Relaties
alle pijlers
Moeder
dinsdag 10 april 2018 om 11:20
Ik ben een vrouw van 37. Ik ben getrouwd en heb 2 jonge kinderen. Ik denk de laatste tijd veel na over de relatie met mijn moeder en het een en ander wordt mij steeds duidelijker. Mijn moeder past een dag in de week op op mijn kinderen. Nu twijfel ik of dat wel goed voor ze is.
Vorig jaar sprak voor het eerst in lange tijd mijn vader even alleen. Hij vroeg mij of ik ook misschien dacht dat mijn moeder narcistisch was. Ik heb dat toen beaamd, maar omdat hij op dat moment ziek was wilde ik er niet op doorgaan omdat ik niet wilde dat hij zich druk maakte om mij of zijn eigen situatie met haar. Daarna heb ik hem niet meer alleen gesproken.
Ik heb heel lang getwijfeld aan mezelf. Of niet allemaal aan mij lag en of ik niet gek was, maar dat mijn vader hetzelfde ziet scheelt veel voor mij.
Mijn moeder geeft mij nooit complimenten. Ze kan niet trots op mij zijn. Als ik zelf ergens trots op ben. Dan wijst ze me op subtiele wijze wat er dan toch niet zo goed is of bijvoorbeeld hoe zij zelf of een ander het toch beter gedaan heeft. Het is altijd heel subtiel dus heel moeilijk de vinger op te leggen . Ze kan wel best zorgzaam zijn. Dus dat maakt het ook verwarrend. Dan kreeg ik toch weer het idee dat ze om me gaf. Maar nu denk ik dat ze het prettig vindt als ik me afhankelijk op stel. Hoe dan ook lijkt ze het fijn te vinden als ik me klein voel. Het zit in veel kleine subtiele dingen . Ze is niet echt narcistisch in de zin van heel arrogant. Ze schept niet op. Het is dan ook niet overduidelijk.
Nu vraag ik me dus af of anderen dit herkennen en of ik mijn kinderen nog wel bij haar moet laten. Ze heeft mij niet vaak geslagen maar toch zit ik te kijken of ze niet kleine wondjes hebben als ze bij haar zijn geweest. Ik vertrouw haar niet maar durf ook geen verandering aan te brengen aan de situatie, maar het begint steeds meer te knagen. Ik hou zo veel van mijn kinderen. Ik wil niet dat ze zich naar voelen.
Vorig jaar sprak voor het eerst in lange tijd mijn vader even alleen. Hij vroeg mij of ik ook misschien dacht dat mijn moeder narcistisch was. Ik heb dat toen beaamd, maar omdat hij op dat moment ziek was wilde ik er niet op doorgaan omdat ik niet wilde dat hij zich druk maakte om mij of zijn eigen situatie met haar. Daarna heb ik hem niet meer alleen gesproken.
Ik heb heel lang getwijfeld aan mezelf. Of niet allemaal aan mij lag en of ik niet gek was, maar dat mijn vader hetzelfde ziet scheelt veel voor mij.
Mijn moeder geeft mij nooit complimenten. Ze kan niet trots op mij zijn. Als ik zelf ergens trots op ben. Dan wijst ze me op subtiele wijze wat er dan toch niet zo goed is of bijvoorbeeld hoe zij zelf of een ander het toch beter gedaan heeft. Het is altijd heel subtiel dus heel moeilijk de vinger op te leggen . Ze kan wel best zorgzaam zijn. Dus dat maakt het ook verwarrend. Dan kreeg ik toch weer het idee dat ze om me gaf. Maar nu denk ik dat ze het prettig vindt als ik me afhankelijk op stel. Hoe dan ook lijkt ze het fijn te vinden als ik me klein voel. Het zit in veel kleine subtiele dingen . Ze is niet echt narcistisch in de zin van heel arrogant. Ze schept niet op. Het is dan ook niet overduidelijk.
Nu vraag ik me dus af of anderen dit herkennen en of ik mijn kinderen nog wel bij haar moet laten. Ze heeft mij niet vaak geslagen maar toch zit ik te kijken of ze niet kleine wondjes hebben als ze bij haar zijn geweest. Ik vertrouw haar niet maar durf ook geen verandering aan te brengen aan de situatie, maar het begint steeds meer te knagen. Ik hou zo veel van mijn kinderen. Ik wil niet dat ze zich naar voelen.
dinsdag 10 april 2018 om 11:29
Is ze niet gewoon ontzettend onzeker? Mijn moeder doet precies hetzelfde maar doet dat uit onzekerheid. Die heeft alles erger, beter of anders. En als ik zeg dat ik iets goed heb gedaan krijg ik te horen dat ik niet zo hoog van de toren moet blazen.
