Relaties
alle pijlers
Feedback
zaterdag 30 juni 2018 om 01:15
Al een tijdje ben ik bezig met aan mezelf te werken en heb hier m.b.v. coaching best wel grote stappen in gemaakt. Dit wordt ook door anderen erkend in mijn omgeving. Ook op mijn werk.
Nu heb ik een collega waar ik een tijdje verliefd op was, maar die ik nu meer zie als een mentor, iemand die veel voor me heeft betekend en me vooruit heeft geholpen. Hij weet ook dat ik bezig ben met ontwikkeling, dat ik het niet makkelijk heb gehad, zowel op werk als privé, maar dat ik wel doorzet en open sta voor feedback.
Sinds een paar maanden ben ik bezig met een cursus, dit gaat heel goed, ik heb niet veel moeite om de materie te begrijpen (WO niveau, dus was best pittig), vind het leuk en zie mij mezelf wel verder ontwikkelen in die richting. Het is ook iets waar veel toekomst in zit, dus zou ook bij een andere werkgever kunnen zijn.
Vandaag had ik een gesprek met de betreffende collega, dacht even bij te kletsen, maar vrijwel direct begon hij over dat hij vond dat ik in de afgelopen periode dingen niet goed had gedaan. Nu kon ik me nog enigszins verplaatsen in wat hij bedoelde, en gaf aan dat ik mede daarom ook bezig ben met omscholing en dat het ook deels met hoge werkdruk te maken had, maar volgens hem zou ik ook in dat nieuwe vakgebied mezelf meenemen en zou ik daar weer tegenaan lopen.
Later gaf hij aan dat ik de kennis van die cursus beter mee zou kunnen nemen in mijn huidige werk en daar verder op voort kon borduren, maar dat nieuwe vakgebied biedt kans op hoger salaris en om eerlijk te zijn voel ik me best wel gekwetst door het gebrek aan vertrouwen dat hij blijkbaar heeft in mijn kunnen. Het is iemand die ik best wel hoog heb zitten. Ik werk niet nauw met hem samen, hij weet ook eigenlijk niet wat ik precies leer in die cursus, daar vraagt hij namelijk nooit naar, maar kennelijk heeft hij wel een mening over mijn toekomst.
Ik heb er eerlijk gezegd best een nare bijsmaak aan overgehouden en vraag me af of ik het nu helemaal moet laten zitten en maar gewoon moet gaan bewijzen dat ik het wel kan, of dat ik hem er nog eens op moet aanspreken en vragen waar hij zijn oordeel op baseert. Ik wil ook niet de collega zijn die niet tegen feedback kan, dus vind dit best ingewikkeld.
Ik ben niet zo ver gekomen om me door een collega onderuit te laten halen, maar wil hier ook wel op een volwassen manier mee omgaan.
Nu heb ik een collega waar ik een tijdje verliefd op was, maar die ik nu meer zie als een mentor, iemand die veel voor me heeft betekend en me vooruit heeft geholpen. Hij weet ook dat ik bezig ben met ontwikkeling, dat ik het niet makkelijk heb gehad, zowel op werk als privé, maar dat ik wel doorzet en open sta voor feedback.
Sinds een paar maanden ben ik bezig met een cursus, dit gaat heel goed, ik heb niet veel moeite om de materie te begrijpen (WO niveau, dus was best pittig), vind het leuk en zie mij mezelf wel verder ontwikkelen in die richting. Het is ook iets waar veel toekomst in zit, dus zou ook bij een andere werkgever kunnen zijn.
Vandaag had ik een gesprek met de betreffende collega, dacht even bij te kletsen, maar vrijwel direct begon hij over dat hij vond dat ik in de afgelopen periode dingen niet goed had gedaan. Nu kon ik me nog enigszins verplaatsen in wat hij bedoelde, en gaf aan dat ik mede daarom ook bezig ben met omscholing en dat het ook deels met hoge werkdruk te maken had, maar volgens hem zou ik ook in dat nieuwe vakgebied mezelf meenemen en zou ik daar weer tegenaan lopen.
