Kinderen
alle pijlers
Dreumes topic II
dinsdag 15 mei 2018 om 13:21
Deel 2!Je kind is 1 jaar oud geworden en sinds enige tijd gebeuren er allemaal zaken waarvan je van de ene verbazing in de andere valt. Brabbelen, kruipen, slopen, lopen..
Hier kan je je verhalen en vragen kwijt. Bijvoorbeeld over:
- Eten
- Kleding
- Speelgoed
- Slapen
- Vervoer
- Uitstapjes
Laten we wel onthouden dat elke dreumes zich anders ontwikkeld. Van alle zaken die ze zich eigen maken kunnen ze er maar één per keer afhandelen
Dus als jou kleine nog niet loopt maak je dan niet druk 
dinsdag 17 juli 2018 om 09:15
Dat geloof ik niet, volgens mij is dat een fabeltjeGlitterCupcake schreef: ↑17-07-2018 09:11Ik had en heb het idee dat zwanger zijn voor sommige vrouwen een fluitje van een cent is. Je hebt ook niet voor niks vrijwillige draagmoeders
dinsdag 17 juli 2018 om 09:17
Volgens man ben ik zwanger niet altijd even leukGlitterCupcake schreef: ↑17-07-2018 08:54Toen had ik wel een slecht humeur hoorZwanger zijn was niet zo leuk voor mij.
. Haha. Nog maar 7 maanden te gaan.
dinsdag 17 juli 2018 om 09:18
Goed dat je het wat rustiger aan doet Glitter, het is ook erg veel allemaal bij elkaar.
Ik weet niet zo goed of het moederschap me heeft veranderd. Ik dacht vroeger wel wat makkelijker over kinderen hebben. En ik heb me zelf ook wel eens schuldig gemaakt aan de opmerking 'Maar je hebt er toch zelf voor gekozen' als een verse moeder doodmoe was. Als ik haar was geweest had ik mezelf een klap verkocht.
Ik weet niet zo goed of het moederschap me heeft veranderd. Ik dacht vroeger wel wat makkelijker over kinderen hebben. En ik heb me zelf ook wel eens schuldig gemaakt aan de opmerking 'Maar je hebt er toch zelf voor gekozen' als een verse moeder doodmoe was. Als ik haar was geweest had ik mezelf een klap verkocht.
dinsdag 17 juli 2018 om 09:22
dinsdag 17 juli 2018 om 09:28
Oei, wat heftig Boheme! En Lux hoe gaat het bij jullie? Heb volgens mij niet alles gelezen, maar zie dat je zoontje vaak ziek is en dat jullie naar de kinderarts gaan. Hopelijk kan die iets voor jullie betekenen, beterschap!!
Glitter, goed dat je het rustiger aan doet! Het zijn ook ontzettend veel ballen die je in de lucht moet houden. Dat komt mij ook wel bekend voor. Het is ook vermoeiend allemaal, dat had ik ook wel onderschat, herken me ook wel in Fiona's opmerking dat ze eerder makkelijker over kinderen dacht. En dan gaat hier alles eigenlijk gewoon goed, ik denk dat vooral de langdurige 'zorgplicht' en verantwoordelijkheid wat vermoeiend begint te worden.
Maar aan de andere kant ben ik ook wat rustiger geworden, iets minder stress over carrière bijvoorbeeld. Het hebben van een kindje relativeert een hoop andere zaken wel, en je hebt ook gewoon minder concentratie en energie om thuis nog over werk te piekeren
.
Qua ouders en schoonouders hebben we het heel goed getroffen. We hadden beiden al een goede band en nu met (klein)zoon zien we ze vaker en het is ook erg mooi om ze zo samen te zien genieten!
