Gezondheid
alle pijlers
Langdurig burn out
donderdag 6 september 2018 om 21:25
Hoi allemaal,
Ik ben op zoek naar herkenning en tips. Ik ben nu bijna 2 jaar burnout. Heel veel klachten zijn weg, maar de, in mijn ogen, ergste klacht heb ik nog. Het gevoel dat je overprikkeld raakt en het liefst je even opsluit in een stille donkere kamer om bij te komen. Na 2 jaar had ik er eerlijk gezegd wel op gerekend dat dat weg zou zijn.
Mijn verhaal kort; 2 jaar op weg geweest naar de burnout, toen tot een punt gekomen waarbij ik dacht waar ben ik nu mee bezig?? Ziek gemeld. Heel snel weer begonnen, teruggevallen en toen in een half jaar gereïntegreerd. Besloten om weg te gaan en een half jaar thuis gezeten. Vervolgens begonnen in een leuke baan voor 32uur.
En nu zijn we een jaar verder. Het gaat heeeeeeel traag vooruit, maar ik heb dagelijks nog last van dit overprikkeld zijn. De ene dag meer dan de ander en vandaag had ik bijvoorbeeld echt een slechte dag. Dan voelt het echt als ‘overleven’ en kan ik erg weinig hebben. Ik voel me dan zo rot en verlies echt mijn vertrouwen. Snap ook niet altijd waarom ik overprikkeld raak. Soms al als ik net binnen ben op mijn werk.
Herkent iemand dit? Moet ik het gewoon meer tijd geven? Zijn er tips om hier beter mee om te gaan?
Na 2 jaar denk ik soms dat ik er nooit meer uit kom...
Ik ben op zoek naar herkenning en tips. Ik ben nu bijna 2 jaar burnout. Heel veel klachten zijn weg, maar de, in mijn ogen, ergste klacht heb ik nog. Het gevoel dat je overprikkeld raakt en het liefst je even opsluit in een stille donkere kamer om bij te komen. Na 2 jaar had ik er eerlijk gezegd wel op gerekend dat dat weg zou zijn.
Mijn verhaal kort; 2 jaar op weg geweest naar de burnout, toen tot een punt gekomen waarbij ik dacht waar ben ik nu mee bezig?? Ziek gemeld. Heel snel weer begonnen, teruggevallen en toen in een half jaar gereïntegreerd. Besloten om weg te gaan en een half jaar thuis gezeten. Vervolgens begonnen in een leuke baan voor 32uur.
En nu zijn we een jaar verder. Het gaat heeeeeeel traag vooruit, maar ik heb dagelijks nog last van dit overprikkeld zijn. De ene dag meer dan de ander en vandaag had ik bijvoorbeeld echt een slechte dag. Dan voelt het echt als ‘overleven’ en kan ik erg weinig hebben. Ik voel me dan zo rot en verlies echt mijn vertrouwen. Snap ook niet altijd waarom ik overprikkeld raak. Soms al als ik net binnen ben op mijn werk.
Herkent iemand dit? Moet ik het gewoon meer tijd geven? Zijn er tips om hier beter mee om te gaan?
Na 2 jaar denk ik soms dat ik er nooit meer uit kom...
donderdag 6 september 2018 om 21:37
Ze is al na 6 maanden terug beginnen werken voor 32 uur. Een kennis van mij heeft volgens mij zo'n 2 jaar thuis gezeten voor ze weer langzaamaan begon met het oppakken van werk.
donderdag 6 september 2018 om 21:50
Herkenbaar hoor. Ik ben er 1 jaar en 8 maanden uitgeweest.
1,5 jaar therapie gehad.
Nu 3 jaar geleden.
Maar nog steeds soms last van.
Voor mij voelt 't dat er iets stuk is gegaan. Ik kan er nu redelijk mee omgaan maar 't is niet meer zoals voor de burn-out.
Ik heb wel eens gelezen over een chronische burn-out. Dat is natuurlijk niet echt zo. Maar voor mij voelt 't wel als iets wat niet meer weggaat en waar ik toch altijd op moet letten.
1,5 jaar therapie gehad.
Nu 3 jaar geleden.
Maar nog steeds soms last van.
Voor mij voelt 't dat er iets stuk is gegaan. Ik kan er nu redelijk mee omgaan maar 't is niet meer zoals voor de burn-out.
