Relaties
alle pijlers
Feedback
zaterdag 30 juni 2018 om 01:15
Al een tijdje ben ik bezig met aan mezelf te werken en heb hier m.b.v. coaching best wel grote stappen in gemaakt. Dit wordt ook door anderen erkend in mijn omgeving. Ook op mijn werk.
Nu heb ik een collega waar ik een tijdje verliefd op was, maar die ik nu meer zie als een mentor, iemand die veel voor me heeft betekend en me vooruit heeft geholpen. Hij weet ook dat ik bezig ben met ontwikkeling, dat ik het niet makkelijk heb gehad, zowel op werk als privé, maar dat ik wel doorzet en open sta voor feedback.
Sinds een paar maanden ben ik bezig met een cursus, dit gaat heel goed, ik heb niet veel moeite om de materie te begrijpen (WO niveau, dus was best pittig), vind het leuk en zie mij mezelf wel verder ontwikkelen in die richting. Het is ook iets waar veel toekomst in zit, dus zou ook bij een andere werkgever kunnen zijn.
Vandaag had ik een gesprek met de betreffende collega, dacht even bij te kletsen, maar vrijwel direct begon hij over dat hij vond dat ik in de afgelopen periode dingen niet goed had gedaan. Nu kon ik me nog enigszins verplaatsen in wat hij bedoelde, en gaf aan dat ik mede daarom ook bezig ben met omscholing en dat het ook deels met hoge werkdruk te maken had, maar volgens hem zou ik ook in dat nieuwe vakgebied mezelf meenemen en zou ik daar weer tegenaan lopen.
Later gaf hij aan dat ik de kennis van die cursus beter mee zou kunnen nemen in mijn huidige werk en daar verder op voort kon borduren, maar dat nieuwe vakgebied biedt kans op hoger salaris en om eerlijk te zijn voel ik me best wel gekwetst door het gebrek aan vertrouwen dat hij blijkbaar heeft in mijn kunnen. Het is iemand die ik best wel hoog heb zitten. Ik werk niet nauw met hem samen, hij weet ook eigenlijk niet wat ik precies leer in die cursus, daar vraagt hij namelijk nooit naar, maar kennelijk heeft hij wel een mening over mijn toekomst.
Ik heb er eerlijk gezegd best een nare bijsmaak aan overgehouden en vraag me af of ik het nu helemaal moet laten zitten en maar gewoon moet gaan bewijzen dat ik het wel kan, of dat ik hem er nog eens op moet aanspreken en vragen waar hij zijn oordeel op baseert. Ik wil ook niet de collega zijn die niet tegen feedback kan, dus vind dit best ingewikkeld.
Ik ben niet zo ver gekomen om me door een collega onderuit te laten halen, maar wil hier ook wel op een volwassen manier mee omgaan.
Nu heb ik een collega waar ik een tijdje verliefd op was, maar die ik nu meer zie als een mentor, iemand die veel voor me heeft betekend en me vooruit heeft geholpen. Hij weet ook dat ik bezig ben met ontwikkeling, dat ik het niet makkelijk heb gehad, zowel op werk als privé, maar dat ik wel doorzet en open sta voor feedback.
Sinds een paar maanden ben ik bezig met een cursus, dit gaat heel goed, ik heb niet veel moeite om de materie te begrijpen (WO niveau, dus was best pittig), vind het leuk en zie mij mezelf wel verder ontwikkelen in die richting. Het is ook iets waar veel toekomst in zit, dus zou ook bij een andere werkgever kunnen zijn.
Vandaag had ik een gesprek met de betreffende collega, dacht even bij te kletsen, maar vrijwel direct begon hij over dat hij vond dat ik in de afgelopen periode dingen niet goed had gedaan. Nu kon ik me nog enigszins verplaatsen in wat hij bedoelde, en gaf aan dat ik mede daarom ook bezig ben met omscholing en dat het ook deels met hoge werkdruk te maken had, maar volgens hem zou ik ook in dat nieuwe vakgebied mezelf meenemen en zou ik daar weer tegenaan lopen.
Later gaf hij aan dat ik de kennis van die cursus beter mee zou kunnen nemen in mijn huidige werk en daar verder op voort kon borduren, maar dat nieuwe vakgebied biedt kans op hoger salaris en om eerlijk te zijn voel ik me best wel gekwetst door het gebrek aan vertrouwen dat hij blijkbaar heeft in mijn kunnen. Het is iemand die ik best wel hoog heb zitten. Ik werk niet nauw met hem samen, hij weet ook eigenlijk niet wat ik precies leer in die cursus, daar vraagt hij namelijk nooit naar, maar kennelijk heeft hij wel een mening over mijn toekomst.
