Relaties
alle pijlers
Afwijzing van moeder
dinsdag 10 juli 2018 om 16:49
In mijn herinnering was de relatie met mijn moeder in mijn kindertijd prima. Pas later - laten we zeggen in de pubertijd - is dit langzaamaan veranderd.
Mijn vader ging ervandoor toen ik vijftien was; mijn moeder is toen in een slachtofferrol beland, waar ze (bijna twintig jaar later) nog steeds niet helemaal uit is. Ik heb als puber haar sollicitaties moeten regelen, financiën tot aan woonruimte. Eigenlijk ben ik in die jaren haar moeder geweest ipv andersom.
Jaar na jaar neemt het initiatief van haar kant om een relatie te onderhouden af. Zij komt maximaal eenmaal per jaar langs en er zijn jaren bij waarin ik haar nooit op bezoek heb gehad. Als ik het initiatief niet neem om haar te bellen, hoor ik gerust twee maanden niets. Als ik jarig ben, ben ik blij met een appje, want een telefoontje is er al een aantal jaren niet meer bij. Tot dit jaar ben ik trouw iedere twee maanden die kant op gereden, belde ik haar eens per week, nam ik initiatief voor een uitstapje of iets dergelijks, maar er komt zo weinig terug. Ik bemerk bij mijzelf een gevoel van intense afwijzing en iedere keer een groot verdriet. De afgelopen maanden heb ik diverse onderzoeken gehad en uitslagen moeten afwachten in het kader van voorstadium baarmoederhalskanker, maar van mijn moeder heb ik vrijwel niets vernomen. Ik heb haar op de hoogte gebracht van het afnemen van de biopten en in de weken daarna (waarin ik vol spanning was) kwam er weer niets.
Ik kan stellen dat ik het idee van verwachtingen de afgelopen jaren al heb laten varen, want ik verwacht simpelweg al niets meer van mijn moeder. Ik verwacht niet dat ze bij mij langskomt, mij belt of zich druk maakt over hoe het met mij gaat. Toch lukt het mij maar niet om te gaan met het verdriet en het gevoel van intense afwijzing. Al weet ik dat het nergens voor nodig is, toch vraag ik mij iedere keer af waarom mijn moeder mij niet moet.
Herkent iemand dit in de relatie met zijn/haar moeder? En hoe heb jij leren omgaan met de situatie en je gevoelens?
Mijn vader ging ervandoor toen ik vijftien was; mijn moeder is toen in een slachtofferrol beland, waar ze (bijna twintig jaar later) nog steeds niet helemaal uit is. Ik heb als puber haar sollicitaties moeten regelen, financiën tot aan woonruimte. Eigenlijk ben ik in die jaren haar moeder geweest ipv andersom.
Jaar na jaar neemt het initiatief van haar kant om een relatie te onderhouden af. Zij komt maximaal eenmaal per jaar langs en er zijn jaren bij waarin ik haar nooit op bezoek heb gehad. Als ik het initiatief niet neem om haar te bellen, hoor ik gerust twee maanden niets. Als ik jarig ben, ben ik blij met een appje, want een telefoontje is er al een aantal jaren niet meer bij. Tot dit jaar ben ik trouw iedere twee maanden die kant op gereden, belde ik haar eens per week, nam ik initiatief voor een uitstapje of iets dergelijks, maar er komt zo weinig terug. Ik bemerk bij mijzelf een gevoel van intense afwijzing en iedere keer een groot verdriet. De afgelopen maanden heb ik diverse onderzoeken gehad en uitslagen moeten afwachten in het kader van voorstadium baarmoederhalskanker, maar van mijn moeder heb ik vrijwel niets vernomen. Ik heb haar op de hoogte gebracht van het afnemen van de biopten en in de weken daarna (waarin ik vol spanning was) kwam er weer niets.
Ik kan stellen dat ik het idee van verwachtingen de afgelopen jaren al heb laten varen, want ik verwacht simpelweg al niets meer van mijn moeder. Ik verwacht niet dat ze bij mij langskomt, mij belt of zich druk maakt over hoe het met mij gaat. Toch lukt het mij maar niet om te gaan met het verdriet en het gevoel van intense afwijzing. Al weet ik dat het nergens voor nodig is, toch vraag ik mij iedere keer af waarom mijn moeder mij niet moet.
