Relaties
alle pijlers
Stel ik me aan? Help
zaterdag 16 juni 2018 om 08:08
Ik heb een lat relatie met een man die aan de andere kant van Nederland woont. Wij zien elkaar iedere week wel een paar dagen.
Woensdag was hij bij mij en hebben we ruzie gekregen over een kleinigheid, maar we kwamen er niet uit. Zijn reactie hierop was om weg te gaan.
Ik heb toen gezegd (in tranen) ga nu niet weg, nu ben je hier en kunnen we het uitpraten straks moet het weer via de app of telefoon. Maar hij is gegaan terwijl ik huilend op de bank zat.
Dagen erop ging het allemaal stroef, ik verloor mezelf in verdriet, onzekerheid, lag nachten wakker, het ging gewoon niet.
Gistermorgen heb ik hem geappt, dat het echt niet goed ging met mij dat ik me verloor in onzekerheid dat ik dingen niet meer helder zag enz. Heb om hulp gevraagd want ook na 2 nachten niet slapen zat ik er volledig doorheen.
Dat werd een enorme discussie want hij vindt het een keuze van mij om mik te laten meeslepen in onzekerheid en als ik dan bijv fotos bekijk van hem en ex op fb en me dan nog rotter voel dan is dat een keuze en doe ik dat mezelf aan.
Uiteindelijk nog een hele discussie /ruzie gehad omdat hij met iets kwam aanzetten wat ik niet wist dus daar was ik weer boos over.
Hij zegt ik weet niet wat ik kan doen om er voor je te zijn, want niks helpt. Toe hrb ik gezegd kom alsjeblieft gewoon hierheen. Hier voor de deur staan dat helpt. Ondertussen was ik echt volkomen overstuur, lag alleen maar huilend in bed.
Toen zei ie, je moet niet denken dat iedere keer als jij overstuur bent ik naar je toe kom (dit is de 2e keer in een jaar denk ik) ik heb geen budget voor benzine en het is je eigen keuze dat je je zo overstuur maakt.
Uiteindelijk heb ik hem gesmeekt te komen, 50 euro overgemaakt voor benzine.
Omdat ik zo "zeurde" werd hij boos rb is hij naar bed gegaan (hij slaapt dan altijd gelijk)
Vervolgens is hij 4.5 uur onbereikbaar geweest en ben ik in die tijd helema geflipt en door het lint gegaan.
Ik had hem nodig, heb m gevraagd te komen omdat het echt niet goed ging. En het is niet alleen dat hij niet komt, hij laat bewust zijn telefoon beneden en gaat naar bed terwijl hij wist hoe diep ik zat en hoe ik eraan toe was.
Zijn uitleg is trouwens dat hij ook boos en overstuur was en geen zin had om hierheen te komen om ruzie te maken.
Voor mij is mijn vertrouwen in hem weg. Ik voel me enorm in de steek gelaten. Ik weet niet of ik meer boos of verdrietig ben, maar zo ga je niet met elkaar om.
Mijn vertrouwen is enorm beschaamd. Ik had hem nodig, heb on hulp gevraagd en ben letterlijk en figuurlijk alleen gelaten.
Hoe kijken jullie hier tegenaan? Hoe zou je dit uitpraten of overheen komen?
Woensdag was hij bij mij en hebben we ruzie gekregen over een kleinigheid, maar we kwamen er niet uit. Zijn reactie hierop was om weg te gaan.
Ik heb toen gezegd (in tranen) ga nu niet weg, nu ben je hier en kunnen we het uitpraten straks moet het weer via de app of telefoon. Maar hij is gegaan terwijl ik huilend op de bank zat.
Dagen erop ging het allemaal stroef, ik verloor mezelf in verdriet, onzekerheid, lag nachten wakker, het ging gewoon niet.
