Relaties
alle pijlers
Afwijzing van moeder
dinsdag 10 juli 2018 om 16:49
In mijn herinnering was de relatie met mijn moeder in mijn kindertijd prima. Pas later - laten we zeggen in de pubertijd - is dit langzaamaan veranderd.
Mijn vader ging ervandoor toen ik vijftien was; mijn moeder is toen in een slachtofferrol beland, waar ze (bijna twintig jaar later) nog steeds niet helemaal uit is. Ik heb als puber haar sollicitaties moeten regelen, financiën tot aan woonruimte. Eigenlijk ben ik in die jaren haar moeder geweest ipv andersom.
Jaar na jaar neemt het initiatief van haar kant om een relatie te onderhouden af. Zij komt maximaal eenmaal per jaar langs en er zijn jaren bij waarin ik haar nooit op bezoek heb gehad. Als ik het initiatief niet neem om haar te bellen, hoor ik gerust twee maanden niets. Als ik jarig ben, ben ik blij met een appje, want een telefoontje is er al een aantal jaren niet meer bij. Tot dit jaar ben ik trouw iedere twee maanden die kant op gereden, belde ik haar eens per week, nam ik initiatief voor een uitstapje of iets dergelijks, maar er komt zo weinig terug. Ik bemerk bij mijzelf een gevoel van intense afwijzing en iedere keer een groot verdriet. De afgelopen maanden heb ik diverse onderzoeken gehad en uitslagen moeten afwachten in het kader van voorstadium baarmoederhalskanker, maar van mijn moeder heb ik vrijwel niets vernomen. Ik heb haar op de hoogte gebracht van het afnemen van de biopten en in de weken daarna (waarin ik vol spanning was) kwam er weer niets.
Ik kan stellen dat ik het idee van verwachtingen de afgelopen jaren al heb laten varen, want ik verwacht simpelweg al niets meer van mijn moeder. Ik verwacht niet dat ze bij mij langskomt, mij belt of zich druk maakt over hoe het met mij gaat. Toch lukt het mij maar niet om te gaan met het verdriet en het gevoel van intense afwijzing. Al weet ik dat het nergens voor nodig is, toch vraag ik mij iedere keer af waarom mijn moeder mij niet moet.
Herkent iemand dit in de relatie met zijn/haar moeder? En hoe heb jij leren omgaan met de situatie en je gevoelens?
Mijn vader ging ervandoor toen ik vijftien was; mijn moeder is toen in een slachtofferrol beland, waar ze (bijna twintig jaar later) nog steeds niet helemaal uit is. Ik heb als puber haar sollicitaties moeten regelen, financiën tot aan woonruimte. Eigenlijk ben ik in die jaren haar moeder geweest ipv andersom.
Jaar na jaar neemt het initiatief van haar kant om een relatie te onderhouden af. Zij komt maximaal eenmaal per jaar langs en er zijn jaren bij waarin ik haar nooit op bezoek heb gehad. Als ik het initiatief niet neem om haar te bellen, hoor ik gerust twee maanden niets. Als ik jarig ben, ben ik blij met een appje, want een telefoontje is er al een aantal jaren niet meer bij. Tot dit jaar ben ik trouw iedere twee maanden die kant op gereden, belde ik haar eens per week, nam ik initiatief voor een uitstapje of iets dergelijks, maar er komt zo weinig terug. Ik bemerk bij mijzelf een gevoel van intense afwijzing en iedere keer een groot verdriet. De afgelopen maanden heb ik diverse onderzoeken gehad en uitslagen moeten afwachten in het kader van voorstadium baarmoederhalskanker, maar van mijn moeder heb ik vrijwel niets vernomen. Ik heb haar op de hoogte gebracht van het afnemen van de biopten en in de weken daarna (waarin ik vol spanning was) kwam er weer niets.