Ik heb wel eens gelezen over een chronische burn-out. Dat is natuurlijk niet echt zo. Maar voor mij voelt 't wel als iets wat niet meer weggaat en waar ik toch altijd op moet letten.
Misschien klopt het niet allemaal, maar het is wel waar
donderdag 6 september 2018 om 22:15
Herkenbaar. Ik heb te kampen gehad met een depressie en een burn out. Ik ben inmiddels hersteld en werk naar volle tevredenheid in mijn huidige baan, 40 uur en ongeveer een uur reistijd enkele reis. Ik heb hier genoeg energie voor, maar de energie die ik had vóór m’n depressie en burn-out zal ik nooit meer hebben. Ik ben voor 95% hersteld, voor mijn gevoel. Ik doseer m’n privé afspraken nu beter; max. 1 a 2 avonden per week spreek ik wat af met vriendinnen of voor een avondje uit of zo. Dat werkt voor mij goed. Te veel verplichtingen, ookal zijn ze nog zo leuk, werken voor mij averechts. Ik had daar vroeger geen last van en pak nu bewust mijn rust.
donderdag 6 september 2018 om 22:47
Wat heb je voor je herstel gedaan? Heb je hier hulp bij gehad?
Alleen thuis zitten is niet voldoende, als je daarnaast niet leert hoe je kan omgaan met teveel prikkels.
Het verschil voor mij is dat ik het gevoel van overprikkeld zijn niet herkende, of negeerde.
Nu herken ik het en daardoor komt het vaak harder binnen en roept het soms ook angst op.
Maar ik weet ook steeds beter hoe ik hier mee moet omgaan. Wat ik kan doen om dat gevoel te verminderen. Maar dit is voor iedereen verschillend en zal je voor jezelf moeten ontdekken.
Als je hier nog dagelijks last van hebt, ga dan naar de huisarts en kijk of je hier hulp voor kan krijgen. Voordat je weer een terugval krijgt.
Alleen thuis zitten is niet voldoende, als je daarnaast niet leert hoe je kan omgaan met teveel prikkels.
Het verschil voor mij is dat ik het gevoel van overprikkeld zijn niet herkende, of negeerde.
Nu herken ik het en daardoor komt het vaak harder binnen en roept het soms ook angst op.
Maar ik weet ook steeds beter hoe ik hier mee moet omgaan. Wat ik kan doen om dat gevoel te verminderen. Maar dit is voor iedereen verschillend en zal je voor jezelf moeten ontdekken.
Als je hier nog dagelijks last van hebt, ga dan naar de huisarts en kijk of je hier hulp voor kan krijgen. Voordat je weer een terugval krijgt.
donderdag 6 september 2018 om 23:05
Eens met bovenstaande. Mss is er wel meer aan de hand dan een burn out. En 32 uur vind ik ook wel erg heftig na 6 mnd thuis te hebben gezeten.MMXVIII schreef: ↑06-09-2018 22:47Wat heb je voor je herstel gedaan? Heb je hier hulp bij gehad?
Alleen thuis zitten is niet voldoende, als je daarnaast niet leert hoe je kan omgaan met teveel prikkels.
Het verschil voor mij is dat ik het gevoel van overprikkeld zijn niet herkende, of negeerde.
Nu herken ik het en daardoor komt het vaak harder binnen en roept het soms ook angst op.
Maar ik weet ook steeds beter hoe ik hier mee moet omgaan. Wat ik kan doen om dat gevoel te verminderen. Maar dit is voor iedereen verschillend en zal je voor jezelf moeten ontdekken.
Als je hier nog dagelijks last van hebt, ga dan naar de huisarts en kijk of je hier hulp voor kan krijgen. Voordat je weer een terugval krijgt.
vrijdag 7 september 2018 om 01:08
Heel herkenbaar....
Helaas is een Burn-out precies what het zegt...je bent opgebrand en heel veel moet weer opgestart worden en ja, er blijft letsel over wat niet meer heelt.