Gistermorgen heb ik hem geappt, dat het echt niet goed ging met mij dat ik me verloor in onzekerheid dat ik dingen niet meer helder zag enz. Heb om hulp gevraagd want ook na 2 nachten niet slapen zat ik er volledig doorheen.
Dat werd een enorme discussie want hij vindt het een keuze van mij om mik te laten meeslepen in onzekerheid en als ik dan bijv fotos bekijk van hem en ex op fb en me dan nog rotter voel dan is dat een keuze en doe ik dat mezelf aan.
Uiteindelijk nog een hele discussie /ruzie gehad omdat hij met iets kwam aanzetten wat ik niet wist dus daar was ik weer boos over.
Hij zegt ik weet niet wat ik kan doen om er voor je te zijn, want niks helpt. Toe hrb ik gezegd kom alsjeblieft gewoon hierheen. Hier voor de deur staan dat helpt. Ondertussen was ik echt volkomen overstuur, lag alleen maar huilend in bed.
Toen zei ie, je moet niet denken dat iedere keer als jij overstuur bent ik naar je toe kom (dit is de 2e keer in een jaar denk ik) ik heb geen budget voor benzine en het is je eigen keuze dat je je zo overstuur maakt.
Uiteindelijk heb ik hem gesmeekt te komen, 50 euro overgemaakt voor benzine.
Omdat ik zo "zeurde" werd hij boos rb is hij naar bed gegaan (hij slaapt dan altijd gelijk)
Vervolgens is hij 4.5 uur onbereikbaar geweest en ben ik in die tijd helema geflipt en door het lint gegaan.
Ik had hem nodig, heb m gevraagd te komen omdat het echt niet goed ging. En het is niet alleen dat hij niet komt, hij laat bewust zijn telefoon beneden en gaat naar bed terwijl hij wist hoe diep ik zat en hoe ik eraan toe was.
Zijn uitleg is trouwens dat hij ook boos en overstuur was en geen zin had om hierheen te komen om ruzie te maken.
Voor mij is mijn vertrouwen in hem weg. Ik voel me enorm in de steek gelaten. Ik weet niet of ik meer boos of verdrietig ben, maar zo ga je niet met elkaar om.
Mijn vertrouwen is enorm beschaamd. Ik had hem nodig, heb on hulp gevraagd en ben letterlijk en figuurlijk alleen gelaten.
Hoe kijken jullie hier tegenaan? Hoe zou je dit uitpraten of overheen komen?
zaterdag 16 juni 2018 om 09:20
Tsjonge, je vraagt wel veel zeg!
Je eist dat hij bij jou blijft terwijl hij nog liever naar de andere kant van het land rijdt dan dat hij met jou blijft hakketakken.
Je pijnigt jezelf met Facebook foto's van zijn ex en richt die woede op hem.
Je accepteert niet dat hij aangeeft dat het niks uitmaakt als hij zijn best doet om er voor jou te zijn - waarop je hem geld stuurt en dwingt dat hij desalniettemin tijd in jou moet steken.
En dan mag hij ook nog eens niet slapen.
Die man is uitgeput.
Wat doe jij voor hem?
Je eist dat hij bij jou blijft terwijl hij nog liever naar de andere kant van het land rijdt dan dat hij met jou blijft hakketakken.
Je pijnigt jezelf met Facebook foto's van zijn ex en richt die woede op hem.
Je accepteert niet dat hij aangeeft dat het niks uitmaakt als hij zijn best doet om er voor jou te zijn - waarop je hem geld stuurt en dwingt dat hij desalniettemin tijd in jou moet steken.
En dan mag hij ook nog eens niet slapen.
Die man is uitgeput.
Wat doe jij voor hem?
zaterdag 16 juni 2018 om 09:22
Dag roso,
Ik herken je gedrag helaas deels van mezelf jaren geleden. Ik had echter snel door dat het probleem echt bij mij lag (onzekerheid) en heb daar rap hulp voor gezocht (en me er heel erg voor geschaamd), met als gevolg dat ik dit gedrag al lang niet meer vertoon en ik inmiddels getrouwd ben met de man die ik toen ook wegjoeg met dat gedrag.