Daarnaast is het ook nog eens zo dat toen wij jong waren het “normaal” was dat je af en toe een pets voor je billen kreeg. Nou weet ik natuurlijk niet hoe dat bij jou was.
Overigens heb ik alle oppas ouders gezegd dat wij, en dus zij ook, ons kind niet slaan. Waren ze het mee eens. Dus dat zou je iig kunnen zeggen als je duidelijkheid wil.
Daarnaast is het ook nog eens zo dat toen wij jong waren het “normaal” was dat je af en toe een pets voor je billen kreeg. Nou weet ik natuurlijk niet hoe dat bij jou was.
Overigens heb ik alle oppas ouders gezegd dat wij, en dus zij ook, ons kind niet slaan. Waren ze het mee eens. Dus dat zou je iig kunnen zeggen als je duidelijkheid wil.
dinsdag 10 april 2018 om 11:35
Als ik zelf kinderen zou hebben en zij zou mij vroeger hebben geslagen, dan zou ik de kinderen nooit zonder toezicht bij haar achterlaten. Als dit niet was gebeurd, dan zou ik een andere afweging hebben gemaakt en meer gekeken hebben naar welke invloed ze heeft op jouw kinderen en het minder betrokken hebben op de relatie die je zelf met je moeder had (of juist niet had omdat ze je nooit complimenteerde etc.)
You can breathe, you can blink, you can cry. Hell, you’re all gonna be doing that.
dinsdag 10 april 2018 om 11:39
Ik vind jou nogal paranoïde overkomen. Waarom check je je kinderen op wondjes als je helemaal geen aanleiding hebt om aan te nemen dat je moeder je kinderen slaat? Wat heeft jouw zelfverzonnen diagnose voor je moeder te maken met het slaan van jouw kinderen? Je gaat er allemaal zaken uit het verleden bijhalen over hoe jij dingen hebt ervaren om zogenaamd aan te tonen dat je vaders opmerking over narcisme klopt, maar je zegt niets over hoe ze met haar kleinkinderen is. Lijkt mij een verkeerde volgorde.
dinsdag 10 april 2018 om 11:43
Dat iemand erg met zichzelf bezig is en geen complimenten geeft betekent niet direct dat die persoon een persoonlijkheidsstoornis heeft hoor 
Hier lees je er meer over: https://www.psyq.nl/persoonlijkheidssto ... dsstoornis
Hier lees je er meer over: https://www.psyq.nl/persoonlijkheidssto ... dsstoornis
dinsdag 10 april 2018 om 11:48
Mijn kinderen zijn 0 en 1,5 en kunnen dus niet zeggen of ze het fijn hebben gehad. Ik merk dat mijn baby het wel sowieso wel lastig vindt om niet bij mij te zijn. Hij slaapt dan altijd slechter. Mijn dochtertje kan nog niet zo veel zeggen. Ze is dol op het speelgoed bij mijn ouders. Ze moet wel eens huilen als ik haar achterlaat maar ja dat hoort ook nog bij de leeftijd.
Mijn vader is wel erg lief en zachtaardig en is er dus wel continu bij. Alleen niet als mijn moeder ze naar bed brengt. Dus er is wel een soort van toezicht. Daarnaast sloeg ze meer uit machteloosheid. Toen ik bijvoorbeeld een keer vertelde dat ik met een vertrouwensarts op school had gesproken. Dus het is niet vaak gebeurd. Wel was ze hardhandig bijvoorbeeld als ze mijn haar deed. maar echt veel slaan heeft ze dus niet gedaan.
Omdat mijn vader zo lief is, maakt dat het inderdaad zo ingewikkeld. Ik kan niet zo maar alleen afstand van haar nemen want ze is onderdeel van de familie.
Hecamel jouw omschrijving van jouw moeder herken ik wel. Als ik vroeger zei datik hoofdpijn had dan had zij het erger. Laatst vroeg mijn vader ben je niet erg moe aan het einde van de dag met die twee kleine kinderen? Dan zegt zij. Dat zei je nou nooit tegen mij vroeger. Ik heb het gevoel dat ik geen ruimte krijg om iets te zijn, iets te kunnen, om ergens last van te hebben etc.