Als je er goed over na denkt is het een super heftig iets voor een mens, lichaamlijk en psychisch. Je hersenen en lijf zijn simpel weg zo ver gedreven door hun breekpunt heen dat alles is gecrasht. Dat is simpel gezegd een Burn-out, en aangezien wij geen machines zijn is de enige manier om alles weer inorder te krijgen wat niet verwoest is tijd. Tijd om te helen. Niemand komt 100% terug vanuit een Burn-out, laat dat duidelijk zijn. Jij zal altijd gevoelig blijven voor bepaalde prikkelingen. Dat is de letsel wat niet kan helen. Doctoren kunnen jehier niet mee helpen, dat is zeker. Na een heftige Burn-out is het tijd om jouw levensgedrag onder de loop te leggen want wat jij hiervoor deed was duidelijk roofbouw op jouw lijf, en dat lijde naar het breekpunt. Tijd om een andere richting in te gaan. Begin met rust, heel veel rust. Meditatie, yoga, sauna...anders blijf jij erin. En vooral niet door anderen opgejaagd laten worden. Mensen die dit niet hebben ervaren MOGEN niet meespreken, want ze kunnen dit niet eens beseffen in hun donkerste nachtmerries. Het gaat je goed, meis...you can do it <3 Luister naar je lijf en niets anders, ook niet je eigen schuld gevoelens of ego...het is immers nooit jouw schuld geweest dat jij zo hard hebt ingezet xxx
Helaas is een Burn-out precies what het zegt...je bent opgebrand en heel veel moet weer opgestart worden en ja, er blijft letsel over wat niet meer heelt.
Als je er goed over na denkt is het een super heftig iets voor een mens, lichaamlijk en psychisch. Je hersenen en lijf zijn simpel weg zo ver gedreven door hun breekpunt heen dat alles is gecrasht. Dat is simpel gezegd een Burn-out, en aangezien wij geen machines zijn is de enige manier om alles weer inorder te krijgen wat niet verwoest is tijd. Tijd om te helen. Niemand komt 100% terug vanuit een Burn-out, laat dat duidelijk zijn. Jij zal altijd gevoelig blijven voor bepaalde prikkelingen. Dat is de letsel wat niet kan helen. Doctoren kunnen jehier niet mee helpen, dat is zeker. Na een heftige Burn-out is het tijd om jouw levensgedrag onder de loop te leggen want wat jij hiervoor deed was duidelijk roofbouw op jouw lijf, en dat lijde naar het breekpunt. Tijd om een andere richting in te gaan. Begin met rust, heel veel rust. Meditatie, yoga, sauna...anders blijf jij erin. En vooral niet door anderen opgejaagd laten worden. Mensen die dit niet hebben ervaren MOGEN niet meespreken, want ze kunnen dit niet eens beseffen in hun donkerste nachtmerries. Het gaat je goed, meis...you can do it <3 Luister naar je lijf en niets anders, ook niet je eigen schuld gevoelens of ego...het is immers nooit jouw schuld geweest dat jij zo hard hebt ingezet xxx
vrijdag 7 september 2018 om 08:17
Mensen die een jaar een “burn out” hebben gehad bestaan niet en meerdere gebruikers geven dat hier aan. “Ik heb 1,5 jaar een burn out gehad, maar ik heb er nog steeds last van”. Ehm, wat is het nou? Het proces naar volledig herstel is tijdrovend en is iets, zeker in deze tijd, iets wat je moet kunnen accepteren. 2 jaar is niet lang, ik ben er inmiddels al veel langer uit.
vrijdag 7 september 2018 om 08:46
Dit vraag ik me ook af..
Twee jaar niet werken en nog steeds overspannen? Oke...
vrijdag 7 september 2018 om 15:05
vrijdag 7 september 2018 om 18:28
Hi allemaal,
Dank voor al jullie reacties!
Ik heb wel behandelingen gehad; praktijkondersteuner, psycholoog, psychosomatische fysiotherapie. Of dit een goede behandeling is geweest? Ja en nee, ik heb er zeker wat aan gehad. Besef me ook wel waar het mis is gegaan. Heb ik echt een soort van doorbraak gevoeld; nee. Maar een groot deel moet je natuurlijk ook wel zelf doen. Ik denk dat ik genoeg rust neem. Uit mijn werk heb ik me-time en plan hooguit echt iets in het weekend (nooit beide dagen). Probeer elke nacht minimaal 8 uur te slapen. Ben weer begonnen om regelmatig te sporten (niet intensief, maar wat goed voelt). Qua werk ben ik op zoek gegaan naar iets wat ik leuk vind en wat bij mij past (klein kantoor, leuke functie). Op woensdag heb ik vrij, zodat ik een rustdag heb.
