Relaties
alle pijlers
spijt van abortus
dinsdag 29 mei 2018 om 21:36
Hallo allemaal,
De afgelopen paar weken heb ik nacht na nacht zitten speuren op dit forum naar vrouwen die net als ik spijt hebben van hun abortus. Hoewel ik lieve vriendinnen heb en sommigen dit ook hebben meegemaakt, merk ik dat ik behoefte heb aan wat meer 'lotgenoten' contact en ik hoop dat hier te kunnen vinden.
Na een huwelijk van een aantal jaren met een lieve man is mijn leven een behoorlijke zooi geworden. Mijn man en ik hebben midden vorig jaar besloten uit elkaar te gaan, maar we hebben nog best goed contact. Hij had altijd een behoorlijke kinderwens, mij trok het moederschap niet zo.
Het ouderschap leek me ontzettend zwaar en ik wist niet of ik dat op kon brengen. Zelf heb ik altijd ervaren dat mijn moeder zich 'gevangen' had gevoeld na mijn komst en ik wilde dus heel bewust voor een kind kunnen kiezen. Ik vertrouwde er niet helemaal op dat mijn man en ik samen dezelfde dingen belangrijk zouden vinden in de opvoeding en durfde het met hem niet echt aan. Ik had er ook geen verlangen naar.
Vrijwel direct nadat mijn man en ik uit elkaar gingen, kreeg ik een affaire met een man met een gezin en vriendin. (Dat is natuurlijk helemaal niet sjiek, dat realiseer ik me!) Voor mij ging het eigenlijk puur om de seks, maar gaandeweg ontwikkelden we toch wel een fijne band. Het leek een 'win-win' situatie. Hij ging eigenlijk vreemd bij het leven, is niet gelukkig in zijn relatie (cliché cliché cliché) en ik vond het wel even best zo. Wel de aandacht en de seks, niet de vuile sokken en het gedoe.
Hij kon bij mij 'ontsnappen' en weer opladen om thuis de goeie partner en vader uit te hangen (cliché cliché cliché), en ik kon langzaam wennen aan het idee gescheiden te zijn. Ik heb hem nooit gevraagd zijn vrouw te verlaten, al maakte hij daar wel vaak toespelingen op. Ik heb genoeg Whitney Houston geluisterd in mijn leven om te bedenken dat dit niet was wat ik wilde.
Direct in het begin van ons contact heb ik hem verteld dat ik ooit op 18-jarige leeftijd een overtijdsbehandeling had gehad en dat ik niet van plan was dat ooit nog eens te doen. Ik vind abortus geen vorm van anticonceptie namelijk. Ik heb destijds een bewuste keuze gemaakt, wetende dat ik dat kindje niets te bieden had en ik vond dat je eenmaal in je leven zo'n fout mag maken, maar niet nog een keer. Nu ruim in de dertig, met een inkomen, een huis en een stabiel leven vond ik dat ik mijn verantwoordelijkheden zou moeten pakken, mocht ik onverhoopt weer zwanger raken. Daar was ik dus heel duidelijk over en zijn antwoord was dat het hem heerlijk leek om een baby met mij te krijgen. Hij maakte daar vaak opmerkingen over. Ik hoorde dat altijd een beetje aan, vond het vleiend maar nam het niet al te serieus.
Wel ben ik van mening dat hij een goede vader is (al kun je je natuurlijk afvragen in hoeverre je een goede vader bent als je vreemdgaat, maar de moeder van zijn kind was een scharrel, zij raakte per ongeluk zwanger en ze hebben ervoor gekozen hun kindje samen met 2x 2 kinderen die ze beiden uit een eerdere relatie hadden, een gezin te vormen.) Wat ik ervan meekrijg is hij een erg liefdevolle en betrokken vader, onderneemt veel met zijn (stief)kinderen en hebben ze het goed. Samen met zijn vriendin heeft hij een goed geoliede machine en komen die kinderen op het oog niets tekort.
Zij zijn beiden niet gelukkig in de relatie en hij zoekt dat dus buiten de deur, wat zij doet weet ik niet. Ik heb nooit tussen dat gezin willen komen en zodoende hem altijd 'afgehouden' als hij aangaf misschien wel weg te willen thuis. Ik vond en vind dat als hij niet gelukkig is, hij daar iets aan moet doen of weg moet gaan en dan van daaruit maar moet bekijken of hij alleen, met mij of met een ander verder wil. Ik geloof niet zo in het bouwen van iets nieuws op een nasmeulende berg puinhoop.
In de tussentijd was mijn vader ernstig ziek geworden en ik wist dat hij op een bepaald moment zou komen te overlijden.
En toen ineens kwam de ene klap na de andere klap. Mijn man en ik zetten serieuze stappen om de scheiding rond te krijgen, iets dat toch behoorlijk veel pijn doet. Je hebt immers geen 'ja, ik wil' gezegd om na een aantal jaar elkaar gedag te gaan zeggen. Anderhalve week na dat moment (wat al onvermijdelijk was, maar toch zeer deed), kwam ik erachter dat ik zwanger was van mijn affaire.
In tegenstelling tot alle eerdere uitspraken raakte hij enorm in paniek, riep direct dat hij dit kind helemaal niet wilde en dat hij al het contact zou verbreken op het moment dat ik zou besluiten het toch te houden. Ik wist op dat moment helemaal niet wat ik wilde, was nog aan het bijkomen van dat kruisje op mijn zwangerschapstest. Mijn eerste ingeving was geweest 'oh nee, niet nu, nog niet gescheiden, vader doodziek, affaire nog bij gezin', maar toch voelde ik DIRECT een enorme beschermdrang toen de vader van dit kindje hem (was een jongetje, weet ik zeker) zo resoluut afwees. Daarbovenop voelde ik me natuurlijk afgewezen, want ja toch was ik wel om hem gaan geven. Ik zei hem dat ik erover na zou gaan denken, dat hij zo betrokken mocht zijn als hij zelf wilde en dat ik even tijd nodig had.
En toen, alsof de duvel ermee speelde, belde mijn vader me op met de vraag of ik even langs kon komen. Hij was al een tijdje ziek, maar het ging nog best redelijk, dacht ik... Niets bleek minder waar, mijn vader was er klaar mee en wilde zsm euthanasie.
Daar zat ik dan. Net ontdekt dat ik zwanger was, mijn vader die me vertelde dat hij zsm een einde aan zijn leven zou gaan maken, mijn moeder die op de hoogte was van mijn immense geheim en direct had gereageerd met 'daar zou ik maar een stokje voor steken', mijn lieve ex-man naast me om ons te steunen en ik met een friemeltje in mijn buik die een ongelooflijke valse start aan het maken was.
Mijn vader wilde natuurlijk zijn laatste paar dagen nog veel borrelen en sigaretjes roken en ik wilde hem (en mezelf) dat niet ontzeggen. Tegelijkertijd me natuurlijk ontzettend bewust van hetgeen zich in mijn buik afspeelde. Ik was op dat moment drie weken in verwachting en 'troostte' mezelf met de gedachte dat veel vrouwen die onverwacht zwanger raken die eerste paar weken ook nog roken en drinken, maar ik vond dat tegelijkertijd natuurlijk de grootste onzin ooit.
Mijn vader overleed een week na zijn mededeling en een dag na de begrafenis zat ik bij de huisarts. Het toeval wilde dat zij me een aantal weken eerder had geholpen met een 'eicel voorraad onderzoek' dat ik had aangevraagd omdat ik de veertig zie naderen en een beetje wilde weten in hoeverre ik nog vruchtbaar was. En nu zat ik dus aan haar tafel te vertellen dat ik zwanger was en een abortus overwoog.
