Relaties
alle pijlers
Claimende moeder ..HELP
dinsdag 31 juli 2018 om 16:37
Ik heb een claimende moeder en het wordt met teveel.
Om te beginnen : Ik ben 35 jaar en het enigste kind van mijn ouders. Mijn ouders hebben me op latere leeftijd gekregen. Mijn moeder heeft veel meegemaakt in haar leven, heeft veel depressies gehad, geen goede band met haar broers en zij moest bijna alles voor haar eigen moeder doen.
Ik wil niet zeggen dat ik een slechte jeugd heb gehad maar al tijdens mijn opvoeding ben ik geclaimd. Ze hebben me enorm beschermend opgevoed: ik ben hun enigste kind en ze dachten geen kind meer te krijgen tot ik kwam toen ze ouder waren dus wilden ze me beschermen tegen de " o zo slechte wereld". Beide ouders wantrouwden mensen omdat vooral mijn moeder veel meegemaakt heeft. Ze werkte niet maar moest voor mij zorgen EN haar eigen moeder. Dit werd haar psychisch en lichamelijk veel. Tijdens haar depressies heb ik regelmatig moeten aanhoren dat ze een einde aan haar leven wilde maken. Geen pretje als kind.
naarmate ik ouder werd (mijn tienerjaren) is mijn moeder slecht ter been geworden. Dus thuis kon ze op een gegeven moment "niets". Koken, kleine huishoudelijke taken kon ze wel doen. Maar mijn vader en ik deden veel voor haar. Ik denk dat zij gewend is geraakt aan het feit dat bijna alles voor haar gedaan werd. Ze kon ook heel goed het slachtoffer spelen. Ze was o zo zielig want ze heeft veel meegemaakt en kan slecht lopen. Hulp hiervoor zoeken deed ze niet, ze had mijn vader en mij. Ze was jaren niet naar buiten geweest omdat ze de trap niet af kan
Om het verhaal niet te lang te maken: op mijn 25e ontmoette ik mijn huidige vriend. Hij was niet goed genoeg en ook dit was een drama. We zijn nog steeds bij elkaar maar er is geen band tussen hem en mijn moeder hoewel mijn moeder dit sinds de geboorte van ons kind wel wilt. Op mijn 29e ben ik pas uit huis gegaan en sindsdien belt ze ELKE dag. soms een paar keer per dag. Vaak gewoon om te praten maar ook vaak genoeg om me weer te vragen iets te doen voor haar. Internet bankieren kan ze niet en boodschappen ook niet. Dit deed ik voor haar. Mijn vader deed heel lang ook de boodschappen. 2 jaar terug belandde mijn vader in een verpleeghuis, hij is dementerend. Omdat mijn moeder zijn zorg niet aankon is hij daarheen gegaan. Sindsdien is ze dus alleen. en jullie raden het al het gebel ging door en werd soms erger. Nu heeft ze 2 maanden geleden gehoord dat ze borstkanker heeft. Ze is hiervoor geopereerd en wordt bestraald. Heel erg natuurlijk maar ze verwacht dat ik alles voor haar doe, ze krijgt huishoudelijke hulp en gaat 1 keer per week nr buiten met vrijwilligers. Maar het geclaim gaat door. Ik zal wat voorbeelden noemen:
paar dagen geleden was er een hittegolf: belt ze mij op om te klagen hoe zwaar ze het heeft in deze hitte, of ik water voor haar kan kopen en brengen. Waarop ik zei: ik heb het ook warm, Je hebt een kraan dus er is water genoeg. Als antwoord kreeg ik: heb je dan geen medelijden met me? Paar dagen later: de ventilator lijkt minder wind te blazen kan je een nieuwe zoeken?
in het weekend sprak ik haar in de ochtend normaal gesprek. ik zei ik ga vandaag naar het centrum met mijn vriend en kids. Vond ze leuk. Belt ze me een paar uur later terwijl ik in de stad ben of ik langs de Mc Donalds of Burger king wil gaan want ze heeft zin in wat lekkers, waarop ik zeg nee sorry: ik heb het druk, waarop zij antwoord: Je doet me pijn als je nee zegt je kan toch even komen je bent toch met de auto. waarop ik zeg ik ben niet met de auto het gaat niet lukken vandaag. Moeders hangt boos en beledigd op.
Vandaag belt ze op mn werk op. ben je op het werk zegt ze. Ik zeg ja het is dinsdag. Oke heel even dan. Ik belde net je vader dacht gezellig even praten zegt je vader dat hij thuis bij me wilt wonen. Waarop ik zeg waarom moet ik dit horen, ik ben op het werk..