Ik weet dat mijn re-integratie niet geweldig is geweest. Bij mijn oude baan werd ik redelijk gepusht en heb ik echt op de rem moeten staan. Uiteindelijk mede daarom besloten daar weg te gaan. Daarna een half jaar niets en dus in totaal na een jaar weer aan iets nieuws begonnen. Pittig absoluut, beste manier nee, maar ik heb geen spijt van die baan.
Het gevoel wat ik bedoel is dat je voelt dat je even iets echt niet kan hebben. Ik probeer dan contact met anderen zoveel mogelijk te vermijden. Spreekt iemand me dan toch aan, dan breekt het zweet me uit. Of ik voel me licht in mijn hoofd worden. Het liefst wil ik dan dat diegene zsm weg gaat, zodat ik tot mijzelf kan komen. Ook krijg ik dan vaak last van mijn nek. Dit heb ik niet constant en varieert qua intensiteit per dag en ook qua moment op een dag. Privé kan ik er best goed mee leven (er moet dan veel minder). Op het werk heb ik er wel last van. Ook ben ik er dan 1000000x meer mee bezig, wat zeker niet zal bijdragen en het mogelijk zelfs in stand houdt? Dat kost natuurlijk wel veel energie.
Anyway, ik heb vandaag een afspraak gemaakt met de huisarts. Dat is idd denk ik toch de juiste weg. Het voelt alsof dit het laatste van de burnout is. Dat ik niet meer 100% terugkom vind ik niet erg. Daar kan ik best mee leven. Maar op een normale manier gewoon een werkdag doorkomen, zou toch moeten kunnen.
Dank voor jullie herkenning, dat geeft hoop!
Dank voor al jullie reacties!
Ik heb wel behandelingen gehad; praktijkondersteuner, psycholoog, psychosomatische fysiotherapie. Of dit een goede behandeling is geweest? Ja en nee, ik heb er zeker wat aan gehad. Besef me ook wel waar het mis is gegaan. Heb ik echt een soort van doorbraak gevoeld; nee. Maar een groot deel moet je natuurlijk ook wel zelf doen. Ik denk dat ik genoeg rust neem. Uit mijn werk heb ik me-time en plan hooguit echt iets in het weekend (nooit beide dagen). Probeer elke nacht minimaal 8 uur te slapen. Ben weer begonnen om regelmatig te sporten (niet intensief, maar wat goed voelt). Qua werk ben ik op zoek gegaan naar iets wat ik leuk vind en wat bij mij past (klein kantoor, leuke functie). Op woensdag heb ik vrij, zodat ik een rustdag heb.
Ik weet dat mijn re-integratie niet geweldig is geweest. Bij mijn oude baan werd ik redelijk gepusht en heb ik echt op de rem moeten staan. Uiteindelijk mede daarom besloten daar weg te gaan. Daarna een half jaar niets en dus in totaal na een jaar weer aan iets nieuws begonnen. Pittig absoluut, beste manier nee, maar ik heb geen spijt van die baan.
Het gevoel wat ik bedoel is dat je voelt dat je even iets echt niet kan hebben. Ik probeer dan contact met anderen zoveel mogelijk te vermijden. Spreekt iemand me dan toch aan, dan breekt het zweet me uit. Of ik voel me licht in mijn hoofd worden. Het liefst wil ik dan dat diegene zsm weg gaat, zodat ik tot mijzelf kan komen. Ook krijg ik dan vaak last van mijn nek. Dit heb ik niet constant en varieert qua intensiteit per dag en ook qua moment op een dag. Privé kan ik er best goed mee leven (er moet dan veel minder). Op het werk heb ik er wel last van. Ook ben ik er dan 1000000x meer mee bezig, wat zeker niet zal bijdragen en het mogelijk zelfs in stand houdt? Dat kost natuurlijk wel veel energie.
Anyway, ik heb vandaag een afspraak gemaakt met de huisarts. Dat is idd denk ik toch de juiste weg. Het voelt alsof dit het laatste van de burnout is. Dat ik niet meer 100% terugkom vind ik niet erg. Daar kan ik best mee leven. Maar op een normale manier gewoon een werkdag doorkomen, zou toch moeten kunnen.
