Relaties
alle pijlers
Pleegouders en acceptatie
dinsdag 9 oktober 2018 om 09:50
Hoi,
Eigenlijk ben ik gewoon benieuwd naar iets. Heb geen probleem, zit niet in zak en as, maar vraag me gewoon iets af.
Toen ik 12 jaar was ben ik bij pleegouders terecht gekomen. Op zich ging dat best goed. Mijn echte moeder was een alcoholiste en mijn vader met de noorderzon vertrokken. De thuissituatie was uiteindelijk onhoudbaar. Mijn moeder zocht oppas voor mij voor het weekend bij kennissen van haar, mijn toekomstige pleegouders, al wist ik dat toen nog niet. Zelf hadden zij geen kinderen, maar wel een huis vol met nichtjes, neefjes enz.
Ik kreeg een soort van veiligheid en financieel heb ik het goed gehad. Maar, ik heb nooit het gevoel gehad er echt bij te horen. Een knuffel heb ik nooit gehad, en een vader/moeder relatie al helemaal niet. ik heb daar gewoond van mijn 12e tot mijn 19e, toen ben ik op mezelf gaan wonen. Voor de buitenwereld waren het zogezegd wel mijn ouders (had nooit veel zin om de hele situatie uit te leggen)
Ik kreeg een zoon en hij noemde ze wel opa en oma (ik heb ze nooit pa of ma genoemd)
Nu ben ik 54, het contact is sinds een jaar helemaal verbroken. Er zijn wat dingen gebeurd waardoor ik de bevestiging kreeg dat mijn gevoel toch klopte en ik er nooit echt bij hoorde. Ook mijn zoon heeft geen contact meer met ze en zag eerder wat er aan de hand was dan ik.
Nu ik terug denk en alles van een afstandje zie, kom ik erachter dat ik eigenlijk altijd bezig ben geweest om geaccepteerd te worden, er bij te horen.
Ik merk dat dit ook altijd terugkwam in relaties die ik heb gehad.
Mijn vraag is nu eigenlijk, zijn er meer mensen die bij pleegouders zijn opgegroeid en ook dit soort problemen hebben gehad?
Ik heb namelijk niemand in mijn omgeving die bij pleegouders is opgegroeid dus ook geen vergelijkingsmateriaal
Eigenlijk ben ik gewoon benieuwd naar iets. Heb geen probleem, zit niet in zak en as, maar vraag me gewoon iets af.
Toen ik 12 jaar was ben ik bij pleegouders terecht gekomen. Op zich ging dat best goed. Mijn echte moeder was een alcoholiste en mijn vader met de noorderzon vertrokken. De thuissituatie was uiteindelijk onhoudbaar. Mijn moeder zocht oppas voor mij voor het weekend bij kennissen van haar, mijn toekomstige pleegouders, al wist ik dat toen nog niet. Zelf hadden zij geen kinderen, maar wel een huis vol met nichtjes, neefjes enz.
Ik kreeg een soort van veiligheid en financieel heb ik het goed gehad. Maar, ik heb nooit het gevoel gehad er echt bij te horen. Een knuffel heb ik nooit gehad, en een vader/moeder relatie al helemaal niet. ik heb daar gewoond van mijn 12e tot mijn 19e, toen ben ik op mezelf gaan wonen. Voor de buitenwereld waren het zogezegd wel mijn ouders (had nooit veel zin om de hele situatie uit te leggen)
Ik kreeg een zoon en hij noemde ze wel opa en oma (ik heb ze nooit pa of ma genoemd)
Nu ben ik 54, het contact is sinds een jaar helemaal verbroken. Er zijn wat dingen gebeurd waardoor ik de bevestiging kreeg dat mijn gevoel toch klopte en ik er nooit echt bij hoorde. Ook mijn zoon heeft geen contact meer met ze en zag eerder wat er aan de hand was dan ik.
Nu ik terug denk en alles van een afstandje zie, kom ik erachter dat ik eigenlijk altijd bezig ben geweest om geaccepteerd te worden, er bij te horen.
Ik merk dat dit ook altijd terugkwam in relaties die ik heb gehad.
Mijn vraag is nu eigenlijk, zijn er meer mensen die bij pleegouders zijn opgegroeid en ook dit soort problemen hebben gehad?