Wasmachine kapot: wie belt ze? MIJ. of ik even wil kijken voor een nieuwe wasmachine. Heb deze uiteindelijk besteld maar ze zal me vast vragen hoe het werkt.
Sorry voor mijn lange verhaal maar ik weet hier soms niet mee om te gaan. Ik heb 2 oudere ouders die hulpbehoevend zijn, ik heb een baan, 2 kleine kinderen een vriend, ga binnenkort op vakantie en verhuizen. Als ik er wat van zeg tegen mijn moeder wordt ze of boos of speelt ze het slachtoffer en wordt ze "ziek". ik wil er voor haar zijn want ja het is best een pittige periode voor haar met de bortskanker maar dit is niet gezond.
Hoe kan ik hier het beste mee omgaan?
een radelose enigste kind
Om te beginnen : Ik ben 35 jaar en het enigste kind van mijn ouders. Mijn ouders hebben me op latere leeftijd gekregen. Mijn moeder heeft veel meegemaakt in haar leven, heeft veel depressies gehad, geen goede band met haar broers en zij moest bijna alles voor haar eigen moeder doen.
Ik wil niet zeggen dat ik een slechte jeugd heb gehad maar al tijdens mijn opvoeding ben ik geclaimd. Ze hebben me enorm beschermend opgevoed: ik ben hun enigste kind en ze dachten geen kind meer te krijgen tot ik kwam toen ze ouder waren dus wilden ze me beschermen tegen de " o zo slechte wereld". Beide ouders wantrouwden mensen omdat vooral mijn moeder veel meegemaakt heeft. Ze werkte niet maar moest voor mij zorgen EN haar eigen moeder. Dit werd haar psychisch en lichamelijk veel. Tijdens haar depressies heb ik regelmatig moeten aanhoren dat ze een einde aan haar leven wilde maken. Geen pretje als kind.
naarmate ik ouder werd (mijn tienerjaren) is mijn moeder slecht ter been geworden. Dus thuis kon ze op een gegeven moment "niets". Koken, kleine huishoudelijke taken kon ze wel doen. Maar mijn vader en ik deden veel voor haar. Ik denk dat zij gewend is geraakt aan het feit dat bijna alles voor haar gedaan werd. Ze kon ook heel goed het slachtoffer spelen. Ze was o zo zielig want ze heeft veel meegemaakt en kan slecht lopen. Hulp hiervoor zoeken deed ze niet, ze had mijn vader en mij. Ze was jaren niet naar buiten geweest omdat ze de trap niet af kan
Om het verhaal niet te lang te maken: op mijn 25e ontmoette ik mijn huidige vriend. Hij was niet goed genoeg en ook dit was een drama. We zijn nog steeds bij elkaar maar er is geen band tussen hem en mijn moeder hoewel mijn moeder dit sinds de geboorte van ons kind wel wilt. Op mijn 29e ben ik pas uit huis gegaan en sindsdien belt ze ELKE dag. soms een paar keer per dag. Vaak gewoon om te praten maar ook vaak genoeg om me weer te vragen iets te doen voor haar. Internet bankieren kan ze niet en boodschappen ook niet. Dit deed ik voor haar. Mijn vader deed heel lang ook de boodschappen. 2 jaar terug belandde mijn vader in een verpleeghuis, hij is dementerend. Omdat mijn moeder zijn zorg niet aankon is hij daarheen gegaan. Sindsdien is ze dus alleen. en jullie raden het al het gebel ging door en werd soms erger. Nu heeft ze 2 maanden geleden gehoord dat ze borstkanker heeft. Ze is hiervoor geopereerd en wordt bestraald. Heel erg natuurlijk maar ze verwacht dat ik alles voor haar doe, ze krijgt huishoudelijke hulp en gaat 1 keer per week nr buiten met vrijwilligers. Maar het geclaim gaat door. Ik zal wat voorbeelden noemen:
paar dagen geleden was er een hittegolf: belt ze mij op om te klagen hoe zwaar ze het heeft in deze hitte, of ik water voor haar kan kopen en brengen. Waarop ik zei: ik heb het ook warm, Je hebt een kraan dus er is water genoeg. Als antwoord kreeg ik: heb je dan geen medelijden met me? Paar dagen later: de ventilator lijkt minder wind te blazen kan je een nieuwe zoeken?
in het weekend sprak ik haar in de ochtend normaal gesprek. ik zei ik ga vandaag naar het centrum met mijn vriend en kids. Vond ze leuk. Belt ze me een paar uur later terwijl ik in de stad ben of ik langs de Mc Donalds of Burger king wil gaan want ze heeft zin in wat lekkers, waarop ik zeg nee sorry: ik heb het druk, waarop zij antwoord: Je doet me pijn als je nee zegt je kan toch even komen je bent toch met de auto. waarop ik zeg ik ben niet met de auto het gaat niet lukken vandaag. Moeders hangt boos en beledigd op.