Later gaf hij aan dat ik de kennis van die cursus beter mee zou kunnen nemen in mijn huidige werk en daar verder op voort kon borduren, maar dat nieuwe vakgebied biedt kans op hoger salaris en om eerlijk te zijn voel ik me best wel gekwetst door het gebrek aan vertrouwen dat hij blijkbaar heeft in mijn kunnen. Het is iemand die ik best wel hoog heb zitten. Ik werk niet nauw met hem samen, hij weet ook eigenlijk niet wat ik precies leer in die cursus, daar vraagt hij namelijk nooit naar, maar kennelijk heeft hij wel een mening over mijn toekomst.
Ik heb er eerlijk gezegd best een nare bijsmaak aan overgehouden en vraag me af of ik het nu helemaal moet laten zitten en maar gewoon moet gaan bewijzen dat ik het wel kan, of dat ik hem er nog eens op moet aanspreken en vragen waar hij zijn oordeel op baseert. Ik wil ook niet de collega zijn die niet tegen feedback kan, dus vind dit best ingewikkeld.
Ik ben niet zo ver gekomen om me door een collega onderuit te laten halen, maar wil hier ook wel op een volwassen manier mee omgaan.
maandag 2 juli 2018 om 22:23
Ik herken me zeker in bovenstaande en denk inderdaad dat ik er heel erg voor open stond om weer verliefd te worden.Hippiemeisje schreef: ↑02-07-2018 05:27Gelukkig is hij van zn voetstuk gevallenEn als hij zou merken dat dat zo is, wat dan nog? Ineens afstand nemen valt zo op, schrijf je. Ik denk echt; nou en..? Wat maakt dat jij dat belangrijk vind, Sunshine?
Ik denk dat de vonk oversloeg omdat je dat wilde. Je relatie zat niet goed destijds, en dit was daar een gevolg van. Kan dat? Die hobby was voldoende om dat te laten gebeuren. Had je relatie goed gezeten, dan was die vonk mss helemaal niet overgeslagen.
En verder is hij ook maar een mens, met zijn eigen issues (Zo te lezen)
Ergens wil ik niks laten merken, wil me niet laten kennen ofzo. Als ik ineens anders ga doen weet hij dat hij me geraakt heeft. Maar ik ben inderdaad nog teveel bezig met wat hij denkt. Het maakt allemaal niet zoveel uit.
En ik heb ook even geen zin om 'leuk' te doen.
dinsdag 3 juli 2018 om 04:17
Lieve Sunshine,
Ten eerste zou ik je aanraden zielsverwant onder de negeer-knop te zetten. Het sop is de kool niet waard. Realiseer je ook dat zij met haar reacties alleen maar zichzelf voor schut zet. Ze projecteert haar eigen gedrag op jou. Haar gedrag, haar probleem.
Ten tweede, wat betreft jouw collega: volgens mij is hij stikjaloers dat jij je zo ontwikkelt, dat jij zo'n hoog denkniveau aankan en dat jij in staat bent verder te denken dan je huidige baan en werkomgeving. Wellicht was hij een fijne afleiding toen jouw relatie stukliep, maar inmiddels vrees ik dat je zijn ware aard weer ziet. En die is niet zo mooi, als ik het zo lees.
Ten slotte: petje af voor wie jij bent en voor hoe jij je ontwikkelt!
Ten eerste zou ik je aanraden zielsverwant onder de negeer-knop te zetten. Het sop is de kool niet waard. Realiseer je ook dat zij met haar reacties alleen maar zichzelf voor schut zet. Ze projecteert haar eigen gedrag op jou. Haar gedrag, haar probleem.
Ten tweede, wat betreft jouw collega: volgens mij is hij stikjaloers dat jij je zo ontwikkelt, dat jij zo'n hoog denkniveau aankan en dat jij in staat bent verder te denken dan je huidige baan en werkomgeving. Wellicht was hij een fijne afleiding toen jouw relatie stukliep, maar inmiddels vrees ik dat je zijn ware aard weer ziet. En die is niet zo mooi, als ik het zo lees.
Ten slotte: petje af voor wie jij bent en voor hoe jij je ontwikkelt!
dinsdag 3 juli 2018 om 10:46
Ja klopt, als iemand dingen zegt die in mijn beleving niet kloppen, dan wil ik het tegendeel bewijzen met allerlei argumenten.