En natuurlijk is hij er voor je als er echt een keer iets aan de hand is waar je terecht overstuur door bent (zoals bv een overlijden oid)
Maar ik hoop voor je dat je gaat inzien dat dit echt in een andere categorie valt.
Succes.
Ik herken je gedrag helaas deels van mezelf jaren geleden. Ik had echter snel door dat het probleem echt bij mij lag (onzekerheid) en heb daar rap hulp voor gezocht (en me er heel erg voor geschaamd), met als gevolg dat ik dit gedrag al lang niet meer vertoon en ik inmiddels getrouwd ben met de man die ik toen ook wegjoeg met dat gedrag.
En natuurlijk is hij er voor je als er echt een keer iets aan de hand is waar je terecht overstuur door bent (zoals bv een overlijden oid)
Maar ik hoop voor je dat je gaat inzien dat dit echt in een andere categorie valt.
Succes.
yoginica wijzigde dit bericht op 16-06-2018 09:26
2.08% gewijzigd
zaterdag 16 juni 2018 om 09:24
Ha TO, wat een heftige reacties hier hè. Lijkt me in elk geval heel k*t om woorden als manipulatief en drama queen en aansteller te lezen.
Het is idd flink uit de hand gelopen en zo te lezen omdat jij enorme verlatingsangst hebt. En die angst maakt dat je door het lint gaat, aan hem gaat trekken, dingen gaat eisen, manipulatief wordt en in de ogen van veel mensen: een aansteller of drama queen.
Ik vind dat laatste overigens niet, want als je echt flinke verlatingsangst hebt, voelt het vertrek van je vriend écht zo heftig als ware je doodgaat. Die emotie is vaak oud zeer, die nu weer onterecht wordt getriggerd. De emotie is dus helemaal echt.
Maar......en hier komt jouw eigen verantwoordelijkheid om te hoek kijken: dat is jouw probleem, niet dat van hem. Jij moet hier iets mee zodat je niet gaat flippen op het moment dat nog eens zoiets gebeurt. Want dat trekt je partner (terecht) niet.
Dus hup, snel een afspraak maken met een psycholoog. Alleen jij bent verantwoordelijk voor jou probleem. Je kan de oplossing hiervoor niet van je vriend eisen (bijvoorbeeld dat hij bereikbaar moet zijn of langs moet komen)
Overigens lees ik een ook niet zo warme vriend en heb ik obv jouw verhaal hier wel mijn twijfels of dit zo’n goede match is.
Het is idd flink uit de hand gelopen en zo te lezen omdat jij enorme verlatingsangst hebt. En die angst maakt dat je door het lint gaat, aan hem gaat trekken, dingen gaat eisen, manipulatief wordt en in de ogen van veel mensen: een aansteller of drama queen.
Ik vind dat laatste overigens niet, want als je echt flinke verlatingsangst hebt, voelt het vertrek van je vriend écht zo heftig als ware je doodgaat. Die emotie is vaak oud zeer, die nu weer onterecht wordt getriggerd. De emotie is dus helemaal echt.
Maar......en hier komt jouw eigen verantwoordelijkheid om te hoek kijken: dat is jouw probleem, niet dat van hem. Jij moet hier iets mee zodat je niet gaat flippen op het moment dat nog eens zoiets gebeurt. Want dat trekt je partner (terecht) niet.
Dus hup, snel een afspraak maken met een psycholoog. Alleen jij bent verantwoordelijk voor jou probleem. Je kan de oplossing hiervoor niet van je vriend eisen (bijvoorbeeld dat hij bereikbaar moet zijn of langs moet komen)
Overigens lees ik een ook niet zo warme vriend en heb ik obv jouw verhaal hier wel mijn twijfels of dit zo’n goede match is.
zaterdag 16 juni 2018 om 09:25
Je voelt je zo door angst en machteloosheid. Zijn weglopen uit de situatie kan een trigger zijn die je herinnert aan vroegere verlatenheid, of zoiets.