Dank voor jullie herkenning, dat geeft hoop!
vrijdag 7 september 2018 om 19:13
Misschien zit t allemaal ook tussen je oren.AnnBritt79 schreef: ↑07-09-2018 15:05Een burn out is niet “je werk zat zijn” hè? Vaak gaan mensen met een burn out constant over hun grenzen heen, zowel op het werk als privé.
vrijdag 7 september 2018 om 23:30
Goed dat jij naar jouw huisarts gaat, en super dat jij al die stappen al hebt gezet om jouw leven rustiger te maken, echt, heel moedig en verstandig!lieneee schreef: ↑07-09-2018 18:28Hi allemaal,
Dank voor al jullie reacties!
Ik heb wel behandelingen gehad; praktijkondersteuner, psycholoog, psychosomatische fysiotherapie. Of dit een goede behandeling is geweest? Ja en nee, ik heb er zeker wat aan gehad. Besef me ook wel waar het mis is gegaan. Heb ik echt een soort van doorbraak gevoeld; nee. Maar een groot deel moet je natuurlijk ook wel zelf doen. Ik denk dat ik genoeg rust neem. Uit mijn werk heb ik me-time en plan hooguit echt iets in het weekend (nooit beide dagen). Probeer elke nacht minimaal 8 uur te slapen. Ben weer begonnen om regelmatig te sporten (niet intensief, maar wat goed voelt). Qua werk ben ik op zoek gegaan naar iets wat ik leuk vind en wat bij mij past (klein kantoor, leuke functie). Op woensdag heb ik vrij, zodat ik een rustdag heb.
Ik weet dat mijn re-integratie niet geweldig is geweest. Bij mijn oude baan werd ik redelijk gepusht en heb ik echt op de rem moeten staan. Uiteindelijk mede daarom besloten daar weg te gaan. Daarna een half jaar niets en dus in totaal na een jaar weer aan iets nieuws begonnen. Pittig absoluut, beste manier nee, maar ik heb geen spijt van die baan.
Het gevoel wat ik bedoel is dat je voelt dat je even iets echt niet kan hebben. Ik probeer dan contact met anderen zoveel mogelijk te vermijden. Spreekt iemand me dan toch aan, dan breekt het zweet me uit. Of ik voel me licht in mijn hoofd worden. Het liefst wil ik dan dat diegene zsm weg gaat, zodat ik tot mijzelf kan komen. Ook krijg ik dan vaak last van mijn nek. Dit heb ik niet constant en varieert qua intensiteit per dag en ook qua moment op een dag. Privé kan ik er best goed mee leven (er moet dan veel minder). Op het werk heb ik er wel last van. Ook ben ik er dan 1000000x meer mee bezig, wat zeker niet zal bijdragen en het mogelijk zelfs in stand houdt? Dat kost natuurlijk wel veel energie.
Anyway, ik heb vandaag een afspraak gemaakt met de huisarts. Dat is idd denk ik toch de juiste weg. Het voelt alsof dit het laatste van de burnout is. Dat ik niet meer 100% terugkom vind ik niet erg. Daar kan ik best mee leven. Maar op een normale manier gewoon een werkdag doorkomen, zou toch moeten kunnen.
Dank voor jullie herkenning, dat geeft hoop!
Als deze huisarts jouw klachten niet serieus neemt, zoek een andere.
Overspannen met angst, pijn en zoveel prikkels kan zoveel meer zijn dan alleen een burn-out.
Ik wens jouw veel sterkte...geef niet op, jij bent niet alleen, wij zijn met zoveel
zaterdag 8 september 2018 om 00:52
.lieneee schreef: ↑07-09-2018 18:28Het gevoel wat ik bedoel is dat je voelt dat je even iets echt niet kan hebben. Ik probeer dan contact met anderen zoveel mogelijk te vermijden. Spreekt iemand me dan toch aan, dan breekt het zweet me uit. Of ik voel me licht in mijn hoofd worden. Het liefst wil ik dan dat diegene zsm weg gaat, zodat ik tot mijzelf kan komen. Ook krijg ik dan vaak last van mijn nek. Dit heb ik niet constant en varieert qua intensiteit per dag en ook qua moment op een dag. Privé kan ik er best goed mee leven (er moet dan veel minder). Op het werk heb ik er wel last van. Ook ben ik er dan 1000000x meer mee bezig, wat zeker niet zal bijdragen en het mogelijk zelfs in stand houdt? Dat kost natuurlijk wel veel energie.
Zou dit misschien meer met angst dan met 'overprikkeldheid' te maken kunnen hebben?
zaterdag 8 september 2018 om 05:34
Hee Lienee,
Heel vervelend voor je dat je zo snel overprikkeld raakt.