Wat zou dan wel een goede reactie zijn? Iets in de trant van 'dat is jouw mening'. ?
Je mag toch op zijn minst wel aangeven dat het niet klopt wat ze zeggen? Als iemand zegt dat je een koekje hebt gepikt dan zeg je toch ook dat dat niet waar is? Om even een heel simpel voorbeeld te noemen?
In geval van collega vind ik het bijv. wel lekker makkelijk om te beginnen over iets van de afgelopen 5 jaar wat hij niet goed vond gaan. Ik vraag me dan ook af waarom hij me toen niet heeft geholpen of heeft gevraagd 'red je het allemaal wel?'
Het lijkt alsof hij mensen als instrument ziet om bepaalde doelen te bereiken die hij belangrijk vindt. Nu werkt dat op de werkvloer ook wel enigszins zo natuurlijk, maar je kunt toch ook niet voorbij gaan aan de menselijke factor, we zijn geen robots. En natuurlijk ben je niet elkaars coach, maar hij pretendeerde dat wel te zijn.
Het kost wel veel energie allemaal (niet dit speciaal, maar de ontwikkeling waar ik mee bezig ben). Ik ben eigenlijk al 2 jaar doodop en sta stijf van de stress. Cognitief lukt het allemaal prima, zo lang ik dingen in mijn eigen tempo kan doen en bijv. niet een dag te vol plan met afspraken.
Maar het blijkt dat ik toch ook in een bepaalde overlevingsmodus van 'ik ben sterk en niemand doet mij wat' zit en ik daardoor al die stress opsla i.p.v. ook eens een keer flink te huilen of boos te worden.
Wat zou dan wel een goede reactie zijn? Iets in de trant van 'dat is jouw mening'. ?
Je mag toch op zijn minst wel aangeven dat het niet klopt wat ze zeggen? Als iemand zegt dat je een koekje hebt gepikt dan zeg je toch ook dat dat niet waar is? Om even een heel simpel voorbeeld te noemen?
In geval van collega vind ik het bijv. wel lekker makkelijk om te beginnen over iets van de afgelopen 5 jaar wat hij niet goed vond gaan. Ik vraag me dan ook af waarom hij me toen niet heeft geholpen of heeft gevraagd 'red je het allemaal wel?'
Het lijkt alsof hij mensen als instrument ziet om bepaalde doelen te bereiken die hij belangrijk vindt. Nu werkt dat op de werkvloer ook wel enigszins zo natuurlijk, maar je kunt toch ook niet voorbij gaan aan de menselijke factor, we zijn geen robots. En natuurlijk ben je niet elkaars coach, maar hij pretendeerde dat wel te zijn.
Het kost wel veel energie allemaal (niet dit speciaal, maar de ontwikkeling waar ik mee bezig ben). Ik ben eigenlijk al 2 jaar doodop en sta stijf van de stress. Cognitief lukt het allemaal prima, zo lang ik dingen in mijn eigen tempo kan doen en bijv. niet een dag te vol plan met afspraken.
Maar het blijkt dat ik toch ook in een bepaalde overlevingsmodus van 'ik ben sterk en niemand doet mij wat' zit en ik daardoor al die stress opsla i.p.v. ook eens een keer flink te huilen of boos te worden.
dinsdag 3 juli 2018 om 10:57
Er is nog een andere optie. Wanneer iemand een opmerking maakt die niet klopt dan kun je die negeren, je verdedigen of je kan vragen waarom diegene zo’n opmerking maakt.
Als hij zegt over iets dat 5 jaar geleden niet zo goed ging. Dan kun je bijvoorbeeld zeggen: o heb je dat gemerkt? Waarom zei je niks? Daar had ik toen misschien iets mee kunnen doen, nu niet meer.
Ik zeg niet dat dit allemaal moet, maar dat is ook een optie die je hebt.
Als hij een vervelende opmerking over werk maakt dan kun je gewoon zeggen dat je het een vervelende opmerking vindt. Of dat je het gesprek niet als prettig ervaart. Als hij dat slap of kinderachtig vindt dan is dat zijn probleem.
