Relatie

Hoi allemaal,

Ik heb lang nagedacht om mij aan te melden op dit forum, omdat ik toch mijn verhaal kwijt wil en ik de kracht nodig heb om in te zien dat het beter is.

Mijn vriend en ik zijn anderhalf jaar samen, waarvan hij mij meerdere malen eigenlijk pijn heeft gedaan. Emotionele pijn. Het is alles of niets. Dan is hij vier weken ontzettend gek op mij en is niets te gek en zien we elkaar regelmatig. Vervolgens hoor ik soms twee/drie dagen niks, neemt hij totaal geen initiatief om elkaar te zien en krijgen we ruzie. Als ik aangeef dat ik dat niet normaal vind in een relatie dan wordt hij boos. Volgens hem is er niks aan de hand als hij 2-3 dagen niets laten horen en we elkaar 3 weken niet zien, maar mijn onderbuikgevoel zegt toch anders. Ik verwacht echt niet dat hij mij hele dagen overlaad met berichten, maar een teken van leven is toch wel fijn als je een relatie hebt? En dat je elkaar minimaal 1 keer per week ziet, is toch ook niet teveel gevraagd als je een relatie hebt? Het gevolg is dan dat hij iedere keer weer opnieuw zegt dat hij er toch niet echt vol voor kan gaan. Hij vindt dat ik zeur en veeleisend ben en daardoor werkt het volgens hem niet. Dan zien we elkaar een aantal weken niet, maar neemt hij wel af en toe contact op. Ik voel me dan genaaid, omdat hij zegt dat hij zo gek op mij is en er vol voor gaat en dan het ineens niet kan. Want dan geeft hij toch wel aan dat het ook wel iets zegt dat hij geen behoefte heeft om mij die dagen te spreken of elkaar vaker te zien. Wij wonen 85km bij elkaar uit de buurt en de weekenden dat wij samen doorbrengen zijn op twee handen te tellen.

In November duidelijk aangegeven dat dit niet verder kan en als hij mij niet wil zoals ik hem wil dan moet hij mij met rust laten. Meneer wilt mij niet kwijt en er hij doet echt goed zijn best en alles verloopt goed. In de tussentijd ben ik een dierbare verloren en heb ik weinig tot geen steun van hem gehad, maar op dat moment zat ik nog zo in een ontkenningsfase dat ik zijn steun ook niet echt miste. Tot het moment dat ik ineens zwanger bleek te zijn. Volledig ongepland en onmogelijk, maar toch was het zo. Mijn vriend wilde het niet houden en stelde mij voor de keuze: een baby of onze relatie. Toen gingen er 100 alarmbellen rinkelen, want een man van 32 die alles goed voor elkaar heeft, zou er op zijn minst over na moeten denken (vind ik) en het feit dat hij mij voor een keuze stelt, toont niet echt oprechte liefde.

Ik werd vervolgens erg ziek van de zwangerschap en ik ging twijfelen. Ik wilde hem niet kwijt, maar ik was op dit moment ook niet in staat om alleen voor een kindje te zorgen. Althans, de praktische kant was geen probleem, het was meer mijn gevoel en mijn angst voor rouw van mijn dierbare die ik heb verloren. Ik heb uiteindelijk 10 weken nagedacht en meerdere malen mijn beslissing herzien. Hij was in die tussentijd heel lief voor mij en overtuigde mij dat wij samen er later voor moesten gaan. Dit was nu nog niet het juiste moment. Toen ik mijn kindje liet weghalen twijfelde ik nog steeds. Diep in mijn hart wilde ik dit niet, maar mijn gevoel voor hem was sterker en emotioneel gezien was ik nu niet in staat om van mijn zwangerschap te genieten en (denk ik) alleen voor een kindje te zorgen. De dagen/weken daarna was hij ook nog steeds erg lief, maar praten daarover konden wij niet. Voor hem heeft het niet bestaan en hij kan vrolijk door met zijn leven. Voor mij klapte alles in een en had ik moeite om alles te verwerken.

Nu 6 weken later kan je het bijna wel raden, meneer toont weer hetzelfde gedrag als voorheen. Ineens niets meer laten horen, geen initiatief nemen. Juist in de tijd waar ik nu in zit en dat kon er bij niet in. Vervolgens gaf hij aan dat we er beter mee konden stoppen. Wij maken elkaar niet gelukkig en hij kan mij niet geven wat ik wil/verdien. Hij is oprecht gek op mij, maar op afstand hebben we te vaak ruzie omdat hij niks laat horen. Wat ik gewoon terecht vind om daar iets van te zeggen. Ik weer volledig in de kreukels, omdat hij gewoon keihard tegen mij gelogen heeft. Drie dagen daarvoor zaten we nog romantisch op het strand en nu ineens passen we niet bij elkaar, kan hij er niet voor gaan en verdien ik beter. Alles was gewoon 1 groot toneelstuk om te zorgen dat ons kind niet geboren zou worden, zo voelt dit nu voor mij. Hij stelde een time out voor en vervolgens stuurt hij mij wel weer na 1 dag een berichtje om te vragen hoe het gaat.

Ik weet dat ik deze man ver uit mijn leven moet houden, maar op een of andere manier sta ik nu niet sterk in mijn schoenen en laat ik het continu gebeuren. Zou dit een geval van bindingsangst zijn vanuit zijn kant of is er inderdaad geen gevoel en gebruikt hij mij keer op keer. Als ik dit verhaal bij andere zou lezen dan zou ik vast denken; hallo, hoe dom ben je?, maar als je zelf in zo'n situatie zit en jezelf al niet kan vergeven dat je je kindje hebt laten aborteren voor een man, dan wil je gewoon dat het de moeite waard is.

Klopt, het is alleen voor buitenstaanders altijd makkelijk om te zeggen dat je iemand los moet laten en dat je beter verdient. Ik weet dat ook wel, maar je hebt wel gevoelens. Als iemand je hand vastpakt en je diep in je ogen aankijkt en dan je beloofd dat het anders wordt en dat hij zo gek op je is, dan wil je dat ook geloven. Je wilt ook geloven in de goedheid van een mens. Sommige mensen hebben een bord voor hun kop en ik waarschijnlijke een dikke plaat Ik laat hem los.

Bedankt voor jullie reacties. Ik heb nu een brief geschreven en twijfel of ik deze nog op moet sturen of het gewoon voor mezelf moet houden. Ik ben het soort van kwijt. Tot op heden niets meer van hem vernomen dus ik zal hem nu ook gaan blokkeren. Je blijft toch op je telefoon kijken of je toch niets iets hoort. Je hoopt iets tegen beter weten in. Maar jullie hebben allemaal een heel goed punt dus ik ga het deze keer eens verstandig aanpakken bedankt!