Herkent iemand dit in de relatie met zijn/haar moeder? En hoe heb jij leren omgaan met de situatie en je gevoelens?
woensdag 11 juli 2018 om 05:38
Mijn moeder had ook weinig intresse, soms om te roddelen en stoken in de rest van de familie. Het heeft lang geduurd voordat ik dat door had. Het is immers je moeder, die houd van je en zorgt voor je. Toch? Nee, helaas. Er zijn gewoon nare mensen. Ook moeders. Ik heb geen contact meer. Moet niets meer. Heb het jaren geprobeerd. Altijd bellen, langskomen, intresse. Ik weet niet of er een manier is om het je niet meer te laten raken. Mij is het niet gelukt. Het heeft waarschijnlijk niets met jou te maken. Maar het voelt naar.
Heb je verder wel fijne mensen om je heen?
Heb je verder wel fijne mensen om je heen?
woensdag 11 juli 2018 om 06:45
Uit al haar reacties blijkt dat ze nul zelfreflectie heeft of verantwoordelijkheid voor haar eigen daden neemt, dat ligt dus echt niet aan jou maar puur aan haar.Tadderak30 schreef: ↑10-07-2018 21:57Uiteraard heb ik mij meer dan eens uitgesproken. Altijd vanuit mijn gevoel en niet vanuit verwijten. De eerste keer was ik 16 en kreeg ik terug dat ik ‘haar huwelijk om zeep had geholpen’ (hoe is mij nog steeds een raadsel). De tweede keer heeft ze ongeveer drie dagen onafgebroken gejammerd dat ‘ik haar een slechte moeder vond en zij toch ook haar best deed’. De derde keer kreeg ik te horen dat zij zelf wel bepaalt hoe ze haar leven inricht en ik dat niet hoef te bepalen. En zo zijn er nog talloze momenten geweest... In the end zit ik na zo’n gesprek altijd met een (onterecht) schuldgevoel en is er niets veranderd.
Het is een egoïstische vrouw zonder empathie en zorg-gen voor haar kind, wat tegen de menselijke natuur gaat, dus ik denk echt dat ze iets meer heeft dan alleen maar een nare vrouw te zijn.
Ik denk dus dat (totale) afstand nemen helaas voor jou het beste is. Hoe moeilijk dat ook is.
woensdag 11 juli 2018 om 07:25
Dat is zo ontzettend herkenbaar.Tadderak30 schreef: ↑10-07-2018 21:57. De tweede keer heeft ze ongeveer drie dagen onafgebroken gejammerd dat ‘ik haar een slechte moeder vond en zij toch ook haar best deed’. (...) In the end zit ik na zo’n gesprek altijd met een (onterecht) schuldgevoel en is er niets veranderd.
Met een gesprek schiet je werkelijk helemaal niets op.
woensdag 11 juli 2018 om 08:03
Wellicht ben jij het scapegoat kind (de zondebok), dat zie je vaak bij dit soort moeders.
woensdag 11 juli 2018 om 11:05
Ja, ik herken heel veel in artikelen over die zaken.
Ik kan precies hetzelfde doen als een zus/broer, maar bij mij wordt het bekritiseerd en bij de zus/broer vergoelijkt of bewonderd (heb beide al meegemaakt).
Het is wel al begonnen voordat mijn ouders uit elkaar gingen en ze in de slachtofferrol ging. Voor die tijd werd ik ook al enorm in negatieve zin vergeleken met het gouden-kind-zusje dat na mij kwam. Toen ik op kamers ging en in een nieuwe sociale omgeving (ook met volwassenen) terechtkwam, bleek dat er helemaal niets klopte van hoe mijn moeder altijd had gezegd hoe ik was.
TO, heb je ook surrogaatmoeders? Ik heb er altijd wel een of twee.
woensdag 11 juli 2018 om 11:51
Heftig TO... want hiermee krijg jij het idee dat het aan jou ligt. Maar de kans bestaat dat ze zich zo opstelt juist ómdat ze een alternatief heeft, haar andere kinderen. Ze heeft je niet nodig in die zin.
Heb jij wel een goede band met je broer(s)/zus(ssen)? Of is dat dan ook pijnlijk... dat je via hen hoort wat je moeder wel aan betrokkenheid toont.
Je kunt jezelf ook afvragen of jij dit zo wel wilt. Waarom is het zo belangrijk, terwijl je steeds die afwijzing ervaart. Je kunt haar niet veranderen maar er wel voor kiezen om afstand te nemen en een betrouwbaar eigen netwerk op te bouwen.
