Overig
alle pijlers
Mooie gedichten
woensdag 4 maart 2009 om 20:49
Voor een dag van morgen - Hans Andreus
Wanneer ik morgen doodga,
vertel dan aan de bomen
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan de wind,
die in de bomen klimt
of uit de takken valt,
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan een kind,
dat jong genoeg is om het te begrijpen.
Vertel het aan een dier,
misschien alleen door het aan te kijken.
Vertel het aan de huizen van steen,
vertel het aan de stad,
hoe lief ik je had.
Maar zeg het aan geen mens.
Ze zouden je niet geloven.
Ze zouden niet willen geloven dat
alleen maar een man alleen maar een vrouw,
dat een mens een mens zo liefhad
als ik jou.
Zomaar een mooi gedicht. Wat zijn jullie favoriete gedichten?
Wanneer ik morgen doodga,
vertel dan aan de bomen
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan de wind,
die in de bomen klimt
of uit de takken valt,
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan een kind,
dat jong genoeg is om het te begrijpen.
Vertel het aan een dier,
misschien alleen door het aan te kijken.
Vertel het aan de huizen van steen,
vertel het aan de stad,
hoe lief ik je had.
Maar zeg het aan geen mens.
Ze zouden je niet geloven.
Ze zouden niet willen geloven dat
alleen maar een man alleen maar een vrouw,
dat een mens een mens zo liefhad
als ik jou.
Zomaar een mooi gedicht. Wat zijn jullie favoriete gedichten?
donderdag 5 maart 2009 om 10:53
Voor de liefste onbekende
Wat ben ik blij dat ik je nog niet ken.
Ik dank de sterren en de maan
dat iedereen die komt en gaat
de diepste sporen achterlaat, behalve jij,
dat jij mijn deuren, dicht of open,
steeds voorbijgelopen bent.
Het is maar goed dat je me niet herkent.
Kussen onder straatlantaarns
en samen dwalen door de regen,
wéér verliefd zijn, wéér verliezen,
bijna sterven van verdriet -
dat hoeft nu allemaal nog niet.
Ik ben nog niet aan ons gehecht.
Ik kijk bepaald niet naar je uit.
Neem de tijd, als je dat wilt.
Wacht een maand, een jaar,
de eeuwigheid en één seconde meer -
maar kom, voor ik mijn ogen sluit.
uit: Ingmar Heytze, 'Het ging over rozen', 2002.
Wat ben ik blij dat ik je nog niet ken.
Ik dank de sterren en de maan
dat iedereen die komt en gaat
de diepste sporen achterlaat, behalve jij,
dat jij mijn deuren, dicht of open,
steeds voorbijgelopen bent.
Het is maar goed dat je me niet herkent.
Kussen onder straatlantaarns
en samen dwalen door de regen,
wéér verliefd zijn, wéér verliezen,
bijna sterven van verdriet -
dat hoeft nu allemaal nog niet.
Ik ben nog niet aan ons gehecht.
Ik kijk bepaald niet naar je uit.
Neem de tijd, als je dat wilt.
Wacht een maand, een jaar,
de eeuwigheid en één seconde meer -
maar kom, voor ik mijn ogen sluit.
uit: Ingmar Heytze, 'Het ging over rozen', 2002.
donderdag 5 maart 2009 om 14:51
Een tuin in de avond (Rutger Kopland)
Er gebeuren dingen hier en ik ben de enige
die weet welke
ik zal ze noemen en ook zeggen waarom
er staat een oude tuinbank onder de appelboom
er ligt een oude voetbal in het gras
er komen oude geluiden uit het huis
er is oud licht in de lucht
dit gebeurt hier: een tuin in de avond
en wat je niet hoort en niet ziet - de plekken
waar we kuilen groeven en
die huilend dichtgooiden
ik vertel dit omdat ik niet alleen wil zijn
voordat ik het ben
Er gebeuren dingen hier en ik ben de enige
die weet welke
ik zal ze noemen en ook zeggen waarom
er staat een oude tuinbank onder de appelboom
er ligt een oude voetbal in het gras
er komen oude geluiden uit het huis
er is oud licht in de lucht
dit gebeurt hier: een tuin in de avond
en wat je niet hoort en niet ziet - de plekken
waar we kuilen groeven en
die huilend dichtgooiden
ik vertel dit omdat ik niet alleen wil zijn
voordat ik het ben
donderdag 5 maart 2009 om 16:18
Poëzie
Gisteren tweegesprek. Wij zijn verbaasd
over elkaars bestaan, dat poëzie
op benen loopt, handen en ogen
Te kort kan komen om zich uit te spreken,
te veel warmte overhoudt om stilten
tot op de grond te doen bevriezen;
onrust die begrip te ruilen zoekt
voor een nooit vernomen woord.
