Psyche
alle pijlers
Ineens is ze weg.
zaterdag 30 juni 2018 om 07:50
maandag 16 juli 2018 om 22:17
maandag 16 juli 2018 om 22:33
Klinkt echt heel lullig maar ben wel blij met wat je zegt. En ik heb dat de afgelopen weken ook gedacht dat het minder erg was dan ooit gedacht. Maar nu.....pff wat kan een mens zichzelf in de weg zitten. Zoveel chaos in mijn hoofd en krijg niks uit handen hoe hard ik ook probeer. Maar denk dat ik te hard probeerLady_Day schreef: ↑16-07-2018 22:17Dat is nog zo vers... Ik vroeg dit even omdat je aangeeft dat het nu slechter gaat dan de eerste 6 weken en ik vind dit heel herkenbaar. Ik had hetzelfde. Ik zie mezelf nog zo tegen een collega zeggen dat het eigenlijk best goed ging en dat het minder erg was dan ik verwacht had. Ja, echt...
maandag 16 juli 2018 om 22:51
Dat is niet lullig, hoor. Ik vind het juist fijn als een ander herkenning vindt in mijn 'gekte' (want zo voelt het soms), en omgekeerd ook!
Ja, dat te hard proberen herken ik ook. Ik had het vooral na een week of 8 toen de eerste geluiden al kwamen dat het nu toch wel eens tijd werd om er 'over heen' te zijn (het idee alleen al).
Ik heb heel veel over rouw gelezen en dat je zo een jaar tot anderhalf verder bent voordat de wond een beetje dicht begint te gaan is helemaal niet raar.
Ja, dat te hard proberen herken ik ook. Ik had het vooral na een week of 8 toen de eerste geluiden al kwamen dat het nu toch wel eens tijd werd om er 'over heen' te zijn (het idee alleen al).
Ik heb heel veel over rouw gelezen en dat je zo een jaar tot anderhalf verder bent voordat de wond een beetje dicht begint te gaan is helemaal niet raar.
dinsdag 17 juli 2018 om 11:55
Komen wij niet gewoon uit hetzelfde gezin:-). Klinkt allemaal zo herkenbaar.CL2 schreef: ↑15-07-2018 21:49Noerie,
Vreselijk dat je het herkent en hetzelfde ervaart. Toch is het voor mij nu fijn om te lezen. Als ik dan die 10 maanden van je lees, zakt de moed me in de schoenen. Wat lang lijkt me dat zeg. Snap dat je tegen de muren op vloog dan. Is gedurende die 10 maanden wel die paniek afgezwakt? En hoe doe je dat dan? Kun je toch in die periode door en functioneren?
Ik mis haar nu al zo erg. Niet meer samen praten, lachen, op pad, winkelen, appen, bellen, alles. En ik kan dat niet verkroppen. En ik snap dat dat nu ook nog te vroeg is, maar ik overzie niet dat dat minder wordt. Mijn lieve, steunende, gezellige, positieve en sterke moeder/vriendin/maatje. Gewoon zomaar weg. En ik heb een lieve vader en broer en man. Maar vader en broer zijn anders dan wij samen waren. In totaal een match met elkaar, maar apart van elkaar zo'n andere band. Zij hebben normaal gesproken meer behoefte aan eigen tijd en rust naast alle dagelijkse dingen, praten een stuk minder. En ik houd daarom niet minder van ze, maar de band is anders. Met mijn man is de band gelijkwaardig als die met met moeder, maar opnieuw anders. Hij is niet mijn basis of thuis, niet mijn vroeger en vertrouwdheid zoals met ma. Hij is wel mijn basis en thuis hier, met mij. Vertrouwd en kan alles met hem bespreken, vertrouwd is het ook. Maar ook 'pas' 9 jaar. Dus anders. Geen idee of het duidelijk is eigenlijk.
