Relaties
alle pijlers
Pleegouders en acceptatie
dinsdag 9 oktober 2018 om 09:50
Hoi,
Eigenlijk ben ik gewoon benieuwd naar iets. Heb geen probleem, zit niet in zak en as, maar vraag me gewoon iets af.
Toen ik 12 jaar was ben ik bij pleegouders terecht gekomen. Op zich ging dat best goed. Mijn echte moeder was een alcoholiste en mijn vader met de noorderzon vertrokken. De thuissituatie was uiteindelijk onhoudbaar. Mijn moeder zocht oppas voor mij voor het weekend bij kennissen van haar, mijn toekomstige pleegouders, al wist ik dat toen nog niet. Zelf hadden zij geen kinderen, maar wel een huis vol met nichtjes, neefjes enz.
Ik kreeg een soort van veiligheid en financieel heb ik het goed gehad. Maar, ik heb nooit het gevoel gehad er echt bij te horen. Een knuffel heb ik nooit gehad, en een vader/moeder relatie al helemaal niet. ik heb daar gewoond van mijn 12e tot mijn 19e, toen ben ik op mezelf gaan wonen. Voor de buitenwereld waren het zogezegd wel mijn ouders (had nooit veel zin om de hele situatie uit te leggen)
Ik kreeg een zoon en hij noemde ze wel opa en oma (ik heb ze nooit pa of ma genoemd)
Nu ben ik 54, het contact is sinds een jaar helemaal verbroken. Er zijn wat dingen gebeurd waardoor ik de bevestiging kreeg dat mijn gevoel toch klopte en ik er nooit echt bij hoorde. Ook mijn zoon heeft geen contact meer met ze en zag eerder wat er aan de hand was dan ik.
Nu ik terug denk en alles van een afstandje zie, kom ik erachter dat ik eigenlijk altijd bezig ben geweest om geaccepteerd te worden, er bij te horen.
Ik merk dat dit ook altijd terugkwam in relaties die ik heb gehad.
Mijn vraag is nu eigenlijk, zijn er meer mensen die bij pleegouders zijn opgegroeid en ook dit soort problemen hebben gehad?
Ik heb namelijk niemand in mijn omgeving die bij pleegouders is opgegroeid dus ook geen vergelijkingsmateriaal
Eigenlijk ben ik gewoon benieuwd naar iets. Heb geen probleem, zit niet in zak en as, maar vraag me gewoon iets af.
Toen ik 12 jaar was ben ik bij pleegouders terecht gekomen. Op zich ging dat best goed. Mijn echte moeder was een alcoholiste en mijn vader met de noorderzon vertrokken. De thuissituatie was uiteindelijk onhoudbaar. Mijn moeder zocht oppas voor mij voor het weekend bij kennissen van haar, mijn toekomstige pleegouders, al wist ik dat toen nog niet. Zelf hadden zij geen kinderen, maar wel een huis vol met nichtjes, neefjes enz.
Ik kreeg een soort van veiligheid en financieel heb ik het goed gehad. Maar, ik heb nooit het gevoel gehad er echt bij te horen. Een knuffel heb ik nooit gehad, en een vader/moeder relatie al helemaal niet. ik heb daar gewoond van mijn 12e tot mijn 19e, toen ben ik op mezelf gaan wonen. Voor de buitenwereld waren het zogezegd wel mijn ouders (had nooit veel zin om de hele situatie uit te leggen)
Ik kreeg een zoon en hij noemde ze wel opa en oma (ik heb ze nooit pa of ma genoemd)
Nu ben ik 54, het contact is sinds een jaar helemaal verbroken. Er zijn wat dingen gebeurd waardoor ik de bevestiging kreeg dat mijn gevoel toch klopte en ik er nooit echt bij hoorde. Ook mijn zoon heeft geen contact meer met ze en zag eerder wat er aan de hand was dan ik.
Nu ik terug denk en alles van een afstandje zie, kom ik erachter dat ik eigenlijk altijd bezig ben geweest om geaccepteerd te worden, er bij te horen.
Ik merk dat dit ook altijd terugkwam in relaties die ik heb gehad.
Mijn vraag is nu eigenlijk, zijn er meer mensen die bij pleegouders zijn opgegroeid en ook dit soort problemen hebben gehad?