Ik heb er eerlijk gezegd best een nare bijsmaak aan overgehouden en vraag me af of ik het nu helemaal moet laten zitten en maar gewoon moet gaan bewijzen dat ik het wel kan, of dat ik hem er nog eens op moet aanspreken en vragen waar hij zijn oordeel op baseert. Ik wil ook niet de collega zijn die niet tegen feedback kan, dus vind dit best ingewikkeld.
Ik ben niet zo ver gekomen om me door een collega onderuit te laten halen, maar wil hier ook wel op een volwassen manier mee omgaan.
woensdag 4 juli 2018 om 17:08
Je bent geen labiele troel, maar wel iemand die zichzelf vanbinnen opvreet over wat iemand denkt of doet met betrekking tot jou.
Werk, opleiding, collega, lawaai van de buurvrouw, klagende vriendin. Je loopt over en als je niet uitkijkt kun je straks niks meer.
Therapie is niet voor gekken of labiele mensen. Het kan je op allerlei manieren helpen. Als fysieke klachten hebt ga je naar een dokter, als je mentaal al zo lang overloopt dan ga je naar de psych.
En nee niemand dwingt je. Als jij niet wil of het de moeite niet waard vindt dan doe je het niet. Ik hoop alleen dat je er uiteindelijk niet fysiek en mentaal aan onderdoor gaat.
Werk, opleiding, collega, lawaai van de buurvrouw, klagende vriendin. Je loopt over en als je niet uitkijkt kun je straks niks meer.
Therapie is niet voor gekken of labiele mensen. Het kan je op allerlei manieren helpen. Als fysieke klachten hebt ga je naar een dokter, als je mentaal al zo lang overloopt dan ga je naar de psych.
En nee niemand dwingt je. Als jij niet wil of het de moeite niet waard vindt dan doe je het niet. Ik hoop alleen dat je er uiteindelijk niet fysiek en mentaal aan onderdoor gaat.
woensdag 4 juli 2018 om 17:34
Ik waardeer jullie advies zeker, maar ik denk dat het zover niet zal komen. Qua concentratie en flexibel omgaan met ingewikkelde vraagstukken op het werk gaat het prima. De stress voelt op dit moment echt als iets puur lichamelijks, ik richt mij nu eerst op ademhalingstechnieken en ontspanningsmomenten zoeken voor mezelf. Als ik er helemaal doorheen zou zitten zou ik toch mijn werk helemaal niet aan kunnen? En natuurlijk laat ik het ook niet zo ver komen.
Het voelt voor mij niet als een acute noodzaak, blijkbaar door wat ik schrijf denken jullie dat het dat wel is. Kan het zijn dat dit komt doordat ik alleen schrijf als ik met een issue zit, dat het dan lijkt alsof mijn leven alleen daaruit bestaat?
Die situaties die hierboven genoemd worden zijn voor mij naar tevredenheid afgehandeld.
Collega laat ik nu in zijn sop gaarkoken.
Klinkt dat dan volgens jullie als iemand die dringend psychologische hulp nodig heeft? Overigens ben ik helemaal niet tegen dat soort hulp, heb zelf een paar jaar psycho-therapie gehad, die man begon mij op een gegeven moment over de wang te strelen bij het afscheid en belde mij kort daarna op om te zeggen dat hij zelf overspannen was en de therapie tijdelijk wilde stoppen. Heb ik waarschijnlijk net de verkeerde getroffen. Natuurlijk zijn er ook hele goede, maar het voelt voor mij nu echt niet als iets wat ik nu moet doen.
Het voelt voor mij niet als een acute noodzaak, blijkbaar door wat ik schrijf denken jullie dat het dat wel is. Kan het zijn dat dit komt doordat ik alleen schrijf als ik met een issue zit, dat het dan lijkt alsof mijn leven alleen daaruit bestaat?
Die situaties die hierboven genoemd worden zijn voor mij naar tevredenheid afgehandeld.
Collega laat ik nu in zijn sop gaarkoken.