Ik vind zijn weglopen uit een ruzie ook geen gedrag dat helpt om een relatie goed te houden, trouwens.
Ik vind zijn weglopen uit een ruzie ook geen gedrag dat helpt om een relatie goed te houden, trouwens.
If none of us is prepared to die for freedom, then all of us will die under tyranny.
zaterdag 16 juni 2018 om 09:33
Zo gaan de meeste topics hier wel. De gemiddelde titel betreft een voorzetje: Stel ik mij aan? De inhoud betreft een eenzijdig en vaak emotioneel gevoed verhaal en de reacties zijn meestal in de trant van: Ja! Je stelt je inderdaad aan. Werk aan jezelf.nerdopviva schreef: ↑16-06-2018 09:13In je OP schrijf je dat dit de tweede keer in een jaar is.
Vind je onze reacties echt zo raar? Je reageert enorm extreem op een ruzie om een kleinigheid. Ik zou me wel zorgen maken over hoe je reageert als er echt iets ernstigs gebeurt. Ik kan me goed voorstellen dat je vriend hier geen zin in heeft. Hij moet elke keer oppassen dat hij niets verkeerds zegt en jullie ruzie krijgen want dan raak je flink overstuur. Denk je dat hij hier zin in heeft de komende 60 jaar? En dan wonen jullie nog niet eens samen. Als je samenwoont is de kans op ruzie om kleinigheden nog wel wat groter. Wat vind je er zelf van? Vind je zelf dat je misschien ietwat overdreven hebt gereageerd of vind je dit een normale reactie?
Wat ontbreekt is het feit dat we allemaal van die alu-hoedjes op hebben en het beter weten doordat we doen alsof we zelf geen problemen hebben. Mooiste voorbeeld is wel van die mensen die uit “pure schaamte” een andere gebruiker aanmaken op viva omdat ze middels hun reguliere pseudoniem niet herkend willen worden. Heb je het door?
ze willen gebruik maken van een 2e pseudoniem omdat ze de situatie niet willen vertellen onder het 1e pseudoniem (tenzij je natuurlijk je voornaamachternaam als gebruikersnaam hebt, maar dan ben je uberhaupt een dom varken).
zaterdag 16 juni 2018 om 09:35
De conclusie dat haar vriend niet zo'n warme man is en wegloopt voor problemen, vind ik wat kort door de bocht.
TO geeft aan dat haar vriend zegt dat hij ook niet weet wat hij kan doen om er voor haar te zijn, omdat niks helpt.
Blijkbaar is dat hoe hij het ervaart: niks helpt.
Ik denk dat hij gelijk heeft. Niks wat hij doet, kan haar helpen. Hooguit als pleister op de bloedende wond. Maar de oplossing zal ze toch echt ergens anders moet zoeken.
Wellicht is hij best bereid haar die pleister te bieden als ze hem niet onterecht de schuld geeft van dit verdriet, maar aangeeft dat ze met zichzelf aan de slag gaat.
TO geeft aan dat haar vriend zegt dat hij ook niet weet wat hij kan doen om er voor haar te zijn, omdat niks helpt.
Blijkbaar is dat hoe hij het ervaart: niks helpt.
Ik denk dat hij gelijk heeft. Niks wat hij doet, kan haar helpen. Hooguit als pleister op de bloedende wond. Maar de oplossing zal ze toch echt ergens anders moet zoeken.
