Relaties
alle pijlers
Onrust, onrust en ONRUST
vrijdag 14 september 2018 om 17:15
Lieve allemaal,
Misschien dat hier al een forum over is, maar dat heb ik niet kunnen vinden in ieder geval. Sorry dus als het dubbel is, maar ik zit er zo mee! Hopelijk dat iemand van jullie deze gevoelens herkent. Sinds 3 jaar heb ik een hele lieve vriend, hij 22 en ik 20, allebei thuis wonend. Ik ben altijd zeker over mijzelf geweest en nooit echt afhankelijk van iemand. Wel ben ik altijd een echt 'gezelligheidsdier' geweest. Het is mijn eerste serieuze relatie en in het begin ging onze relatie echt prima. Wel wat dingetjes hier en daar maarja daar bestaat elke relatie uit toch? Nu is het zo sinds deze zomer dat ik echt mezelf gek maak. Afgelopen zomer ben ik op vakantie geweest voor 3 weken lang zonder mijn vriend en in die vakantie werd ik echt gek! Ik wilde hem elke minuut spreken en weten wat ie deed. Als hij niet reageerde of iets (Terwijl hij dan wel online was op app en mn berichtjes had gelezen) werd ik echt enorm achterdochtig. Ik bleef dat gevoel aanhouden en daarover hebben we dan ook woordenwisseling gehad in de vakantie, hij vond het niet fijn dat ik geirriteerd reageerde als hij even niet reageerde (terwijl hij dan gewoon werken was ofzo) en ik vond het dan vervelend dat hij dat dan niet snapte. Nu is het zo dat ik het gevoel heb dat ik hem claim. Ik wil echt elke minuut weten wat ie doet op een dag en als hij dan niet reageert kan ik me echt heel onrustig voelen ofzo. Ook heb ik het idee dat veel van mijn kant moet komen, handjes vast houden, houden van zeggen etc, daar hebben we nu over gesproken en hij zegt dat ie dat wil veranderen (terwijl hij dat normaal echt niet per see minder deed, maar dat zit dan in mijn hoofd ofzo), nu hebben we daar over gesproken, maar ik blijf dat gevoel houden. Alsof ik op de 2e plek sta ofzo, niet dat ie vreemd gaat ofzo, maar ik denk dus dat het in mijn hoofd zit. Ik wil het liefst ook elk uur even appen en 2 x per dag bellen terwijl we elkaar ook 4 x per week zien. Ik ben uit het neits zo onzeker geworden! Ik herken mezelf niet meer, daarbij merk ik ook dat ik in alles perfectionistisch wil zijn en alles 100 keer wil controleren. Zo check ik 4 keer of ik mijn auto wel goed heb op slot gedaan, of de deur dicht is, of koelkast dicht is, of ik mijn telefoon en pasjes bij me hebt etc, of mn flesje water goed dicht is gedraaid, of ik mijn wekker wel op tijd heb gezet. Dit doe ik dan soms echt 10 keer ofzo Het slaat echt nergens op, maar ik kan er maar niet mee stoppen. Het is ook allemaal sinds een jaar dat ik deze gevoelens heb, ik begrijp ook niet waar het vandaan komt. Misschien dat ik bang ben om vergeten te worden ofzo of dat ik bang ben dat ik niet genoeg aandacht krijg?? Ik ben zo echt nooit geweest, maar ik krijg hierdoor vaak huilbuien en minderwaardigheidscomplexen, ik begrijp er helemaal niets van!
Voorbeeld: Hij heeft zojuist een sollicitatiegesprek gehad en normaal zou hij me even bellen hoe het ging. NIets gehoord, dus ik ik ging hem appen en hij las wel, maar reageerde niet (hoewel we wel die gesprekken hebben gehad etc), dus daarna krijg ik een appje: ja sorry ik opende net pas mn telefoon dus zag net pas je appjes, terwijl ik dan zoiets van: Net keek je ook al op je telefoon, dus waarom reageer je dan niet gelijk eventjes? Ik check ook regelmatig zijn laatst gezien.