Hoewel ik vanaf het begin gevoeld heb dat ik ontzettend veel liefde voor dit kindje voelde en hoewel ik best een stoer wijf ben dat denkt een kind ook wel in haar eentje groot te krijgen, heb ik me best wel laten leiden door de reactie van de vader, het feit dat mijn vriendinnen eigenlijk allemaal zeiden dat het niet te doen is in je eentje, zeker niet als je in de rouw bent om je huwelijk en om je vader en mijn oorspronkelijke angst om niet liefdevol of geduldig genoeg te zijn om een fijne en stabiele moeder te zijn.
Enfin. Ik vroeg een verwijzing naar een abortuskliniek en kreeg die, maar wel met de mededeling dat ik echt nog even twee weken moest wachten ivm mijn hectische, verdrietige leven en de moeilijkheid van deze beslissing.
De twijfel sloeg per dag meer toe. De paniek werd per dag groter bij de vader van dit kind. Mijn vriendinnen probeerden me - hoewel ze me steunden - te doordringen van de zwaarte van het moederschap en herinnerden me allemaal aan mijn eigen uitspraken ten tijde van mijn huwelijk. Ik miste mijn vader enorm. Had zitten speuren door zijn oude foto's en had zijn trotse gezicht gezien toen mijn moeder mij in haar buik had. Hij zat zo trots te kijken op die foto's. Mijn moeder was altijd afwijzend geweest als we het weleens hadden over het krijgen van kinderen. Mijn moeder zei eigenlijk altijd dat het afschuwelijk is en dat je hele leven voorbij is. Mijn vader nuanceerde dat altijd door te zeggen dat hij het ook heel erg leuk vond om kinderen te hebben en dat hij soms zo ontzettend trots op ons was.
Ik besloot een afspraak te maken bij een Verloskundige om te bekijken of dit friemeltje überhaupt gezond was en nog leefde, na alle stress en sigaretten en drank. Dat was het geval, een klein kloppend hartje van het meest stoere kereltje dat ik ooit gezien heb. De vader van dit kindje en ik vlogen elkaar continu in de haren. Volgens hem was het een hompje cellen, volgens mij een kind. Hij had alles te verliezen, ik was alles toch al kwijt. Hij zei dat ik nooit op zijn steun hoefde te rekenen, dat hij nog steeds heel graag een kind met me wilde, maar dan op de goede volgorde en dus niet op dit moment. En mij sprak het ergens wel aan om het alleen te doen, omdat ik dan tenminste zelf 'in charge' zou zijn over de opvoeding. Maar het leek me wel loodzwaar en het leek me ook intens verdrietig voor het kindje om er later achter te komen dat zijn vader hem niet wilde, maar dat hij wel broertjes en zusjes heeft.
NOG MEER TWIJFEL.
En toen kwam de genadeklap. Althans, zo heb ik dat ervaren. Mijn moeder liet me weten dat ze me op geen enkele manier wilde steunen. Niet praktisch, niet pedagogisch en ook niet financieel. Via een smsje.
Toen 'gaf ik het op'. Ik was gebroken door de mededeling van mijn moeder, superboos door de houding van mijn affaire, doodmoe en verdrietig van het verlies van mijn vader en ik speelde verstoppertje voor vrienden en bekenden en vooral mijn ex, omdat je al best wel aan me zag dat ik zwanger was en omdat ik niet wilde roken en drinken.
Ik bleef maar wikken en wegen, en kwam er niet uit. Ik ben uiteindelijk naar de afspraak in de kliniek gereden, met in mijn achterhoofd dat als ik daar zou zijn ik zou 'voelen' wat het goeie was. Mijn vriendin bracht me naar de kliniek en de vader van het kindje zou mij ophalen. Toen ik daar was, voelde het ok. Ik had immers de ratio aan mijn zijde. Het was beter zo. Dacht ik. Want iets nieuws bouwen op nasmeulende hopen puinhoop was niet zo'n goed idee. Er helemaal alleen voor staan zonder 'bloedverwant' van het ongewenste kindje in de buurt leek me ook afschuwelijk. Ik zou mijn ex niet kwetsen, geen gezin overhoop halen (want de vader van het kind had wel gezegd dat hij het wel thuis zou gaan vertellen uiteindelijk), ik zou geen gehandicapt kindje op de wereld zetten door de peuken, drank en stress en ik zou mezelf een loodzware tijd besparen.
Maar nu is hij dus weg. En ik heb vreselijk veel spijt. Kan niet ophouden met huilen, ben bij tijd en wijle zelfs een beetje suïcidaal. Ik ben onwijs boos op mijn moeder, hoewel ik best wel begrijp dat het niet haar probleem was en dat ze een enorme rottijd met mijn vader heeft gehad en nog doormaakt, snap ik niet dat ze voor de zoveelste keer in mijn leven voor mijn gevoel het zo hard laat afweten. Ik ben ook onwijs boos op mijn affaire (al probeer ik 'normaal' te doen tegen hem, om te voorkomen dat hij nu ook nog weggaat). Ik kan mezelf oneindig voor mijn kop slaan, ben zo kwaad dat ik de angst heb laten winnen en niet de liefde. En weiweet, had ik wel heel veel spijt gehad als ik het kind wel had laten komen. Maar nu romantiseer ik alles in mijn hoofd en zie ik een voetballend jongetje dat binnenkomt voor pannenkoeken en een soort 'us against the world' gevoel.
Ik zoek dus eigenlijk vrouwen die iets soortgelijks hebben meegemaakt, of een soort van troostende woorden van andere moeders dat ik inderdaad het beste heb gekozen voor mijn kind of zo. Ik troost me met de gedachte dat ik nu in elk geval de enige ben die pijn en afwijzing voelt en dat het dit kind en zijn broertjes en zusjes bespaard is gebleven. Maar wat doet dit ontzettend veel pijn zeg. Het is nu ruim twee weken geleden en ik heb afgelopen weekend ook nog in het ziekenhuis gelegen met complicaties. Pfffffffffffffff, wat een rottijd. Sorry dat het zo'n lang verhaal is geworden.
De afgelopen paar weken heb ik nacht na nacht zitten speuren op dit forum naar vrouwen die net als ik spijt hebben van hun abortus. Hoewel ik lieve vriendinnen heb en sommigen dit ook hebben meegemaakt, merk ik dat ik behoefte heb aan wat meer 'lotgenoten' contact en ik hoop dat hier te kunnen vinden.
Na een huwelijk van een aantal jaren met een lieve man is mijn leven een behoorlijke zooi geworden. Mijn man en ik hebben midden vorig jaar besloten uit elkaar te gaan, maar we hebben nog best goed contact. Hij had altijd een behoorlijke kinderwens, mij trok het moederschap niet zo.
Het ouderschap leek me ontzettend zwaar en ik wist niet of ik dat op kon brengen. Zelf heb ik altijd ervaren dat mijn moeder zich 'gevangen' had gevoeld na mijn komst en ik wilde dus heel bewust voor een kind kunnen kiezen. Ik vertrouwde er niet helemaal op dat mijn man en ik samen dezelfde dingen belangrijk zouden vinden in de opvoeding en durfde het met hem niet echt aan. Ik had er ook geen verlangen naar.
Vrijwel direct nadat mijn man en ik uit elkaar gingen, kreeg ik een affaire met een man met een gezin en vriendin. (Dat is natuurlijk helemaal niet sjiek, dat realiseer ik me!) Voor mij ging het eigenlijk puur om de seks, maar gaandeweg ontwikkelden we toch wel een fijne band. Het leek een 'win-win' situatie. Hij ging eigenlijk vreemd bij het leven, is niet gelukkig in zijn relatie (cliché cliché cliché) en ik vond het wel even best zo. Wel de aandacht en de seks, niet de vuile sokken en het gedoe.
Hij kon bij mij 'ontsnappen' en weer opladen om thuis de goeie partner en vader uit te hangen (cliché cliché cliché), en ik kon langzaam wennen aan het idee gescheiden te zijn. Ik heb hem nooit gevraagd zijn vrouw te verlaten, al maakte hij daar wel vaak toespelingen op. Ik heb genoeg Whitney Houston geluisterd in mijn leven om te bedenken dat dit niet was wat ik wilde.