Ik heb namelijk niemand in mijn omgeving die bij pleegouders is opgegroeid dus ook geen vergelijkingsmateriaal
dinsdag 9 oktober 2018 om 20:10
hier zit denk ik de kern, die mensen zorgen voor je, en laten je zien wat een gezinsleven inhoud, dat is dus zorgen voor en leren. Dat is echt iets heel anders dan het gevoel dat je hebt bij je eigen ouders, dat is (hopelijk) dieper. Als jij (en ik zeg niet dat to dat heeft hoor) de behoefte had om een diepere relatie met die mensen aan te gaan en die mensen hebben dat niet, doet dat zeer, maar is dat gewoon niet anders.Bryndise schreef: ↑09-10-2018 17:37Heb je niet gewoon last van het feit dat je eigen ouders geen ouders voor je waren?
Die pleegouders hebben toch juist wel voor je gezorgd?
En ja, pleeg/stief voelt anders dan eigen, dat ervoer jij zelf toch ook.
Jammer dat je gebroken hebt met de mensen die er voor je waren!
dinsdag 9 oktober 2018 om 20:39
Marion33 schreef: ↑09-10-2018 10:28Het meeste ging het mij opvallen toen mijn zoon geboren was en met de kinderen van haar nichtjes. Ik zag het verschil hoe ze met die kids omging als met mijn zoon.
En nee, ik was beslist niet jaloers, en kon het ook altijd voor mezelf wel relativeren. Meer in de zin van, "ach, ik ben nu eenmaal geen echte familie". Voor mijn zoon vond ik het moeilijker, die wist niet beter.
Egels kunnen momenteel moeilijk aan water komen. Help ze door een schoteltje met water op een beschut plekje neer te zetten, liefst met wat speciaal egelvoer (te koop in dierenwinkels). Voor insecten op een hogere plek een schoteltje water met steentjes.
woensdag 10 oktober 2018 om 07:50
Zoals ik al aangaf, ik wilde gewoon weten hoe de ervaring van anderen is geweest in een pleeggezin. Te meer omdat ik niemand in mijn omgeving heb waarmee ik het hierover kan hebben en ik benieuwd was of dit vaker ervaren wordt.
En nee, ik heb er problemen mee gehad, maar ben nu een stuk ouder en kan er goed mee omgaan.
En ik alleen heb niet gebroken met mijn pleegouders, dat is van 2 kanten gekomen. Ik heb hier natuurlijk beknopt geschreven hoe het zo'n beetje is verlopen in het gezin. Maar dat is natuurlijk niet alles. Soms moet je gewoon inzien dat contact houden meer pijn als vreugde brengt, voor beide partijen.
Op de opmerking of ik niet liever mijn biologische ouders had gehad, ja natuurlijk! Maar als je 12 jaar bent en de situatie thuis onhoudbaar ben je blij als je in een veilige situatie beland. Er was wel contact met mijn biologische moeder, maar dat verliep heel stroef. Zoals ik al aangaf was zij een alcoholiste en was er van mijn kant haat naar haar toe.
Nu ik ouder ben besef ik ook hoe hopeloos zij geweest moet zijn, niemand wordt bewust alcoholist!
Mijn beide biologische ouders zijn overleden, maar was dat niet het geval geweest, weet ik zeker dat ik contact zou hebben gezocht.
woensdag 10 oktober 2018 om 08:27
Daar ben ik het mee oneens. Een kind voelt het verschil toch. Je kunt er echt veel beter open over zijn. Dan is er ook ruimte om te praten over wat er wél is.
Veel pleegkinderen voelen geen diepe band met hun pleegouders, vaak is er na de opvang periode helemaal geen contact meer. Er is een zorgrelatie, niet perse een affectieve relatie, laat staan op het niveau dat je als 'eigen' voelt. Dat kan wel ontstaan, maar zoiets kun je niet dwingen en is van tevoren gewoon niet te voorspellen. Ik denk dat het jammer is dat je niet met je pleegouders hebt kunnen praten over jullie verwachtingen en gevoelens toen je nog bij hen in huis woonde.
Vroeger toen de zee nog schoon was en seks vies....
woensdag 10 oktober 2018 om 08:29
Ik vind deze gedachte nogal zwart/wit. Ik bedoel het allemaal niet te kritisch, ik hoop je een beetje te kunnen helpen relativeren. Want waarom zouden mensen die niks om je geven, zo lang voor je zorgen?Marion33 schreef: ↑09-10-2018 12:23Ja hoor, ik heb het enkele keren aangegeven, wel toen ik wat ouder was, als antwoord kreeg ik steevast "dat zie je verkeerd, doe niet zo raar"! Dus op een gegeven moment ging ik ook nog eens twijfelen aan mijn eigen gevoel.