Ik kan stellen dat ik het idee van verwachtingen de afgelopen jaren al heb laten varen, want ik verwacht simpelweg al niets meer van mijn moeder. Ik verwacht niet dat ze bij mij langskomt, mij belt of zich druk maakt over hoe het met mij gaat. Toch lukt het mij maar niet om te gaan met het verdriet en het gevoel van intense afwijzing. Al weet ik dat het nergens voor nodig is, toch vraag ik mij iedere keer af waarom mijn moeder mij niet moet.
Herkent iemand dit in de relatie met zijn/haar moeder? En hoe heb jij leren omgaan met de situatie en je gevoelens?
dinsdag 10 juli 2018 om 16:58
Wat zegt ze als je dit ter sprake brengt?
Het is denk ik helemaal niet raar dat jij je afvraagt wat je dan zo vreselijk fout hebt gedaan, want een moeder hoort van haar kind te houden en voor haar te zorgen dus dan moet er iets met het kind zijn als ze dat niet doet.
Dat is niet zo, er zijn nu eenmaal vrouwen die dat niet kunnen of niet meer kunnen door eigen problemen, verdriet of simpelweg omdat het er niet inzit. Dat is echt superpijnlijk voor jou als haar kind, maar niet jouw schuld, echt niet!
Hoe was ze voor je vader wegging? Heb je nog contact met je vader eigenlijk?
Het is denk ik helemaal niet raar dat jij je afvraagt wat je dan zo vreselijk fout hebt gedaan, want een moeder hoort van haar kind te houden en voor haar te zorgen dus dan moet er iets met het kind zijn als ze dat niet doet.
Dat is niet zo, er zijn nu eenmaal vrouwen die dat niet kunnen of niet meer kunnen door eigen problemen, verdriet of simpelweg omdat het er niet inzit. Dat is echt superpijnlijk voor jou als haar kind, maar niet jouw schuld, echt niet!
Hoe was ze voor je vader wegging? Heb je nog contact met je vader eigenlijk?
I was born in the sign of water, and it's there that I feel my best
dinsdag 10 juli 2018 om 17:10
dinsdag 10 juli 2018 om 17:47
Wat naar voor jemater_matuta schreef: ↑10-07-2018 17:10Herkenbaar. Ik krijg een mailtje voor mijn verjaardag. Soms.
En een keer of twee, drie per jaar twee regels waarin ze vraagt hoe het met me gaat. Als ik van die gelegenheid gebruik probeer te maken om eens af te spreken krijg ik na een week of twee een reactie en komt ze soms voor een uurtje langs.
dinsdag 10 juli 2018 om 17:53
Ik denk niet dat het afwijzen is.
Ze ontzegt zichzelf heel veel met deze houding.
Het heeft niks met jou maar meer met haar en wat ze zichzelf gunt te maken. Het klinkt als een vrouw met weinig capaciteiten.
Ik vind het triest voor je dat je het niet beter hebt getroffen want je klinkt, ondanks dat je weinig hebt gekregen na een bepaalde leeftijd, als iemand die zich heel gezond en goed heeft ontwikkeld.
Haar verlies, zij loopt iets heel moois mis.
Ze ontzegt zichzelf heel veel met deze houding.
Het heeft niks met jou maar meer met haar en wat ze zichzelf gunt te maken. Het klinkt als een vrouw met weinig capaciteiten.
Ik vind het triest voor je dat je het niet beter hebt getroffen want je klinkt, ondanks dat je weinig hebt gekregen na een bepaalde leeftijd, als iemand die zich heel gezond en goed heeft ontwikkeld.
Haar verlies, zij loopt iets heel moois mis.
dinsdag 10 juli 2018 om 18:19
Als ik het zo lees, dan denk ik inderdaad ook eerder aan onvermogen dan aan een kwade intentie. Ze klinkt als een vrouw die het zichzelf erg moeilijk heeft gemaakt en daar niet meer uit kan komen. Mensen kunnen daardoor ook erg op zichzelf gericht raken. Misschien heeft ze echt alleen aandacht voor zichzelf, misschien voelt ze zich niet goed genoeg voor anderen (inclusief jouzelf), misschien confronteer jij haar met haar onvermogen door wel iets van je leven te maken... er kunnen tal van redenen zijn. Maar als een moeder haar kind zo in de steek laat, dan ligt dat echt heel zelden aan dat kind.
dinsdag 10 juli 2018 om 18:19
dinsdag 10 juli 2018 om 18:29
Dat is niet makkelijk meid!