Vandaag belt ze op mn werk op. ben je op het werk zegt ze. Ik zeg ja het is dinsdag. Oke heel even dan. Ik belde net je vader dacht gezellig even praten zegt je vader dat hij thuis bij me wilt wonen. Waarop ik zeg waarom moet ik dit horen, ik ben op het werk..
Wasmachine kapot: wie belt ze? MIJ. of ik even wil kijken voor een nieuwe wasmachine. Heb deze uiteindelijk besteld maar ze zal me vast vragen hoe het werkt.
Sorry voor mijn lange verhaal maar ik weet hier soms niet mee om te gaan. Ik heb 2 oudere ouders die hulpbehoevend zijn, ik heb een baan, 2 kleine kinderen een vriend, ga binnenkort op vakantie en verhuizen. Als ik er wat van zeg tegen mijn moeder wordt ze of boos of speelt ze het slachtoffer en wordt ze "ziek". ik wil er voor haar zijn want ja het is best een pittige periode voor haar met de bortskanker maar dit is niet gezond.
Hoe kan ik hier het beste mee omgaan?
een radelose enigste kind
donderdag 2 augustus 2018 om 10:06
Hi TO
Ik heb me twee dingen bedacht na het lezen van je topic.
Als eerste:
Probeer je te realiseren dat je moeder niet beter kan. Misschien heeft ze ooit de mogelijkheid gehad zich te verbeteren, maar op deze leeftijd en met alle andere dingen die spelen, is dit nu wie ze is. En daar lijdt ze zelf ook onder.
Jij had als kind een betere ouder verdiend. Maar boos zijn op deze vrouw nu, helpt jouw jongere versie niet meer. Leer jezelf te troosten en kijk met enige afstand naar je moeder. Zij heeft geen beter voorbeeld gehad enhelaas nooit de mogelijkheid zich te veranderen. Dan zie je wat de schrijvers die jou hier kil noemen zien. Een arme oudere vrouw die het zwaar heeft.
Als tweede: ik ben zelf net zes maanden alleen geweest. Ik ben een jonge, gezonde en zelfstandige vrouw, maar wat vond ik het zwaar alleen. En sommige dingen wist of durfde ik niet zo goed alleen. Wat was ik blij met een vriendin die haar man langsstuurde om een haakje op de deur te zetten. Ik moet er nu nog om huilen. Jouw moeder is oud, ziek en verdrietig om haar man. Ze vraagt je, op een voor jou vervelende manier, om hulp. Dit kan ze niet anders. Maar jij hebt er last van dus probeer haar hierin te leiden: plan vaste momenten met haar. Dan heeft ze iets om naar uit te kijken en krijgt ze een beetje structuur. En bespreek ook duidelijk wat ze kan verwachten van die vaste momenten. Bijvoorbeeld: mam, ik bel je elke ochtend om 8 uur even om te horen of je ok bent. Ik heb dan maar 5 minuten vanwege de ochtenddrukte met de kinderen, maar ik zeg graag even goedemorgen tegen je en ik wil even weten of je ok bent. Je zou ook tijdens het ontbijt de telefoon op speaker kunnen zetten en de kinderen aan oma kunnen laten vertellen wat ze gaan doen die dag. Dan is je moeder gezellig opgestart, krijgt ze minder de kans om dingen van jou te vragen of te zeuren en heeft ze elke dag iets leuks om mee te beginnen, terwijl het jou minimaal belast.
Laat 1x per week na het eten de kinderen even bellen voor de gezelligheid, of laat oma een verhaaltje voorlezen door de telefoon.
Spreek af dat jij elke woensdag en vrijdag (?) avond belt voor je moeders verhaal. Zeg dat je een half uur hebt en vraag haar hoe het gaat.
Spreek af dat je elke week (?) langsgaat voor een kop koffie en de klusjes.
En maak haar meer zelfredzaam met een iPad. Installeer de AH app, leer haar over bol.com etc. Jij kunt dan evt helpen met het afronden van bestellingen als je er bent, maar dan kan zij vast uitzoeken wat ze nodig heeft. En installeer wat spelletjes. Ik zie bij mijn ouders (zelfde leeftijd) dat ze daar veel tijd mee kwijt zijn. Wordfeud, een boerderij bouwen...