Fijn dat je inmiddels iets meer ruimte krijgt binnen je verdriet. Als in dat het bij kleine dingen minder wordt en haar ziek zijn naar de achtergrond is gegaan. En dat je dus aan de goede dingen van haar kunt denken. Maar dat het verdriet blijft, ja, dat geloof ik goed. Ik zou willen dat ik je iets troostend kan schrijven, maar ik weet niks. Ik hoor wel eens mensen zeggen, vier het leven van je moeder, de goede dingen. Ja, dat zou ik best willen, maar dat gaat em echt niet worden vriend. Ja, ik ben blij dat zij mijn moeder is en ja, ik heb heel veel met haar gedaan, gedeeld en meegemaakt. Ja, ik heb warme herinneringen en veel foto's. Maar ik ben haar wel kwijt. En dat kan ik nog helemaal niet handelen.
Ben vanmiddag van ellende en uitputting van huilen en paniek even in slaap gevallen. En dan word ik wakker en bam...daar is de realiteit weer. Ik heb nog genoeg om voor door te leven, maar gadverdamme wat vind ik hier geen pest aan zonder haar.
Bedankt Noerie en sterkte met alle gevoelens.
10 maanden....en ja het wordt beter. De paniek was er vrij lang, maar er zat wel steeds meer tijd tussen. En ik liet het steeds meer gebeuren ofzo. Ik ben wel overspannen geraakt. Echt uitgevallen. in de perioden van pijn en daarna het echte ziek zijn was voor mij intens. Ik heb 3 kidneren, deed alles met en voor mijn moeder. ik was er elk vrij uurtje. En ik was, een week voor de diagnose, begonnen met een nieuwe zware baan. Na mijn moeder haar dood bleef ik in die 5e versnelling hangen. Ik kon geen rust meer vinden maar slapen lukte ook niet. ik kon mijn kinderen niet meer hebben. ik wilde alleen zijn, maar dat ging niet.
Ik ben toen gestopt met werken en langzaam aan ging het toen beter. Weer een terugval en weer beter. Valleen en opstaan. Maar dat opstaan voelde al zo goed. Gaf zoveel vertrouwen. Soms scheen de zon weer even. Een beetje.
Het overlijden van mijn moeder heeft mij doen omvallen. ik ben ook in therapie geweest. Daaruit bleek ook dat wij een hele intense band hebben. Ook wel te intens soms. Er kwam ook naar boven waarom. Nu snap ik zoveel meer. En ik snap mezelf daarin zoveel beter. Dat heeft geholpen. Hoewel dat ook weer niks afdoet aan het missen.
Rouwen duurt lang. Het voelt als een eeuwigheid als je jealleen maar ongelukkig voelt. Maar het is geen eeuwigheid. Echt niet....
dinsdag 17 juli 2018 om 13:09
Wat een verhaal, Noerie. "Rouwen duurt lang. Het voelt als een eeuwigheid als je jealleen maar ongelukkig voelt. Maar het is geen eeuwigheid. Echt niet.... "
Hier houd ik me aan vast. Ik voel me bijna alleen maar ongelukkig, of te moe om ongelukkig te zijn. Ik vind het zo zonde dat het leven zo aan mij voorbij gaat, terwijl er nog zoveel goeds is, maar ik heb er de energie niet voor. Elke avond ben ik blij dat de dag voorbij is en ik kan gaan slapen.
Hier houd ik me aan vast. Ik voel me bijna alleen maar ongelukkig, of te moe om ongelukkig te zijn. Ik vind het zo zonde dat het leven zo aan mij voorbij gaat, terwijl er nog zoveel goeds is, maar ik heb er de energie niet voor. Elke avond ben ik blij dat de dag voorbij is en ik kan gaan slapen.
dinsdag 17 juli 2018 om 21:22
Wie weet Noerie, ik vind het wel fijn om iemand te treffen die de gezinssamenstelling herkent!
10 maanden...zucht...ik vind het nu al zo moeilijk. Die onrust, die paniek, het huilen, het missen van mam, de pijn, het denken, slecht slapen en eten. En ik zit pas op 2,5 week dus ik weet het echt, ik wil te veel en te snel. Maar het voelen allemaal, ik ben op. Ik snap dat je uitgevallen bent meid. Ik heb geen kinderen en werk en kan het amper handelen. Zodra ik wakker word, start alles weer van voor af aan, ik kan heel moeilijk rustig blijven, wil weg, uit huis. Ga naar mijn ouders huis, doe wat klusjes, praat met mijn vader, huil, regel en ga naar huis. Stiekem tegen de tijd dat mijn man uit zijn werk komt, want ik wil niet alleen zijn. En thuis doe ik niks. Ik hang op de bank, probeer afleiding te vinden en te slapen. Dan snap ik dat je kinderen en werk 'teveel' zijn. Fijn dat stoppen met werken mogelijk was voor je en je toen langzaamaan door vallen en opstaan weer een beetje de zon kon zien. Ik overzie het allemaal nog niet en kan of durf nog niet te vertrouwen dat het straks beter wordt. Ik ben onzeker en angstig geworden, terwijl ik dat normaal niet ben.