Als hij zegt over iets dat 5 jaar geleden niet zo goed ging. Dan kun je bijvoorbeeld zeggen: o heb je dat gemerkt? Waarom zei je niks? Daar had ik toen misschien iets mee kunnen doen, nu niet meer.
Ik zeg niet dat dit allemaal moet, maar dat is ook een optie die je hebt.
Als hij een vervelende opmerking over werk maakt dan kun je gewoon zeggen dat je het een vervelende opmerking vindt. Of dat je het gesprek niet als prettig ervaart. Als hij dat slap of kinderachtig vindt dan is dat zijn probleem.
dinsdag 3 juli 2018 om 11:16
Oké, thanks!
Ik had ook als tip meegekregen om te benoemen hoe ik me bij iets voel (zonder per sé direct heel zweverig te worden), maar om bij een bepaalde opmerking te zeggen dat het me geen prettig gevoel geeft.
Dan hoef je verder ook niet op de inhoud in te gaan. Ik vind dat nog wel lastig, maar wil het wel proberen.
Heb altijd geleerd alles te incasseren zonder weerwoord te geven (of amper), je ziet aan mij ook nauwelijks dat iets me raakt, ik incasseer met uitgestreken gezicht en val vaak stil, terwijl er in mijn hoofd van alles gebeurt. Ik vind het dus heel lastig om bij de ander aan te geven dat iets me raakt of dat ik iets vervelend vind.
Heel bang om de sfeer of wat dan ook te verpesten, want dan kan er van alles misgaan. Toen ik kind was, was dat ook zo, maar nu niet meer. En als er wel iets mis gaat dan ben ik gewoon volwassen genoeg om er mee te dealen. Dat vertrouwen begint wel te groeien gelukkig.
Nu nog in de praktijk brengen.
Ik had ook als tip meegekregen om te benoemen hoe ik me bij iets voel (zonder per sé direct heel zweverig te worden), maar om bij een bepaalde opmerking te zeggen dat het me geen prettig gevoel geeft.
Dan hoef je verder ook niet op de inhoud in te gaan. Ik vind dat nog wel lastig, maar wil het wel proberen.
Heb altijd geleerd alles te incasseren zonder weerwoord te geven (of amper), je ziet aan mij ook nauwelijks dat iets me raakt, ik incasseer met uitgestreken gezicht en val vaak stil, terwijl er in mijn hoofd van alles gebeurt. Ik vind het dus heel lastig om bij de ander aan te geven dat iets me raakt of dat ik iets vervelend vind.
Heel bang om de sfeer of wat dan ook te verpesten, want dan kan er van alles misgaan. Toen ik kind was, was dat ook zo, maar nu niet meer. En als er wel iets mis gaat dan ben ik gewoon volwassen genoeg om er mee te dealen. Dat vertrouwen begint wel te groeien gelukkig.
Nu nog in de praktijk brengen.
dinsdag 3 juli 2018 om 11:29
Ik heb het ook pas later leren doen, maar tot nu toe heeft het mij altijd uit vervelende situaties geholpen. Inderdaad bij jezelf blijven, niet op inhoud reageren of verdedigen.
Ik vind dit niet fijn, ik ben zenuwachtig, ik vind dit gesprek niet prettig verlopen.
Soms moet het kwartje even vallen wanneer je je normaal afhankelijk van anderen opstelt. Het hoeft niet allemaal op de manier van een ander en als zij dat niet kunnen hebben dan jammer voor hen. Zo makkelijk is dat niet altijd om te doen, maar ik denk dat het wel makkelijker wordt.
Ik vind dit niet fijn, ik ben zenuwachtig, ik vind dit gesprek niet prettig verlopen.
Soms moet het kwartje even vallen wanneer je je normaal afhankelijk van anderen opstelt. Het hoeft niet allemaal op de manier van een ander en als zij dat niet kunnen hebben dan jammer voor hen. Zo makkelijk is dat niet altijd om te doen, maar ik denk dat het wel makkelijker wordt.
dinsdag 3 juli 2018 om 11:36
Je bent nu geprogrammeerd TO om alles te slikken of uitleg te geven, dus herprogrammering kost gewoon tijd.