Wellicht is hij best bereid haar die pleister te bieden als ze hem niet onterecht de schuld geeft van dit verdriet, maar aangeeft dat ze met zichzelf aan de slag gaat.
zaterdag 16 juni 2018 om 09:37
zaterdag 16 juni 2018 om 09:43
Dit ja. Het is natuurlijk niet zo dat hij zodra jij met je vingers knipt aan moet komen hollen To, al woonde hij naast je. Je stelt je enorm aan, zelfs in je topictitel al. 'Help'. Kom op zeg.Andersom schreef: ↑16-06-2018 08:26Het feit dat hij ver weg woont heeft niks met jouw probleem te maken. Ook als hij twee straten verder woonde is jouw gedrag te dwingend en te manipulatief.
Zoek hulp voor jezelf, zodra je in je eentje in staat bent een gelukkig leven te leiden ben je geschikt relatiemateriaal.
zaterdag 16 juni 2018 om 09:53
Eens met Evenaar en Merano.
Jij mag hulp voor jezelf gaan zoeken want je hebt nare emoties en daar kun je iets aan doen gelukkig, zodat je sterker in je schoenen komt te staan en een ander je niet meer zo ver kan ktijgen dat je je zo verloren voelt.
Blijft voor mij toch staan: het uitpraten van een ruzie voor je weggaat als je ver weg woont is beter voor een relatie. Maar misschien moet je even deze relatie loslaten zodat je meer in het vizier krijgt welke emoties van jou zijn en wat jou blij maakt en wat jou verdriet doet.
Jij mag hulp voor jezelf gaan zoeken want je hebt nare emoties en daar kun je iets aan doen gelukkig, zodat je sterker in je schoenen komt te staan en een ander je niet meer zo ver kan ktijgen dat je je zo verloren voelt.
Blijft voor mij toch staan: het uitpraten van een ruzie voor je weggaat als je ver weg woont is beter voor een relatie. Maar misschien moet je even deze relatie loslaten zodat je meer in het vizier krijgt welke emoties van jou zijn en wat jou blij maakt en wat jou verdriet doet.
zaterdag 16 juni 2018 om 09:54
Hier zat ik ook aan te denken. Een trigger uit het verleden.
Of die man is echt zo'n zuiger dat hij al eeuwen het bloed onder je nagels vandaan haalt en als jij dan eindelijk uit je vel knapt ben jij de dramaqueen.
Weglopen uit een ruzie is bij een LAT relatie inderdaad niet zo slim, want het is niet zo dat je dan beiden even afkoelt en elkaar later op de dag weer ziet om het uit te praten.
Ik ben dus wel benieuwd naar de wisselwerking tussen deze twee mensen.
zaterdag 16 juni 2018 om 09:55
Dat. Daar schiet je niets mee op. Niet jezelf voeden.
Verder mooie post over verlatingsangst van Evenaar. Zoek inderdaad hulp. Tijd voor therapie. Hij klinkt ook niet als een juweeltje.
Jij beter in je vel en ooit een betere vent. Nu leren jezelf troosten.
Last van PMS?
zaterdag 16 juni 2018 om 09:57
Volledig mee eens, dit verhaal is complexer dan het lijkt.Evenaar schreef: ↑16-06-2018 09:24Ha TO, wat een heftige reacties hier hè. Lijkt me in elk geval heel k*t om woorden als manipulatief en drama queen en aansteller te lezen.
Het is idd flink uit de hand gelopen en zo te lezen omdat jij enorme verlatingsangst hebt. En die angst maakt dat je door het lint gaat, aan hem gaat trekken, dingen gaat eisen, manipulatief wordt en in de ogen van veel mensen: een aansteller of drama queen.
Ik vind dat laatste overigens niet, want als je echt flinke verlatingsangst hebt, voelt het vertrek van je vriend écht zo heftig als ware je doodgaat. Die emotie is vaak oud zeer, die nu weer onterecht wordt getriggerd. De emotie is dus helemaal echt.
Maar......en hier komt jouw eigen verantwoordelijkheid om te hoek kijken: dat is jouw probleem, niet dat van hem. Jij moet hier iets mee zodat je niet gaat flippen op het moment dat nog eens zoiets gebeurt. Want dat trekt je partner (terecht) niet.