Direct in het begin van ons contact heb ik hem verteld dat ik ooit op 18-jarige leeftijd een overtijdsbehandeling had gehad en dat ik niet van plan was dat ooit nog eens te doen. Ik vind abortus geen vorm van anticonceptie namelijk. Ik heb destijds een bewuste keuze gemaakt, wetende dat ik dat kindje niets te bieden had en ik vond dat je eenmaal in je leven zo'n fout mag maken, maar niet nog een keer. Nu ruim in de dertig, met een inkomen, een huis en een stabiel leven vond ik dat ik mijn verantwoordelijkheden zou moeten pakken, mocht ik onverhoopt weer zwanger raken. Daar was ik dus heel duidelijk over en zijn antwoord was dat het hem heerlijk leek om een baby met mij te krijgen. Hij maakte daar vaak opmerkingen over. Ik hoorde dat altijd een beetje aan, vond het vleiend maar nam het niet al te serieus.
Wel ben ik van mening dat hij een goede vader is (al kun je je natuurlijk afvragen in hoeverre je een goede vader bent als je vreemdgaat, maar de moeder van zijn kind was een scharrel, zij raakte per ongeluk zwanger en ze hebben ervoor gekozen hun kindje samen met 2x 2 kinderen die ze beiden uit een eerdere relatie hadden, een gezin te vormen.) Wat ik ervan meekrijg is hij een erg liefdevolle en betrokken vader, onderneemt veel met zijn (stief)kinderen en hebben ze het goed. Samen met zijn vriendin heeft hij een goed geoliede machine en komen die kinderen op het oog niets tekort.
Zij zijn beiden niet gelukkig in de relatie en hij zoekt dat dus buiten de deur, wat zij doet weet ik niet. Ik heb nooit tussen dat gezin willen komen en zodoende hem altijd 'afgehouden' als hij aangaf misschien wel weg te willen thuis. Ik vond en vind dat als hij niet gelukkig is, hij daar iets aan moet doen of weg moet gaan en dan van daaruit maar moet bekijken of hij alleen, met mij of met een ander verder wil. Ik geloof niet zo in het bouwen van iets nieuws op een nasmeulende berg puinhoop.
In de tussentijd was mijn vader ernstig ziek geworden en ik wist dat hij op een bepaald moment zou komen te overlijden.
En toen ineens kwam de ene klap na de andere klap. Mijn man en ik zetten serieuze stappen om de scheiding rond te krijgen, iets dat toch behoorlijk veel pijn doet. Je hebt immers geen 'ja, ik wil' gezegd om na een aantal jaar elkaar gedag te gaan zeggen. Anderhalve week na dat moment (wat al onvermijdelijk was, maar toch zeer deed), kwam ik erachter dat ik zwanger was van mijn affaire.
In tegenstelling tot alle eerdere uitspraken raakte hij enorm in paniek, riep direct dat hij dit kind helemaal niet wilde en dat hij al het contact zou verbreken op het moment dat ik zou besluiten het toch te houden. Ik wist op dat moment helemaal niet wat ik wilde, was nog aan het bijkomen van dat kruisje op mijn zwangerschapstest. Mijn eerste ingeving was geweest 'oh nee, niet nu, nog niet gescheiden, vader doodziek, affaire nog bij gezin', maar toch voelde ik DIRECT een enorme beschermdrang toen de vader van dit kindje hem (was een jongetje, weet ik zeker) zo resoluut afwees. Daarbovenop voelde ik me natuurlijk afgewezen, want ja toch was ik wel om hem gaan geven. Ik zei hem dat ik erover na zou gaan denken, dat hij zo betrokken mocht zijn als hij zelf wilde en dat ik even tijd nodig had.
En toen, alsof de duvel ermee speelde, belde mijn vader me op met de vraag of ik even langs kon komen. Hij was al een tijdje ziek, maar het ging nog best redelijk, dacht ik... Niets bleek minder waar, mijn vader was er klaar mee en wilde zsm euthanasie.
Daar zat ik dan. Net ontdekt dat ik zwanger was, mijn vader die me vertelde dat hij zsm een einde aan zijn leven zou gaan maken, mijn moeder die op de hoogte was van mijn immense geheim en direct had gereageerd met 'daar zou ik maar een stokje voor steken', mijn lieve ex-man naast me om ons te steunen en ik met een friemeltje in mijn buik die een ongelooflijke valse start aan het maken was.
Mijn vader wilde natuurlijk zijn laatste paar dagen nog veel borrelen en sigaretjes roken en ik wilde hem (en mezelf) dat niet ontzeggen. Tegelijkertijd me natuurlijk ontzettend bewust van hetgeen zich in mijn buik afspeelde. Ik was op dat moment drie weken in verwachting en 'troostte' mezelf met de gedachte dat veel vrouwen die onverwacht zwanger raken die eerste paar weken ook nog roken en drinken, maar ik vond dat tegelijkertijd natuurlijk de grootste onzin ooit.
Mijn vader overleed een week na zijn mededeling en een dag na de begrafenis zat ik bij de huisarts. Het toeval wilde dat zij me een aantal weken eerder had geholpen met een 'eicel voorraad onderzoek' dat ik had aangevraagd omdat ik de veertig zie naderen en een beetje wilde weten in hoeverre ik nog vruchtbaar was. En nu zat ik dus aan haar tafel te vertellen dat ik zwanger was en een abortus overwoog.
Hoewel ik vanaf het begin gevoeld heb dat ik ontzettend veel liefde voor dit kindje voelde en hoewel ik best een stoer wijf ben dat denkt een kind ook wel in haar eentje groot te krijgen, heb ik me best wel laten leiden door de reactie van de vader, het feit dat mijn vriendinnen eigenlijk allemaal zeiden dat het niet te doen is in je eentje, zeker niet als je in de rouw bent om je huwelijk en om je vader en mijn oorspronkelijke angst om niet liefdevol of geduldig genoeg te zijn om een fijne en stabiele moeder te zijn.
Enfin. Ik vroeg een verwijzing naar een abortuskliniek en kreeg die, maar wel met de mededeling dat ik echt nog even twee weken moest wachten ivm mijn hectische, verdrietige leven en de moeilijkheid van deze beslissing.
De twijfel sloeg per dag meer toe. De paniek werd per dag groter bij de vader van dit kind. Mijn vriendinnen probeerden me - hoewel ze me steunden - te doordringen van de zwaarte van het moederschap en herinnerden me allemaal aan mijn eigen uitspraken ten tijde van mijn huwelijk. Ik miste mijn vader enorm. Had zitten speuren door zijn oude foto's en had zijn trotse gezicht gezien toen mijn moeder mij in haar buik had. Hij zat zo trots te kijken op die foto's. Mijn moeder was altijd afwijzend geweest als we het weleens hadden over het krijgen van kinderen. Mijn moeder zei eigenlijk altijd dat het afschuwelijk is en dat je hele leven voorbij is. Mijn vader nuanceerde dat altijd door te zeggen dat hij het ook heel erg leuk vond om kinderen te hebben en dat hij soms zo ontzettend trots op ons was.
Ik besloot een afspraak te maken bij een Verloskundige om te bekijken of dit friemeltje überhaupt gezond was en nog leefde, na alle stress en sigaretten en drank. Dat was het geval, een klein kloppend hartje van het meest stoere kereltje dat ik ooit gezien heb. De vader van dit kindje en ik vlogen elkaar continu in de haren. Volgens hem was het een hompje cellen, volgens mij een kind. Hij had alles te verliezen, ik was alles toch al kwijt. Hij zei dat ik nooit op zijn steun hoefde te rekenen, dat hij nog steeds heel graag een kind met me wilde, maar dan op de goede volgorde en dus niet op dit moment. En mij sprak het ergens wel aan om het alleen te doen, omdat ik dan tenminste zelf 'in charge' zou zijn over de opvoeding. Maar het leek me wel loodzwaar en het leek me ook intens verdrietig voor het kindje om er later achter te komen dat zijn vader hem niet wilde, maar dat hij wel broertjes en zusjes heeft.
