die mij zo beschadigd heeft (zo kom je iig over en wat je vertelt over de opvoeding en de verhoudingen binnen het gezin). Ze sloeg je uit machteloosheid en zelfs een keer toen je vertelde bij een vertrouwenspersoon te zijn geweest?! Leest iedereen daar overheen? Wie zegt dat ze haar kleinkinderen niet uit machteloosheid slaat?
Stoornis of niet, deze vrouw komt niet over als een fatsoenlijke opvoeder. jammer de bammer voor haar. Af en toe met de kinderen langskomen om wel contact te onderhouden maar oppassen zou ik niet meer doen. Geeft haar alleen maar meer munitie om jou en je handelen af te kraken.
Stoornis of niet, deze vrouw komt niet over als een fatsoenlijke opvoeder. jammer de bammer voor haar. Af en toe met de kinderen langskomen om wel contact te onderhouden maar oppassen zou ik niet meer doen. Geeft haar alleen maar meer munitie om jou en je handelen af te kraken.
vrijdag 13 april 2018 om 13:12
maar ik zie ook, dat mijn ouders meegegaan zijn met deze tijd. Waar ze ons lieten huilen als babies, hebben ze zich voldoende ingelezen om met onze kinderen te blijven lopen, tot ze sliepen etc.
Dat vind ik doorslaggevend: heeft de ouder zich aangepast aan deze tijd?
De moeder van TO heeft met haar niet-slaan besproken, daar mag TO nu vanuit gaan.
Ook zal een oma niet snel zo gefrustreerd raken, als een moeder met fulltime zorg
(blijft aan TO, wat ze doet. Ik geef enkel mijn afwegingen mee)
vrijdag 13 april 2018 om 13:15
Klopt, ik snap wat je bedoelt, maar ik heb het idee dat het bij de moeder van TO ziet zozeer de tijdsgeest is maar meer haar karakter/persoonlijkheid. Van in de auto zitten zonder kinderzitje of een slokje wijn op je 4e raak je geestelijk niet zo beschadigd als van een moeder die je continu afkraakt en uit machteloosheid slaat. Die eerste 2 dingen vind ik voorbeelden van opvoeden in een ander tijdperk, die laatste 2 niet en ik betwijfel of dat dan ook verdwijnt.lilalinda schreef: ↑13-04-2018 13:12maar ik zie ook, dat mijn ouders meegegaan zijn met deze tijd. Waar ze ons lieten huilen als babies, hebben ze zich voldoende ingelezen om met onze kinderen te blijven lopen, tot ze sliepen etc.
Dat vind ik doorslaggevend: heeft de ouder zich aangepast aan deze tijd?
De moeder van TO heeft met haar niet-slaan besproken, daar mag TO nu vanuit gaan.
Ook zal een oma niet snel zo gefrustreerd raken, als een moeder met fulltime zorg
(blijft aan TO, wat ze doet. Ik geef enkel mijn afwegingen mee)
vrijdag 13 april 2018 om 13:31
klopt hoor, en dat kunnen wij niet zienCoco87 schreef: ↑13-04-2018 13:15Klopt, ik snap wat je bedoelt, maar ik heb het idee dat het bij de moeder van TO ziet zozeer de tijdsgeest is maar meer haar karakter/persoonlijkheid. Van in de auto zitten zonder kinderzitje of een slokje wijn op je 4e raak je geestelijk niet zo beschadigd als van een moeder die je continu afkraakt en uit machteloosheid slaat. Die eerste 2 dingen vind ik voorbeelden van opvoeden in een ander tijdperk, die laatste 2 niet en ik betwijfel of dat dan ook verdwijnt.
Dat mag TO zelf inschatten
vrijdag 13 april 2018 om 13:54
Naar mijn mening is de band tussen oma-kleinkind heel anders dan moeder-kind. Jouw kinderen zullen je moeder waarschijnlijk heel anders ervaren dan jij haar.
Ik herken namelijk erg veel van wat je schrijft over jouw moeder in mijn eigen oma. Mijn oma is een extreem onzekere vrouw en heeft deze onzekerheid altijd op mijn moeder geprojecteerd. Mijn moeder heeft zich daardoor nooit goed genoeg gevoeld, stelde zich ook altijd erg onderdanig tegen haar op (heeft ze nu ook nog wel maar veel minder gelukkig).