Klinkt dat dan volgens jullie als iemand die dringend psychologische hulp nodig heeft? Overigens ben ik helemaal niet tegen dat soort hulp, heb zelf een paar jaar psycho-therapie gehad, die man begon mij op een gegeven moment over de wang te strelen bij het afscheid en belde mij kort daarna op om te zeggen dat hij zelf overspannen was en de therapie tijdelijk wilde stoppen. Heb ik waarschijnlijk net de verkeerde getroffen. Natuurlijk zijn er ook hele goede, maar het voelt voor mij nu echt niet als iets wat ik nu moet doen.
woensdag 4 juli 2018 om 17:44
Ja, ik kan er nu wel om lachen, maar vond het echt heel ongemakkelijk. Eerst begon hij over dat ik hem aan een andere cliënte deed denken waar hij met warme gevoelens aan terugdacht, toen dus dat vreemde gebaar bij het afscheid...
Hij heeft later nog gebeld of we de therapie weer konden oppakken, maar ik heb gezegd dat het goed met me ging en eigenlijk voelde ik me ook beter dan tijdens die therapie. Reageerde hij gepikeerd 'oh nou, dus het gaat beter sinds je mij niet meer ziet'...
En dit was dus een ouder iemand met een lange ervaring als psychotherapeut.
woensdag 4 juli 2018 om 17:46
Jij zult het zelf het beste weten Sunshine, ik reageer slechts op wat jij zelf aandraagt in je topics. Ik neem aan dat dat een goede weerspiegeling is van de realiteit.
Wat me wel opvalt is dat je een aantal keren er stellig van overtuigd was dat therapie een noodzakelijke stap zou zijn voor je ontwikkeling en om je van oude ballast te ontdoen. Maar na dat voornemen schuif je het vervolgens op de lange baan en lees ik argumenten als: nu te druk, eigenlijk geen zin in, komt niet uit, later maar eens enz. Gaandeweg krijg ik dan toch de indruk dat je het eigenlijk niet aan wilt gaan en dan kiest voor 'makkelijkere' (of wellicht veiligere) keuzes om aan jezelf te werken.
Echter, ik blijf het het lapwerk vinden en het fundamentele werk blijft onaangeroerd.
Maar, als gezegd. Niemand zal je dwingen. Jij bent de baas.
Wat me wel opvalt is dat je een aantal keren er stellig van overtuigd was dat therapie een noodzakelijke stap zou zijn voor je ontwikkeling en om je van oude ballast te ontdoen. Maar na dat voornemen schuif je het vervolgens op de lange baan en lees ik argumenten als: nu te druk, eigenlijk geen zin in, komt niet uit, later maar eens enz. Gaandeweg krijg ik dan toch de indruk dat je het eigenlijk niet aan wilt gaan en dan kiest voor 'makkelijkere' (of wellicht veiligere) keuzes om aan jezelf te werken.
Echter, ik blijf het het lapwerk vinden en het fundamentele werk blijft onaangeroerd.
Maar, als gezegd. Niemand zal je dwingen. Jij bent de baas.
anoniem_255433 wijzigde dit bericht op 04-07-2018 17:51
0.18% gewijzigd
woensdag 4 juli 2018 om 17:49
Dat is prima en mooi, maar ook lapwerk.Sunshine585 schreef: ↑04-07-2018 17:38Ik vind het fijn om bepaalde dingen waar ik tegenaan loop en waar ik niet direct raad mee weet op het Forum te zetten en dan met de input die ik krijg weer verder te komen, zodat ik beter leer met dat soort situaties om te gaan.
woensdag 4 juli 2018 om 17:52
Therapie is echt niet altijd nodig. En baat het niet dan schaadt het niet gaat bij therapie ook niet op.
Als je zelfreflectie hebt en je leert en groeit is het toch prima? En een forum of zelfhulp werkt voor veel mensen, vooral als je eigenlijk maar milde klachten hebt, heel goed.
Gewoon blijven posten hoor TO.
Als je zelfreflectie hebt en je leert en groeit is het toch prima? En een forum of zelfhulp werkt voor veel mensen, vooral als je eigenlijk maar milde klachten hebt, heel goed.
Gewoon blijven posten hoor TO.
Vroeger toen de zee nog schoon was en seks vies....
woensdag 4 juli 2018 om 17:52
Mijn reactie was niet bedoelt om je te pakken op hetgeen je hier schrijft. Meer om een thema aan te geven en hoe deze situaties voor extra onrust zorgen bij jou.
Je wil het graag goed doen en maakt je zorgen. Ik denk dat je je te makkelijk laat afschepen (ook toen bij hulpvraag huisarts) en jezelf minder belangrijk maakt.