Ik heb namelijk niemand in mijn omgeving die bij pleegouders is opgegroeid dus ook geen vergelijkingsmateriaal
dinsdag 9 oktober 2018 om 10:00
Nee hoor, en heb hier vooralsnog ook geen hulp bij nodig
Het is me wel duidelijk allemaal en op dit moment geeft het mij (nog) geen problemen. Ik was alleen benieuwd hoe dat gaat bij andere pleegkinderen.
dinsdag 9 oktober 2018 om 10:03
Mijn man heeft van zijn 4e tot ongeveer zijn 12e in tehuizen en pleeggezinnen gezeten en is er helaas ook niet ongeschonden uitgekomen.
Hij heeft o.a. een hechtingstoornis en heel veel meegemaakt. Ook hij hunkert naar een echt gezin en goedkeuring, vooral van zijn biologische 'vader.'
Moeilijk voor je hoor. Ik weet niet zo goed hoe je hier het beste mee om kunt gaan, man worstelt er ook nog steeds mee.
Hij heeft o.a. een hechtingstoornis en heel veel meegemaakt. Ook hij hunkert naar een echt gezin en goedkeuring, vooral van zijn biologische 'vader.'
Moeilijk voor je hoor. Ik weet niet zo goed hoe je hier het beste mee om kunt gaan, man worstelt er ook nog steeds mee.
Those who can make you believe absurdities can make you commit atrocities.
dinsdag 9 oktober 2018 om 10:08
Ik wil hier graag van gedachten over wisselen. Vanwege privacy het liefst ook via een persoonlijk bericht. Wat ik me wel afvraag is waar dat gevoel van er niet bij horen bij jou uit voortkwam. Was dat al vanaf jonge leeftijd, zat het in subtiele dingen? Ze hadden geen eigen kinderen dus het zat niet in onderscheid maken toch?
dinsdag 9 oktober 2018 om 10:11
Worstelen is voor mij een groot woord, maar oke, er zijn situaties dat ik er meer moeite mee heb als normaal. Hechtingsproblemen herken ik eigenlijk wel. Vwb mijn biologische ouders die zijn beide inmiddels overleden. Dat is voor mij dus al uitgesloten om die te ontmoeten.AeonOfWinter schreef: ↑09-10-2018 10:03Mijn man heeft van zijn 4e tot ongeveer zijn 12e in tehuizen en pleeggezinnen gezeten en is er helaas ook niet ongeschonden uitgekomen.
Hij heeft o.a. een hechtingstoornis en heel veel meegemaakt. Ook hij hunkert naar een echt gezin en goedkeuring, vooral van zijn biologische 'vader.'
Moeilijk voor je hoor. Ik weet niet zo goed hoe je hier het beste mee om kunt gaan, man worstelt er ook nog steeds mee.
Maar lijkt me idd erg moeilijk als je weet dat ze er nog wel zijn, maar je geen contact hebt.
Wat ik soms wel eens heb, klinkt gek, maar als ik bij anderen zie hoe ouders met hun kinderen omgaan, warm en liefdevol, dan krijg ik daar een soort van warm gevoel van, en een gevoel van hoe het hoort te zijn.
dinsdag 9 oktober 2018 om 10:18
en daar krijgen ze (niet voor niets) ondertussen veel hulp bij, zowel de kinderen als de pleeg/adoptieouders.
We weten nu echt meer, dan toen jij jong was TO, nu nog een paar sessies met een psycholoog kan je echt helpen.
dinsdag 9 oktober 2018 om 10:28
Dat gevoel is er met de jaren bij gekomen, door idd kleine dingen. Zij had bijvoorbeeld een zus met 5 dochters die ook kind aan huis waren. Die werden bv wel geknuffeld. En toen ik bevallen was van mijn zoon kreeg ik geen kraamzorg omdat mijn zoon in het ziekenhuis moest blijven. Bij mijn nichtje hetzelfde geval en toen werd er van alles geregeld en het hele huis werd daar schoongemaakt. Zijn kleine dingen maar achteraf gezien zou je dat eerder voor een dochter doen als voor een nichtje toch?ooitverlegen schreef: ↑09-10-2018 10:08Ik wil hier graag van gedachten over wisselen. Vanwege privacy het liefst ook via een persoonlijk bericht. Wat ik me wel afvraag is waar dat gevoel van er niet bij horen bij jou uit voortkwam. Was dat al vanaf jonge leeftijd, zat het in subtiele dingen? Ze hadden geen eigen kinderen dus het zat niet in onderscheid maken toch?