Klote hè dat omvallen. Ik snap je. Goed dat je in therapie bent gegaan en dat je daar zoveel inzichten hebt opgedaan. Ik 'moest' het van mezelf alleen kunnen, maar dat kan ik helemaal niet. Ik heb me bij de huisarts gemeld en van de week eerste gesprek bij de praktijkondersteuner gehad. Het was sowieso fijn om met een onafhankelijk iemand te praten. Te horen, dat wat ik voel en denk en mee maak, gewoon is bij het rouwproces. Daar twijfel ik steeds aan. Mam en ik waren close, altijd al en de laatste jaren extra door de ziekte en alles er omheen. Ik voel me hartstikke ongelukkig, terwijl ik echt niet blind ben voor wat ik nog wel om me heen heb. Ik moet vertrouwen op betere tijden en dat lukt me niet.
Morgen spreek ik haar behandelend arts. Sowieso fijn om hem even te spreken, hij had geen dienst op de bewuste dag en mam voelde zich goed bij hem. Hij was duidelijk en eerlijk en altijd respectvol. En ik heb een vraag. Verder nog een verpleegkundige die erbij komt en vanaf de eerste dag van mam haar ziekte er voor haar is geweest en die op vakantie was.
Bedankt Noerie, stel je reacties echt op prijs. Jij ook nog steeds sterkte.
10 maanden...zucht...ik vind het nu al zo moeilijk. Die onrust, die paniek, het huilen, het missen van mam, de pijn, het denken, slecht slapen en eten. En ik zit pas op 2,5 week dus ik weet het echt, ik wil te veel en te snel. Maar het voelen allemaal, ik ben op. Ik snap dat je uitgevallen bent meid. Ik heb geen kinderen en werk en kan het amper handelen. Zodra ik wakker word, start alles weer van voor af aan, ik kan heel moeilijk rustig blijven, wil weg, uit huis. Ga naar mijn ouders huis, doe wat klusjes, praat met mijn vader, huil, regel en ga naar huis. Stiekem tegen de tijd dat mijn man uit zijn werk komt, want ik wil niet alleen zijn. En thuis doe ik niks. Ik hang op de bank, probeer afleiding te vinden en te slapen. Dan snap ik dat je kinderen en werk 'teveel' zijn. Fijn dat stoppen met werken mogelijk was voor je en je toen langzaamaan door vallen en opstaan weer een beetje de zon kon zien. Ik overzie het allemaal nog niet en kan of durf nog niet te vertrouwen dat het straks beter wordt. Ik ben onzeker en angstig geworden, terwijl ik dat normaal niet ben.
Klote hè dat omvallen. Ik snap je. Goed dat je in therapie bent gegaan en dat je daar zoveel inzichten hebt opgedaan. Ik 'moest' het van mezelf alleen kunnen, maar dat kan ik helemaal niet. Ik heb me bij de huisarts gemeld en van de week eerste gesprek bij de praktijkondersteuner gehad. Het was sowieso fijn om met een onafhankelijk iemand te praten. Te horen, dat wat ik voel en denk en mee maak, gewoon is bij het rouwproces. Daar twijfel ik steeds aan. Mam en ik waren close, altijd al en de laatste jaren extra door de ziekte en alles er omheen. Ik voel me hartstikke ongelukkig, terwijl ik echt niet blind ben voor wat ik nog wel om me heen heb. Ik moet vertrouwen op betere tijden en dat lukt me niet.
Morgen spreek ik haar behandelend arts. Sowieso fijn om hem even te spreken, hij had geen dienst op de bewuste dag en mam voelde zich goed bij hem. Hij was duidelijk en eerlijk en altijd respectvol. En ik heb een vraag. Verder nog een verpleegkundige die erbij komt en vanaf de eerste dag van mam haar ziekte er voor haar is geweest en die op vakantie was.