Het lijkt net of ik over letterlijk ALLES controle wil hebben, terwijl ik dat echt nooit heb gehad. Het is er in een keer in gekomen en het maakt me enorm onrustig, gestresst, verdrietig en machteloos ofzo. Ik heb hier meerdere gesprekken over gehad met m'n vriend en hij zegt het te begrijpen, maar ik merk ook dat als ik zo te controllerig blijf doen dat we (althans ik) er echt aan onder doorga. Vroeger krastte ik vaak zelf in m'n huis door die onzeker en net deed ik het voor de eerste keer sinds al die jaren weer.
Herkent iemand dit?? Zo ja, tips pleaseee, 'cause i'm lost.
Kusjes, me
Misschien dat hier al een forum over is, maar dat heb ik niet kunnen vinden in ieder geval. Sorry dus als het dubbel is, maar ik zit er zo mee! Hopelijk dat iemand van jullie deze gevoelens herkent. Sinds 3 jaar heb ik een hele lieve vriend, hij 22 en ik 20, allebei thuis wonend. Ik ben altijd zeker over mijzelf geweest en nooit echt afhankelijk van iemand. Wel ben ik altijd een echt 'gezelligheidsdier' geweest. Het is mijn eerste serieuze relatie en in het begin ging onze relatie echt prima. Wel wat dingetjes hier en daar maarja daar bestaat elke relatie uit toch? Nu is het zo sinds deze zomer dat ik echt mezelf gek maak. Afgelopen zomer ben ik op vakantie geweest voor 3 weken lang zonder mijn vriend en in die vakantie werd ik echt gek! Ik wilde hem elke minuut spreken en weten wat ie deed. Als hij niet reageerde of iets (Terwijl hij dan wel online was op app en mn berichtjes had gelezen) werd ik echt enorm achterdochtig. Ik bleef dat gevoel aanhouden en daarover hebben we dan ook woordenwisseling gehad in de vakantie, hij vond het niet fijn dat ik geirriteerd reageerde als hij even niet reageerde (terwijl hij dan gewoon werken was ofzo) en ik vond het dan vervelend dat hij dat dan niet snapte. Nu is het zo dat ik het gevoel heb dat ik hem claim. Ik wil echt elke minuut weten wat ie doet op een dag en als hij dan niet reageert kan ik me echt heel onrustig voelen ofzo. Ook heb ik het idee dat veel van mijn kant moet komen, handjes vast houden, houden van zeggen etc, daar hebben we nu over gesproken en hij zegt dat ie dat wil veranderen (terwijl hij dat normaal echt niet per see minder deed, maar dat zit dan in mijn hoofd ofzo), nu hebben we daar over gesproken, maar ik blijf dat gevoel houden. Alsof ik op de 2e plek sta ofzo, niet dat ie vreemd gaat ofzo, maar ik denk dus dat het in mijn hoofd zit. Ik wil het liefst ook elk uur even appen en 2 x per dag bellen terwijl we elkaar ook 4 x per week zien. Ik ben uit het neits zo onzeker geworden! Ik herken mezelf niet meer, daarbij merk ik ook dat ik in alles perfectionistisch wil zijn en alles 100 keer wil controleren. Zo check ik 4 keer of ik mijn auto wel goed heb op slot gedaan, of de deur dicht is, of koelkast dicht is, of ik mijn telefoon en pasjes bij me hebt etc, of mn flesje water goed dicht is gedraaid, of ik mijn wekker wel op tijd heb gezet. Dit doe ik dan soms echt 10 keer ofzo Het slaat echt nergens op, maar ik kan er maar niet mee stoppen. Het is ook allemaal sinds een jaar dat ik deze gevoelens heb, ik begrijp ook niet waar het vandaan komt. Misschien dat ik bang ben om vergeten te worden ofzo of dat ik bang ben dat ik niet genoeg aandacht krijg?? Ik ben zo echt nooit geweest, maar ik krijg hierdoor vaak huilbuien en minderwaardigheidscomplexen, ik begrijp er helemaal niets van!