NOG MEER TWIJFEL.
En toen kwam de genadeklap. Althans, zo heb ik dat ervaren. Mijn moeder liet me weten dat ze me op geen enkele manier wilde steunen. Niet praktisch, niet pedagogisch en ook niet financieel. Via een smsje.
Toen 'gaf ik het op'. Ik was gebroken door de mededeling van mijn moeder, superboos door de houding van mijn affaire, doodmoe en verdrietig van het verlies van mijn vader en ik speelde verstoppertje voor vrienden en bekenden en vooral mijn ex, omdat je al best wel aan me zag dat ik zwanger was en omdat ik niet wilde roken en drinken.
Ik bleef maar wikken en wegen, en kwam er niet uit. Ik ben uiteindelijk naar de afspraak in de kliniek gereden, met in mijn achterhoofd dat als ik daar zou zijn ik zou 'voelen' wat het goeie was. Mijn vriendin bracht me naar de kliniek en de vader van het kindje zou mij ophalen. Toen ik daar was, voelde het ok. Ik had immers de ratio aan mijn zijde. Het was beter zo. Dacht ik. Want iets nieuws bouwen op nasmeulende hopen puinhoop was niet zo'n goed idee. Er helemaal alleen voor staan zonder 'bloedverwant' van het ongewenste kindje in de buurt leek me ook afschuwelijk. Ik zou mijn ex niet kwetsen, geen gezin overhoop halen (want de vader van het kind had wel gezegd dat hij het wel thuis zou gaan vertellen uiteindelijk), ik zou geen gehandicapt kindje op de wereld zetten door de peuken, drank en stress en ik zou mezelf een loodzware tijd besparen.
Maar nu is hij dus weg. En ik heb vreselijk veel spijt. Kan niet ophouden met huilen, ben bij tijd en wijle zelfs een beetje suïcidaal. Ik ben onwijs boos op mijn moeder, hoewel ik best wel begrijp dat het niet haar probleem was en dat ze een enorme rottijd met mijn vader heeft gehad en nog doormaakt, snap ik niet dat ze voor de zoveelste keer in mijn leven voor mijn gevoel het zo hard laat afweten. Ik ben ook onwijs boos op mijn affaire (al probeer ik 'normaal' te doen tegen hem, om te voorkomen dat hij nu ook nog weggaat). Ik kan mezelf oneindig voor mijn kop slaan, ben zo kwaad dat ik de angst heb laten winnen en niet de liefde. En weiweet, had ik wel heel veel spijt gehad als ik het kind wel had laten komen. Maar nu romantiseer ik alles in mijn hoofd en zie ik een voetballend jongetje dat binnenkomt voor pannenkoeken en een soort 'us against the world' gevoel.
Ik zoek dus eigenlijk vrouwen die iets soortgelijks hebben meegemaakt, of een soort van troostende woorden van andere moeders dat ik inderdaad het beste heb gekozen voor mijn kind of zo. Ik troost me met de gedachte dat ik nu in elk geval de enige ben die pijn en afwijzing voelt en dat het dit kind en zijn broertjes en zusjes bespaard is gebleven. Maar wat doet dit ontzettend veel pijn zeg. Het is nu ruim twee weken geleden en ik heb afgelopen weekend ook nog in het ziekenhuis gelegen met complicaties. Pfffffffffffffff, wat een rottijd. Sorry dat het zo'n lang verhaal is geworden.
woensdag 30 mei 2018 om 11:19
Dit! Gun jezelf de tijd om te rouwen om de mensen die je afgelopen tijd bent verloren. Ik denk dat je dat verdriet momenteel 'vervangt'. Goed dat je naar de psych gaat, nou nog die minnaar buiten schoppen.S-Meds schreef: ↑30-05-2018 01:40Eerst even ophouden met dromen en realistisch worden. Je loopt je leven te verkloten met die relatie die niks is, Je geeft mensen de schuld van jouw keuzes, wat onterecht is. En je neemt helemaal niet de tijd om te rouwen over waar je om moet rouwen: je scheiding en het verlies van je vader.
Dat gedagdroom over dat ‘zoontje’ is natuurlijk volslagen onzinnig. Je weet namelijk helemaal niet hoe je leven er uit zou zien als er een kind gekomen was in deze puinhoop. Jouw droombeeld kon nog wel eens uiteenspatten in 1000 scherven. En dat weet je heel goed daarom heb je ook de keuze tot abortus gemaakt. Verder lijkt het mij zinnig om
psychische hulp te gaan zoeken in plaats van fantaseren over wat er niet is en wat er ook nooit was
The eyes are useless when the mind is blind.
woensdag 30 mei 2018 om 11:40
Kom even uit je zelfmedelijden en ga aub in therapie. Wat heb jij een zooitje ervan gemaakt.
En ik kan echt heel slecht tegen dit soort verhalen, het meest stoere kereltje wat je ooit hebt gezien? Op de echo?
Grow up en stop met je zelfmedelijden en egoïsme zeker naar je moeder toe en neem je verantwoordelijkheid. Echt om te kotsen dit verhaal.
En ik kan echt heel slecht tegen dit soort verhalen, het meest stoere kereltje wat je ooit hebt gezien? Op de echo?
Grow up en stop met je zelfmedelijden en egoïsme zeker naar je moeder toe en neem je verantwoordelijkheid. Echt om te kotsen dit verhaal.
woensdag 30 mei 2018 om 11:42
Je komt zelf nu ook niet bepaald stabiel over...bubbagump schreef: ↑29-05-2018 23:26Hallo allemaal,
Dank jullie voor de reacties. Kan me voorstellen dat het nogal wat vragen oproept. Ik ga even proberen om ze in een rijtje te beantwoorden.
- Ik ben inmiddels bij de huisarts geweest en heb een verwijzing naar een psycholoog gekregen, morgenochtend telefonische intake en hopelijk gauw plek. Ik wil dit hele proces graag zo goed mogelijk verwerken en er sterker en beter uitkomen. Ook wil ik graag patronen doorbreken.
- Ik was tien weken zwanger toen ik het weg liet halen.
- Ik heb mijn eicelvoorraad laten checken omdat ik altijd heb geworsteld met een kinderwens, niet zeker wist of ik het wilde en durfde, maar ook niet zeker wist of ik het durfde om het NIET te doen.
- Mijn ex is erg lief, maar heeft bepaalde gewoontes mbt drugs en alcohol die ik niet vind passen bij het opvoeden van een kind, dus dat heeft me altijd een beetje tegengehouden.
- Als er 1 ding is dat ik van deze situatie heb 'geleerd' is dat ik ontzettend graag moeder zou willen worden en dat ontzettend graag met een stabiele, leuke partner zou willen en liever niet alleen. Ook om ervoor te zorgen dat als ik wat nare trekjes van mijn eigen opvoeding heb overgehouden, ik een partner naast me heb die mij kan polijsten, zoals dat ergens zo mooi gezegd werd.
- En ik ben zo overdonderd geweest door het immense gevoel van liefde dat ik voelde, dat het ook ergens een heel mooie ervaring is geweest die ik liever niet had gestopt. Ik was gewoon zo in de war. Als er ooit nog kinderen mogen komen, dan is het zeer zeker dankzij deze ervaring. Dus dat heeft het me in elk geval wel laten zien.