Afijn, ik heb mijn oma altijd als een lieve oma ervaren. Ze gaf vaak wel opmerkingen, maar als kind is dat allemaal wat langs me heen gegaan. Nu ik volwassen ben zie ik pas hoeveel mijn oma heeft bijgedragen aan het lage zelfbeeld van mijn moeder en wat een nare vrouw ze eigenlijk kan zijn. Ik heb er zelf nooit veel last van gehad omdat ze echt gek op me is en omdat ik een situatie bij opa en oma niet als ‘normaal’ zag. Ik zag mijn ouders als de norm en niet mijn opa of oma. Mijn moeder ging wel vaak met me in gesprek als we bij oma waren langs geweest. Ze behandelde het meer dat oma soms gekke opmerkingen maakte omdat ze veel van me houdt en het niet zo naar bedoelt. Ik nam deze opmerkingen dan ook nooit serieus. Hierdoor heb ik mijn oma nooit als een nare vrouw ervaren, terwijl ze echt niet prettig in de omgang kan zijn haha.
Maar goed, om een kort verhaal lang te maken: Ik heb een goede band met zowel mijn oma als mijn opa (een heel lieve en zachte man) en ben als kind altijd met veel plezier naar ze toe gegaan. Ik heb verder geen idee hoe jouw kinderen en ouders zijn, maar dit is meer om te laten zien dat het ook goed kan gaan
Volg je gevoel, zoals anderen ook al zeiden: Jij bent de baas!
Ik herken namelijk erg veel van wat je schrijft over jouw moeder in mijn eigen oma. Mijn oma is een extreem onzekere vrouw en heeft deze onzekerheid altijd op mijn moeder geprojecteerd. Mijn moeder heeft zich daardoor nooit goed genoeg gevoeld, stelde zich ook altijd erg onderdanig tegen haar op (heeft ze nu ook nog wel maar veel minder gelukkig).
Afijn, ik heb mijn oma altijd als een lieve oma ervaren. Ze gaf vaak wel opmerkingen, maar als kind is dat allemaal wat langs me heen gegaan. Nu ik volwassen ben zie ik pas hoeveel mijn oma heeft bijgedragen aan het lage zelfbeeld van mijn moeder en wat een nare vrouw ze eigenlijk kan zijn. Ik heb er zelf nooit veel last van gehad omdat ze echt gek op me is en omdat ik een situatie bij opa en oma niet als ‘normaal’ zag. Ik zag mijn ouders als de norm en niet mijn opa of oma. Mijn moeder ging wel vaak met me in gesprek als we bij oma waren langs geweest. Ze behandelde het meer dat oma soms gekke opmerkingen maakte omdat ze veel van me houdt en het niet zo naar bedoelt. Ik nam deze opmerkingen dan ook nooit serieus. Hierdoor heb ik mijn oma nooit als een nare vrouw ervaren, terwijl ze echt niet prettig in de omgang kan zijn haha.
Maar goed, om een kort verhaal lang te maken: Ik heb een goede band met zowel mijn oma als mijn opa (een heel lieve en zachte man) en ben als kind altijd met veel plezier naar ze toe gegaan. Ik heb verder geen idee hoe jouw kinderen en ouders zijn, maar dit is meer om te laten zien dat het ook goed kan gaan
Volg je gevoel, zoals anderen ook al zeiden: Jij bent de baas!
vrijdag 13 april 2018 om 14:45
Ik kort 'm even in, omdat het anders een lange scroll wordt maar ik wil wel reageren op de hele post die ik quote. Ik vind het namelijk een erg goede post waar zeker bij stil gestaan moet worden. Het zette me ook aan het denken over mijn eigen -overleden- opa en oma. Mijn oma was voor ons een lieve vrouw, maar voor mijn moeder ook niet altijd makkelijk. Als kind kreeg ik hier niks van mee. Mijn opa was al helemaal geen leuke vader. Mijn moeder heeft veel psychische klachten gehad vroeger door allerlei opmerkingen van hem. Dergelijke opmerkingen maakte hij ook naar de kleinkinderen (bijv over gewicht terwijl iedereen dun of slank was). het was nooit goed genoeg. Mijn oma liep daardoor veel op haar tenen. Als tiener/puber kreeg ik wel meer mee over hoe mijn opa was en dat mijn moeder uit alle macht probeerde hem een opa te laten zijn terwijl ze daar eigenlijk niet achter leek te staan (mijn interpretatie, ik kan er nog de vinger niet op leggen).Varda schreef: ↑13-04-2018 13:54Naar mijn mening is de band tussen oma-kleinkind heel anders dan moeder-kind. Jouw kinderen zullen je moeder waarschijnlijk heel anders ervaren dan jij haar.