Je snapt wat je moet doen (de actie van de ander benoemen en je gevoel erover aangeven en gewoon het gesprek stoppen als dat niet aankomt), maar als het je dan overkomt schiet je automatisch in je oude gedrag.
Dat is doodnormaal hoor, want een gedragsverandering en anders denken kost gewoon tijd.
Je snapt wat je moet doen (de actie van de ander benoemen en je gevoel erover aangeven en gewoon het gesprek stoppen als dat niet aankomt), maar als het je dan overkomt schiet je automatisch in je oude gedrag.
Dat is doodnormaal hoor, want een gedragsverandering en anders denken kost gewoon tijd.
dinsdag 3 juli 2018 om 15:34
Heb je nou al eens werk gemaakt van de therapie die je wilde gaan volgen?Sunshine585 schreef: ↑03-07-2018 10:46Maar het blijkt dat ik toch ook in een bepaalde overlevingsmodus van 'ik ben sterk en niemand doet mij wat' zit en ik daardoor al die stress opsla i.p.v. ook eens een keer flink te huilen of boos te worden.
Als ik je zo lees -stijf van de stress, overlevingsmodus etc- zijn dat signalen die schreeuwen om aandacht in de gezonde zin van het woord.
Pas op dat je niet onderuit gaat Sunshine!
woensdag 4 juli 2018 om 00:44
Nee, niet gedaan. Wel veel gelezen, o.a. Patronen doorbreken.OopjenCoppit schreef: ↑03-07-2018 15:34Heb je nou al eens werk gemaakt van de therapie die je wilde gaan volgen?
Als ik je zo lees -stijf van de stress, overlevingsmodus etc- zijn dat signalen die schreeuwen om aandacht in de gezonde zin van het woord.
Pas op dat je niet onderuit gaat Sunshine!
Ik wijt die stress vooral aan hoge werkdruk en verwerking van relatie gedoe.
Wil het voor mezelf uitvogelen en doorzie zaken steeds beter.
woensdag 4 juli 2018 om 01:49
Al 2 jaar doodmoe zijn, stijf van de stress staan en in de overlevingsmodus klinkt anders niet goed.Sunshine585 schreef: ↑04-07-2018 00:44Ik wijt die stress vooral aan hoge werkdruk en verwerking van relatie gedoe.
Ik vraag me af of je met 'zelf uitvogelen' voldoende bereikt.
Met 2 jaar lang werkdruk en verwerking relatiegedoe gaat er ook ergens iets niet goed.
Wat maakt dat je -ondanks je stellige voornemen- toch niet doorpakt met een gedegen therapie en uiteindelijk kiest voor lapwerk mbv boekjes en andere oppervlakkige oplossingen?
woensdag 4 juli 2018 om 08:05
Mooi gezegd.OopjenCoppit schreef: ↑04-07-2018 01:49Al 2 jaar doodmoe zijn, stijf van de stress staan en in de overlevingsmodus klinkt anders niet goed.
Ik vraag me af of je met 'zelf uitvogelen' voldoende bereikt.
Met 2 jaar lang werkdruk en verwerking relatiegedoe gaat er ook ergens iets niet goed.
Wat maakt dat je -ondanks je stellige voornemen- toch niet doorpakt met een gedegen therapie en uiteindelijk kiest voor lapwerk mbv boekjes en andere oppervlakkige oplossingen?
Sunshine, je weet dat je lichamelijke klachten krijgt als je zolang stress hebt? Dat is wetenschappelijk bewezen.
woensdag 4 juli 2018 om 11:35
Overlevingsmodus is misschien wat zwaar uitgedrukt. Maar ik zit in een soort verkrampte houding, alsof er elk moment weer iets kan gebeuren. Ben nu bezig met manieren om te ontspannen, daar zit toch wel grotendeels de sleutel. Zou het liefst een jaar er tussenuit, maar dat gaat helaas niet. Ik weet dat stress slecht voor je is.
Geloof me maar als ik zeg dat er echt veel gebeurd is in die twee jaar, waaronder pesten op het werk door een teamleider (20% van de werknemers had hier last van, dus het betrof niet alleen mij). Hij is nu gelukkig weg.