Dus hup, snel een afspraak maken met een psycholoog. Alleen jij bent verantwoordelijk voor jou probleem. Je kan de oplossing hiervoor niet van je vriend eisen (bijvoorbeeld dat hij bereikbaar moet zijn of langs moet komen)
Overigens lees ik een ook niet zo warme vriend en heb ik obv jouw verhaal hier wel mijn twijfels of dit zo’n goede match is.
zaterdag 16 juni 2018 om 09:58
Ik noem dit niet een dip. Ik noem dit rijp zijn voor opname in een kliniek.Roso83 schreef: ↑16-06-2018 08:28Oke...
Absoluut niet de reacties die ik had verwacht.
We hebben 1,5 jaar een relatie en dit is de eerste dat dit gebeurd, sterker nog het is de eerste keer in mijn leven dat ik me zo heb gevoeld. Het ging overigens allang niet meer om die ruzie, ik zat/zit ineens een enorme dip.
Dan sta ik kennelijk anders in het keven want als mijn vriend of mn vriendinnen in een dip (zo'n dip) zitten en ze hebben me nodig dan ben ik er voor ze.
Maar goed... Ik neem dit wel mee
Ik vind je inderdaad een aansteller. Of psychisch gigantisch labiel. Je mag kiezen.
De reactie van je vriend vind ik eigenlijk nog mild, want ik had je per direct aan de kant gezet. Niemand heeft toch zin in een relatie met een psychisch wrak?
Wat moet een man met jou als je zo absurd doet? Dit is toch afschuwelijk?
zaterdag 16 juni 2018 om 10:08
Hier dacht ik ook aan, ik ben heel benieuwd wat er aan deze ruzie vooraf ging.iris1969 schreef: ↑16-06-2018 09:54Hier zat ik ook aan te denken. Een trigger uit het verleden.
Of die man is echt zo'n zuiger dat hij al eeuwen het bloed onder je nagels vandaan haalt en als jij dan eindelijk uit je vel knapt ben jij de dramaqueen.
Weglopen uit een ruzie is bij een LAT relatie inderdaad niet zo slim, want het is niet zo dat je dan beiden even afkoelt en elkaar later op de dag weer ziet om het uit te praten.
Ik ben dus wel benieuwd naar de wisselwerking tussen deze twee mensen.
Hij triggert in ieder geval iets in jou, waardoor je zo overstuur raakt. Vervolgens stel jij je enorm afhankelijk op. HIJ heeft jou zo doen voelen dus HIJ is de sleutel om je niet meer zo te voelen. Hij is jouw veiligheid, dus ga je hem claimen. Dat doe je op een best dwingende manier, namelijk door jouw psychische gezondheid er aan op te hangen. Hij loopt daar voor weg.
Het is goed om je te realiseren dat de ander niet verantwoordelijk is voor de emoties die je ervaart, of de intensiteit er van. Maar, als je een relatie hebt, heb je een soort samenwerkingsverbond. Je probeert een compromis te vinden, en dat moet van twee kanten komen. Jij bent niet erg toegeeflijk door te eisen dat hij naar je toekomt (want anders houdt hij niet van je en maakt het hem niet uit dat je overstuur bent, een gedachte om NOG meer van overstuur te raken), hij is ook koppig door weg te lopen en onbereikbaar te zijn, zonder duidelijke afspraken te maken of zonder aankondiging (zoals ik hier lees).
Past dit bij elkaar? Er zullen vast ook partners zijn die jou wel kunnen sussen of het tactischer aan kunnen pakken. Maar het is goed om bij jezelf te rade te gaan waar die intense emoties vandaan komen. En of ze er echt maar 2 keer per 1,5 jaar zijn, of dat je vaker hem nodig hebt om je oke te voelen.