Ben het eens met het-groepje.
Heb je haar weleens op de man af gevraagd waarom ze zò doet en aan haar verteld hoe moeilijk jij het ermee hebt dat ze zo weinig initiatief toont? Misschien dat er daar nog winst te behalen valt.
Sterkte in ieder geval.
Ook met je gezondheid.
Ben het eens met het-groepje.
Heb je haar weleens op de man af gevraagd waarom ze zò doet en aan haar verteld hoe moeilijk jij het ermee hebt dat ze zo weinig initiatief toont? Misschien dat er daar nog winst te behalen valt.
Sterkte in ieder geval.
Ook met je gezondheid.
dinsdag 10 juli 2018 om 20:06
Ja herkenbaar.Mijn moeder heeft mij gedumpt en achtergelaten.
Zij is een nieuw gezin begonnen .
Keek amper naar me om en heb er altijd moeite voor gedaan om een band of wat dan ook met haar op te bouwen.
Niet gelukt ...is al jaren niet meer bij me geweest.
Zoek haar en man zo'n 3a4x per jaar op.
Ze is nu oud en en heb er wel verdriet van gehad.
Maar probeer het nu achter me te laten.
Heb mijn eigen gezin en hou ontzettend veel van mijn dochter.
Kan me niet voorstellen dat een moeder zo tegen haar kind doet.
Ze heeft met man in de loop van de jaren nog 3 zoons gekregen.
Ze is trots op hen en houd van ze.
Ja....pijn doet het wel.
Zij is een nieuw gezin begonnen .
Keek amper naar me om en heb er altijd moeite voor gedaan om een band of wat dan ook met haar op te bouwen.
Niet gelukt ...is al jaren niet meer bij me geweest.
Zoek haar en man zo'n 3a4x per jaar op.
Ze is nu oud en en heb er wel verdriet van gehad.
Maar probeer het nu achter me te laten.
Heb mijn eigen gezin en hou ontzettend veel van mijn dochter.
Kan me niet voorstellen dat een moeder zo tegen haar kind doet.
Ze heeft met man in de loop van de jaren nog 3 zoons gekregen.
Ze is trots op hen en houd van ze.
Ja....pijn doet het wel.
dinsdag 10 juli 2018 om 21:57
Uiteraard heb ik mij meer dan eens uitgesproken. Altijd vanuit mijn gevoel en niet vanuit verwijten. De eerste keer was ik 16 en kreeg ik terug dat ik ‘haar huwelijk om zeep had geholpen’ (hoe is mij nog steeds een raadsel). De tweede keer heeft ze ongeveer drie dagen onafgebroken gejammerd dat ‘ik haar een slechte moeder vond en zij toch ook haar best deed’. De derde keer kreeg ik te horen dat zij zelf wel bepaalt hoe ze haar leven inricht en ik dat niet hoef te bepalen. En zo zijn er nog talloze momenten geweest... In the end zit ik na zo’n gesprek altijd met een (onterecht) schuldgevoel en is er niets veranderd.
tadderak30 wijzigde dit bericht op 10-07-2018 22:09
0.16% gewijzigd
dinsdag 10 juli 2018 om 22:32
Jouw verhaal is heel herkenbaar voor mij.
Ook mijn moeder wees mij altijd af.
Op het eind van haar leven kwam ze omdat ze niet meer voor haar zelf zorgde
en rare, gevaarlijke dingen deed in een gesloten inrichting terecht.
Daar had ik een gesprek met haar psychiater en die zei “wat zal het moeilijk
voor je zijn geweest, een leven met een manisch depressieve moeder.”