Ook aapt ze me na. Ze probeert mijn kledingstijl over te nemen. Ze neemt dezelfde houding aan. Ze maakt mijn zinnen af. Ik had vroeger het idee dat ze het deed omdat ze me haatte. ik voelde me niet geliefd door haar op zulke momenten. Nu heb ik het idee dat ik mijn eigen identiteit gewoon niet mag hebben omdat ik dan te veel zelfvertrouwen zou kunnen krijgen.
Mijn vader is wel erg lief en zachtaardig en is er dus wel continu bij. Alleen niet als mijn moeder ze naar bed brengt. Dus er is wel een soort van toezicht. Daarnaast sloeg ze meer uit machteloosheid. Toen ik bijvoorbeeld een keer vertelde dat ik met een vertrouwensarts op school had gesproken. Dus het is niet vaak gebeurd. Wel was ze hardhandig bijvoorbeeld als ze mijn haar deed. maar echt veel slaan heeft ze dus niet gedaan.
Omdat mijn vader zo lief is, maakt dat het inderdaad zo ingewikkeld. Ik kan niet zo maar alleen afstand van haar nemen want ze is onderdeel van de familie.
Hecamel jouw omschrijving van jouw moeder herken ik wel. Als ik vroeger zei datik hoofdpijn had dan had zij het erger. Laatst vroeg mijn vader ben je niet erg moe aan het einde van de dag met die twee kleine kinderen? Dan zegt zij. Dat zei je nou nooit tegen mij vroeger. Ik heb het gevoel dat ik geen ruimte krijg om iets te zijn, iets te kunnen, om ergens last van te hebben etc.
Ook aapt ze me na. Ze probeert mijn kledingstijl over te nemen. Ze neemt dezelfde houding aan. Ze maakt mijn zinnen af. Ik had vroeger het idee dat ze het deed omdat ze me haatte. ik voelde me niet geliefd door haar op zulke momenten. Nu heb ik het idee dat ik mijn eigen identiteit gewoon niet mag hebben omdat ik dan te veel zelfvertrouwen zou kunnen krijgen.
dinsdag 10 april 2018 om 11:50
En dat niet alleen, ik mis ook totaal informatie over de jeugd van TO. Als je 37 jaar bent, ga je toch niet 'opeens' denken dat je moeder narcistisch is? Ik kan me vergissen, maar volgens mij is dat geen ziekte die je zo maar opeens overvalt, maar een persoonlijkheidsstoornis waar je mee geboren wordt.nessemeisje schreef: ↑10-04-2018 11:39Ik vind jou nogal paranoïde overkomen. Waarom check je je kinderen op wondjes als je helemaal geen aanleiding hebt om aan te nemen dat je moeder je kinderen slaat? Wat heeft jouw zelfverzonnen diagnose voor je moeder te maken met het slaan van jouw kinderen? Je gaat er allemaal zaken uit het verleden bijhalen over hoe jij dingen hebt ervaren om zogenaamd aan te tonen dat je vaders opmerking over narcisme klopt, maar je zegt niets over hoe ze met haar kleinkinderen is. Lijkt mij een verkeerde volgorde.
Je hebt ook niet voor niks besloten je kinderen bij je moeder als oppas te brengen. Welke gedachte zat daar achter?
Dat zou ik eerst weer eens scherp krijgen, voor je zo maar, bijna zonder aanleiding er mee gaat stoppen.
dinsdag 10 april 2018 om 11:54
Ik kreeg vroeger ook een klap als ik het te bont had gemaakt. Maar ik vertrouw er op dat mijn moeder dat niet bij mijn kind doet. Omdat ik dat heb gevraagd.
Maar eerst leek je het een goed plan en nu is het een psychise vrouw die stiekem baby’s slaat als ze alleen is met ze.
Verwerk je jeugd maar ga niet zo om je heen lopen slaan.
Maar eerst leek je het een goed plan en nu is het een psychise vrouw die stiekem baby’s slaat als ze alleen is met ze.