Bedankt Noerie, stel je reacties echt op prijs. Jij ook nog steeds sterkte.
donderdag 19 juli 2018 om 07:14
Hi Lady, het gesprek was emotioneel en fijn. Heb het gebeuren met en voor mam goed op een rijtje nu. Het had er voor haar op geen enkele manier leuker op geworden zelfs als ze die dag niet plots overleden was. Het lijf was duidelijk op. Dat geeft in zoverre rust, dat ik haar dat niet gegund had. Voor haarzelf is dit beter geweest. Heb na het gesprek wel even iets van rust gevoeld, wat fijn was, maar thuis begint dan alles weer te passeren.
Heb wel voor het eerst geslapen vannacht. Ben op de bank in slaap gevallen en net wakker. Daar zit ik nu van bij te komen
Hoe is het met jou? Ik zag dat je toch hulp ingeschakeld hebt. Ik denk dat het je goed zal doen. Je bent nog zo aan het worstelen meid, ik gun je een beetje lucht hierin. Sterkte
Heb wel voor het eerst geslapen vannacht. Ben op de bank in slaap gevallen en net wakker. Daar zit ik nu van bij te komen
Hoe is het met jou? Ik zag dat je toch hulp ingeschakeld hebt. Ik denk dat het je goed zal doen. Je bent nog zo aan het worstelen meid, ik gun je een beetje lucht hierin. Sterkte
donderdag 19 juli 2018 om 07:34
CL2, voor mij hielp het gesprek met de arts vooral ook om te bevestigen dat het zo 'beter' is en dat verder lijden bespaard gebleven is. Het is natuurlijk een schrale troost, want de keerzijde is dat het voor ons voelt alsof onze moeder/vader van ons weggerukt is. Veel te vroeg ook nog.
Zo'n gesprek is geen wondermiddel, maar ik vond het toch heel fijn. En fijn dat je geslapen hebt. Het maakt een groot verschil. Ik hoop dat je je vandaag dan ook wat rustiger kan voelen.
Ja, ik heb nu hulp. Dit zal geen lang traject worden want ik bekostig het zelf en goedkoop is anders, maar ik heb even een duwtje nodig. Ik heb grote behoefte aan wat ademruimte zodat ik los kan laten. Ik heb het idee dat ik vasthoud aan mijn verdriet omdat dat alles is wat ik nog van hem heb. Mijn hoofd weet dat dat niet zo is, maar mijn hart voelt dat zo.
Zo'n gesprek is geen wondermiddel, maar ik vond het toch heel fijn. En fijn dat je geslapen hebt. Het maakt een groot verschil. Ik hoop dat je je vandaag dan ook wat rustiger kan voelen.
Ja, ik heb nu hulp. Dit zal geen lang traject worden want ik bekostig het zelf en goedkoop is anders, maar ik heb even een duwtje nodig. Ik heb grote behoefte aan wat ademruimte zodat ik los kan laten. Ik heb het idee dat ik vasthoud aan mijn verdriet omdat dat alles is wat ik nog van hem heb. Mijn hoofd weet dat dat niet zo is, maar mijn hart voelt dat zo.
donderdag 19 juli 2018 om 08:57
Ja, dat heeft het gesprek voor mij ook gedaan. Nog duidelijker dan ik al wist als leek. Het had er op geen enkele wijze of manier leuker op geworden voor mam. Als ze dit overleefd zou hebben, zou haar kwaliteit van leven sterk verminderd geweest zijn. En ik weet al sinds jaar en dag, dat ze dat niet wilde. In die zin is haar verder lijden en ongemak en frustratie en ellende nu bespaard gebleven. Daar ben ik van doordrongen en ik hoop dat dat straks inderdaad wat rust geeft.
Die keerzijde is namelijk inderdaad dat ze veel te jong bij me/ons weg gehaald is. En mijn hemel wat mis ik/missen wij haar. Net als jouw vader. Je weet dat hem ook verder lijden bespaard is gebleven, maar je mist hem in alles wat je bent en doet.