Volgens mij waren dat alle vragen. Ik vind het heel fijn om jullie kijk op de zaak te lezen! Dank jullie wel, ook voor de troostende en oppeppende woorden! <3
woensdag 30 mei 2018 om 11:47
Ik vind het oneerlijk dat je de verantwoordelijkheid voor je beslissing bij je moeder legt, omdat zij de genadeklap zou zijn geweest omdat ze aangaf je niet praktisch, pedagogisch of financieel te willen steunen. Dat kan toch geen verrassing voor je zijn? Je moeder is net haar echtgenoot verloren, was duidelijk geen fan van het moederschap en jij hebt je zwanger laten schieten door je getrouwde vriendje die je allemaal lulverhalen op de mouw spelde over zijn oh zo slechte huwelijk.
Echt, het meeste (scheiding, minnaar, abortus) overkomt je allemaal niet hoor, het zijn eigen keuzes, neem die verantwoordelijkheid dan ook.
En verder is het idee dat je een zoontje zou krijgen natuurlijk onzin, dat kun je met die termijn nog helemaal niet zien. Hou dus op met romantiseren, daarmee zwelg je alleen maar meer.
Echt, het meeste (scheiding, minnaar, abortus) overkomt je allemaal niet hoor, het zijn eigen keuzes, neem die verantwoordelijkheid dan ook.
En verder is het idee dat je een zoontje zou krijgen natuurlijk onzin, dat kun je met die termijn nog helemaal niet zien. Hou dus op met romantiseren, daarmee zwelg je alleen maar meer.
woensdag 30 mei 2018 om 11:58
Dit gevoel heb ik ook, ja. Ergens in de OP staat dat de 'affaire' nog niet weg was bij zijn gezin (toen de zwangerschap aan het licht kwam), wat erop duidt dat TO toch wel bepaalde verwachtingen had.S-Meds schreef: ↑30-05-2018 01:45TO schrijft dat ze zich goed beseft dat de affaire zijn vrouw niet zal verlaten. Vervolgens beschrijft ze alleen maar over dat hij zo’n slechte relatie heeft. En zijn vrouw hem in die relatie heeft gelokt. Het lijkt er een beetje op alsof ze had verwacht dat de affaire een gat in de lucht zou springen als ze zwanger zou zijn. Haar ten huwelijk zou vragen en ze leefden nog lang en gelukkig. Daarom had ze misschien de eitjes laten tellen
Maar goed, zo is het dus niet gelopen. En je hebt gekozen voor een abortus, nota bene op 40-jarige leeftijd (toch?), dus dat lijkt me een radicaal besluit. Dit moet je zelf ook beseft hebben. Na je veertigste nog hopen op een stabiele relatie en een kind, is enigszins utopisch. Ik zou er dus vrede mee hebben en trots zijn op je verstandige beslissing, hoe moeilijk ook.
Als je die eitjes inderdaad hebt laten checken, zou je altijd kunnen overwegen om (met ingevroren eitjes) alsnog proberen zwanger te worden, gewoon in je eentje, maar dan pas nadat je al het stof hebt laten neerdalen en je weer tot rust bent gekomen. Een stabiele relatie hoeft dan geen haastklus te worden. Genoeg mannen zullen het geen probleem vinden hoor, als jij al een kind hebt. Het lijkt me belangrijker dat je zelf gelukkig bent, en in balans.
Gewoon positief vooruit kijken, dus: eitjes invriezen, proberen op termijn zwanger te worden, misschien ergens een leuke man tegen het lijf lopen, je moeder bij deze (bewuste) zwangerschap betrekken, een goede band houden met je ex-man, die nu niet zwaar wordt verraden (hij wilde wel kinderen, toch?), en de verantwoordelijkheid voor je keuze om een abortus te doen niet blijven afschuiven op externe omstandigheden. En vooral: die affaire dumpen.
Dan kan deze abortus nog wel eens een geluk bij een ongeluk worden.
woensdag 30 mei 2018 om 12:41
+1Kokoro schreef: ↑29-05-2018 22:38Sorry hoor, maar get a grip. Je schrijft als een intelligente vrouw, gedraag je dan ook zo.
Je hebt nu deze keuze gemaakt en hier moet je mee leven. Het minste wat je nu kunt doen is je leven goed op de rit zetten. Dat betekent; Die affaire linea recta de deur uit en nóóit meer binnen laten (dat je het nog overweegt zeg). Psychologische hulp zoeken voor de verwerking van je abortus, je lage zelfbeeld (gezien je die lapswans nog in je leven wilt), de verknipte band met je moeder en het verwerken van de dood van je vader. En stop met romantiseren; roep jezelf tot de orde. Het was geen voetballend jongetje, het was een embryo met een kloppend hartje dat bloot heeft gestaan aan stress, tabak en alcohol.
Ik denk dat je dit kind en de broertjes/zusjes een heleboel leed hebt bespaard en dat je daar goed aan hebt gedaan.
woensdag 30 mei 2018 om 12:54
Ik heb niet alle reacties gelezen maar misschien kan ik je de keerzijde van de medaille wel even laten zien.
Verder zou ik echt zorgen dat je de juiste ondersteuning krijgt bij het verwerken van de abortus en je proberen te focussen op wat nu wel belangrijk is.
Je gevoelens lopen met je weg en verdriet hebben is normaal lijkt me in deze situatie maar het is wel een keus hoe lang je dit toestaat voor jezelf.
Ik heb een kind uit een affaire. Hij is inmiddels 3,5 jaar oud.
Overigens ben ik nooit bewust een affaire begonnen maar bleek mijn ex (militair) er gewoon een dubbel leven op na te houden. Hier kwam ik pas na 30-35 weken zwangerschap achter.
- Zoontje was door mij zeker gewenst maar niet geplant. slikte de pil, medicatie gehad die volgens de arts geen effect op de pil hadden, bleek later wel. stom stom zelf de bijsluiter niet gelezen. Dus echt wel eigen schuld dikke bult ik had beter op moeten letten.
- ex wilde ook abortus en net als jij eerst een echo laten maken. Dat was foute boel dus ik kon rustig de miskraam afwachten. Niks bleek minder waar dus was al bijna 12 weken zwanger toen ik echt wist dat ik een goede zwangerschap had.
-dat zou een tweede trimester afbraak worden als ik dat zou doen. En ik had werk, familie die me steunde een dak boven mn hoofd en een soort van kinderwens. Dus ben naar huis gestuurd bij de abortuskliniek met het antwoord dat ze hier niet meer aan mee zouden werken. Als ik eerder was gekomen prima, maar ik zat absoluut niet in uiterste noodsituatie. En meer redenen dan de vader wil het niet en ik weet niet of ik het alleen kan kon ik ook niet verzinnen.
- ex heeft nog tot 16 weken om een abortus gezeurd toen heb ik het contact tijdelijk verbroken.
- ex betaald wel (vrijwillig) mee aan de opvoeding van zoon en ziet hem eens per 2 weken een paar uur. In het geheim want niemand mag van zoontje weten en ik ga me niet nog meer sores op mn nek halen. Verder heb ik me over al mijn boosheid heen gezet en we hebben nu een soort van vriendschap voor zoontje. We maken dus nooit ruzie en kunnen gewoon met elkaar praten over koetjes en kalfjes.
- zoon is niet op papier erkent.
- zoon begint nu vragen te stellen. Hij mag nooit met pappa alleen op pad en nooit met pappa mee naar huis.
- zoon komt thuis. Mamma waarom heeft pietje wel een pappa en mamma en ik geen pappa?
Mijn zoon is een kind van de rekening. Dat kon en wilde ik in de tijd van mijn zwangerschap niet zien. Het zou wel loslopen en hoeveel vrouwen doen dit niet. Maar er zijn er niet zoveel die het volledig alleen doen en als je ze spreekt dan weet je dat het lood en lood zwaar is.
De alleenstaande moeders hebben vaak een partner waar ze lekker mee vechten maar ook eens die een paar weekenden in de maand of 50/50 de zorg voor de kinderen dragen. Die heb ik niet en had jij ook niet gehad.