Glitter, goed dat je het rustiger aan doet! Het zijn ook ontzettend veel ballen die je in de lucht moet houden. Dat komt mij ook wel bekend voor. Het is ook vermoeiend allemaal, dat had ik ook wel onderschat, herken me ook wel in Fiona's opmerking dat ze eerder makkelijker over kinderen dacht. En dan gaat hier alles eigenlijk gewoon goed, ik denk dat vooral de langdurige 'zorgplicht' en verantwoordelijkheid wat vermoeiend begint te worden.
Maar aan de andere kant ben ik ook wat rustiger geworden, iets minder stress over carrière bijvoorbeeld. Het hebben van een kindje relativeert een hoop andere zaken wel, en je hebt ook gewoon minder concentratie en energie om thuis nog over werk te piekeren
. Qua ouders en schoonouders hebben we het heel goed getroffen. We hadden beiden al een goede band en nu met (klein)zoon zien we ze vaker en het is ook erg mooi om ze zo samen te zien genieten!
happiness = reality - expectations
dinsdag 17 juli 2018 om 10:04
Oeh echt wel! Daar herken ik me wel in.
dinsdag 17 juli 2018 om 10:21
Mijn nicht had zo'n vlekkeloze zwangerschap en bevalling terwijl ik alle kwaaltjes had en bevalling met spoedkeizerende.GlitterCupcake schreef: ↑17-07-2018 09:11Ik had en heb het idee dat zwanger zijn voor sommige vrouwen een fluitje van een cent is. Je hebt ook niet voor niks vrijwillige draagmoeders
dinsdag 17 juli 2018 om 11:23
Wat naar zeg Boheme, fijn dat je nu zoveel liefde krijgt van je schoonouders. En nu jij wél een goede ouder bent voor jouw kind(eren) doorbreek je de cyclus en geef je ze een eerlijke start in het leven. Je bent een topper!
Met mijn ouders was de band altijd al goed, maar ik zie ze nu veel vaker want ze rijden elke week 1,5 uur naar ons toe om op zoon (en hond) te passen en eten daarna met ons mee. Prachtig om te zien hoe blij ze van elkaar worden.
Mijn schoonouders ligt ingewikkelder. Vriend heeft een moeilijke band met ze. We zien ze daardoor niet vaak, en ze passen ook niet op. Op een laag pitje dus.
Ik ben sneller geraakt sinds ik moeder ben, en ik heb minder drang tot reizen etc als ik vroeger had. Maar verder ben ik nog redelijk dezelfde persoon.
Goed dat je het rustiger aandoet Glitter. Het is ook (te) veel wat je allemaal aan taken/rollen hebt. Fijn dat je man nu wat extra dingen kan oppakken. Hopelijk is het minder werken voldoende om een burn-out voor te zijn.
Met mijn ouders was de band altijd al goed, maar ik zie ze nu veel vaker want ze rijden elke week 1,5 uur naar ons toe om op zoon (en hond) te passen en eten daarna met ons mee. Prachtig om te zien hoe blij ze van elkaar worden.
Mijn schoonouders ligt ingewikkelder. Vriend heeft een moeilijke band met ze. We zien ze daardoor niet vaak, en ze passen ook niet op. Op een laag pitje dus.
Ik ben sneller geraakt sinds ik moeder ben, en ik heb minder drang tot reizen etc als ik vroeger had. Maar verder ben ik nog redelijk dezelfde persoon.
Goed dat je het rustiger aandoet Glitter. Het is ook (te) veel wat je allemaal aan taken/rollen hebt. Fijn dat je man nu wat extra dingen kan oppakken. Hopelijk is het minder werken voldoende om een burn-out voor te zijn.
dinsdag 17 juli 2018 om 12:10
Omdat wij ver (800km) bij onze ouders vandaan wonen zien we elkaar niet heel vaak, maar als ze er zijn wel lang. Dat heeft wel leuke kanten vind ik, omdat dochter dan echt even een paar dagen heel intensief met opa en oma op kan trekken en opa en oma alle facetten van haar leventje meemaken in die dagen dat ze hier zijn.