Ik snap je strijd tussen je hoofd en je hart. Je wilt/denkt/hoopt/snapt veel met je hoofd, maar als het voelen (nog) niet overeenkomt, blijf je die worsteling houden hè. Ik hoop dat je met deze therapeut dat stukje ademruimte gaat vinden en misschien 'iets' los kunt laten. Je hebt heel veel meer van je vader hè dan het verdriet om hem. Hij heeft je onder andere gevormd tot wie je nu bent, je pakt dingen op die voor hem belangrijk waren en die je eerst niet deed, maar nu wel. Je hebt waarschijnlijk een geheugen vol aan warme herinneringen, etc. Ik lees dat het verdriet altijd wel bij je blijft, maar in een veranderende vorm. En ik begrijp 100% dat dat nu nog niet zo voelt, maar ik hoop voor je dat daar een stukje komt, die dit kan voelen.
Die keerzijde is namelijk inderdaad dat ze veel te jong bij me/ons weg gehaald is. En mijn hemel wat mis ik/missen wij haar. Net als jouw vader. Je weet dat hem ook verder lijden bespaard is gebleven, maar je mist hem in alles wat je bent en doet.
Ik snap je strijd tussen je hoofd en je hart. Je wilt/denkt/hoopt/snapt veel met je hoofd, maar als het voelen (nog) niet overeenkomt, blijf je die worsteling houden hè. Ik hoop dat je met deze therapeut dat stukje ademruimte gaat vinden en misschien 'iets' los kunt laten. Je hebt heel veel meer van je vader hè dan het verdriet om hem. Hij heeft je onder andere gevormd tot wie je nu bent, je pakt dingen op die voor hem belangrijk waren en die je eerst niet deed, maar nu wel. Je hebt waarschijnlijk een geheugen vol aan warme herinneringen, etc. Ik lees dat het verdriet altijd wel bij je blijft, maar in een veranderende vorm. En ik begrijp 100% dat dat nu nog niet zo voelt, maar ik hoop voor je dat daar een stukje komt, die dit kan voelen.
vrijdag 20 juli 2018 om 11:50
Ik ben al 3x aan dit topic begonnen om alles te lezen maar ik kom er niet aan toe. Ook aan het rouwtopic niet. Dus lieve CL2, je bent zeker niet alleen. Ik kan er even geen tijd voor vinden. Voor niks kan ik tijd vinden eigenlijk.... veel te zorgen voor mijn achterblijvende vader en voor de rest 0 energie als ik uit t werk kom dus ik hoop in t weekend e.e.a. bij te lezen. We vergeten je niet hoor, Lady day jou ook niet 
vrijdag 20 juli 2018 om 12:41
Ik ben er nog hoor... alleen op 1500 km afstand met niet stabiel internet. Waar het kan lees ik bij alleen reageren lukt niet altijd. Maar ik denk wel aan jullie.
Eergisteren was mijn moeders sterfdag, 3 jaar alweer. En zeker nu mis ik haar intens. Gewoon dat ik haar niet even kan bellen... niks kan vertellen en haar niet om raad kan vragen over dingen waar ik over pieker.
Wat ik eerder schreef klopt niet. De pijn wordt alleen maar rauwer. Terwijl ik dit schrijf lig ik met tranen in mijn ogen bij het zwembad. Ik kan het hele zwembad wel voljanken. Gelukkig heb ik een zonnebril en waterproof mascara. Dat dan weer wel.
Ik hoop dat ze me een beetje steunt vanaf de andere kant.
Sterkte allemaal
Je hebt hierin natuurlijk geen goed of fout maar dat wat jij zegt is het dus niet...
vrijdag 20 juli 2018 om 14:46
Aaawww Koekie, ik snap dat ook wel hoor. Rouwen en zorgen maken vreet al je energie. Fijn dat je hier toch nog bent. Hopelijk heb je binnenkort wat meer ruimte en energie in je leven om dingen weer op te pakken.
Felice, een zonnebril en waterproof mascara hoort bij mijn dagelijkse outfit! Echt, elke dag op de fiets jank ik wel. Ik vind dat eigenlijk ook wel lekker, om het even te laten gaan met de wind in mijn gezicht. W.b. dat raad vragen.... wat ik doe is het toch gewoon aan mijn vader vragen en dan gewoon stilletjes afwachten tot ik 'antwoord' krijg. Misschien houd ik mezelf wel enorm voor de gek hoor, of is het gewoon mijn eigen intuitie maar ik heb zodoende toch al wel wat inzichten gekregen. Wat het dan ook mag zijn, het is toch fijn.