[..]
Maar goed, om een kort verhaal lang te maken: Ik heb een goede band met zowel mijn oma als mijn opa (een heel lieve en zachte man) en ben als kind altijd met veel plezier naar ze toe gegaan. Ik heb verder geen idee hoe jouw kinderen en ouders zijn, maar dit is meer om te laten zien dat het ook goed kan gaan
Volg je gevoel, zoals anderen ook al zeiden: Jij bent de baas!
Nu ik ouder word hoor ik vaker verhalen over de verhoudingen van toen in het gezin van mijn moeder. Ook veel dingen die ik liever niet zou willen weten omdat de "illusie" van leuke opa (en oma) steeds meer afbrokkelt.
In míjn geval zorgt het er nu voor dat ik soms mijn moeder kwalijk neemt dat ze een man als mijn opa het "gegund" heeft om een opa te kunnen zijn terwijl hij in de essentie geen goede man was. Ik vind dat ze beter had moeten weten. Ze heeft tot zijn dood voor hem gezorgd, iets waar ik steeds minder van ga begrijpen. Een soort doordoorgeschoten loyaliteit vind ik. En dat zie ik als gebrek aan zelfrespect en géén goed voorbeeld voor kinderen. Dus op jonge leeftijd krijgen ze er niets van mee, maar als ze ouder zijn wel degelijk. Ik zie het namelijk ook bij neefjes en nichtjes.
vrijdag 13 april 2018 om 14:52
dat is ook mijn ervaring.Coco87 schreef: ↑13-04-2018 14:45Ik kort 'm even in, omdat het anders een lange scroll wordt maar ik wil wel reageren op de hele post die ik quote. Ik vind het namelijk een erg goede post waar zeker bij stil gestaan moet worden. Het zette me ook aan het denken over mijn eigen -overleden- opa en oma. Mijn oma was voor ons een lieve vrouw, maar voor mijn moeder ook niet altijd makkelijk. Als kind kreeg ik hier niks van mee. Mijn opa was al helemaal geen leuke vader. Mijn moeder heeft veel psychische klachten gehad vroeger door allerlei opmerkingen van hem. Dergelijke opmerkingen maakte hij ook naar de kleinkinderen (bijv over gewicht terwijl iedereen dun of slank was). het was nooit goed genoeg. Mijn oma liep daardoor veel op haar tenen. Als tiener/puber kreeg ik wel meer mee over hoe mijn opa was en dat mijn moeder uit alle macht probeerde hem een opa te laten zijn terwijl ze daar eigenlijk niet achter leek te staan (mijn interpretatie, ik kan er nog de vinger niet op leggen).
Nu ik ouder word hoor ik vaker verhalen over de verhoudingen van toen in het gezin van mijn moeder. Ook veel dingen die ik liever niet zou willen weten omdat de "illusie" van leuke opa (en oma) steeds meer afbrokkelt.
Ik vond (vind) het erg vervelend, als mijn moeder op een nare manier over mijn lieve oma spreekt.
en ik ga er van uit, dat mijn moeder anders is als oma, dan ze als moeder was
(wow, wat word ik dan ooit een geweldige oma!)
vrijdag 13 april 2018 om 15:12
Heel fijn de reacties. Fijn om de verschillende ervaringen te lezen.
Vorige week vertelde iemand mij dat haar ouders haar bij haar grootouders vandaan hadden gehouden en daar was ze recentelijk achter gekomen. Ze nam het haar ouders erg kwalijk. Maar ze vertelde dus dat er helemaal geen contact was. Dat is dus wel iets anders dan niet meer laten oppassen. Ik blijf het moeilijk vinden.