En zo gebeurde er wel meer dingen.
Het meeste ging het mij opvallen toen mijn zoon geboren was en met de kinderen van haar nichtjes. Ik zag het verschil hoe ze met die kids omging als met mijn zoon.
En nee, ik was beslist niet jaloers, en kon het ook altijd voor mezelf wel relativeren. Meer in de zin van, "ach, ik ben nu eenmaal geen echte familie". Voor mijn zoon vond ik het moeilijker, die wist niet beter.
dinsdag 9 oktober 2018 om 11:23
Heb je het eigenlijk wel eens met je adoptiemoeder besproken?
Ieder verhaal heeft natuurlijk twee kanten. Waarmee ik niet wil zeggen dat jouw ervaring niet klopt. Maar misschien is haar intentie wel heel anders geweest. Misschien voelde zei wel aan dat jij haar niet echt als familie zag, en wil je dan zo iemand continue om je heen bij een geboorte? Om maar iets te noemen. Misschien denkt ze er wel het goede aan gedaan te hebben door zich niet op te dringen.
Dat mis ik een beetje in je verhaal, of er ooit gesprekken over geweest zijn.
Ieder verhaal heeft natuurlijk twee kanten. Waarmee ik niet wil zeggen dat jouw ervaring niet klopt. Maar misschien is haar intentie wel heel anders geweest. Misschien voelde zei wel aan dat jij haar niet echt als familie zag, en wil je dan zo iemand continue om je heen bij een geboorte? Om maar iets te noemen. Misschien denkt ze er wel het goede aan gedaan te hebben door zich niet op te dringen.
Dat mis ik een beetje in je verhaal, of er ooit gesprekken over geweest zijn.
dinsdag 9 oktober 2018 om 11:25
ik heb in verschillende pleeggezinnen gezeten en ook altijd het gevoel gehad dat ik er niet helemaal bijhoorde. Ik vond dat nooit erg, ik vond dat eigenlijk wel fijn want ik wilde er ook niet helemaal bijhoren. Moet wel gezegd worden dat ik nooit langer dan 3 jaar in hetzelfde gezin gezeten heb, dus dat maakt het misschien anders, ook altijd geweten dat ik toch wel weer weg zou moeten.
Het lijkt er bij jou een beetje op dat je ofwel dacht dat je er wel volledig bijhoorde en er nu achter komt dat dat toch niet zo is, of dat je dat gewoon heel graag wilde en nu blijkt het toch niet zo te zijn. Ik kan me voorstellen dat dat heel rot voelt.
Het lijkt er bij jou een beetje op dat je ofwel dacht dat je er wel volledig bijhoorde en er nu achter komt dat dat toch niet zo is, of dat je dat gewoon heel graag wilde en nu blijkt het toch niet zo te zijn. Ik kan me voorstellen dat dat heel rot voelt.
dinsdag 9 oktober 2018 om 12:21
[quote=YellowLemon post_id=29107434 time=1539077022 user_id=291865]
Heb je het eigenlijk wel eens met je adoptiemoeder besproken?
Ja hoor, ik heb het enkele keren aangegeven, wel toen ik wat ouder was, als antwoord kreeg ik steevast "dat zie je verkeerd, doe niet zo raar"! Dus op een gegeven moment ging ik ook nog eens twijfelen aan mijn eigen gevoel.
Ook vond ik het best raar dat als er iemand vroeg wie ik was, zij altijd aangaven "die is bij ons komen wonen", nooit "dat is onze dochter". Dus dat zegt eigenlijk al genoeg. Dus achteraf gezien was mijn gevoel altijd wel goed.
Maar ik kan me natuurlijk ook voorstellen dat het voor pleegouders niet altijd makkelijk is, je krijgt toch vaak een beschadigd kind in huis. Mijn mening is dan wel, je weet een beetje waar je aan begint toch?
Heb je het eigenlijk wel eens met je adoptiemoeder besproken?
Ja hoor, ik heb het enkele keren aangegeven, wel toen ik wat ouder was, als antwoord kreeg ik steevast "dat zie je verkeerd, doe niet zo raar"! Dus op een gegeven moment ging ik ook nog eens twijfelen aan mijn eigen gevoel.