Succes TO. Het is ongetwijfeld zwaar voor je
Ik heb me twee dingen bedacht na het lezen van je topic.
Als eerste:
Probeer je te realiseren dat je moeder niet beter kan. Misschien heeft ze ooit de mogelijkheid gehad zich te verbeteren, maar op deze leeftijd en met alle andere dingen die spelen, is dit nu wie ze is. En daar lijdt ze zelf ook onder.
Jij had als kind een betere ouder verdiend. Maar boos zijn op deze vrouw nu, helpt jouw jongere versie niet meer. Leer jezelf te troosten en kijk met enige afstand naar je moeder. Zij heeft geen beter voorbeeld gehad enhelaas nooit de mogelijkheid zich te veranderen. Dan zie je wat de schrijvers die jou hier kil noemen zien. Een arme oudere vrouw die het zwaar heeft.
Als tweede: ik ben zelf net zes maanden alleen geweest. Ik ben een jonge, gezonde en zelfstandige vrouw, maar wat vond ik het zwaar alleen. En sommige dingen wist of durfde ik niet zo goed alleen. Wat was ik blij met een vriendin die haar man langsstuurde om een haakje op de deur te zetten. Ik moet er nu nog om huilen. Jouw moeder is oud, ziek en verdrietig om haar man. Ze vraagt je, op een voor jou vervelende manier, om hulp. Dit kan ze niet anders. Maar jij hebt er last van dus probeer haar hierin te leiden: plan vaste momenten met haar. Dan heeft ze iets om naar uit te kijken en krijgt ze een beetje structuur. En bespreek ook duidelijk wat ze kan verwachten van die vaste momenten. Bijvoorbeeld: mam, ik bel je elke ochtend om 8 uur even om te horen of je ok bent. Ik heb dan maar 5 minuten vanwege de ochtenddrukte met de kinderen, maar ik zeg graag even goedemorgen tegen je en ik wil even weten of je ok bent. Je zou ook tijdens het ontbijt de telefoon op speaker kunnen zetten en de kinderen aan oma kunnen laten vertellen wat ze gaan doen die dag. Dan is je moeder gezellig opgestart, krijgt ze minder de kans om dingen van jou te vragen of te zeuren en heeft ze elke dag iets leuks om mee te beginnen, terwijl het jou minimaal belast.
Laat 1x per week na het eten de kinderen even bellen voor de gezelligheid, of laat oma een verhaaltje voorlezen door de telefoon.
Spreek af dat jij elke woensdag en vrijdag (?) avond belt voor je moeders verhaal. Zeg dat je een half uur hebt en vraag haar hoe het gaat.
Spreek af dat je elke week (?) langsgaat voor een kop koffie en de klusjes.
En maak haar meer zelfredzaam met een iPad. Installeer de AH app, leer haar over bol.com etc. Jij kunt dan evt helpen met het afronden van bestellingen als je er bent, maar dan kan zij vast uitzoeken wat ze nodig heeft. En installeer wat spelletjes. Ik zie bij mijn ouders (zelfde leeftijd) dat ze daar veel tijd mee kwijt zijn. Wordfeud, een boerderij bouwen...
Succes TO. Het is ongetwijfeld zwaar voor je
donderdag 2 augustus 2018 om 12:26
QueenArachnia schreef: ↑02-08-2018 09:14Nou, dat klopt niet echt hoor. Ik heb tot mijn kinderen geboren werden een behoorlijk problematische relatie gehad met beide ouders. Maar toen mijn moeder ziek werd, en later dus mijn vader, heb ik dat allemaal laten gaan.
En maakt dat TO dan een slecht mens?
donderdag 2 augustus 2018 om 12:46
Nee, je vertelt hoe goed jij het allemaal aanpakt. En dat is ook goed hoor, begrijp me niet verkeerd, zeker als je relatie niet je-van-het is (geweest). Maar weinig mensen kunnen over hun eigen schaduw heenstappen en het verleden achter zich laten. Het probleem voor TO is, dat de moeizame relatie met haar moeder niet in het verleden ligt, maar al heel erg lang haar heden bepaalt. Waar TO iets aan zou hebben is als je zou vertellen hoe ze kan omgaan met haar moeder zonder dat het ten koste gaat van haarzelf en haar gezin. Dat is wat ze vraagt.QueenArachnia schreef: ↑02-08-2018 12:30Zeg ik dat ergens? To stelde een gerichte vraag en ik gaf daar antwoord op.
donderdag 2 augustus 2018 om 13:19
En ik vertel hoe ik daarmee omga. Als TO daar niks mee kan is dat prima, dan legt ze dat naast zich neer.