Ex die niet goed voor mij was en die nadat het uit was mij stalkte en nog steeds met mij bezig is na 2 jaar. Ik zat dus zowel op werk als privé in een gespannen situatie.
Het gaat hierbij om twee best wel extreme personen die eigenlijk met iedereen ruzie krijgt. Mijn ex had geen vrienden meer over, vlag is bijna uitgehangen toen teamleider verdween. Dat ik hier nog steeds last van heb vind ik niet zo vreemd. Ik had destijds coaching van een redelijk assertief type en die zei zelfs na gesprek met die teamleider dat hier weinig kruit tegen gewassen is.
Ex kreeg ook met iedereen ruzie, maar oké, die had ik zelf uitgekozen...
Ongetwijfeld had ik nog wat beter met de situatie om kunnen gaan, meer van me af bijten, maar dit zijn personen bij wie zelfs dat niet werkt, die gaan je dan gewoon uitlachen. En als iemand echt een tirade afsteekt kan ik ook niks anders meer bedenken dan weglopen.
Collega weet bovenstaande, vandaar dat het gesprek van vorige week me nogal raakte. Maar het gaat nu wel weer eigenlijk. Maar wil wel heel graag leren beter te reageren in zo'n situatie. Ik benader het heel erg vanuit mijn verstand, dat past gewoon bij me. Er is een situatie waar iets niet goed gaat en dan moet je iets bedenken waardoor het beter gaat.
Het gevoel probeer ik ook toe te laten.
Geloof me maar als ik zeg dat er echt veel gebeurd is in die twee jaar, waaronder pesten op het werk door een teamleider (20% van de werknemers had hier last van, dus het betrof niet alleen mij). Hij is nu gelukkig weg.
Ex die niet goed voor mij was en die nadat het uit was mij stalkte en nog steeds met mij bezig is na 2 jaar. Ik zat dus zowel op werk als privé in een gespannen situatie.
Het gaat hierbij om twee best wel extreme personen die eigenlijk met iedereen ruzie krijgt. Mijn ex had geen vrienden meer over, vlag is bijna uitgehangen toen teamleider verdween. Dat ik hier nog steeds last van heb vind ik niet zo vreemd. Ik had destijds coaching van een redelijk assertief type en die zei zelfs na gesprek met die teamleider dat hier weinig kruit tegen gewassen is.
Ex kreeg ook met iedereen ruzie, maar oké, die had ik zelf uitgekozen...
Ongetwijfeld had ik nog wat beter met de situatie om kunnen gaan, meer van me af bijten, maar dit zijn personen bij wie zelfs dat niet werkt, die gaan je dan gewoon uitlachen. En als iemand echt een tirade afsteekt kan ik ook niks anders meer bedenken dan weglopen.
Collega weet bovenstaande, vandaar dat het gesprek van vorige week me nogal raakte. Maar het gaat nu wel weer eigenlijk. Maar wil wel heel graag leren beter te reageren in zo'n situatie. Ik benader het heel erg vanuit mijn verstand, dat past gewoon bij me. Er is een situatie waar iets niet goed gaat en dan moet je iets bedenken waardoor het beter gaat.
Het gevoel probeer ik ook toe te laten.
woensdag 4 juli 2018 om 13:16
Sunshine, als een huis in de basis niet stabiel is, kun je natuurlijk met bijv. nieuw hang- en sluitwerk de boel voor een tijdje weer redelijk soepel krijgen. Maar zolang je het fundament niet aanpakt, blijft het een gammele boel die bij 'slecht weer' direct weer gaat kraken.
Ik vind het jammer dat je jezelf geen goeie therapie 'gunt' om je fundament te verstevigen. Daar zul je de rest van je leven de vruchten van kunnen plukken.
Ook nu lees ik weer een hoop verantwoording en uitleg waarmee je over de onderliggende problematiek heenpraat. Als ik zie hoe jij met dingen omgaat dan zie ik iemand die zoveel baat zou hebben als ze eens serieus zou onderzoeken waar de pijn- en knelpunten liggen en hoe je die kan helen en verhelpen.
Waarom steek je wel zoveel tijd en energie in een werkgerelateerde opleiding maar doe je dat niet als het om jezelf gaat? Daar kom je er maar bekaaid vanaf.