Mijn broertje heeft meteen voor alle dagen kinderdagverblijf gekozen. Hij zei uit praktisch oogpunt. Dus mijn ouders passen niet op zijn kinderen op.
Vorige week vertelde iemand mij dat haar ouders haar bij haar grootouders vandaan hadden gehouden en daar was ze recentelijk achter gekomen. Ze nam het haar ouders erg kwalijk. Maar ze vertelde dus dat er helemaal geen contact was. Dat is dus wel iets anders dan niet meer laten oppassen. Ik blijf het moeilijk vinden.
Mijn broertje heeft meteen voor alle dagen kinderdagverblijf gekozen. Hij zei uit praktisch oogpunt. Dus mijn ouders passen niet op zijn kinderen op.
vrijdag 13 april 2018 om 15:13
Heel fijn dank je welHippiemeisje schreef: ↑13-04-2018 12:40
Jij snapt het ook, TO. Je weet precies hoe het zit, geloof ik. Nu nog "even" het wereldbeeld wat je destijds gecreëerd hebt om met je moeder om te kunnen gaan, ombuigen naar de waarheid. Namelijk dat je moeder ziek is en dat jij veel tekort bent gekomen en verkeerd behandeld bent door iemand van wie je meer had mogen verwachten. Hopelijk vind je een fijne psych die je hierbij kan helpen. En wat je kinderen betreft; ik zou heel goed mijn oren en ogen open blijven houden en veel vragen. "Wat zei oma toen? En wat vond je daarvan?" Zodra het niet goed voelt; kappen. Jij bent nu de baas.
vrijdag 13 april 2018 om 15:52
Je kunt ook gewoon contact onderhouden zonder oppassen natuurlijk.Pip0 schreef: ↑13-04-2018 15:12Heel fijn de reacties. Fijn om de verschillende ervaringen te lezen.
Vorige week vertelde iemand mij dat haar ouders haar bij haar grootouders vandaan hadden gehouden en daar was ze recentelijk achter gekomen. Ze nam het haar ouders erg kwalijk. Maar ze vertelde dus dat er helemaal geen contact was. Dat is dus wel iets anders dan niet meer laten oppassen. Ik blijf het moeilijk vinden.
Mijn broertje heeft meteen voor alle dagen kinderdagverblijf gekozen. Hij zei uit praktisch oogpunt. Dus mijn ouders passen niet op zijn kinderen op.
succes met deze situatie!
vrijdag 13 april 2018 om 16:42
Inderdaad. Mijn ervaring is ook dat ik mijn opa's en oma's anders ken dan mijn ouders en ooms en tantes. Ook mijn eigen moeder was als mijn moeder vrij koel en ik was een bepaalde spiegel voor haar die haar confronteerde met haar onzekerheden. Mijn dochter lijkt ook op mij (en dus haar), maar bij haar heeft ze geen enkel probleem met haar warme kant te tonen.Varda schreef: ↑13-04-2018 13:54Naar mijn mening is de band tussen oma-kleinkind heel anders dan moeder-kind. Jouw kinderen zullen je moeder waarschijnlijk heel anders ervaren dan jij haar.
Ik herken namelijk erg veel van wat je schrijft over jouw moeder in mijn eigen oma. Mijn oma is een extreem onzekere vrouw en heeft deze onzekerheid altijd op mijn moeder geprojecteerd. Mijn moeder heeft zich daardoor nooit goed genoeg gevoeld, stelde zich ook altijd erg onderdanig tegen haar op (heeft ze nu ook nog wel maar veel minder gelukkig).
Afijn, ik heb mijn oma altijd als een lieve oma ervaren. Ze gaf vaak wel opmerkingen, maar als kind is dat allemaal wat langs me heen gegaan. Nu ik volwassen ben zie ik pas hoeveel mijn oma heeft bijgedragen aan het lage zelfbeeld van mijn moeder en wat een nare vrouw ze eigenlijk kan zijn. Ik heb er zelf nooit veel last van gehad omdat ze echt gek op me is en omdat ik een situatie bij opa en oma niet als ‘normaal’ zag. Ik zag mijn ouders als de norm en niet mijn opa of oma. Mijn moeder ging wel vaak met me in gesprek als we bij oma waren langs geweest. Ze behandelde het meer dat oma soms gekke opmerkingen maakte omdat ze veel van me houdt en het niet zo naar bedoelt. Ik nam deze opmerkingen dan ook nooit serieus. Hierdoor heb ik mijn oma nooit als een nare vrouw ervaren, terwijl ze echt niet prettig in de omgang kan zijn haha.