Poëzie is verduurzaamde
lichamelijkheid, vogel in de lucht
die meer telt dan tien in de hand,
witgloeiend naaldschrift aan de wand,
zekerheid die zichzelf ontvlucht.
Maurits Mok
Gisteren tweegesprek. Wij zijn verbaasd
over elkaars bestaan, dat poëzie
op benen loopt, handen en ogen
Te kort kan komen om zich uit te spreken,
te veel warmte overhoudt om stilten
tot op de grond te doen bevriezen;
onrust die begrip te ruilen zoekt
voor een nooit vernomen woord.
Poëzie is verduurzaamde
lichamelijkheid, vogel in de lucht
die meer telt dan tien in de hand,
witgloeiend naaldschrift aan de wand,
zekerheid die zichzelf ontvlucht.
Maurits Mok
donderdag 5 maart 2009 om 17:05
Hier ook een liefhebber van Kopland. Deze lees ik vaak als ik weer eens wegga ergens, dus Nederland, of Engeland.
Weggaan
Weggaan is iets anders
dan het huis uitsluipen
zacht de deur dichttrekken
achter je bestaan en niet
terugkeren. Je blijft
iemand op wie wordt gewacht.
Weggaan kun je beschrijven als
een soort van blijven. Niemand
wacht want je bent er nog.
Niemand neemt afscheid
want je gaat niet weg.
Weggaan
Weggaan is iets anders
dan het huis uitsluipen
zacht de deur dichttrekken
achter je bestaan en niet
terugkeren. Je blijft
iemand op wie wordt gewacht.
Weggaan kun je beschrijven als
een soort van blijven. Niemand
wacht want je bent er nog.
Niemand neemt afscheid
want je gaat niet weg.
donderdag 5 maart 2009 om 19:50
He wat een mooie gedichten, er staan al een paar van mijn favo's tussen.
Hier een van Hans Lodeizen.
je hebt me alleen gelaten
maar ik heb het je allang vergeven
want ik weet dat je nog ergens bent
vannacht nog, toen ik door de stad
dwaalde, zag ik je silhouet in het glas
van een badkamer
en gisteren hoorde ik je in het bos lachen
zie je, ik weet dat je er nog bent
laatst reed je me voorbij met vier
andere mensen in een oude auto
en ofschoon jij de enige was die
niet omkeek, wist ik toch dat jij
de enige was die mij herkende de enige die
zonder mij niet kan leven
en ik heb geglimlacht
ik was zeker dat je me niet verlaten zou
morgen misschien zul je terugkomen
of anders overmorgen of wie weet wel nooit
maar je kunt me niet verlaten
Hier een van Hans Lodeizen.
je hebt me alleen gelaten
maar ik heb het je allang vergeven
want ik weet dat je nog ergens bent
vannacht nog, toen ik door de stad
dwaalde, zag ik je silhouet in het glas
van een badkamer
en gisteren hoorde ik je in het bos lachen
zie je, ik weet dat je er nog bent
laatst reed je me voorbij met vier
andere mensen in een oude auto
en ofschoon jij de enige was die
niet omkeek, wist ik toch dat jij
de enige was die mij herkende de enige die
zonder mij niet kan leven
en ik heb geglimlacht
ik was zeker dat je me niet verlaten zou
morgen misschien zul je terugkomen
of anders overmorgen of wie weet wel nooit
maar je kunt me niet verlaten
Cum non tum age
donderdag 5 maart 2009 om 20:09
zondag 8 maart 2009 om 13:11
As we walk our path of life,
We meet people everyday.
Most are simply met by chance.
But, some are sent our way.
These become special friends
Whose bond we can't explain;
The ones who understand us
And share our joy and pain.
Their love contains no boundaries.
So, even we are apart.
Their presence enhances us
With a warmth felt in the heart.
This love becomes a passageway,
When even the miles disappear.
And so, these friends, God sends our way,
Remain forever near.
(geen idee van wie)
We meet people everyday.
Most are simply met by chance.
But, some are sent our way.
These become special friends
Whose bond we can't explain;
The ones who understand us
And share our joy and pain.
Their love contains no boundaries.
So, even we are apart.
Their presence enhances us
With a warmth felt in the heart.
This love becomes a passageway,
When even the miles disappear.
And so, these friends, God sends our way,
Remain forever near.
(geen idee van wie)
donderdag 21 april 2011 om 23:27
Ik heb deze ooit op het forum gelezen en bewaard. Een paar maanden later naar iemand gestuurd die in korte tijd 2 van haar dierbaarste mensen verloor. Ik vind 'm zo mooi.
Later kwam ik erachter dat het een songtekst is van Rob de Nijs ergo z'n ex.
Vandaag begraaf ik jou in mij
Niet in de aarde, niet in die kist
Niet bij die bomen in de ochtendmist
Daar ben jij niet, jij bent veilig in mij.