Het gaat om keuzes voor het leven Sunshine, je zult het de rest van dat leven met jezelf moeten doen. Links- of rechtsom.
Ik vind het jammer dat je jezelf geen goeie therapie 'gunt' om je fundament te verstevigen. Daar zul je de rest van je leven de vruchten van kunnen plukken.
Ook nu lees ik weer een hoop verantwoording en uitleg waarmee je over de onderliggende problematiek heenpraat. Als ik zie hoe jij met dingen omgaat dan zie ik iemand die zoveel baat zou hebben als ze eens serieus zou onderzoeken waar de pijn- en knelpunten liggen en hoe je die kan helen en verhelpen.
Waarom steek je wel zoveel tijd en energie in een werkgerelateerde opleiding maar doe je dat niet als het om jezelf gaat? Daar kom je er maar bekaaid vanaf.
Het gaat om keuzes voor het leven Sunshine, je zult het de rest van dat leven met jezelf moeten doen. Links- of rechtsom.
woensdag 4 juli 2018 om 13:21
Dat leer niet uit een boekje. Daarvoor heb je iemand nodig die je daarin 'bij de hand neemt' en je leert hoe je dat doet.
Die als spiegel voor je denkfouten fungeert en je een veilige setting en stap-voor-stap proces biedt om je daarin bij te staan.
Psychologen zijn hiervoor opgeleid.
woensdag 4 juli 2018 om 13:26
Eens.OopjenCoppit schreef: ↑04-07-2018 13:21Dat leer niet uit een boekje. Daarvoor heb je iemand nodig die je daarin 'bij de hand neemt' en je leert hoe je dat doet.
Die als spiegel voor je denkfouten fungeert en je een veilige setting en stap-voor-stap proces biedt om je daarin bij te staan.
Psychologen zijn hiervoor opgeleid.
Zelfhulp kan fantastsch ondersteunend werken, maar therapie met een persoon die deze materie snapt (en dat doet helaas niet iedere psycholoog) is wel de basis.
woensdag 4 juli 2018 om 13:26
toch wel geinig ergens dat die opmerking van hem dat je jezelf altijd weer meeneemt naar een nieuwe situatie hier echt ontzettend van toepassing is
ik bedoel, leuk dat je een cursus hebt gedaan en nu nieuwe kennis hebt en dat laat inderdaad wat zien met betrekking tot je kunnen... alleen als je in je volgende, meer uitdagende, functie nog steeds zo slecht tegen vervelende mensen bent opgewassen dan schiet je toch niet echt heel veel op
beetje alsof je alsof je nu slangenbezweerder bent die graag krokodillenverzorger wil worden, als jij je steeds maar laat bijten dan gaat het er niet beter op worden
ik bedoel, leuk dat je een cursus hebt gedaan en nu nieuwe kennis hebt en dat laat inderdaad wat zien met betrekking tot je kunnen... alleen als je in je volgende, meer uitdagende, functie nog steeds zo slecht tegen vervelende mensen bent opgewassen dan schiet je toch niet echt heel veel op
beetje alsof je alsof je nu slangenbezweerder bent die graag krokodillenverzorger wil worden, als jij je steeds maar laat bijten dan gaat het er niet beter op worden
Lorem Ipsum
woensdag 4 juli 2018 om 14:04
Klopt, ik heb het puur rationeel benaderd en mijn carrière boven mijn gevoelsleven geplaatst.
Ik had twee opties:
- in therapie gaan, eventueel mezelf ziek laten melden en aan mezelf werken, een traject waarbij ik niet ook tegelijkertijd een carrière kan uitbouwen en pittige studie kan doen
- erkennen dat dit misschien niet de geschikte baan voor mij is, dat ik beter kan investeren in een opleiding waarbij ik meer met de inhoud bezig kan zijn en minder met allerlei verschillende mensen en ketens moet praten en onderhandelen
Probleem is dat ik niet meer de leeftijd heb waarbij alle kansen nog voor het grijpen liggen. Nu met deze opleiding heb ik een basis waar veel vraag naar is, die basis had voor mij gewoon meer prioriteit. Mijn werk wilde het betalen, ik heb die kans gewoon gegrepen. Het was voor mij geen optie om te zeggen 'nee, nu maar even niet, want ik moet eerst aan mezelf werken'. En ik had er ook enorm veel zin in.