Maar goed, om een kort verhaal lang te maken: Ik heb een goede band met zowel mijn oma als mijn opa (een heel lieve en zachte man) en ben als kind altijd met veel plezier naar ze toe gegaan. Ik heb verder geen idee hoe jouw kinderen en ouders zijn, maar dit is meer om te laten zien dat het ook goed kan gaan
Volg je gevoel, zoals anderen ook al zeiden: Jij bent de baas!
Ook bij eigenwijsheid handelt ze pedagogisch verantwoord richting mijn dochter, dus anders dan vroeger bij mij. Gaat ook makkelijker nu ze relaxter in het leven staat dan vroeger en oppassen tijdelijk is.
Ik denk daarom dat TS weinig te vrezen heeft en dat oma trots zal zijn op haar kleindochters.
vrijdag 13 april 2018 om 20:17
Exact!
En natuurlijk is het goed om tot dat inzicht te komen, maar ik zou er niet teveel in blijven hangen. Maar juist bekijken hoe die ervaringen jezelf hebben gevormd en wat je eraan kunt doen om daar anders mee om te gaan.
En TO, geloof me, ik heb ook een hele tijd gehad dat ik toch vooral bezig was met wat mijn moeder allemaal fout had gedaan. Maar dat waren wel een aantal verloren jaren waarin ik ook heel erg goed aan mezelf had kunnen werken. Maar in plaats daarvan koos ik ervoor om vooral te blijven zoeken naar medestanders die mijn verhaal herkenden. Daar wil ik je voor behoeden. Maar misschien ben je nog niet zo ver, dat heeft mij ook een hele tijd gekost tot ik erachter kwam dat ik niet productief bezig was. Want zo voelde het wel. Die herkenning voelt als een warm bad, eindelijk het gevoel dat je niet de enige bent die zoiets heeft meegemaakt.... En de therapie die ik nu volg is echt alles behalve tof, het is hard werken, veel oude shit naar boven halen.... Maar er begint nu wel eindelijk wat te verschuiven in de verhouding met mijn moeder.
vrijdag 13 april 2018 om 21:13
Ik denk dat ik snap wat je bedoelt. Ik vond mezelf best wel een Calimero. Ik klaagde tegen mijn man over mijn moeder of mensen die op haar leken. Ik voelde me slachtoffer en compleet machteloos. Inmiddels raakt het me minder en ben ik wel wat assertiever. Ik was heel angstig maar voel me al zo veel meer ontspannen. Dus dat scheelt wel, maar ik moet er zeker nog meer aan werken.Bumba1985 schreef: ↑13-04-2018 20:17Exact!
En natuurlijk is het goed om tot dat inzicht te komen, maar ik zou er niet teveel in blijven hangen. Maar juist bekijken hoe die ervaringen jezelf hebben gevormd en wat je eraan kunt doen om daar anders mee om te gaan.
En TO, geloof me, ik heb ook een hele tijd gehad dat ik toch vooral bezig was met wat mijn moeder allemaal fout had gedaan. Maar dat waren wel een aantal verloren jaren waarin ik ook heel erg goed aan mezelf had kunnen werken. Maar in plaats daarvan koos ik ervoor om vooral te blijven zoeken naar medestanders die mijn verhaal herkenden. Daar wil ik je voor behoeden. Maar misschien ben je nog niet zo ver, dat heeft mij ook een hele tijd gekost tot ik erachter kwam dat ik niet productief bezig was. Want zo voelde het wel. Die herkenning voelt als een warm bad, eindelijk het gevoel dat je niet de enige bent die zoiets heeft meegemaakt.... En de therapie die ik nu volg is echt alles behalve tof, het is hard werken, veel oude shit naar boven halen.... Maar er begint nu wel eindelijk wat te verschuiven in de verhouding met mijn moeder.