Tegelijkertijd is het voor mij wel heel intensief als mensen zo lang bij ons in huis zijn en ik dus opeens mijn eigen ding niet kan doen. Ritme is dan ook altijd even zoek. Toch zou het me ook wel heel fijn lijken om dochter gewoon bij haar opa's en oma's langs te kunnen laten gaan, wekelijks, waarbij zij ook echt hun tijd met haar hebben, zonder ons er ook altijd bij.
Ik vind mezelf niet persé veranderd door de geboorte van dochter, maar ik ben als moeder wel anders dan ik had verwacht. Ik merk dat ik dingen heel moeilijk uit handen kan geven. Terwijl de momenten dat er iemand is om mij te ondersteunen zelden zijn, en ik er dus juist gebruik zou moeten maken, zelfs van zou 'moeten' genieten(?). Ik laat minder aan mijn man over dan ik zou kunnen en willen, maar het lukt me gewoon niet. Heel frustrerend eigenlijk. Ik hoop dat ik dat met kind nummer 2 anders kan doen, want eigenlijk kost het me te veel energie. Heeft iemand daar tips voor?
Tegelijkertijd is het voor mij wel heel intensief als mensen zo lang bij ons in huis zijn en ik dus opeens mijn eigen ding niet kan doen. Ritme is dan ook altijd even zoek. Toch zou het me ook wel heel fijn lijken om dochter gewoon bij haar opa's en oma's langs te kunnen laten gaan, wekelijks, waarbij zij ook echt hun tijd met haar hebben, zonder ons er ook altijd bij.
Ik vind mezelf niet persé veranderd door de geboorte van dochter, maar ik ben als moeder wel anders dan ik had verwacht. Ik merk dat ik dingen heel moeilijk uit handen kan geven. Terwijl de momenten dat er iemand is om mij te ondersteunen zelden zijn, en ik er dus juist gebruik zou moeten maken, zelfs van zou 'moeten' genieten(?). Ik laat minder aan mijn man over dan ik zou kunnen en willen, maar het lukt me gewoon niet. Heel frustrerend eigenlijk. Ik hoop dat ik dat met kind nummer 2 anders kan doen, want eigenlijk kost het me te veel energie. Heeft iemand daar tips voor?
dinsdag 17 juli 2018 om 13:03
Jammer van sommige relaties met ouders. Ik kan maar hopen dat zoon over 20 jaar graag bij ons is, en ik denk dat wij daar zelf een hoop in de hand in hebben. Qua omgang etc.
Mijn relatie met ouders is beter geworden, ik was niet de makkelijkste en begrijp nu pas alle zorgen die je als ouders hebt...
Voorheen hadden ze een oppasdag, maar ivm gezondheid van mijn ouders lukt dat niet meer en dat vinden ze echt heel erg jammer.
Ik vind het heel mooi om te zien hoe mijn ouders en schoonouders genieten van hun kleinkind.
Ik heb gelukkig ook leuke schoonouders. Al luisteren ze niet helemaal naar ons, dat zit me soms wel dwars.
Bijv. Geef maar een half koekje (half jaar geleden, hij eet dat soort dingen niet zo vaak en het was echt een groot koekje) en dan geeft ze een hele.
Laat maar even huilen (toen zoon nog baby was) en toch er heen gaan en hem op tillen waardoor we helemaal opnieuw konden beginnen.
De grote dingen zegt mijn vriend dan wel maar om de kleine dingen moet ik me dan niet zo druk maken volgens hem, maar dat zit mij dan wel dwars.
Ze passen af en toe op als wij een avondje weg willen etc.
Dingen door mijn vriend laten doen heb ik ook moeite mee. Het helpt dat ik met hem bepaalde afspraken heb gemaakt wat hij in huis doet en wat ik. Dat laat ik dan ook vaak wel aan hem over al herinner ik hem er soms wel aan.