Het is lastig maar er valt zeker iets mee te doen.
Houdt je eigen ruimte ( huis) zoveel mogelijk orderlijk en overzichtelijk. Dat werkt rustgevend voor je. Verder houdt je eigen plek prikkelarm: geen luide tv, tikkende klok, of radio die konstant aanstaat.
Prikkelarm maakt dat het ook rustgevend voor je werkt.
Hetzelfde geldt voor je werkruimte. Houdt het orderlijk en overzichtelijk.
Omdat je veel reageert op allerlei informatie om je heen is het belangrijk te realiseren dat veel informatie overtollige informatie is.
Je hoeft er vaak niks mee.
Maar zodra we ons buiten de deur begeven is er een scala aan info wat op ons afkomt. En jij bent waarschijnljk net een spons die van alles erin opzuigt!
Een goede oefening om te doen is je voor te stellen dat je een schild om je heen hebt wat je afschermt van allerlei invloeden. Het is heel stevig en het voelt als beschermend.
Dingen die normaal bij je binnenkomen kaatsen nu af tegen het schild en ze komen niet meer binnen.
Het schild laat ze niet meer binnen.
Alleen jij kan besluiten om af en toe dingetjes binnen te laten, maar alleen als jij dat wil.
Bijv je ziet een goede film, je bent in de natuur en besluit alle indrukken binnen te laten komen.
Doe deze oefening met het schild heel vaak. Elke keer als je buiten de deur stapt.
Het schild is er om onnodige informatie te scheiden.
Want herinner je, heeeel veel informatie die we opnemen is niet van belang.
Het is overbodig en we kunnen het langs ons heen laten glijden
Heel vervelend voor je dat je zo snel overprikkeld raakt.
Het is lastig maar er valt zeker iets mee te doen.
Houdt je eigen ruimte ( huis) zoveel mogelijk orderlijk en overzichtelijk. Dat werkt rustgevend voor je. Verder houdt je eigen plek prikkelarm: geen luide tv, tikkende klok, of radio die konstant aanstaat.
Prikkelarm maakt dat het ook rustgevend voor je werkt.
Hetzelfde geldt voor je werkruimte. Houdt het orderlijk en overzichtelijk.
Omdat je veel reageert op allerlei informatie om je heen is het belangrijk te realiseren dat veel informatie overtollige informatie is.
Je hoeft er vaak niks mee.
Maar zodra we ons buiten de deur begeven is er een scala aan info wat op ons afkomt. En jij bent waarschijnljk net een spons die van alles erin opzuigt!
Een goede oefening om te doen is je voor te stellen dat je een schild om je heen hebt wat je afschermt van allerlei invloeden. Het is heel stevig en het voelt als beschermend.
Dingen die normaal bij je binnenkomen kaatsen nu af tegen het schild en ze komen niet meer binnen.
Het schild laat ze niet meer binnen.
Alleen jij kan besluiten om af en toe dingetjes binnen te laten, maar alleen als jij dat wil.
Bijv je ziet een goede film, je bent in de natuur en besluit alle indrukken binnen te laten komen.
Doe deze oefening met het schild heel vaak. Elke keer als je buiten de deur stapt.
Het schild is er om onnodige informatie te scheiden.
Want herinner je, heeeel veel informatie die we opnemen is niet van belang.
Het is overbodig en we kunnen het langs ons heen laten glijden
zaterdag 8 september 2018 om 05:43
Verder heb jij waarschijnlijk veel baat bij meditatie en ontspanningsoefeningen.
Zo leer je je kalmer te voelen.
Het feit dat het zweet je uitbreekt als een collega met je spreekt komt waarschijnlijk voort uit het feit dat je bang bent voor overlading van informatie.
Dus je bent altijd gespannen, je staat altijd op spanning en dat maakt dat je nog gespannener raakt als er iets nieuws op je afkomt. Meer informatie. Je wilt er zo snel mogelijk van af en ‘ruimte’ vinden om tot jezelf te komen.
Met mediteren leer je ook sneller de innerlijke plek van rust te vinden. En na een tijdje gaat dat vertrouwder voelen en kun je het sneller vinden als je ook in de buitenwereld bent.
Zo leer je je kalmer te voelen.
Het feit dat het zweet je uitbreekt als een collega met je spreekt komt waarschijnlijk voort uit het feit dat je bang bent voor overlading van informatie.