Ook vond ik het best raar dat als er iemand vroeg wie ik was, zij altijd aangaven "die is bij ons komen wonen", nooit "dat is onze dochter". Dus dat zegt eigenlijk al genoeg. Dus achteraf gezien was mijn gevoel altijd wel goed.
Maar ik kan me natuurlijk ook voorstellen dat het voor pleegouders niet altijd makkelijk is, je krijgt toch vaak een beschadigd kind in huis. Mijn mening is dan wel, je weet een beetje waar je aan begint toch?
dinsdag 9 oktober 2018 om 12:23
Ja hoor, ik heb het enkele keren aangegeven, wel toen ik wat ouder was, als antwoord kreeg ik steevast "dat zie je verkeerd, doe niet zo raar"! Dus op een gegeven moment ging ik ook nog eens twijfelen aan mijn eigen gevoel.YellowLemon schreef: ↑09-10-2018 11:23Heb je het eigenlijk wel eens met je adoptiemoeder besproken?
Ieder verhaal heeft natuurlijk twee kanten. Waarmee ik niet wil zeggen dat jouw ervaring niet klopt. Maar misschien is haar intentie wel heel anders geweest. Misschien voelde zei wel aan dat jij haar niet echt als familie zag, en wil je dan zo iemand continue om je heen bij een geboorte? Om maar iets te noemen. Misschien denkt ze er wel het goede aan gedaan te hebben door zich niet op te dringen.
Dat mis ik een beetje in je verhaal, of er ooit gesprekken over geweest zijn.
Ook vond ik het best raar dat als er iemand vroeg wie ik was, zij altijd aangaven "die is bij ons komen wonen", nooit "dat is onze dochter". Dus dat zegt eigenlijk al genoeg. Dus achteraf gezien was mijn gevoel altijd wel goed.
Maar ik kan me natuurlijk ook voorstellen dat het voor pleegouders niet altijd makkelijk is, je krijgt toch vaak een beschadigd kind in huis. Mijn mening is dan wel, je weet een beetje waar je aan begint toch?
dinsdag 9 oktober 2018 om 12:32
mijn ervaring leert dat die mensen vaak geen idee hebben waar ze aan beginnen.
dinsdag 9 oktober 2018 om 12:49
Niet helemaal hetzelfde. Maar een beetje toch weer wel. Mijn stiefkinderen komen over de vloer en mijn nichtjes en neefjes. Ook al zie ik stiefkinderen meer. Toch ben ik fysieker met nichtjes en neefjes. Die heb je vaak als baby al in je handen en daardoor groeit zo iets. De stiefkinderen houden zichzelf ook afzijdig. Als ze moeten huilen laten ze zich even aanhalen. Daarna gaan ze weer weg. Terwijl mijn bio kinderen nog een half uur door mama tanken. Mijn neefje veegt nog even zijn snot aan mijn trui. Het gaat allemaal heel “vanzelf”
Zou het zoiets kunnen zijn? Ze hebben je opgevangen maar je niet hebben willen forceren? Je was al wat ouder en misschien wisten ze ook niet voor hoelang.
Ik las eens dat dochters kinderen ook meer liefde krijgen dan zoons kinderen (van grootouders). Omdat het biologisch gezien zekerder was dat ze bloedverwanten waren. In dat licht misschien ook wat verklaarbaarder?
Ik denk niet dat je weet waar je aan begint. Dat is met stief kinderen in elk geval niet het geval. Ik heb mij ontzettend ingelezen en mensen flink aan de tand gevoeld. Volwassenen en kinderen. Maar toch is het een hele onnatuurlijke situatie die heel veel dingen die in een kerngezin normaal zijn niet evenaren. Hoe erg ik mij best ook doe.
Ik weet niet of je er wat aan hebt en ik hoop dan ook dat je hier gelijkgestemde vind.
Zou het zoiets kunnen zijn? Ze hebben je opgevangen maar je niet hebben willen forceren? Je was al wat ouder en misschien wisten ze ook niet voor hoelang.
Ik las eens dat dochters kinderen ook meer liefde krijgen dan zoons kinderen (van grootouders). Omdat het biologisch gezien zekerder was dat ze bloedverwanten waren. In dat licht misschien ook wat verklaarbaarder?