Mijn relatie met ouders is beter geworden, ik was niet de makkelijkste en begrijp nu pas alle zorgen die je als ouders hebt...
Voorheen hadden ze een oppasdag, maar ivm gezondheid van mijn ouders lukt dat niet meer en dat vinden ze echt heel erg jammer.
Ik vind het heel mooi om te zien hoe mijn ouders en schoonouders genieten van hun kleinkind.
Ik heb gelukkig ook leuke schoonouders. Al luisteren ze niet helemaal naar ons, dat zit me soms wel dwars.
Bijv. Geef maar een half koekje (half jaar geleden, hij eet dat soort dingen niet zo vaak en het was echt een groot koekje) en dan geeft ze een hele.
Laat maar even huilen (toen zoon nog baby was) en toch er heen gaan en hem op tillen waardoor we helemaal opnieuw konden beginnen.
De grote dingen zegt mijn vriend dan wel maar om de kleine dingen moet ik me dan niet zo druk maken volgens hem, maar dat zit mij dan wel dwars.
Ze passen af en toe op als wij een avondje weg willen etc.
Dingen door mijn vriend laten doen heb ik ook moeite mee. Het helpt dat ik met hem bepaalde afspraken heb gemaakt wat hij in huis doet en wat ik. Dat laat ik dan ook vaak wel aan hem over al herinner ik hem er soms wel aan.
dinsdag 17 juli 2018 om 13:05
Ik ben er zo één
super fijne zwangerschap gehad, geen last van kwaaltjes oid gehad. Helaas het einde een stuk minder (zwangerschapsvergiftiging). Maar het zwanger zijn opzich zou ik zo weer doen.Ik ben zeker wel veranderd sinds ik moeder ben. Nadat de hormomen eindelijk gezakt waren ben ik een stuk rustiger en softer geworden. Dingen die ik vroeger heel snel naast me neerlegde zit ik tegenwoordig langer mee in mijn hoofd.
dinsdag 17 juli 2018 om 13:09
Geen tips Dudette. Ik laat vriend lekker aanrommelen met kind en heb geen moeite om dat los te laten. Het enige wat ik af en toe moeilijk vind is als zoon huilt van verdriet/pijn.
Zoon is bij mij veel stiller snel en trekt op dat soort momenten ook meer naar mij toe. Als vriend bezig is om zoon te troosten heb ik de neiging om zoon over te willen nemen, gelukkig zegt vriend daar op dat moment iets van waardoor ik het vriend laat oplossen.
Vriend kan zoon uiteraard net zo goed troosten als ik dat kan.
Zoon is bij mij veel stiller snel en trekt op dat soort momenten ook meer naar mij toe. Als vriend bezig is om zoon te troosten heb ik de neiging om zoon over te willen nemen, gelukkig zegt vriend daar op dat moment iets van waardoor ik het vriend laat oplossen.
Vriend kan zoon uiteraard net zo goed troosten als ik dat kan.
dinsdag 17 juli 2018 om 13:16
De tip is: het een keer doen. Regel een dag dat je man/vriend thuis is en ga met een vriendin naar de sauna/kroeg/bos. En zeg tegen je man dat je de zorg meer wilt delen maar dat je dat lastig vind dus dat hij er op moet letten dat je het niet teveel overneemt. Even met je hoofd plannen/afspreken hoe je het kan gaan doen, en daar dan tegen je gevoel in in doorzetten-Dudette- schreef: ↑17-07-2018 12:10
Ik vind mezelf niet persé veranderd door de geboorte van dochter, maar ik ben als moeder wel anders dan ik had verwacht. Ik merk dat ik dingen heel moeilijk uit handen kan geven. Terwijl de momenten dat er iemand is om mij te ondersteunen zelden zijn, en ik er dus juist gebruik zou moeten maken, zelfs van zou 'moeten' genieten(?). Ik laat minder aan mijn man over dan ik zou kunnen en willen, maar het lukt me gewoon niet. Heel frustrerend eigenlijk. Ik hoop dat ik dat met kind nummer 2 anders kan doen, want eigenlijk kost het me te veel energie. Heeft iemand daar tips voor?