Je wil het graag goed doen en maakt je zorgen. Ik denk dat je je te makkelijk laat afschepen (ook toen bij hulpvraag huisarts) en jezelf minder belangrijk maakt.
woensdag 4 juli 2018 om 18:45
Dat over de therapie is ook input, en ik ben het daar eigenlijk wel mee eens. Het lijkt mij onverstandig om te wachten tot je er zodanig doorheen zit dat je je werk niet meer aankunt. Dan ben je al veel te ver. Leren zelfreflecteren en begrenzen betekent juist ook op tijd ingrijpen. Dat is in mijn ervaring juist heel belangrijk, omdat er vaak wel valkuilen of terugvalletjes zijn en die kun je hanteren door tijdig in actie te komen in plaats van te wachten tot je de bodem.hebt geraakt met alle gevolgen van dien.
woensdag 4 juli 2018 om 23:53
Misschien kwam dat nog voort uit het oude please gedrag. Niet dat ik het op dat moment niet meende, maar eigenlijk wilde ik het gewoon niet. Vandaar waarschijnlijk ook al die excuses. Natuurlijk kan ik het wel inpassen in mijn leven als ik dat wil.OopjenCoppit schreef: ↑04-07-2018 17:46Jij zult het zelf het beste weten Sunshine, ik reageer slechts op wat jij zelf aandraagt in je topics. Ik neem aan dat dat een goede weerspiegeling is van de realiteit.
Wat me wel opvalt is dat je een aantal keren er stellig van overtuigd was dat therapie een noodzakelijke stap zou zijn voor je ontwikkeling en om je van oude ballast te ontdoen. Maar na dat voornemen schuif je het vervolgens op de lange baan en lees ik argumenten als: nu te druk, eigenlijk geen zin in, komt niet uit, later maar eens enz. Gaandeweg krijg ik dan toch de indruk dat je het eigenlijk niet aan wilt gaan en dan kiest voor 'makkelijkere' (of wellicht veiligere) keuzes om aan jezelf te werken.
Echter, ik blijf het het lapwerk vinden en het fundamentele werk blijft onaangeroerd.
Maar, als gezegd. Niemand zal je dwingen. Jij bent de baas.
Ik vond het op dat moment gewoon echt vervelend hoe daar over doorgedramd werd, hoe goed bedoeld ook. En dacht op een gegeven moment, nou, misschien moet ik het dan maar gewoon doen. Dat werkt natuurlijk niet.
Nu wil ik niemand meer pleasen en zeg ik gewoon elke keer als het over de therapie gaat dat ik daar op dit moment inderdaad geen plannen voor heb. En het staat iedereen vrij om mij te blijven adviseren het wel te doen.
Ik vind zelf dat ik stappen vooruit maak en daar ben ik voor nu tevreden mee. Het is ook niet zo dat ik een contract teken waarin ik verklaar dat ik nooit in therapie zal gaan, maar op dit moment heb ik er geen concrete plannen voor.
vrijdag 6 juli 2018 om 09:33
Collega kwam gisteren naar mij toe, begon vragen te stellen over de opleiding 'ga je hierna nog verder? Moet je echt doen hoor' en zei hoe goed hij het vond dat ik dit deed. Ik heb neutraal en niet enthousiast gereageerd, half op mijn beeldscherm kijkend.
Dit was de reactie die ik vorige week had verwacht, ipv een uur 'rant' over waar ik in tekortschiet en dat die opleiding ook niet gaat helpen. Nu reageert hij dus totaal anders, meer zoals ik hem eerder kende.
Het voelt wel alsof ik hem nu in de negeerhoek heb gezet, o.a. de social media gezamenlijke hobby dingen reageer ik nu niet meer op. Voelt ergens een beetje kinderachtig, alsof ik een mokkend kind ben.
Maar dat zal ook het oude willen pleasen gevoel zijn.
Dit was de reactie die ik vorige week had verwacht, ipv een uur 'rant' over waar ik in tekortschiet en dat die opleiding ook niet gaat helpen. Nu reageert hij dus totaal anders, meer zoals ik hem eerder kende.
Het voelt wel alsof ik hem nu in de negeerhoek heb gezet, o.a. de social media gezamenlijke hobby dingen reageer ik nu niet meer op. Voelt ergens een beetje kinderachtig, alsof ik een mokkend kind ben.