Ik vind "jij zegt hoe goed jij het allemaal aanpakt" trouwens best een kutopmerking. Ik vertel niet hoe goed ik het aanpak, ik vertel hoe ik het aanpak, en dáár vroeg TO naar.
donderdag 2 augustus 2018 om 15:17
Iedereen die hier reageert dat TO kil is naar haar moeder toe gaat later zelf zijn of haar ouders in huis nemen?
Feit is dat, ondanks dat iemand familie is, het niet standaard is om altijd maar voor iemand klaar te staan. Dat wil en kan niet iedereen.
Misschien is een aanleunwoning wat voor haar. Met zo'n telefoon dat ze altijd iemand van het gebouw kan bereiken. En dan kom jij gewoon twee vaste momenten in de week langs?
Logisch hoor, ze is eenzaam en ziek en jij bent de enige die zij kan bellen. Maar dit ga je niet volhouden. Je gezin komt op nummer 1 lijkt me. Jammer ook dag je moeder jou man niet accepteerd.
Feit is dat, ondanks dat iemand familie is, het niet standaard is om altijd maar voor iemand klaar te staan. Dat wil en kan niet iedereen.
Misschien is een aanleunwoning wat voor haar. Met zo'n telefoon dat ze altijd iemand van het gebouw kan bereiken. En dan kom jij gewoon twee vaste momenten in de week langs?
Logisch hoor, ze is eenzaam en ziek en jij bent de enige die zij kan bellen. Maar dit ga je niet volhouden. Je gezin komt op nummer 1 lijkt me. Jammer ook dag je moeder jou man niet accepteerd.
Onze tijd is nu.
donderdag 2 augustus 2018 om 16:43
Nee, TO vraag hoe ze er het beste mee om kan gaan. Met haar specifieke situatie. Dat is een verschil. Ik kan ook wel vertellen hoe ik met mijn ouders omga, maar daar heeft TO weinig aan, want mijn situatie is heel anders.QueenArachnia schreef: ↑02-08-2018 13:19En ik vertel hoe ik daarmee omga. Als TO daar niks mee kan is dat prima, dan legt ze dat naast zich neer.
Ik vind "jij zegt hoe goed jij het allemaal aanpakt" trouwens best een kutopmerking. Ik vertel niet hoe goed ik het aanpak, ik vertel hoe ik het aanpak, en dáár vroeg TO naar.
En sorry, het was niet bedoeld als een kut-opmerking, maar ik las uit je post impliciete kritiek op TO. Wellicht bedoelde je dat niet zo, maar zo kwam het op mij wel over.
donderdag 2 augustus 2018 om 18:32
Als ouder tegen een kind zeggen dat je dood wilt, noem ik geestelijke mishandeling. Daar kan en mag je een kind niet mee belasten.
To, ik ik lees tussen de regels door dat je een schuldgevoel krijgt als je je grenzen aangeeft. Je zou bij jezelf kunnen nagaan waarom dat is. Jij mag ook voor jezelf opkomen!
donderdag 2 augustus 2018 om 18:44
Ik had ook zo'n moeder, zo één die alles en iedereen kapot maakte maar zichzelf helemaal geweldig vond. De akeligste narcist aller tijden.
Ze heeft het hele (kleine)gezin vanaf mijn klein af aan geterroriseerd met haar gezuip, gedraai, gelieg en vooral mijn vader kapot gemaakt. Ik heb nog jaren voor haar gezorgd toen ze ziek werd, domme koe als ik ben want niks was goed en bla bla bla gezeik, beledigingen, kleineren en alles wat je kunt bedenken. Bitch.
Haar dood was het beste wat mij kon overkomen. Ik denk nooit meer aan haar, elke seconde dat ik dat doe kost mij precies zoveel secondes aan levensvreugde.
Ze heeft het hele (kleine)gezin vanaf mijn klein af aan geterroriseerd met haar gezuip, gedraai, gelieg en vooral mijn vader kapot gemaakt. Ik heb nog jaren voor haar gezorgd toen ze ziek werd, domme koe als ik ben want niks was goed en bla bla bla gezeik, beledigingen, kleineren en alles wat je kunt bedenken. Bitch.
Haar dood was het beste wat mij kon overkomen. Ik denk nooit meer aan haar, elke seconde dat ik dat doe kost mij precies zoveel secondes aan levensvreugde.