dinsdag 17 juli 2018 om 13:18
Ik ben niet heel erg veranderd nu ik moeder ben, maar merk wel dat een collega van me gelijk had: hij zei voor mijn eerste zwangerschapsverlof dat ik vast zou merken, dat je wereld even heeeeel klein wordt als je zo'n kleintje krijgt, en dat je daarna weer helemaal opnieuw de 'grote wereld' gaat zien - en dan ook anders naar die wereld kijkt. Dat is wel waar, en dat is met een tweede net zo weer merk ik nu.
Dochter schreeuwt niet heel veel, maar 's nachts als ze wakker wordt (nu soms door baby of door prikkels overdag) gaat ze in haar bed zitten en roept ze de hele tijd 'nee nee nee nee nee!'. En dan denk ik na een kwartier: joh, ik weet wel dat je dit allemaal niet wilt, maar wat wil je dan wél?
. Het kost echt best veel tijd om daar achter te komen - en dan geef ik maar toe aan de wens voor een banaan of een boterham, want dan nog weigeren is helemaal een recipe for disaster. Het is dat ik geen behang thuis heb, maar anders had ik haar er achter geplakt zo nu en dan.
Dochter schreeuwt niet heel veel, maar 's nachts als ze wakker wordt (nu soms door baby of door prikkels overdag) gaat ze in haar bed zitten en roept ze de hele tijd 'nee nee nee nee nee!'. En dan denk ik na een kwartier: joh, ik weet wel dat je dit allemaal niet wilt, maar wat wil je dan wél?
. Het kost echt best veel tijd om daar achter te komen - en dan geef ik maar toe aan de wens voor een banaan of een boterham, want dan nog weigeren is helemaal een recipe for disaster. Het is dat ik geen behang thuis heb, maar anders had ik haar er achter geplakt zo nu en dan.
dinsdag 17 juli 2018 om 14:44
Voordat mijn dochter geboren was zei ik ook vaak tegen man, nou dat ga ik echt niet zo doen hoor. Voorbeeld: Mijn dochter was aan het krijsen in de supermarkt en troosten hielp niet, dus trok ik toch die zak met krentenbollen maar los voordat ik ze had afgerekend 
Ik ben denk ik wel veranderd. Ik denk ook dat mijn depressie ook mee te maken had dat ik graag controle had en van voorspelbaarheid hield. En dat deed mijn baby juist niet
en dat ik daar gestresst, paniekerig en zenuwachtig van werd. Ik ben nu wel meer flexibel, niet zo snel van mij stuk als dingen anders lopen, meer geduld en trek me niet zoveel meer aan van wat anderen vinden en hoe het zou moeten. Ik denk ook dat deze verandering voor mij nodig was om uit de depressie te komen.
Ik merk nu zelfs wel eens dat ik relaxter ben dan mijn man. Hij heeft regelmatig dagen dat hij ook alleen is met de kleine, het zal altijd anders gaan dan een dag met mij, maar dochter heeft eten, schone luier gehad en ze is blij, wat wil een mens dan nog meer.
(Alhoewel ze afgelopen zondag met 28 graden wel in een lange broek en trui zat, omdat dat het eerste was op de stapel en ik niks had klaargelegd
)
Ik ben denk ik wel veranderd. Ik denk ook dat mijn depressie ook mee te maken had dat ik graag controle had en van voorspelbaarheid hield. En dat deed mijn baby juist niet
en dat ik daar gestresst, paniekerig en zenuwachtig van werd. Ik ben nu wel meer flexibel, niet zo snel van mij stuk als dingen anders lopen, meer geduld en trek me niet zoveel meer aan van wat anderen vinden en hoe het zou moeten. Ik denk ook dat deze verandering voor mij nodig was om uit de depressie te komen.Ik merk nu zelfs wel eens dat ik relaxter ben dan mijn man. Hij heeft regelmatig dagen dat hij ook alleen is met de kleine, het zal altijd anders gaan dan een dag met mij, maar dochter heeft eten, schone luier gehad en ze is blij, wat wil een mens dan nog meer.