Ik ben de komende 2 dagen ook even uit de lucht. Ik ga even uitwaaien en ik laat mijn laptop thuis (brrrrr eng gewoon).
Felice, een zonnebril en waterproof mascara hoort bij mijn dagelijkse outfit! Echt, elke dag op de fiets jank ik wel. Ik vind dat eigenlijk ook wel lekker, om het even te laten gaan met de wind in mijn gezicht. W.b. dat raad vragen.... wat ik doe is het toch gewoon aan mijn vader vragen en dan gewoon stilletjes afwachten tot ik 'antwoord' krijg. Misschien houd ik mezelf wel enorm voor de gek hoor, of is het gewoon mijn eigen intuitie maar ik heb zodoende toch al wel wat inzichten gekregen. Wat het dan ook mag zijn, het is toch fijn.
Ik ben de komende 2 dagen ook even uit de lucht. Ik ga even uitwaaien en ik laat mijn laptop thuis (brrrrr eng gewoon).
zondag 22 juli 2018 om 18:23
Ik snap dat ieder z'n leven heeft hoor. Het is egoïstisch van mijn kant. Ik ben echt zo verdrietig en zo bang dat ik dit niet aankan. Ik mis mam zo erg.
Ik doe wel, maar heb ook wat lichamelijke reacties nu en die vind ik soms eng en ik weet het gewoon allemaal niet goed. Iedereen zegt dat ik sterk ben, maar zo voel ik me gewoon totaal niet. Ik voel me een wrak.
Doe mijn dingen voor pap, we hebben een mooie foto in huis allemaal nu en verder... Ik gun m'n lieve mams haar rust, maar het voelen lukt me niet. Nog steeds die wanhoop/paniek, etc.
Fijne vakantie voor de vakantiegangers!
Felice, ik hoop ook dat jouw mams meekijkt met je. Ik probeer me dat zelf ook voor te stellen met de mijne.
Koekie, wat heb je het druk meid, gaat het om het verdriet bij je vader of heeft hij ook gezondheidsproblemen?
Vooral allemaal een
Ik doe wel, maar heb ook wat lichamelijke reacties nu en die vind ik soms eng en ik weet het gewoon allemaal niet goed. Iedereen zegt dat ik sterk ben, maar zo voel ik me gewoon totaal niet. Ik voel me een wrak.
Doe mijn dingen voor pap, we hebben een mooie foto in huis allemaal nu en verder... Ik gun m'n lieve mams haar rust, maar het voelen lukt me niet. Nog steeds die wanhoop/paniek, etc.
Fijne vakantie voor de vakantiegangers!
Felice, ik hoop ook dat jouw mams meekijkt met je. Ik probeer me dat zelf ook voor te stellen met de mijne.
Koekie, wat heb je het druk meid, gaat het om het verdriet bij je vader of heeft hij ook gezondheidsproblemen?
Vooral allemaal een
zondag 22 juli 2018 om 21:39
CL2, zo herkenbaar. Ik dacht ook dat ik het niet aankon. Dat ik het niet zo overleven. Ik miste mijn vader zo erg dat ik dagen had dat ik boos was dat ik zelf wakker werd. Mijn omgeving vond mij ook zo sterk, terwijl ik van binnen compleet instortte. Ik heb nachten gehad dat in in alle wanhoop en paniek met mijn telefoon in de hand stond en dacht wie ik wakker durfde te bellen. Ik durfde niet.
Ik kan je wel vertellen, dat die constante staat van wanhoop en paniek, dat het echt minder wordt. Ik heb het nog steeds wel eens. En ook dagen dat ik opgeslokt word door het diepste verdriet, maar wat jij beschrijft, dat heb ik heel erg gehad, maar is nu wel minder. Ik heb echt gedacht dat het nooit meer anders zou worden. Dat ik me altijd zo ontzettend K zou voelen. Dat is niet zo. En dat zal voor jou niet anders zijn
Ik kan je wel vertellen, dat die constante staat van wanhoop en paniek, dat het echt minder wordt. Ik heb het nog steeds wel eens. En ook dagen dat ik opgeslokt word door het diepste verdriet, maar wat jij beschrijft, dat heb ik heel erg gehad, maar is nu wel minder. Ik heb echt gedacht dat het nooit meer anders zou worden. Dat ik me altijd zo ontzettend K zou voelen. Dat is niet zo. En dat zal voor jou niet anders zijn
zondag 22 juli 2018 om 21:51
CL je bent niet egoïstisch. Ik lees jullie nog steeds mee.