Ik denk niet dat je weet waar je aan begint. Dat is met stief kinderen in elk geval niet het geval. Ik heb mij ontzettend ingelezen en mensen flink aan de tand gevoeld. Volwassenen en kinderen. Maar toch is het een hele onnatuurlijke situatie die heel veel dingen die in een kerngezin normaal zijn niet evenaren. Hoe erg ik mij best ook doe.
Ik weet niet of je er wat aan hebt en ik hoop dan ook dat je hier gelijkgestemde vind.
dinsdag 9 oktober 2018 om 12:51
maar waarom dan toch, voor deze situatie gekozen?SjakS schreef: ↑09-10-2018 12:49
Ik denk niet dat je weet waar je aan begint. Dat is met stief kinderen in elk geval niet het geval. Ik heb mij ontzettend ingelezen en mensen flink aan de tand gevoeld. Volwassenen en kinderen. Maar toch is het een hele onnatuurlijke situatie die heel veel dingen die in een kerngezin normaal zijn niet evenaren. Hoe erg ik mij best ook doe.
dinsdag 9 oktober 2018 om 17:14
Om even terug te komen op "je weet niet waar je aan begint", dat is volgens mij ook zo, het lijkt mij ook vreselijk moeilijk. Maar ik vind ook dat je met dit soort zaken (kinderen) je jezelf eigenlijk geen fouten kunt veroorloven. Maar "al doende leert men" pakt vaak ook goed uit.
Vwb stiefkinderen, ik heb ook een stiefdochter gehad. Dit maakte voor mij best wel veel duidelijk. Zij was erg lief en aanhankelijk, ik betrok haar overal bij, ik wilde haar echt het gevoel geven bij het gezin te horen.
Maar toch diep van binnen, waren de gevoelens voor haar beslist niet hetzelfde als voor mijn eigen zoon.
Dus aan de hand daarvan kon ik natuurlijk ook best begrip opbrengen voor mijn pleegouders, eigen telt toch meer.
Maar je mag dat nooit laten merken aan kinderen!
Vwb stiefkinderen, ik heb ook een stiefdochter gehad. Dit maakte voor mij best wel veel duidelijk. Zij was erg lief en aanhankelijk, ik betrok haar overal bij, ik wilde haar echt het gevoel geven bij het gezin te horen.
Maar toch diep van binnen, waren de gevoelens voor haar beslist niet hetzelfde als voor mijn eigen zoon.
Dus aan de hand daarvan kon ik natuurlijk ook best begrip opbrengen voor mijn pleegouders, eigen telt toch meer.
Maar je mag dat nooit laten merken aan kinderen!
dinsdag 9 oktober 2018 om 17:22
Klopt Marion33 dat mag je niet laten merken. Ik vind het echt verdrietig om te lezen dat je je zo hebt gevoeld. Ik heb niet in pleeggezinnen gezeten, maar ik hoorde er thuis ook nooit bij. Kreeg geen knuffels oid, mijn zus wel enz. Dat doet iets met je als kind en dat heb je eigenlijk niet verdiend.
Ik hoop dat je het een plekje kunt geven. Het ligt niet aan jou, zo voelt het wel als kind. Daarom deed je vast ook zo je best. Uiteindelijk is het een tekortkoming van hun kant en zeker niet iets wat mis is met jou!
Ik hoop dat je het een plekje kunt geven. Het ligt niet aan jou, zo voelt het wel als kind. Daarom deed je vast ook zo je best. Uiteindelijk is het een tekortkoming van hun kant en zeker niet iets wat mis is met jou!
dinsdag 9 oktober 2018 om 17:37
dinsdag 9 oktober 2018 om 19:33
Omdat ik niet wist waar ik aan begon... Omdat het zo liep. Omdat ik bevriend was met mijn man voordat we een stel werden en nooit had verwacht dat het leven zo zou lopen. Het is teveel om in topic van to te gaan vertellen. Maar wou haar graag een andere invalshoek meegeven die wat overlaping heeft met haar situatie.