Voorbeeld: Hij heeft zojuist een sollicitatiegesprek gehad en normaal zou hij me even bellen hoe het ging. NIets gehoord, dus ik ik ging hem appen en hij las wel, maar reageerde niet (hoewel we wel die gesprekken hebben gehad etc), dus daarna krijg ik een appje: ja sorry ik opende net pas mn telefoon dus zag net pas je appjes, terwijl ik dan zoiets van: Net keek je ook al op je telefoon, dus waarom reageer je dan niet gelijk eventjes? Ik check ook regelmatig zijn laatst gezien.
Het lijkt net of ik over letterlijk ALLES controle wil hebben, terwijl ik dat echt nooit heb gehad. Het is er in een keer in gekomen en het maakt me enorm onrustig, gestresst, verdrietig en machteloos ofzo. Ik heb hier meerdere gesprekken over gehad met m'n vriend en hij zegt het te begrijpen, maar ik merk ook dat als ik zo te controllerig blijf doen dat we (althans ik) er echt aan onder doorga. Vroeger krastte ik vaak zelf in m'n huis door die onzeker en net deed ik het voor de eerste keer sinds al die jaren weer.
Herkent iemand dit?? Zo ja, tips pleaseee, 'cause i'm lost.
Kusjes, me
vrijdag 14 september 2018 om 19:01
De vinkjes, laatstgezien en online status van WhatsApp zijn niet accuraat. Vaak zat gezien dat ik online was terwijl ik dat echt niet was.
Maar wie denk je wel niet dat je bent dat je voor een ander bepaalt hoe vaak hij zijn telefoon moet checken en wanneer hij z'n berichten moet beantwoorden? Wat ontzettend respectloos behandel jij je vriend. In plaats van naar de huisarts te gaan met je duidelijk abnormale controledrang schuif je je probleem af op iemand waarvan je zogenaamd houdt door hem te dwingen naar je pijpen te dansen. Hij als persoon kan in jouw ogen niet eens zelfstandig keuzes maken.
Ga naar de huisarts, dit is niet gezond.
Maar wie denk je wel niet dat je bent dat je voor een ander bepaalt hoe vaak hij zijn telefoon moet checken en wanneer hij z'n berichten moet beantwoorden? Wat ontzettend respectloos behandel jij je vriend. In plaats van naar de huisarts te gaan met je duidelijk abnormale controledrang schuif je je probleem af op iemand waarvan je zogenaamd houdt door hem te dwingen naar je pijpen te dansen. Hij als persoon kan in jouw ogen niet eens zelfstandig keuzes maken.
Ga naar de huisarts, dit is niet gezond.
vrijdag 14 september 2018 om 19:34
vrijdag 14 september 2018 om 20:29
Controle is tot op zekere hoogte goed (je maakt bijvoorbeeld minder fouten in je werk en je zorgt voor veilige situaties door ongelukken uit te sluiten) maar je moet wel weten wanneer controle voor een goed resultaat zorgt en wanneer niet.
Het is niet te verwachten dat je vriend meer van je gaat houden als je hem controleert. Niemand wil gekoeionneerd worden door zijn vriendin. Het is dé manier om de liefde effectief om zeep te helpen. En dan dan heb je niets meer. Daar sta je dan met je controle.
Het is niet te verwachten dat je vriend meer van je gaat houden als je hem controleert. Niemand wil gekoeionneerd worden door zijn vriendin. Het is dé manier om de liefde effectief om zeep te helpen. En dan dan heb je niets meer. Daar sta je dan met je controle.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
vrijdag 14 september 2018 om 20:51
Ik vind het moeilijk in te schatten. Misschien voel je het wel juist. Dat hij minder aandacht voor je heeft. Als hij je dan vertelt dat dat niet zo is, terwijl jij het wel zo voelt, kan dat je heel erg in de war maken.