Dus je bent altijd gespannen, je staat altijd op spanning en dat maakt dat je nog gespannener raakt als er iets nieuws op je afkomt. Meer informatie. Je wilt er zo snel mogelijk van af en ‘ruimte’ vinden om tot jezelf te komen.
Met mediteren leer je ook sneller de innerlijke plek van rust te vinden. En na een tijdje gaat dat vertrouwder voelen en kun je het sneller vinden als je ook in de buitenwereld bent.
zaterdag 8 september 2018 om 06:02
Ik stuur je ook deze link even. Er wordt uitleg gegeven over overprikkeling en hoe ermee om te gaan.
Wellicht herken je jezelf erin.
Veel succes!!
https://www.leveninlicht.nl/hsp/hoe_kun ... rikkeling/
Wellicht herken je jezelf erin.
Veel succes!!
https://www.leveninlicht.nl/hsp/hoe_kun ... rikkeling/
zaterdag 8 september 2018 om 08:31
Je omschrijft hier denk ik het probleem van burn outs. Ze zijn moeilijk behandelbaar en de mensen die er mee moeten werken roepen dat je maar weer snel aan het werk moet gaan omdat de stap anders te groot is. Lariekoek. Gezien de behandelingen weet de ggz nog steeds niet voldoende wat de meest effectieve manier is om hier mee om te gaan. De ene krijgt een pilletje, de ander niet. De ene krijgt er andere psychische klachten bij, de ander niet.lieneee schreef: ↑07-09-2018 18:28Hi allemaal,
Dank voor al jullie reacties!
Ik heb wel behandelingen gehad; praktijkondersteuner, psycholoog, psychosomatische fysiotherapie. Of dit een goede behandeling is geweest? Ja en nee, ik heb er zeker wat aan gehad. Besef me ook wel waar het mis is gegaan. Heb ik echt een soort van doorbraak gevoeld; nee. Maar een groot deel moet je natuurlijk ook wel zelf doen. Ik denk dat ik genoeg rust neem. Uit mijn werk heb ik me-time en plan hooguit echt iets in het weekend (nooit beide dagen). Probeer elke nacht minimaal 8 uur te slapen. Ben weer begonnen om regelmatig te sporten (niet intensief, maar wat goed voelt). Qua werk ben ik op zoek gegaan naar iets wat ik leuk vind en wat bij mij past (klein kantoor, leuke functie). Op woensdag heb ik vrij, zodat ik een rustdag heb.
Ik weet dat mijn re-integratie niet geweldig is geweest. Bij mijn oude baan werd ik redelijk gepusht en heb ik echt op de rem moeten staan. Uiteindelijk mede daarom besloten daar weg te gaan. Daarna een half jaar niets en dus in totaal na een jaar weer aan iets nieuws begonnen. Pittig absoluut, beste manier nee, maar ik heb geen spijt van die baan.
Het gevoel wat ik bedoel is dat je voelt dat je even iets echt niet kan hebben. Ik probeer dan contact met anderen zoveel mogelijk te vermijden. Spreekt iemand me dan toch aan, dan breekt het zweet me uit. Of ik voel me licht in mijn hoofd worden. Het liefst wil ik dan dat diegene zsm weg gaat, zodat ik tot mijzelf kan komen. Ook krijg ik dan vaak last van mijn nek. Dit heb ik niet constant en varieert qua intensiteit per dag en ook qua moment op een dag. Privé kan ik er best goed mee leven (er moet dan veel minder). Op het werk heb ik er wel last van. Ook ben ik er dan 1000000x meer mee bezig, wat zeker niet zal bijdragen en het mogelijk zelfs in stand houdt? Dat kost natuurlijk wel veel energie.
Anyway, ik heb vandaag een afspraak gemaakt met de huisarts. Dat is idd denk ik toch de juiste weg. Het voelt alsof dit het laatste van de burnout is. Dat ik niet meer 100% terugkom vind ik niet erg. Daar kan ik best mee leven. Maar op een normale manier gewoon een werkdag doorkomen, zou toch moeten kunnen.
Dank voor jullie herkenning, dat geeft hoop!
De verschillen lopen nog altijd uiteen en ik ben nog steeds opzoek naar de definitie van een burn out. Het enige wat ik nu weet is dat het een aanloop kent en een meerjarig herstel van rond de 5 jaar.