Ik lees alleen nu net dat ze zelf ook wel eens een stiefdochter heeft gehad. Dus zelf ook die ervaring heeft opgedaan.
dinsdag 9 oktober 2018 om 19:45
Ik geloof meteen wat je aan hebt gevoeld en wat je daardoor gevoelsmatig gemist hebt. Maar besef je wel dat niet alle ouders even warm of fysiek omgaan met hun kinderen en evenzogoed erg veel van ze houden. Er zijn gewoon grote verschillen in uitingsvormen van affectie. Sommige ouders zijn heel knuffelig, kletserig, kusserig. Maar er zijn genoeg ouders die van nature niet heel aanhankelijk zijn en dit dus ook niet met hun kinderen zijn. Affectie zit 'm dan bijvoorbeeld meer in luisteren, aandacht tonen, begrip tonen, dingen ondernemen met de kinderen.
Ik ben zelf bijv. best wel een knuffelige moeder. Maar een goede vriendin van mij dus helemaal niet. Ze heeft geen sterke impulsen om haar kinderen te knuffelen. Maar ze is tot in haar tenen een oermoeder die van haar kinderen houdt. Ze uit dit alleen heel anders. Ze is zelf ook niet knuffelig opgegroeid (verre van zelfs) en dat zie je gewoon terug.
dinsdag 9 oktober 2018 om 19:54
Oh, en wat iemand anders ook al schreef denk ik zelf ook. Je stemt je als ouder of als opvoeder ook af op het kind. Als je een kind al kent van baby af aan en dit kunt is zelf ook heel aanhankelijk, dan is het makkelijker om lichamelijk met dat kind om te gaan. Als je al een ouder kind voor het eerst in huis krijgt, neem je toch meer een afwachtende rol aan, om een kind niet te overvallen met aanhankelijkheid. Kinderen zelf kunnen onbewust een uitstraling hebben dat je niet te dichtbij moet komen. En onbewust kun je daar als opvoeder op reageren door meer afstand te houden. Ook al is die behoefte eigenlijk tegengesteld, want kinderen die afstand uitstralen kunnen vaak heel onbeholpen zijn en niks liever willen dan aangehaald worden. Maar dan moet je van goede huize komen om dat eronder te kunnen voelen en te durven. Want je kunt ook verkeerd zitten en dan over grenzen heengaan. Het is allemaal zo kwetsbaar en zo subtiel.
Ik heb bijv. 2 nichtjes (zusjes) waarbij de een me altijd om de nek vliegt en de ander moet ik zelf opzoeken voor een knuffel. 2 kinderen uit hetzelfde gezin met toch heel andere behoeften en daar ga ik idd. anders mee om.
Ik heb bijv. 2 nichtjes (zusjes) waarbij de een me altijd om de nek vliegt en de ander moet ik zelf opzoeken voor een knuffel. 2 kinderen uit hetzelfde gezin met toch heel andere behoeften en daar ga ik idd. anders mee om.
dinsdag 9 oktober 2018 om 20:07
Je noemt zeker een aantal opvallende zaken die ik ook niet begrijp. Het lastige vind ik in te schatten hoe de dynamiek was toen je als 12 jarige het pleeggezin binnenkwam en speelde je moeder nog een rol tussen jou en pleegouders?Marion33 schreef: ↑09-10-2018 10:28Dat gevoel is er met de jaren bij gekomen, door idd kleine dingen. Zij had bijvoorbeeld een zus met 5 dochters die ook kind aan huis waren. Die werden bv wel geknuffeld. En toen ik bevallen was van mijn zoon kreeg ik geen kraamzorg omdat mijn zoon in het ziekenhuis moest blijven. Bij mijn nichtje hetzelfde geval en toen werd er van alles geregeld en het hele huis werd daar schoongemaakt. Zijn kleine dingen maar achteraf gezien zou je dat eerder voor een dochter doen als voor een nichtje toch?
En zo gebeurde er wel meer dingen.
Het meeste ging het mij opvallen toen mijn zoon geboren was en met de kinderen van haar nichtjes. Ik zag het verschil hoe ze met die kids omging als met mijn zoon.
En nee, ik was beslist niet jaloers, en kon het ook altijd voor mezelf wel relativeren. Meer in de zin van, "ach, ik ben nu eenmaal geen echte familie". Voor mijn zoon vond ik het moeilijker, die wist niet beter.
Was het vanaf het begin duidelijk dat je lang zou blijven? Het kan ook zijn dat pleegouders hebben aangevoeld om een bepaalde afstand te houden in verband met hechtingsproblemen. Ik noem maar een aantal gedachten maar vind het erg jammer dat het zo is geweest. Toch lijkt het door je vraag aan hen dat ze zich er niet zo bewust van waren.