(Alhoewel ze afgelopen zondag met 28 graden wel in een lange broek en trui zat, omdat dat het eerste was op de stapel en ik niks had klaargelegd
)
dinsdag 17 juli 2018 om 14:49
Ik laat man zeker wel dingen doen, maar merk dat ik er vaak nogal bovenop zit en het graag op mijn manier zou zien gebeuren.. idd bijvoorbeeld troosten, ik laat het wel aan hem over maar zou het het liefst zelf doen. Ben blij als hij haar naar bed brengt, maar baal enorm als het lang duurt en ze meer huilt dan wanneer ik het zelf zou hebben gedaan. Ik verdraag huilen nog steeds slecht en zie wat dat betreft ook op tegen de pasgeborene-fase straks.
Ik had van mezelf verwacht dat ik strenger zou zijn, maar betrap mezelf vaak op de gedachte ‘ze is nog maar zo klein’ (en begrijpt niet dat ze even moet wachten bijvoorbeeld..). Als ze iets doet wat niet mag, kan ik wel streng zijn gelukkig. Nu verwacht ik wel ook zelf nog bij te leren als de tweede er is, dan is er nog iemand die mij net zo hard nodig heeft.. maar het is wel een dingetje voor me merk ik.
Deels denk ik ook dat dit allemaal komt omdat we een jaar lang bijna alle dagen samen zijn geweest. Ze gaat vanaf september naar de opvang en dan komt er ook iets meer lucht voor mij.
Als dit offtopic was, sorry!![:-]](./../../../smilies/77_happy.gif "Happy")
Ik had van mezelf verwacht dat ik strenger zou zijn, maar betrap mezelf vaak op de gedachte ‘ze is nog maar zo klein’ (en begrijpt niet dat ze even moet wachten bijvoorbeeld..). Als ze iets doet wat niet mag, kan ik wel streng zijn gelukkig. Nu verwacht ik wel ook zelf nog bij te leren als de tweede er is, dan is er nog iemand die mij net zo hard nodig heeft.. maar het is wel een dingetje voor me merk ik.
Deels denk ik ook dat dit allemaal komt omdat we een jaar lang bijna alle dagen samen zijn geweest. Ze gaat vanaf september naar de opvang en dan komt er ook iets meer lucht voor mij.
Als dit offtopic was, sorry!
dinsdag 17 juli 2018 om 15:04
Haha thx Lavendel.. klopt natuurlijk, maar als ik zo zit te ego-posten wil ik me al snel verontschuldigen..
Terugkijkend begin ik het gevoel te krijgen dat die eerste weken/maanden met dochter veel heftiger voor mij waren dan ik op dat moment doorhad of wilde toegeven. Ik probeer er nu veel met man over te praten. Zodat hij me tegen tijd ook af kan remmen en kan herinneren aan wat ik nu voel/denk/vind. Ik voelde me nogal doorgedraaid in die tijd en ben bang dat dat onder invloed van hormonen weer kan gaat gebeuren.
Terugkijkend begin ik het gevoel te krijgen dat die eerste weken/maanden met dochter veel heftiger voor mij waren dan ik op dat moment doorhad of wilde toegeven. Ik probeer er nu veel met man over te praten. Zodat hij me tegen tijd ook af kan remmen en kan herinneren aan wat ik nu voel/denk/vind. Ik voelde me nogal doorgedraaid in die tijd en ben bang dat dat onder invloed van hormonen weer kan gaat gebeuren.