Vandaag begraaf ik jou in mij
Niet bij die steen daar in die lange rij
Al die oude namen, daar hoor jij niet bij
Nee vandaag begraaf ik jou in mij.
Dan kan ik met je praten en antwoord geven
Dan blijf jij leven in mijn leven
Hier neem m'n ogen en kijkt met mij
Neem m'n voeten en loop met mij
We gaan naar huis nu wij allebei
Vanaf vandaag leef jij in mij.
Vandaag begraaf ik jou in mij
'k zal je niet zoeken waar jij niet bent
Blijf maar bij ons hier, waar je iedereen kent
Jouw plaats aan tafel hou ik voor je vrij.
We zullen lachen en weer plannen maken
'k zal met je slapen en met jou ontwaken
Hier neem m'n mond en lach met mij
Neem mijn handen en voel met mij
Wat je nog doen wou doe ik erbij
Vanaf vandaag leef jij in mij.
Haal weg dat kruis en al die witte bloemen
Verscheur die krant waarin ze jouw naam noemen
Hier neem mijn ogen en kijk met mij
Neem m'n hart en leef met mij
Want jouw dood is nu voorbij, vanaf vandaag leef jij in mij
'K zal 2 levens leven met jou in mij.
Later kwam ik erachter dat het een songtekst is van Rob de Nijs ergo z'n ex.
Vandaag begraaf ik jou in mij
Niet in de aarde, niet in die kist
Niet bij die bomen in de ochtendmist
Daar ben jij niet, jij bent veilig in mij.
Vandaag begraaf ik jou in mij
Niet bij die steen daar in die lange rij
Al die oude namen, daar hoor jij niet bij
Nee vandaag begraaf ik jou in mij.
Dan kan ik met je praten en antwoord geven
Dan blijf jij leven in mijn leven
Hier neem m'n ogen en kijkt met mij
Neem m'n voeten en loop met mij
We gaan naar huis nu wij allebei
Vanaf vandaag leef jij in mij.
Vandaag begraaf ik jou in mij
'k zal je niet zoeken waar jij niet bent
Blijf maar bij ons hier, waar je iedereen kent
Jouw plaats aan tafel hou ik voor je vrij.
We zullen lachen en weer plannen maken
'k zal met je slapen en met jou ontwaken
Hier neem m'n mond en lach met mij
Neem mijn handen en voel met mij
Wat je nog doen wou doe ik erbij
Vanaf vandaag leef jij in mij.
Haal weg dat kruis en al die witte bloemen
Verscheur die krant waarin ze jouw naam noemen
Hier neem mijn ogen en kijk met mij
Neem m'n hart en leef met mij
Want jouw dood is nu voorbij, vanaf vandaag leef jij in mij
'K zal 2 levens leven met jou in mij.
Later is nu
woensdag 21 september 2011 om 01:56
De Zee
Zo kalm en rustig
Als de zee kan zijn
Kan jij ook met momenten zijn
Zo woest en onvoorspelbaar
Als de zee kan zijn
Ben jij ook vaak
Steeds vaker weer
De zee is niet te voorspellen
Je weet niet wanneer het tij keert
Net als bij jou
Mama ook niet weet
Wanneer je ineens omslaat
Zo zwaar en vermoeiend het kan zijn
Om door de golven heen te zwemmen
Is het vaak ook
Om altijd jou bij te staan, en te helpen
En vooral te begrijpen
Want het helpt allemaal op den duur niet meer
Jij, mijn kleine man in huis
Bent vaak net de zee
Niet wetende wat er komen gaat
Niet berekend zijn op wat er gaat gebeuren
Je doet je naam eer aan,
Mijn kleine golf, uit de zee..
Mama
Bovenstaande gaat over mijn zoontje van bijna 8 jaar.
Hij heeft ADHD, kenmerken ODD, syndroom van Asperger.
Dit allemaal in zeer ernstige vorm.
Zo kalm en rustig
Als de zee kan zijn
Kan jij ook met momenten zijn
Zo woest en onvoorspelbaar
Als de zee kan zijn
Ben jij ook vaak
Steeds vaker weer
De zee is niet te voorspellen
Je weet niet wanneer het tij keert
Net als bij jou
Mama ook niet weet
Wanneer je ineens omslaat
Zo zwaar en vermoeiend het kan zijn
Om door de golven heen te zwemmen
Is het vaak ook
Om altijd jou bij te staan, en te helpen
En vooral te begrijpen
Want het helpt allemaal op den duur niet meer
Jij, mijn kleine man in huis
Bent vaak net de zee
Niet wetende wat er komen gaat
Niet berekend zijn op wat er gaat gebeuren
Je doet je naam eer aan,
Mijn kleine golf, uit de zee..
Mama
Bovenstaande gaat over mijn zoontje van bijna 8 jaar.
Hij heeft ADHD, kenmerken ODD, syndroom van Asperger.
Dit allemaal in zeer ernstige vorm.