Ook vond ik het best raar dat als er iemand vroeg wie ik was, zij altijd aangaven "die is bij ons komen wonen", nooit "dat is onze dochter". Dus dat zegt eigenlijk al genoeg. Dus achteraf gezien was mijn gevoel altijd wel goed.
Maar ik kan me natuurlijk ook voorstellen dat het voor pleegouders niet altijd makkelijk is, je krijgt toch vaak een beschadigd kind in huis. Mijn mening is dan wel, je weet een beetje waar je aan begint toch?
Normaal is iemand zwanger, is er een baby, peuter, etc. dat was bij jou natuurlijk niet. Je bent bij hun komen wonen, je noemde hun niet je pa en ma zoals je zelf aangeeft. Het zou toch ook heel raar geweest zijn als ze op jouw 12e opeens hadden gedaan alsof jij hun dochter was terwijl je 12 jaar lang andere ouders hebt gehad?
Ik denk dat je veel meer aan therapie kan hebben dan jij zelf denkt.
woensdag 10 oktober 2018 om 14:12
Het zorgen was van mijn 12e tot mijn 19e. Natuurlijk daarna ook wel, maar in mijn ogen niet zoals het hoort. Als ik het vergelijk met hoe ik met mijn zoon om ga, dan zie ik heel veel verschil.YellowLemon schreef: ↑10-10-2018 08:29Ik vind deze gedachte nogal zwart/wit. Ik bedoel het allemaal niet te kritisch, ik hoop je een beetje te kunnen helpen relativeren. Want waarom zouden mensen die niks om je geven, zo lang voor je zorgen?
Normaal is iemand zwanger, is er een baby, peuter, etc. dat was bij jou natuurlijk niet. Je bent bij hun komen wonen, je noemde hun niet je pa en ma zoals je zelf aangeeft. Het zou toch ook heel raar geweest zijn als ze op jouw 12e opeens hadden gedaan alsof jij hun dochter was terwijl je 12 jaar lang andere ouders hebt gehad?
Ik denk dat je veel meer aan therapie kan hebben dan jij zelf denkt.
Maar ik begrijp jouw insteek wel
Ik heb meer het idee, ik ben op een leeftijd dat ik het allemaal wel een plekje gegeven heb (denk ik) en natuurlijk denk ik er best wel eens aan, maar om hier nu voor in therapie te gaan, vind ik te ver gaan. Het belemmerd me in ieder geval niet in mijn leven op dit moment.
Maar zeg nooit, nooit
zondag 14 oktober 2018 om 07:30
Ik ben zelf opgegroeid bij pleegouders, maar ik was een stuk jonger toen ik daar kwam. Echter, ik heb wel in een paar jaar 4 verschillende gezinnen gehad, voordat ik definitief ergens kon blijven.
Onze eigen moeder overleed heel plotseling toen ik bijna 5 was. Mijn broer was toen 7. Onze vader kon dat niet aan en verzoop zichzelf in alcohol. Die lag dus dagelijks vrijwel onaanspreekbaar in bed of op de bank.
We hebben nog ruim een jaar thuis gewoond, voordat er werd ingegrepen en we naar een pleeggezin gingen.
En daar begon -voor mij, gevoelsmatig- de ellende. Thuis bij onze vader hadden we het natuurlijk niet goed, maar we hadden in elk geval elkaar nog. Mijn broer maakte altijd mijn broodtrommel klaar en zorgde dat we op tijd op school kwamen, terwijl hij zelf ook nog maar 7 was.
Maar eenmaal in de pleeg-molen, ging het anders. 1e gezin was crisisopvang. Tijdelijk, maar in elk geval nog met zn tweetjes. Een paar weken later werd ik overgeplaatst naar een ander pleeggezin en mijn broer naar een opvanghuis/woongroep.
Dat heeft diepe wonden gemaakt.
We zagen elkaar in het weekend en verder niet. Mede daardoor heb ik moeilijk een band met die pleegouders kunnen opbouwen. In mijn ogen was het hun schuld dat we gescheiden werden, want nog 1 kind erbij, hoeveel moeite was dat nou?!
Ongeveer een jaar later was ik dusdanig 'lastig' dat de pleegouders niet meer wisten wat ze met me moesten. 'Voor mijn eigen bestwil' (en het welzijn van de andere kinderen in het gezin) werd ik toen weer verplaatst.