Zelf ben ik net uit een relatie waarin ik na ruzies ook heel erg overstuur kon raken, omdat mijn partner niet tegen kritiek kon en in een ruzie zijn eigen aandeel totaal niet kon erkennen. Ik kon niet tot hem doordringen, dat maakte me gek. In het verleden liep hij dan ook weg of hadden we dagen geen contact. Ik heb besloten met deze relatie te stoppen. Niet omdat ik per se gestoord ben, of hij, maar omdat we elkaars lelijke stukken triggeren en steeds weer tegenkomen. Het is een wisselwerking.
anoniem_369058 wijzigde dit bericht op 16-06-2018 10:13
3.23% gewijzigd
zaterdag 16 juni 2018 om 10:12
Maar zit je in een dip door de ruzie en dat hij weggegaan is of zat je al in een dip en was dit de druppel?
Dat je zo heftig reageert op een ruzie lijkt me niet fijn en goed en vooral vermoeiend. Ben je bang dat hij je verlaat? Omdat je je zo aan hem vast lijkt te klampen. Weet dat je met dit gedrag hem juist wegjaagt.
Dat je zo heftig reageert op een ruzie lijkt me niet fijn en goed en vooral vermoeiend. Ben je bang dat hij je verlaat? Omdat je je zo aan hem vast lijkt te klampen. Weet dat je met dit gedrag hem juist wegjaagt.
zaterdag 16 juni 2018 om 10:16
Precies, ik had ook ooit zo'n relatie en ik vertoonde gedrag wat ik totaal niet in mezelf herkende. Zijn gedrag triggerde mij enorm en ik liet me ook triggeren. Dat was een nare wisselwerking.groningen001 schreef: ↑16-06-2018 10:08Hier dacht ik ook aan, ik ben heel benieuwd wat er aan deze ruzie vooraf ging.
Hij triggert in ieder geval iets in jou, waardoor je zo overstuur raakt. Vervolgens stel jij je enorm afhankelijk op. HIJ heeft jou zo doen voelen dus HIJ is de sleutel om je niet meer zo te voelen. Hij is jouw veiligheid, dus ga je hem claimen. Hij loopt daar voor weg.
Het is goed om je te realiseren dat de ander niet verantwoordelijk is voor de emoties die je ervaart, of de intensiteit er van. Maar, als je een relatie hebt, heb je een soort samenwerkingsverbond. Je probeert een compromis te vinden, en dat moet van twee kanten komen. Jij bent niet erg toegeeflijk door te eisen dat hij naar je toekomt (want anders houdt hij niet van je, een gedachte om NOG meer van overstuur te raken), hij is ook koppig door weg te lopen en onbereikbaar te zijn, zonder duidelijke afspraken te maken of zonder aankondiging (zoals ik hier lees).
Past dit bij elkaar? Er zullen vast ook partners zijn die jou wel kunnen sussen of het tactischer aan kunnen pakken. Maar het is goed om bij jezelf te rade te gaan waar die intense emoties vandaan komen. En of ze er echt maar 2 keer per 1,5 jaar zijn, of dat je vaker hem nodig hebt om je oke te voelen.
Zelf ben ik net uit een relatie waarin ik na ruzies ook heel erg overstuur kon raken, omdat mijn partner niet tegen kritiek kon en in een ruzie zijn eigen aandeel totaal niet kon erkennen. Ik kon niet tot hem doordringen, dat maakte me gek. In het verleden liep hij dan ook weg of hadden we dagen geen contact. Ik heb besloten met deze relatie te stoppen. Niet omdat ik per se gestoord ben, of hij, maar omdat we elkaars lelijke stukken triggeren en steeds weer tegenkomen. Het is een wisselwerking.