Eh wat? Dat wist ik niet, dat wist niemand.
Waar ik mee wil zeggen, is dat sommige mensen, moeders dingen doen of niet
doen, omdat ze psychisch niet in orde zijn. Het heeft niks met hun kinderen te maken....
Ook mijn moeder wees mij altijd af.
Op het eind van haar leven kwam ze omdat ze niet meer voor haar zelf zorgde
en rare, gevaarlijke dingen deed in een gesloten inrichting terecht.
Daar had ik een gesprek met haar psychiater en die zei “wat zal het moeilijk
voor je zijn geweest, een leven met een manisch depressieve moeder.”
Eh wat? Dat wist ik niet, dat wist niemand.
Waar ik mee wil zeggen, is dat sommige mensen, moeders dingen doen of niet
doen, omdat ze psychisch niet in orde zijn. Het heeft niks met hun kinderen te maken....
anoniem_372694 wijzigde dit bericht op 10-07-2018 23:21
Reden: fout woord
Reden: fout woord
0.86% gewijzigd
woensdag 11 juli 2018 om 02:18
Dat er oud zeer speelt klinkt aannemelijk nadat je schreef dat ze je in je tienerjaren beschuldigde dat haar huwelijk daar jou op de klippen is gelopen. Gezien die laatste uitspraak en haar gedrag nu is er maar 1 uitleg voor het gedrag van je moeder: ze is een egoïst. Waarschijnlijk past dit ook bij het zelfbeeld dat moeder heeft. De arme vrouw die eerst door man én daarna door dochter (die notabene haar huwelijk om zeep bracht!) in de steek is gelaten. Mogelijk is dit ook nog een imago voor de bühne? Heeft ze verder wel leuk contact met andere familieleden/vrienden/buren?
Het gedrag van je moeder kun je helaas niet veranderen, hoe je er mee omgaat wel. Je kunt besluiten dat je uiteindelijk toch altijd meer positiviteit dan negativiteit uit de contactmoment haalt en haar zelf actief blijven benaderen.
Of je gaat in gesprek met haar dat het contact op deze manier niet meer hoeft van jou en welke wensen jij hebt tov jullie contact, dan kan je aankijken of moeder de komende tijd zelf nog belt of langskomt.
Je kan ook besluiten het op zijn beloop te laten en zeer waarschijnlijk verwaterd jullie contact dan. Maar dan kun je je ondertussen volledig op je eigen leven richten en het contact met haar loslaten, het contact dat dan nog sporadisch ontstaat is zogezegd mooi meegenomen. Of je verbreekt het contact, dat is heel definitief maar beide partijen weten meteen waar ze aan toe zijn. En je kan het hoofdstuk afsluiten en ervaart geen afwijs gevoelens meer.
Hoe dan ook, dit moet geen gemakkelijke situatie voor je zijn
Het gedrag van je moeder kun je helaas niet veranderen, hoe je er mee omgaat wel. Je kunt besluiten dat je uiteindelijk toch altijd meer positiviteit dan negativiteit uit de contactmoment haalt en haar zelf actief blijven benaderen.
Of je gaat in gesprek met haar dat het contact op deze manier niet meer hoeft van jou en welke wensen jij hebt tov jullie contact, dan kan je aankijken of moeder de komende tijd zelf nog belt of langskomt.
Je kan ook besluiten het op zijn beloop te laten en zeer waarschijnlijk verwaterd jullie contact dan. Maar dan kun je je ondertussen volledig op je eigen leven richten en het contact met haar loslaten, het contact dat dan nog sporadisch ontstaat is zogezegd mooi meegenomen. Of je verbreekt het contact, dat is heel definitief maar beide partijen weten meteen waar ze aan toe zijn. En je kan het hoofdstuk afsluiten en ervaart geen afwijs gevoelens meer.
Hoe dan ook, dit moet geen gemakkelijke situatie voor je zijn