Deze keer wel bij leuke mensen. Daar voelde ik me voor het eerst op mijn gemak. Ik was toen een jaar of 8.
Mijn broer zat inmiddels ook in een fijn gezin en niet meer in de woongroep; daardoor ging het met hem ook een stuk beter.
Toen ik 12 was, werd de vader van het pleeggezin ziek, en uiteindelijk werd alle zorg teveel voor mijn pleegmoeder.
Na veel gesprekken, emoties en eindeloos veel papierwerk, mocht ik toen verhuizen naar het gezin waar mijn broer ook woonde.
En toen voelde ik me eindelijk weer thuis.
Ik had mijn broer terug, en de pleegouders zagen dat we dat nodig hadden: elkaar. Ze lieten ons aardig vrij, forceerden niets, en juist daardoor kreeg ik een goede band met ze. Daar heb ik me ook nooit overbodig, ongewenst of een last gevoeld; ze hebben ons altijd het gevoel gegeven dat we gewenst waren. Dat, ookal heb je soms een k*tdag en smijt je met alle deuren, dat nog niet betekent dat je per direct bent afgeschreven.
Ik kan het niet zo goed verwoorden, maar bij hen durfde ik erop te vertrouwen dat ik daar goed zat. Met deze pleegouders heb ik nog steeds vaak en goed contact. Zij zijn nu ook een soort opa en oma van mijn zoontje, dus ze spelen nog steeds een actieve rol in mijn leven.
Onze eigen moeder overleed heel plotseling toen ik bijna 5 was. Mijn broer was toen 7. Onze vader kon dat niet aan en verzoop zichzelf in alcohol. Die lag dus dagelijks vrijwel onaanspreekbaar in bed of op de bank.
We hebben nog ruim een jaar thuis gewoond, voordat er werd ingegrepen en we naar een pleeggezin gingen.
En daar begon -voor mij, gevoelsmatig- de ellende. Thuis bij onze vader hadden we het natuurlijk niet goed, maar we hadden in elk geval elkaar nog. Mijn broer maakte altijd mijn broodtrommel klaar en zorgde dat we op tijd op school kwamen, terwijl hij zelf ook nog maar 7 was.
Maar eenmaal in de pleeg-molen, ging het anders. 1e gezin was crisisopvang. Tijdelijk, maar in elk geval nog met zn tweetjes. Een paar weken later werd ik overgeplaatst naar een ander pleeggezin en mijn broer naar een opvanghuis/woongroep.
Dat heeft diepe wonden gemaakt.
We zagen elkaar in het weekend en verder niet. Mede daardoor heb ik moeilijk een band met die pleegouders kunnen opbouwen. In mijn ogen was het hun schuld dat we gescheiden werden, want nog 1 kind erbij, hoeveel moeite was dat nou?!
Ongeveer een jaar later was ik dusdanig 'lastig' dat de pleegouders niet meer wisten wat ze met me moesten. 'Voor mijn eigen bestwil' (en het welzijn van de andere kinderen in het gezin) werd ik toen weer verplaatst.
Deze keer wel bij leuke mensen. Daar voelde ik me voor het eerst op mijn gemak. Ik was toen een jaar of 8.
Mijn broer zat inmiddels ook in een fijn gezin en niet meer in de woongroep; daardoor ging het met hem ook een stuk beter.
Toen ik 12 was, werd de vader van het pleeggezin ziek, en uiteindelijk werd alle zorg teveel voor mijn pleegmoeder.
Na veel gesprekken, emoties en eindeloos veel papierwerk, mocht ik toen verhuizen naar het gezin waar mijn broer ook woonde.
En toen voelde ik me eindelijk weer thuis.
Ik had mijn broer terug, en de pleegouders zagen dat we dat nodig hadden: elkaar. Ze lieten ons aardig vrij, forceerden niets, en juist daardoor kreeg ik een goede band met ze. Daar heb ik me ook nooit overbodig, ongewenst of een last gevoeld; ze hebben ons altijd het gevoel gegeven dat we gewenst waren. Dat, ookal heb je soms een k*tdag en smijt je met alle deuren, dat nog niet betekent dat je per direct bent afgeschreven.
Ik kan het niet zo goed verwoorden, maar bij hen durfde ik erop te vertrouwen dat ik daar goed zat. Met deze pleegouders heb ik nog steeds vaak en goed contact. Zij zijn nu ook een soort opa en oma van mijn zoontje, dus ze spelen nog steeds een actieve rol in mijn leven.