Maar dat zal ook het oude willen pleasen gevoel zijn.
vrijdag 6 juli 2018 om 15:42
Je zou een mokkend kind zijn als je eigenlijk wel aandacht en contact wil, maar het niet doet uit 'straf'. Als je gewoon echt geen aandacht en contact wil is dit heel normaal en prima gedrag.
Je zegt netjes bedankt, en gaat door met je leven. Niks kinderachtigs aan.
Je zegt netjes bedankt, en gaat door met je leven. Niks kinderachtigs aan.
Vroeger toen de zee nog schoon was en seks vies....
vrijdag 6 juli 2018 om 20:19
@lolapaloeza ik ben helemaal met je eens.
Het is een beetje hoe je omgaat met het gedrag van een ander en wat jij zelf achter zijn/ haar intenties zoekt. Ik vind het jammer dat heel veel mensen via deze weg achter intenties van andere mensen proberen te komen en niet in staat zijn om gewoon rechtstreeks aan de juiste persoon te vragen. Er ontstaan op deze manier vele luchtkastelen opgebouwd op basis van veel giswerk.
Het is een beetje hoe je omgaat met het gedrag van een ander en wat jij zelf achter zijn/ haar intenties zoekt. Ik vind het jammer dat heel veel mensen via deze weg achter intenties van andere mensen proberen te komen en niet in staat zijn om gewoon rechtstreeks aan de juiste persoon te vragen. Er ontstaan op deze manier vele luchtkastelen opgebouwd op basis van veel giswerk.
zaterdag 7 juli 2018 om 00:04
Nou ja, het voelt niet echt als macht, maar meer als iets wat ik vanuit mijn gevoel van eigenwaarde doe. Ik wil er in elk geval niet een machtsspelletje van maken ofzo. En ik doe het ook niet in de hoop dat hij dan allerlei moeite gaat doen om het 'goed te maken'. Ik wil hier gewoon echt afstand van nemen, omdat het contact me geen goed doet.RogerPriddy schreef: ↑06-07-2018 11:24Wat een manipulatieve mafklapper. Mooi dat jij nu de ‘macht’ hebt genomen. Lekker in negeerstand houden, zo iemand wil je toch niet nabij? Ben benieuwd wat voor trucjes hij nog meer gaat vertonen. Best grappig om te aanschouwen mogelijk :p Lekker laten spartelen.
Ik geloof wel oprecht dat het niet zozeer met mij persoonlijk te maken heeft, maar dat het echt iets werkgerelateerds is waar hij zich enorm druk om maakt. Er zijn wat wijzigingen doorgevoerd waar ik verder geen invloed op had, was niet aan te ontkomen zeg maar. Maar het was ook weer niet zo dat de situatie daardoor onwerkbaar werd. Toen hij hier achterkwam kreeg ik een mailtje in de trant van 'dit bestaat toch niet!!!' zonder verdere aanhef of groet. Hij vindt nu dat ik die 'partij' er meteen uit had moeten gooien bij wijze van en dat het hele 'systeem' om zeep geholpen is. Wat dus gewoon niet zo is, er moet alleen één extra handeling worden verricht, maar alles werkt verder nog prima. En we zijn al aan het kijken of er niet een alternatieve oplossing is. Ik vind het dus gewoon gezeik.
Heb tijdens het gesprek ook gezegd 'met om zeep helpen bedoel je dat dit (klein dingetje) veranderd is?' Dit beaamde hij.
In principe kan ik dit allemaal nog wel zakelijk benaderen, oké, we denken totaal anders over een situatie. Dat kan. Maar toen hij ook nog die opleiding afkraakte en ik op een gegeven moment vroeg of hij vond dat mijn vorige teamleider (degene met het pestgedrag en dit is echt niet overdreven) gelijk had wat betreft mijn functioneren en hij hier gewoon niet op reageerde en mij een soort van triomfantelijk aankeek, toen is er toch wel iets in mij geknapt.
Mijn conclusie is gewoon dat hij zich enorm kan opwinden over relatief onbelangrijke zaken en dit dan gewoon afreageert op mensen die er iets mee te maken hebben. Hij probeert dan op alle fronten zijn gelijk te halen. En waarom? Geen idee.
zondag 15 juli 2018 om 23:43
Ik had eigenlijk gehoopt hem niet meer te hoeven zien voor de vakantie, maar dat is niet gelukt. Het afstand houden ging op zich goed, ik voelde me er ook prettig bij in die zin dat het goed voelde om niet meer met hem bezig te zijn.