Had je een megalange PB gestuurd maar spijtig genoeg was heel het verhaal wat ik getypt had weg.
Blijf van je afschrijven en je mag gerust om mensen vragen als je jezelf alleen voelt, op het forum bedoel ik.
Goh wat gaat de tijd toch snel, 2,5 week alweer, ik zie het als gisteren voor me dat ik je topic las en aan de titel al wist wat iemand ging schrijven.
Knuffel meid .
Had je een megalange PB gestuurd maar spijtig genoeg was heel het verhaal wat ik getypt had weg.
Blijf van je afschrijven en je mag gerust om mensen vragen als je jezelf alleen voelt, op het forum bedoel ik.
Goh wat gaat de tijd toch snel, 2,5 week alweer, ik zie het als gisteren voor me dat ik je topic las en aan de titel al wist wat iemand ging schrijven.
Knuffel meid .
zondag 22 juli 2018 om 22:01
Dat ik het niet overleef, ben ik ook zo bang voor. Dat ik gek word in m'n hoofd ofzo. Bij jou ook dat ze je zo sterk vonden? Ik doe wel dingen en ben dan naar haar arts geweest en nu zeggen ze inderdaad, dat is knap. En ik denk alleen maar knap? Sterk? Ik voel me verdwaald, op punt van instorten idd en een wrak. Ik snap goed dat je met je telefoon in de hand stond in de nacht meid. En of ik dan zou durven bellen, weet ik ook niet. Al zouden mijn dierbaren me dan wel mogen bellen, zelf doe je dat minder snel. En ik heb dan mijn man gelukkig in huis. Alhoewel ik die ook niet wakker maak, want die moet ook slapen om naar het werk te kunnen natuurlijk.
Ik houd me vast aan jou en anderen die schrijven dat die wanhoop en paniek gaat slijten. Kan me daar nu helemaal niks bij voorstellen, denk inderdaad dat ik me voortaan altijd zo klote blijf voelen en dat beangstigt me enorm. Ben sowieso onzeker en angstig nu. Ik moet er op vertrouwen dat het bij mij ook goedkomt.
Bedankt weer meid.
Ik houd me vast aan jou en anderen die schrijven dat die wanhoop en paniek gaat slijten. Kan me daar nu helemaal niks bij voorstellen, denk inderdaad dat ik me voortaan altijd zo klote blijf voelen en dat beangstigt me enorm. Ben sowieso onzeker en angstig nu. Ik moet er op vertrouwen dat het bij mij ook goedkomt.
Bedankt weer meid.
anoniem_3722 wijzigde dit bericht op 22-07-2018 22:08
0.10% gewijzigd
zondag 22 juli 2018 om 22:06
Wat lief, dank je wel. Ik had inderdaad gekeken voor een pb, maar dacht al dat er iets mis was gegaan. Jammer hè dat het zo beroerd werkt hier. Het voelt wat egoïstisch, omdat ik natuurlijk ook wel besef, dat iedereen haar leventje heeft. Maar soms vliegt het me zo aan en dan probeer ik angstvallig te praten met mensen en zoek ik jullie. Gek hè.Gekopbloemen schreef: ↑22-07-2018 21:51CL je bent niet egoïstisch. Ik lees jullie nog steeds mee.
Had je een megalange PB gestuurd maar spijtig genoeg was heel het verhaal wat ik getypt had weg.
Blijf van je afschrijven en je mag gerust om mensen vragen als je jezelf alleen voelt, op het forum bedoel ik.
Goh wat gaat de tijd toch snel, 2,5 week alweer, ik zie het als gisteren voor me dat ik je topic las en aan de titel al wist wat iemand ging schrijven.
Knuffel meid .