Hoe ga je dat de eerste weken doen? ik werd ziek tijdens en na mn bevalling en heb 3 maanden bij mn ouders gewoond. Kon de eerste twee weken letter lijk niet op mn benen staan. En dat met een klein kindje wat je MOET verzorgen.
Het beangstigde me enorm stel er gebeurt wat met mij en zoon heeft de hele dag niks te eten, dan gaat hij dood.
Ik ben een keer met een koortsstuip ingestort toen ik zoontje in bad deed. kon hem er nog net uittrekken en met hem op bed gaan liggen.
En dit alles klinkt heel depressief, dat is het natuurlijk niet want ik ben gek op mijn zoon. Hij is lief, leuk en super grappig. Maar een kind uit een affaire krijgen is mijns inziens absoluut nooit een goed idee. En ik ben door schade en schande wijs geworden wat dat betreft. Ik had mijn zoon 1000x beter gewenst! En heb nu het idee dat ik heel erg veel aan damage control moet doen. Over alles na denk wat als ik dit zeg... ik wil namelijk dat hij de kans krijgt om zich zelf een mening te vormen over zijn biologische vader. Dat er een soort van band is zodat hij zelf de kans krijgt om ooit het gesprek open aan te gaan met zijn vader. En dat dit dan niet een gesprek met een wildvreemde wordt.
Dit even ter kennisgeving
Verder zou ik echt zorgen dat je de juiste ondersteuning krijgt bij het verwerken van de abortus en je proberen te focussen op wat nu wel belangrijk is.
Je gevoelens lopen met je weg en verdriet hebben is normaal lijkt me in deze situatie maar het is wel een keus hoe lang je dit toestaat voor jezelf.
Ik heb een kind uit een affaire. Hij is inmiddels 3,5 jaar oud.
Overigens ben ik nooit bewust een affaire begonnen maar bleek mijn ex (militair) er gewoon een dubbel leven op na te houden. Hier kwam ik pas na 30-35 weken zwangerschap achter.
- Zoontje was door mij zeker gewenst maar niet geplant. slikte de pil, medicatie gehad die volgens de arts geen effect op de pil hadden, bleek later wel. stom stom zelf de bijsluiter niet gelezen. Dus echt wel eigen schuld dikke bult ik had beter op moeten letten.
- ex wilde ook abortus en net als jij eerst een echo laten maken. Dat was foute boel dus ik kon rustig de miskraam afwachten. Niks bleek minder waar dus was al bijna 12 weken zwanger toen ik echt wist dat ik een goede zwangerschap had.
-dat zou een tweede trimester afbraak worden als ik dat zou doen. En ik had werk, familie die me steunde een dak boven mn hoofd en een soort van kinderwens. Dus ben naar huis gestuurd bij de abortuskliniek met het antwoord dat ze hier niet meer aan mee zouden werken. Als ik eerder was gekomen prima, maar ik zat absoluut niet in uiterste noodsituatie. En meer redenen dan de vader wil het niet en ik weet niet of ik het alleen kan kon ik ook niet verzinnen.
- ex heeft nog tot 16 weken om een abortus gezeurd toen heb ik het contact tijdelijk verbroken.
- ex betaald wel (vrijwillig) mee aan de opvoeding van zoon en ziet hem eens per 2 weken een paar uur. In het geheim want niemand mag van zoontje weten en ik ga me niet nog meer sores op mn nek halen. Verder heb ik me over al mijn boosheid heen gezet en we hebben nu een soort van vriendschap voor zoontje. We maken dus nooit ruzie en kunnen gewoon met elkaar praten over koetjes en kalfjes.
- zoon is niet op papier erkent.
- zoon begint nu vragen te stellen. Hij mag nooit met pappa alleen op pad en nooit met pappa mee naar huis.
- zoon komt thuis. Mamma waarom heeft pietje wel een pappa en mamma en ik geen pappa?
Mijn zoon is een kind van de rekening. Dat kon en wilde ik in de tijd van mijn zwangerschap niet zien. Het zou wel loslopen en hoeveel vrouwen doen dit niet. Maar er zijn er niet zoveel die het volledig alleen doen en als je ze spreekt dan weet je dat het lood en lood zwaar is.
De alleenstaande moeders hebben vaak een partner waar ze lekker mee vechten maar ook eens die een paar weekenden in de maand of 50/50 de zorg voor de kinderen dragen. Die heb ik niet en had jij ook niet gehad.
Hoe ga je dat de eerste weken doen? ik werd ziek tijdens en na mn bevalling en heb 3 maanden bij mn ouders gewoond. Kon de eerste twee weken letter lijk niet op mn benen staan. En dat met een klein kindje wat je MOET verzorgen.
Het beangstigde me enorm stel er gebeurt wat met mij en zoon heeft de hele dag niks te eten, dan gaat hij dood.
Ik ben een keer met een koortsstuip ingestort toen ik zoontje in bad deed. kon hem er nog net uittrekken en met hem op bed gaan liggen.
En dit alles klinkt heel depressief, dat is het natuurlijk niet want ik ben gek op mijn zoon. Hij is lief, leuk en super grappig. Maar een kind uit een affaire krijgen is mijns inziens absoluut nooit een goed idee. En ik ben door schade en schande wijs geworden wat dat betreft. Ik had mijn zoon 1000x beter gewenst! En heb nu het idee dat ik heel erg veel aan damage control moet doen. Over alles na denk wat als ik dit zeg... ik wil namelijk dat hij de kans krijgt om zich zelf een mening te vormen over zijn biologische vader. Dat er een soort van band is zodat hij zelf de kans krijgt om ooit het gesprek open aan te gaan met zijn vader. En dat dit dan niet een gesprek met een wildvreemde wordt.
Dit even ter kennisgeving
trien30 wijzigde dit bericht op 30-05-2018 13:27
3.88% gewijzigd
woensdag 30 mei 2018 om 13:20
Dit vind ik echt een goed advies. Omzien in spijt heeft geen zin als iets onomkeerbaar is. En inderdaad moet je er niet te veel stil bij staan want dan kwel je jezelf er alleen maar mee.Hippiemeisje schreef: ↑29-05-2018 23:36Ik heb ook abortus laten plegen. Maar geen spijt. Heb mezelf dat ook niet toegestaan. Dat is ook een beetje een keuze, TO. Je hebt de beslissing genomen en dat heb je zelf gedaan. Je wist wat je deed en waarom. Ik wil je gevoelens niet bagettaliseren, maar ik maak me wel zorgen om je als ik je verhaal lees.
Ik heb bewust heel veel afstand van de situatie genomen. De arts vroeg me, vlak voordat ik de abortus zou gaan krijgen, of ik het nog wilde zien op het scherm. Ik heb nee gezegd. Ik heb de datum bewust niet onthouden, ook het jaartal niet. Ik zou nu, uit mn hoofd, niet kunnen zeggen hoe oud het kindje nu geweest zou zijn. Als ik erover praat (zoals nu) sta ik mezelf niet toe om er teveel bij stil te staan en er emotioneel van te worden, hoewel het ook voor mij een kuttijd was en mijn moeder me ook flink liet stikken (dat is écht kut).
Waarom ik zoveel afstand houd van de emoties in deze? Omdat het geen zin heeft. Je kwelt jezelf en het maakt geen zak uit; de uitkomst veranderd er niet mee.
Jij hebt een keuze gemaakt. Het is aan jou om daarmee te leven. Hard maar waar.
Je keuze was de juiste keuze, wie weet komt er een 2e kans, misschien ook niet. Maar spijt hebben dat je dít kindje niet hebt gehouden, heeft *geen enkele* zin. En dat is echt een keuze.
woensdag 30 mei 2018 om 14:35
Triest dat het nu zo gelopen is, echter is het een bewuste keuze geweest al om zo in je relaties te staan, ongeacht of je nu zwanger werd of niet. Die abortus is inderdaad een spijtig iets, maar gezien de manier waarop jij leefde, wel de juiste beslissing.