Verwerk je jeugd maar ga niet zo om je heen lopen slaan.
dinsdag 10 april 2018 om 11:56
Het gaat mij niet om de diagnose. Het gaat mij om hoe naar ik me wel eens heb gevoeld en hoe onzeker ik ervan ben geworden en dat ik dat niet voor mijn kinderen wil. Maar goed de relatie met opa en oma kan natuurlijk heel anders zijn. mijn broer heeft 2 oudere kinderen. Die lijken het wel leuk te hebben bij mijn ouders. Mijn kinderen kunnen niks zeggen dus dat is lastig. Het gaat mij er mij niet om, om mijn kinderen weg te houden bij opa en oma, maar meer om dat ik ze voldoende bescherm.
dinsdag 10 april 2018 om 11:58
Ik wil helemaal niet om me heen slaan of iemand veroorderelen. Ik wil niks kapot maken in de familie. Ik wil alleen dat mijn kinderen het goed hebben, daar ligt mijn angst.
Mijn ouders doen wel erg leuke dingen met de kinderen. Ze kunnen ook veel meer aandacht geven dan het kinderdagverblijf. Dus dat vind ik wel fijn. Maar de laatste tijd knaagt er wat.
Mijn ouders doen wel erg leuke dingen met de kinderen. Ze kunnen ook veel meer aandacht geven dan het kinderdagverblijf. Dus dat vind ik wel fijn. Maar de laatste tijd knaagt er wat.
dinsdag 10 april 2018 om 11:58
Mijn moeder toont nog steeds weinig affectie mijn kant op. Mijn vader evenmin dus ik had dat vergelijk niet. Maar narcistisch is echt wat anders.
Uit onzekerheid gaat mijn moeder zichzelf op de voorgrond plaatsen. Bloed irritant, maar ik doe er niks meer mee. Ze wil ook altijd zielig gevonden worden. En ook daar heeft ze aan mij niet de juiste persoon.
Ik zou me echt niet al teveel zorgen maken. Meld gewoon voor de zekerheid aan je ouders dat jullie je kinderen niet slaan. Als ze dan komen met dat zijd at soms wel doen dan zeg je dat ze niet meer op hoeven te passen.
Jij bent ook een prettig volwassen persoon geworden door hun opvoeding. Kleinkinderen zijn voor ouders echt anders dan kinderen. Ze kunnen veel meer hebben want ze gaan weer naar huis.
Laat het los en probeer te onderzoeken waar jouw onzekerheid vandaan komt. Kan heel goed te maken hebben met dat je net moeder bent en je hormonen er voor zorgen dat je je kinderen wil beschermen. En dat is prima, maar slaat soms door.
Uit onzekerheid gaat mijn moeder zichzelf op de voorgrond plaatsen. Bloed irritant, maar ik doe er niks meer mee. Ze wil ook altijd zielig gevonden worden. En ook daar heeft ze aan mij niet de juiste persoon.
Ik zou me echt niet al teveel zorgen maken. Meld gewoon voor de zekerheid aan je ouders dat jullie je kinderen niet slaan. Als ze dan komen met dat zijd at soms wel doen dan zeg je dat ze niet meer op hoeven te passen.
Jij bent ook een prettig volwassen persoon geworden door hun opvoeding. Kleinkinderen zijn voor ouders echt anders dan kinderen. Ze kunnen veel meer hebben want ze gaan weer naar huis.
Laat het los en probeer te onderzoeken waar jouw onzekerheid vandaan komt. Kan heel goed te maken hebben met dat je net moeder bent en je hormonen er voor zorgen dat je je kinderen wil beschermen. En dat is prima, maar slaat soms door.
dinsdag 10 april 2018 om 12:00
Oh en een aanvulling. Dat zegt ze dus niet omdat ze je haat, maar omdat ze waarschijnlijk vindt dat jij het beter doet. Meer kansen krijgt en dat vindt ze niet eerlijk. Helaas, maar waarschijnlijk valt daar weinig aan te doen. Zal wel een generatie dingetje zijn. Mijn schoonmoeder en moeder van een vriendin van mij doen precies hetzelfde.
dinsdag 10 april 2018 om 12:10
een felle reactie. Ik ben al gewend om dat dan niet meer te doen, want ze kan niet tegen kritiek. automatisch zeg ik dan al niks meer eigenlijk.
Is ook niet goed eigenlijk
dinsdag 10 april 2018 om 12:12
Whut? Waarom heeft iemand dat gezegd en wie was dat dan?
Waarom ben jij zo makkelijk beïnvloedbaar? Wacht nee, niet zeggen: komt zeker door je moeder?
Je bent 37, grow up zeg.