Ja, de tijd vliegt. En ik ben erbij en sta nog op m'n benen, maar ik ben er ook niet bij en soms voelt het als instorten. Hoofd en hart staan mijlenver van elkaar af. Ik probeer te denken aan wat mam bespaard is gebleven nu, maar ik mis haar vreselijk.
zondag 22 juli 2018 om 22:16
zondag 22 juli 2018 om 22:36
Klopt, ik zit nu midden in het rauwe verdriet vermoed ik. Inderdaad nog in shock. Soms nog gedachten van 'huh, is dit nu echt, is mijn moeder dood'. Kan toch helemaal niet.
Ja, morgen weer naar de praktijkondersteuner. Ben ik wel erg blij mee moet ik zeggen. Mijn moeder had een goed contact met de huisarts en ik was vaak met haar mee vanaf het moment dat ze niet goed meer durfde auto te rijden of fietsen. Dus toen zij ineens overleed, hebben ze gelijk contact met me gezocht en kon ik langskomen. Ze hebben me warm ontvangen en omdat ze wisten dat we zo close waren, stelden ze gelijk die hulp voor. Dacht eerst, ik moet het zelf doen, maar later dacht ik toch, doe maar. Ook omdat ik anders rouw dan 'mijn mannen'.
En voor jou, inderdaad beter laat dan nooit meid. Ik snap je neiging tot zelf doen erg goed, ik ben ook zo. Nu niet hoor, verre van, maar normaal gesproken. Ik denk dat het voor jou ook heel fijn is.
Ja, morgen weer naar de praktijkondersteuner. Ben ik wel erg blij mee moet ik zeggen. Mijn moeder had een goed contact met de huisarts en ik was vaak met haar mee vanaf het moment dat ze niet goed meer durfde auto te rijden of fietsen. Dus toen zij ineens overleed, hebben ze gelijk contact met me gezocht en kon ik langskomen. Ze hebben me warm ontvangen en omdat ze wisten dat we zo close waren, stelden ze gelijk die hulp voor. Dacht eerst, ik moet het zelf doen, maar later dacht ik toch, doe maar. Ook omdat ik anders rouw dan 'mijn mannen'.
En voor jou, inderdaad beter laat dan nooit meid. Ik snap je neiging tot zelf doen erg goed, ik ben ook zo. Nu niet hoor, verre van, maar normaal gesproken. Ik denk dat het voor jou ook heel fijn is.
maandag 23 juli 2018 om 02:10
Lieve cl2, ik heb mijn mama 11 januari verloren en ik voelde me net zo wanhopig echt en nu soms nog.
Wij waren ook 2 handen op een buik we deden zo veel samen altijd even bellen appje , mijn moeder was mijn alles ik werd ook echt beroerd bij het idee dat ze er ooit niet meer zou zijn. En dan op dag komt de aardbeving bam wat een nachtmerrie. Ik heb ook geen kinderen net als jij en lady en ik denk txohneen beetje dat dat het eenzame verloren gevoel intenser maakt. Mss is het niet zo hoor maar ik denk het.
Weet heel goed dat je niet alleen bent wij zijn hier!
Ook ik voelde dat met name het gevoel van iedereen kan dit aan maar ik niet. Ik kan niet zonder mamma. En ik ben ook al 47 en voel me echt soms een kleuter die haar mama wil......
@ladyday toevallig las ik net een stukje over wie je kon wakker zou kunnen bellen echt zo herkenbaar! Maar mij dus geheel gemeend
Wij waren ook 2 handen op een buik we deden zo veel samen altijd even bellen appje , mijn moeder was mijn alles ik werd ook echt beroerd bij het idee dat ze er ooit niet meer zou zijn. En dan op dag komt de aardbeving bam wat een nachtmerrie. Ik heb ook geen kinderen net als jij en lady en ik denk txohneen beetje dat dat het eenzame verloren gevoel intenser maakt. Mss is het niet zo hoor maar ik denk het.
Weet heel goed dat je niet alleen bent wij zijn hier!
Ook ik voelde dat met name het gevoel van iedereen kan dit aan maar ik niet. Ik kan niet zonder mamma. En ik ben ook al 47 en voel me echt soms een kleuter die haar mama wil......
@ladyday toevallig las ik net een stukje over wie je kon wakker zou kunnen bellen echt zo herkenbaar! Maar mij dus geheel gemeend