Wanneer je een kinderwens hebt, dan is het als vrouw de taak om niet alleen een partner te vinden waarmee je ook een kind wil, maar ook een partner die met jou een kind wil.
Bij jouw eerste man wilde jij al weg omdat jij hem geen materiaal vond om een kind mee groot te brengen. Maar die keuze voor die tweede man was ronduit fout van jou. Ja, die man leek goed vaderschap materiaal, maar jij wist ook dat die boot al gevaren was.
Dus, wil je kinderen, dan date je in eerste instantie alleen mannen die vrijgezel zijn en zelf geen kinderen hebben. En natuurlijk zijn daar uitzonderingen bij, maar dat moet je uitgangspunt zijn.
Wanneer je een kinderwens hebt, dan is het als vrouw de taak om niet alleen een partner te vinden waarmee je ook een kind wil, maar ook een partner die met jou een kind wil.
Bij jouw eerste man wilde jij al weg omdat jij hem geen materiaal vond om een kind mee groot te brengen. Maar die keuze voor die tweede man was ronduit fout van jou. Ja, die man leek goed vaderschap materiaal, maar jij wist ook dat die boot al gevaren was.
Dus, wil je kinderen, dan date je in eerste instantie alleen mannen die vrijgezel zijn en zelf geen kinderen hebben. En natuurlijk zijn daar uitzonderingen bij, maar dat moet je uitgangspunt zijn.
Disclaimer: All presented text are opinionated and present only a written account of my mental state at that time.
woensdag 30 mei 2018 om 14:47
Heel rationeel gedacht, maar....hiermee geef je toch aan dat je, als je het beredeneert, de juiste keuze hebt gemaakt?bubbagump schreef: ↑29-05-2018 23:26Hallo allemaal,
(...)
- Als er 1 ding is dat ik van deze situatie heb 'geleerd' is dat ik ontzettend graag moeder zou willen worden en dat ontzettend graag met een stabiele, leuke partner zou willen en liever niet alleen. Ook om ervoor te zorgen dat als ik wat nare trekjes van mijn eigen opvoeding heb overgehouden, ik een partner naast me heb die mij kan polijsten, zoals dat ergens zo mooi gezegd werd.
Affaire had echt zijn vriendin niet aan de kant gezet om samen met jou jullie kind (en zijn 3e leg!) groot te brengen.
Je moet het leven niet te serieus nemen. Je overleeft het toch niet!
woensdag 30 mei 2018 om 15:37
Tot 20 weken als er medische redenen zijn, zonder mag het tot 14 weken. Maar is niet echt heel erg fijn.redbulletje schreef: ↑30-05-2018 13:39Wat 'n rare abortuskliniek. Was dat niet in Nederland? Hier mag je toch tot 20 weken afbreken?
woensdag 30 mei 2018 om 16:17
In Nederland is abortus toegestaan tot de 24e week. Er wordt geen onderscheid gemaakt tussen redenen. In de praktijk zijn abortussen na de 12e week volgens mij vaker vanwege medische redenen, omdat er bij een echo of test ernstige afwijkingen zijn geconstateerd bij de foetus en de zwangerschap daarom afgebroken wordt. En de meeste vrouwen die echt niet zwanger willen zijn breken de zwangerschap in het eerste trimester af. Maar ik wil het niet is ook in het tweede trimester een valide en voldoende reden.Sjaantje37 schreef: ↑30-05-2018 15:37Tot 20 weken als er medische redenen zijn, zonder mag het tot 14 weken. Maar is niet echt heel erg fijn.
woensdag 30 mei 2018 om 16:27
Als je geen kind wil is het hoe dan ook te verkiezen boven baren en er levenslang aan vast zitten. Dacht dat om medische redenen tot 24 weken was en uit eigen keuze tot 20. Ik zou in geval diegene die met 12 weken werd weggestuurd verder zijn gaan shoppen.Sjaantje37 schreef: ↑30-05-2018 15:37Tot 20 weken als er medische redenen zijn, zonder mag het tot 14 weken. Maar is niet echt heel erg fijn.
woensdag 30 mei 2018 om 16:53
Achterkamertje met zeepsop en een breinaald?redbulletje schreef: ↑30-05-2018 16:27Als je geen kind wil is het hoe dan ook te verkiezen boven baren en er levenslang aan vast zitten. Dacht dat om medische redenen tot 24 weken was en uit eigen keuze tot 20. Ik zou in geval diegene die met 12 weken werd weggestuurd verder zijn gaan shoppen.
woensdag 30 mei 2018 om 17:01
Of gewoon een abortuskliniek die doet waar ze voor staan zonder persoonlijke inmeng?
woensdag 30 mei 2018 om 17:22
Zo laat in de zwangerschap (in mijn geval 20 weken) is het geen abortus maar een opgewekte bevalling. Om medische redenen, in mijn geval, en dat gebeurt in het ziekenhuis op de kraamafdeling. Bij mij zou de baby sowieso overlijden, bleek uit een vruchtwaterpunctie, maar het was niet zeker of dat vóór of direct na de bevalling zou gebeuren, ik kreeg de keuze om het af te wachten. Dat wilde ik niet. Maar ik kan me niet voorstellen dat je zo'n opgewekte bevalling kunt aanvragen als je 'het kind niet wil'. Niet in Nederland, dacht ik. Misschien kan het wel later in de zwangerschap in het buitenland.aikidoka schreef: ↑30-05-2018 16:17In Nederland is abortus toegestaan tot de 24e week. Er wordt geen onderscheid gemaakt tussen redenen. In de praktijk zijn abortussen na de 12e week volgens mij vaker vanwege medische redenen, omdat er bij een echo of test ernstige afwijkingen zijn geconstateerd bij de foetus en de zwangerschap daarom afgebroken wordt. En de meeste vrouwen die echt niet zwanger willen zijn breken de zwangerschap in het eerste trimester af. Maar ik wil het niet is ook in het tweede trimester een valide en voldoende reden.
Overigens krijg je na zo'n 'bevalling' ook een begrafenis en een herdenkingsdienst (voor heel veel mensen die dit hebben meegemaakt) in het ziekenhuis.
O ja, en een therapeut (via het ziekenhuis). Het is dus nogal een traject, er wordt niet heel licht over gedacht. Je komt niet even de kliniek in, en hup, klaar.
anoniem_64c227383a508 wijzigde dit bericht op 30-05-2018 17:30
Reden: extra info
Reden: extra info
11.76% gewijzigd
woensdag 30 mei 2018 om 17:24
Misschien als je echt gemotiveerd bent i.p.v.redbulletje schreef: ↑30-05-2018 13:39Wat 'n rare abortuskliniek. Was dat niet in Nederland? Hier mag je toch tot 20 weken afbreken?
“ En meer redenen dan de vader wil het niet en ik weet niet of ik het alleen kan kon ik ook niet verzinnen”
“Intelligentie zonder vriendelijkheid is een zeer gevaarlijk wapen”. (Francoise Sagan)
"De moord die niet mocht worden opgelost". (Maaike Vaatstra)
"De moord die niet mocht worden opgelost". (Maaike Vaatstra)
woensdag 30 mei 2018 om 17:29
Ja hoor dat mag. En ook daar maar als je de Nederlandse regelgeving een beetje kent heeft een abortusarts hier zelf ook wat van te vinden.redbulletje schreef: ↑30-05-2018 13:39Wat 'n rare abortuskliniek. Was dat niet in Nederland? Hier mag je toch tot 20 weken afbreken?
Deze moet met zekerheid vast weten te stellen dat het om een uiterste noodsituatie gaat. In de eerste paar weken zullen ze niet zo moeilijk doen. Maar als je een abortus wil als je al ver in de zwangerschap bent dan moet je daar echt een gegronde reden voor hebben...