Ik moet zeggen dat ik vanuit mezelf redeneer. Mijn vriend heeft ook weleens iets gedaan dat niet deugde. Dat voelde ik dan aan. Maar hij ontkende het. En al die tijd voelde ik mezelf alsof IK gek was. Later kwam uit dat ik het allemaal goed aangevoeld had. En was ik heel boos omdat hij me zo in de war liet raken in plaats van eerlijk te zijn.
Of dat voor jou ook zo geldt, weet ik niet.
Ik moet zeggen dat ik vanuit mezelf redeneer. Mijn vriend heeft ook weleens iets gedaan dat niet deugde. Dat voelde ik dan aan. Maar hij ontkende het. En al die tijd voelde ik mezelf alsof IK gek was. Later kwam uit dat ik het allemaal goed aangevoeld had. En was ik heel boos omdat hij me zo in de war liet raken in plaats van eerlijk te zijn.
Of dat voor jou ook zo geldt, weet ik niet.
zaterdag 15 september 2018 om 01:16
wat *** dat je je zo voelt TO.
dit is natuurlijk niet fijn voor jou en ook voor je vriend is dit geen fijne situatie..
het is wel goed dat je zelf inziet dat dit niet 'normaal' is en het lijkt me verstandig om hierover met je huisarts te praten zoals meerdere mensen je hier al aanraden.
een vriendin die ik al vanaf de basisschool ken heeft dit ook zo ongeveer gehad, zij is er wel na een aantal jaar overheen gegroeid maar dat heeft wel veel stuk gemaakt. vriendjes kwamen en gaan en daardoor werd het als maar erger.
voor je vriend is dit natuurlijk alles behalve fijn en hierdoor jaag je hem juist weg lijkt mij.
als hij wil gaan dan gaat hij toch wel. en dat kan jij niet veranderen door hem te controleren en te claimen.
ik hoop dat je hier uit komt met de juiste hulp.
succes en sterkte
dit is natuurlijk niet fijn voor jou en ook voor je vriend is dit geen fijne situatie..
het is wel goed dat je zelf inziet dat dit niet 'normaal' is en het lijkt me verstandig om hierover met je huisarts te praten zoals meerdere mensen je hier al aanraden.
een vriendin die ik al vanaf de basisschool ken heeft dit ook zo ongeveer gehad, zij is er wel na een aantal jaar overheen gegroeid maar dat heeft wel veel stuk gemaakt. vriendjes kwamen en gaan en daardoor werd het als maar erger.
voor je vriend is dit natuurlijk alles behalve fijn en hierdoor jaag je hem juist weg lijkt mij.
als hij wil gaan dan gaat hij toch wel. en dat kan jij niet veranderen door hem te controleren en te claimen.
ik hoop dat je hier uit komt met de juiste hulp.
succes en sterkte
Halverwege de OP ben ik maar afgehaakt. Wat ben jij obsessief bezig. Als je een man weg wil jagen ben je op de juiste weg in elk geval. Zoek hulp of wacht af tot hij heel hard weg rent.
zaterdag 15 september 2018 om 06:21
Ja, zoek hulp Zonnetjemaantje.
Ga naar je huisarts. Er is goede hulp beschikbaar voor jouw klachten.
Het is heel lullig dat dit zo ineens is komen opzetten maar soms gebeurt dat gewoon. Zonder duidelijke oorzaak.
Wel weet je dat je er enorme hinder van ondervindt en dat het ook het leven van je vriend beinvloedt.
Het is goed dat je het hier gevraagd hebt.
Veel liefs.......
Ga naar je huisarts. Er is goede hulp beschikbaar voor jouw klachten.
Het is heel lullig dat dit zo ineens is komen opzetten maar soms gebeurt dat gewoon. Zonder duidelijke oorzaak.
Wel weet je dat je er enorme hinder van ondervindt en dat het ook het leven van je vriend beinvloedt.
Het is goed dat je het hier gevraagd hebt.
Veel liefs.......