Ik begrijp jullie standpunt, maar voor mij was dit een no-brainer.
Ik werk op een grote afdeling en kan met de meeste mensen heel goed door één deur, weet mijn mondje ook wel te roeren, als het om werkinhoud gaat weet ik heel goed voor het belang waar ik voor sta op te komen. Ik ben geen labiele troel die bij het minste geringste loopt te janken en het niet meer weet.
Natuurlijk neem ik mezelf mee, maar de functie die ik nu heb past ook inderdaad niet heel goed bij een introvert persoon, mij leek het wel logisch daar eerst iets aan te doen.
Jullie mogen er natuurlijk heel anders tegenaan kijken, maar dit is hoe ik het voor mezelf heb uitgestippeld. Als dat plan is gelukt zie ik weer verder.
Ik had twee opties:
- in therapie gaan, eventueel mezelf ziek laten melden en aan mezelf werken, een traject waarbij ik niet ook tegelijkertijd een carrière kan uitbouwen en pittige studie kan doen
- erkennen dat dit misschien niet de geschikte baan voor mij is, dat ik beter kan investeren in een opleiding waarbij ik meer met de inhoud bezig kan zijn en minder met allerlei verschillende mensen en ketens moet praten en onderhandelen
Probleem is dat ik niet meer de leeftijd heb waarbij alle kansen nog voor het grijpen liggen. Nu met deze opleiding heb ik een basis waar veel vraag naar is, die basis had voor mij gewoon meer prioriteit. Mijn werk wilde het betalen, ik heb die kans gewoon gegrepen. Het was voor mij geen optie om te zeggen 'nee, nu maar even niet, want ik moet eerst aan mezelf werken'. En ik had er ook enorm veel zin in.
Ik begrijp jullie standpunt, maar voor mij was dit een no-brainer.
Ik werk op een grote afdeling en kan met de meeste mensen heel goed door één deur, weet mijn mondje ook wel te roeren, als het om werkinhoud gaat weet ik heel goed voor het belang waar ik voor sta op te komen. Ik ben geen labiele troel die bij het minste geringste loopt te janken en het niet meer weet.
Natuurlijk neem ik mezelf mee, maar de functie die ik nu heb past ook inderdaad niet heel goed bij een introvert persoon, mij leek het wel logisch daar eerst iets aan te doen.
Jullie mogen er natuurlijk heel anders tegenaan kijken, maar dit is hoe ik het voor mezelf heb uitgestippeld. Als dat plan is gelukt zie ik weer verder.
woensdag 4 juli 2018 om 14:12
Nee, ik zag dat niet zitten naast een dag opleiding en een dag studeren en 32 uur werken. Mijn focus lag eerst daarop.
woensdag 4 juli 2018 om 14:20
Goed plan, want in je eentje ga je ook enorme sprongen vooruit maken.Sunshine585 schreef: ↑04-07-2018 14:14Zelfhulp heb ik wel gedaan overigens.
Ik heb straks lang vakantie, ga een reis maken in mijn eentje. Als ik terug ben zie ik weer verder.
Bij thuiskomst kun je dan alsnog therapie opstarten als je merkt dat je toch weer vastloopt op je pleasegedrag en je gebrek aan stevige grenzen.
woensdag 4 juli 2018 om 16:53
Dat beweert ook niemand.Sunshine585 schreef: ↑04-07-2018 14:04Ik ben geen labiele troel die bij het minste geringste loopt te janken en het niet meer weet.
Je weet zelf heel goed waar je tegenaan loopt in je leven, in elk geval staat een weerslag daarvan in de topics die je door de jaren heen geopend hebt en waarin bep. issues keer op keer terugkomen.
Dat zijn dingen waar je heel goed in therapie (gewoon ambulant, een keer per week) aan kan werken en waarin blijvende winst valt te behalen.
Ook al kan ik je overwegingen begrijpen, toch jammer dat je dit niet niet als meer urgent bestempelt en het daardoor steeds een soort sluitpost blijft.