Nu twijfelde ik enorm en dat zal ze gezien hebben. Ik sta ook 100% achter de keus dat ik mijn kindje heb gehouden. Maar ik zie nu wel de keerzijde van die keuze. En ik vind het echt super hoor om mamma te zijn. Maar ik had mijn zoontje zoveel meer gegund.
woensdag 30 mei 2018 om 17:31
Mee eens hoor dat je het zsm doet, maar aangezien er nog steeds vrouwen zijn die opeens onverwachts een kind baren na 9 maanden gewoon ongesteld te zijn geweest, vind ik dat het gewoon moet kunnen zodra ze er achter komen, ook al is dat niet binnen 3 maanden.Sjaantje37 schreef: ↑30-05-2018 17:14Vind echt als je een abortus wil doen laat het dan doen zo vroeg mogelijk doen. Begrijp gewoon werkelijk niet dat vrouwen tot op het laatste wachten.
woensdag 30 mei 2018 om 17:38
Maar toch het is gebeurd, en ook al wil je er niet bij stil blijven staan, dat gaat vanzelf. Het slijt, maar ik denk eerder dat ze moet inzien dat de beslissing genomen is om een reden, en dat kan een hele goede zijn, jammer dat dat het verdriet erom niet wegneemt...
woensdag 30 mei 2018 om 17:41
Dat vind ik ook. Maar als jou verteld wordt dat je een leeg vruchtzakje hebt en het het beste voor je lichaam is in elk geval tot 12 weken te wachten met actie ondernemen dan doe je dat gewoon.Sjaantje37 schreef: ↑30-05-2018 17:14Vind echt als je een abortus wil doen laat het dan doen zo vroeg mogelijk doen. Begrijp gewoon werkelijk niet dat vrouwen tot op het laatste wachten.
Het betekende voor mij dat ik pas rond de 12 weken wist dat ik zwanger was van een gezond kindje. Ik moest een week wachten voor de afspraak en vervolgens nog een week bedenktijd die de wet voorschrijft.
Moet eerlijk zeggen dat ik er nog onpasselijk van word hoor dat ik het überhaupt heb overwogen nog op die termijn. Maar in mijn situatie plus de twijfel was het gewoon geen optie meer.
Ik ga dit topic niet kapen verder. De TO heeft het zwaar genoeg. Ik wilde gewoon even laten weten wat de keerzijde is van wel een kind krijgen uit een affaire.
En dat haar besluit niet onverstandig is geweest. Mijn situatie was anders in dat geval ik was al zoveel later.
woensdag 30 mei 2018 om 17:44
Waarschijnlijk zijn er al tig reacties voor me die min of meer hetzelfde denken als ik en zijn er tig reacties voor me die je helemaal snappen.
Echter, ik snap het/je helemaal niet! Je rouwt om iets wat nooit geweest is en waarvan je totaal geen notie hebt hoe dit in de praktijk zou uitpakken. Je geeft aan absoluut geen kinderwens te hebben gehad en je geen voorstelling van jezelf als moeder te hebben kunnen maken, terwijl je ex partner wél een kind met je had willen krijgen. Die wilde je duidelijk niet!
Vervolgens ben je een aantal weken zwanger in de meest complexe situatie die je maar kunt bedenken en "weet" je al dat het om een jongen gaat en dat je dit "kindje" wilt beschermen tegen de verwekker die hem niet wilde. Duh, in welk lalaloopsieland leef jij dan dat je dacht dat je neukert er wel effe met jou en je dikke buik vandoor zou gaan?
En dan nog de verwijten aan het adres van je moeder. Je zegt zelf al dat je moeder niet the natural born moeder was die je eigenlijk had willen hebben (waarvan spijtig). Die ziet jou nu in puinhopen als een weerhuisje omdraaien en hoopt daarbij op steun. Steun voor wat? Een kind had ze al niet de gehoopte gevoelens bij. Zou ze inene zorgbehoefte krijgen voor een kleinkind bij gebrek aan man? Denk het niet. Je moeder wil haar volwassen leven en niet een drama nasleep van een volwassen dochter. En ze heeft tijd nodig om te rouwen en daar past drama nooit zo goed bij.
Grow up en bedenk je wat je al jaren dacht: je hebt geen kinderwens. Een zwangerschap is duizendmaal anders dan de zorg voor een kind die niet weggaat als jij een baaldag hebt of slecht geslapen. Zorgen voor kinderen is een taak die je voor 20 jaar aangaat, dag én nacht, of je er nu zin in hebt of niet. Beter besteed je je gevoelens aan jezelf en dat je tijd maakt om te rouwen om je vader. En vandaaruit weer op eigen pootjes komen te staan. En ik raad je aan om je scharrel te dumpen. Want dit heerschap brengt jou niet wat je nodig hebt.
Echter, ik snap het/je helemaal niet! Je rouwt om iets wat nooit geweest is en waarvan je totaal geen notie hebt hoe dit in de praktijk zou uitpakken. Je geeft aan absoluut geen kinderwens te hebben gehad en je geen voorstelling van jezelf als moeder te hebben kunnen maken, terwijl je ex partner wél een kind met je had willen krijgen. Die wilde je duidelijk niet!
Vervolgens ben je een aantal weken zwanger in de meest complexe situatie die je maar kunt bedenken en "weet" je al dat het om een jongen gaat en dat je dit "kindje" wilt beschermen tegen de verwekker die hem niet wilde. Duh, in welk lalaloopsieland leef jij dan dat je dacht dat je neukert er wel effe met jou en je dikke buik vandoor zou gaan?
En dan nog de verwijten aan het adres van je moeder. Je zegt zelf al dat je moeder niet the natural born moeder was die je eigenlijk had willen hebben (waarvan spijtig). Die ziet jou nu in puinhopen als een weerhuisje omdraaien en hoopt daarbij op steun. Steun voor wat? Een kind had ze al niet de gehoopte gevoelens bij. Zou ze inene zorgbehoefte krijgen voor een kleinkind bij gebrek aan man? Denk het niet. Je moeder wil haar volwassen leven en niet een drama nasleep van een volwassen dochter. En ze heeft tijd nodig om te rouwen en daar past drama nooit zo goed bij.
Grow up en bedenk je wat je al jaren dacht: je hebt geen kinderwens. Een zwangerschap is duizendmaal anders dan de zorg voor een kind die niet weggaat als jij een baaldag hebt of slecht geslapen. Zorgen voor kinderen is een taak die je voor 20 jaar aangaat, dag én nacht, of je er nu zin in hebt of niet. Beter besteed je je gevoelens aan jezelf en dat je tijd maakt om te rouwen om je vader. En vandaaruit weer op eigen pootjes komen te staan. En ik raad je aan om je scharrel te dumpen. Want dit heerschap brengt jou niet wat je nodig hebt.
anoniem_354676 wijzigde dit bericht op 30-05-2018 18:09
9.21% gewijzigd
woensdag 30 mei 2018 om 17:46
eensKokoro schreef: ↑29-05-2018 22:38Sorry hoor, maar get a grip. Je schrijft als een intelligente vrouw, gedraag je dan ook zo.
Je hebt nu deze keuze gemaakt en hier moet je mee leven. Het minste wat je nu kunt doen is je leven goed op de rit zetten. Dat betekent; Die affaire linea recta de deur uit en nóóit meer binnen laten (dat je het nog overweegt zeg). Psychologische hulp zoeken voor de verwerking van je abortus, je lage zelfbeeld (gezien je die lapswans nog in je leven wilt), de verknipte band met je moeder en het verwerken van de dood van je vader. En stop met romantiseren; roep jezelf tot de orde. Het was geen voetballend jongetje, het was een embryo met een kloppend hartje dat bloot heeft gestaan aan stress, tabak en alcohol.
Ik denk dat je dit kind en de broertjes/zusjes een heleboel leed hebt bespaard en dat je daar goed aan hebt gedaan.