In mijn huidige relatie heb ik deze nare wisselwerking en dat gedrag totaal niet. Het gedrag lag dus vooral aan de relatie, maar naar jezelf kijken en aan jezelf werken is hierbij ook heel belangrijk. Waarom word je zo getriggerd?
zaterdag 16 juni 2018 om 10:18
Ik ook...Pijnboompitje25 schreef: ↑16-06-2018 08:41Ik vind dit vooral zorgelijk TO. Waarom ben jij zo emotioneel afhankelijk van deze man? Daar heb jij helemaal niks aan en het is vervelend voor hem.
Ik kan begrijpen dat je je rot voelt na een ruzie en ik zou boos zijn als vriend vertrekt terwijl ik huilend op de bank zit. Maar uiteindelijk ben ik degene die die emoties moet laten zakken, relativeren en verder gaan. Dat kan niemand anders voor je doen.
Inderdaad wat jij zegt, emotioneel afhankelijk, terwijl dat helemaal niet hoeft, sterker nog, het helpt je geen ene reet.
zaterdag 16 juni 2018 om 10:18
Er zullen heel wat mannen zijn die eindeloos op komen draven om dan beloften te gaan doen van eeuwige trouw. Als deze spanning er dan af is, is vaak zij dan juist degene dit het eerste ontrouw wordt.
Het gaat vaak nieteens over die man zelf maar over haar pijnlijke ego.
Het gaat vaak nieteens over die man zelf maar over haar pijnlijke ego.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
zaterdag 16 juni 2018 om 10:27
Waarom zit jij op fb foto's van hem en zijn ex uit te pluizen? Is zijn ex de reden van jullie ruzie?
Verder snap ik hem wel, zodra iemand van mij gaat eisen dat ik NU kom om zijn/haar emotionele shit op te lossen ga ik ook niet. Uit mezelf zou ik zijn gekomen maar zodra er geëist gaat worden zou ik afhaken.
Verder snap ik hem wel, zodra iemand van mij gaat eisen dat ik NU kom om zijn/haar emotionele shit op te lossen ga ik ook niet. Uit mezelf zou ik zijn gekomen maar zodra er geëist gaat worden zou ik afhaken.
zaterdag 16 juni 2018 om 10:33
Na het lezen van de OP dacht ik : Jezus wat een dramaqueen! Je zult er maar verkering mee hebben.
Nu, de reacties gelezen en de OP even kunnen laten bezinken, denk ik dat het inderdaad complexer in elkaar zit bij to.
Ik zie wel heel zorgwekkend gedrag; drama maken, hysterisch worden, jezelf totaal verliezen in emoties die deze heftige reactie eigenlijk niet zouden moeten oproepen. Erg labiel allemaal. Je legt ook alles buiten jezelf en bent eisend in hoe hij moet reageren.
Deze hele actie zou voor menigeen genoeg zijn om de plaat te poetsen.
Maar goed, ik denk dat je het beste naar de huisarts kunt gaan voor een doorverwijzing naar een psycholoog. Of psychiater.
In ieder geval zal je er zélf iets mee moeten. Híj hoeft alleen maar te besluiten of hij nog bereid is om af te wachten of dit verbetert. Sterkte, to.
Nu, de reacties gelezen en de OP even kunnen laten bezinken, denk ik dat het inderdaad complexer in elkaar zit bij to.
Ik zie wel heel zorgwekkend gedrag; drama maken, hysterisch worden, jezelf totaal verliezen in emoties die deze heftige reactie eigenlijk niet zouden moeten oproepen. Erg labiel allemaal. Je legt ook alles buiten jezelf en bent eisend in hoe hij moet reageren.
Deze hele actie zou voor menigeen genoeg zijn om de plaat te poetsen.
Maar goed, ik denk dat je het beste naar de huisarts kunt gaan voor een doorverwijzing naar een psycholoog. Of psychiater.
In ieder geval zal je er zélf iets mee moeten. Híj hoeft alleen maar te besluiten of hij nog bereid is om af te wachten of dit verbetert. Sterkte, to.