Ook op Facebook reageerde ik niet meer. Dat gaf ook lucht.
Maar vorige week was er een bijeenkomst op het werk en ik was al gaan zitten, komt hij binnen en terwijl hij normaal altijd zo ver mogelijk bij me vandaan gaat zitten of met allerlei andere mensen gaat praten, ploft hij nu direct naast mij neer.
Hij pakt zijn telefoon uit zijn zak en zoekt iets op en houdt de telefoon voor mijn neus om iets te laten zien dat hij op Facebook had geplaatst (foto van hemzelf m.b.t. hobby). Ik reageer een beetje flauwtjes 'ja leuk'. Ik had de foto wel gezien natuurlijk, maar dus niet gereageerd. Moet eerlijk bekennen dat ik het wel een erg leuke foto vond.
Vrijdag was er een bijeenkomst m.b.t. onze hobby, maar ik had geen zin om er heen te gaan, dus was wat anders gaan doen, had daar iets over op Facebook gezet. Krijg ik een reactie van hem onder mijn post over die bijeenkomst waar hij wel was, dat het heel leuk was geweest, echt totaal irrelevant.
Voelt alsof hij mijn aandacht probeert te trekken een beetje zoals voordat ik hem leuk begon te vinden. Normaal doet hij dit soort dingen eigenlijk nooit.
Ik denk dat hij wel een verandering in mij merkt en nu zo reageert. Eigenlijk moest ik vooral ook erg lachen achteraf dat hij zo heel blij een foto van zichzelf liet zien. Vreemd gedrag toch?
Zal blij zijn als ik hem echt even een poos niet hoef te zien, want ik vind het toch wel wat verwarrend.
Ook op Facebook reageerde ik niet meer. Dat gaf ook lucht.
Maar vorige week was er een bijeenkomst op het werk en ik was al gaan zitten, komt hij binnen en terwijl hij normaal altijd zo ver mogelijk bij me vandaan gaat zitten of met allerlei andere mensen gaat praten, ploft hij nu direct naast mij neer.
Hij pakt zijn telefoon uit zijn zak en zoekt iets op en houdt de telefoon voor mijn neus om iets te laten zien dat hij op Facebook had geplaatst (foto van hemzelf m.b.t. hobby). Ik reageer een beetje flauwtjes 'ja leuk'. Ik had de foto wel gezien natuurlijk, maar dus niet gereageerd. Moet eerlijk bekennen dat ik het wel een erg leuke foto vond.
Vrijdag was er een bijeenkomst m.b.t. onze hobby, maar ik had geen zin om er heen te gaan, dus was wat anders gaan doen, had daar iets over op Facebook gezet. Krijg ik een reactie van hem onder mijn post over die bijeenkomst waar hij wel was, dat het heel leuk was geweest, echt totaal irrelevant.
Voelt alsof hij mijn aandacht probeert te trekken een beetje zoals voordat ik hem leuk begon te vinden. Normaal doet hij dit soort dingen eigenlijk nooit.
Ik denk dat hij wel een verandering in mij merkt en nu zo reageert. Eigenlijk moest ik vooral ook erg lachen achteraf dat hij zo heel blij een foto van zichzelf liet zien. Vreemd gedrag toch?
Zal blij zijn als ik hem echt even een poos niet hoef te zien, want ik vind het toch wel wat verwarrend.
maandag 16 juli 2018 om 00:20
Nou ja Facebook is ook gewoon stom natuurlijk.
Ik weet ook niet of ik nu alles verkeerd opvat, maar het komt ergens een beetje dwingend over.
Hoe meer ik erover nadenk, hoe vreemder ik het vind. Om zomaar onder een post van mij iets over dat evenement van hem te zetten.
Normaal communiceren is er niet bij, een keer vragen irl hoe het mij of mijn zieke ouder gaat doet hij niet.
Ik heb zo ook steeds minder zin in Facebook. Dom gedoe.
Ik weet ook niet of ik nu alles verkeerd opvat, maar het komt ergens een beetje dwingend over.
Hoe meer ik erover nadenk, hoe vreemder ik het vind. Om zomaar onder een post van mij iets over dat evenement van hem te zetten.
Normaal communiceren is er niet bij, een keer vragen irl hoe het mij of mijn zieke ouder gaat doet hij niet.
Ik heb zo ook steeds minder zin in Facebook. Dom gedoe.
