Peutertopic

06-02-2018 18:53 3042 berichten
Alle reacties Link kopieren
Na het babytopic en het dreumestopic..

Tijd voor de eigenwijze peuters!

Ik ben twee en ik zeg nee
Ik ben drie en ik wil het nie

Afbeelding

Kom maar door met alle vragen, ervaringen, frustraties en vooral ook trotse verhalen over de leeftijdsfase waarin onze kleine ukjes ineens uitgroeien richting slimme, nieuwsgierige kleuters! :love:
Alle reacties Link kopieren
Ik merk dat ik vooral meelees en niet meeschrijf...maar ik wil toch even wat aan jullie vragen! Zoontje is nu ruim 2,5 en is gek op buitenspelen. We hebben een achtertuin met o.a. trampoline en zandbak waar hij lekker zelf kan spelen. Maar hij wil de laatste tijd steeds voor spelen: we wonen aan een pleintje en daar wemelt het van de kinderen die fietsen, rennen, steppen, et cetera. Ook kinderen van zoons leeftijd. Zouden jullie je 2,5-jarige daar ook zelf laten spelen? (Gisteren wel 10 minuutjes gedaan, toen wilde hij op z’n loopfiets, maar zelf angstvallig de hele tijd voor het grote voorraam gestaan :facepalm: )
Nee, op die leeftijd zijn ze nog zo ontzettend snel afgeleid. Voor je het weet zijn ze weg. Ik zou erbij gaan zitten.
Nee ik zou mijn peuter van 2,5 niet zelf laten spelen op zo’n plein. Ik vind oudere kinderen niet altijd netjes omgaan met een peuter. En ik zie te vaak dat ze rondkijken of niemand kijkt en dan peuters omduwen/wegduwen/zand gooien/etc.

Dit beeld kan natuurlijk ook komen door de omgeving waar ik woon. Ik woon in een mooi koopwoningen nieuwbouwcomplex met een heeeeele mooie grote speeltuin er naast. Waar ouders en kindjes van de asowijk er naast zich gedragen alsof alles kapot kan omdat het toch niet van hunnie is :-|

Van mij mag peuter pas alleen spelen als hij om hulp kan roepen (niet alleen janken) en zijn naam duidelijk kan uitspreken.
Alle reacties Link kopieren
Hij heeft z’n speelgoed nu terug hoor, met de afspraak dat er voortaan wel opgeruimd wordt. Hij wordt in januari 4 en echt deze fase vlak voordat ze naar school gaan is echt lastig hoor.

En hoe onregelmatig werken gaat worden voor me ben ik heel benieuwd naar. Ik deed het jaren geleden voor ik kinderen had ook maar toen was ik nog jong haha. Heb nog niks gehoord maar hoop wel dat ze me snel bellen.

En alleen buitenspelen is een dikke nee. Ik woon ook in een straat waar het zou kunnen maar mijn kinderen mogen het echt niet, teveel verhalen gelezen over kindjes van 2-3 jaar die even alleen buiten mochten spelen en zijn verdronken in de sloot of zijn aangereden. Afgelopen zomer geloof ik nog een jochie van 3 die voor het huis mocht fietsen. Puntje bij paaltje is hij dood terug gevonden. Dus nee, in de tuin mogen ze alleen maar buiten de tuin niet.
Alle reacties Link kopieren
GlitterCupcake schreef:
26-10-2018 10:57
Nee ik zou mijn peuter van 2,5 niet zelf laten spelen op zo’n plein. Ik vind oudere kinderen niet altijd netjes omgaan met een peuter. En ik zie te vaak dat ze rondkijken of niemand kijkt en dan peuters omduwen/wegduwen/zand gooien/etc.

Dit beeld kan natuurlijk ook komen door de omgeving waar ik woon. Ik woon in een mooi koopwoningen nieuwbouwcomplex met een heeeeele mooie grote speeltuin er naast. Waar ouders en kindjes van de asowijk er naast zich gedragen alsof alles kapot kan omdat het toch niet van hunnie is :-|

Van mij mag peuter pas alleen spelen als hij om hulp kan roepen (niet alleen janken) en zijn naam duidelijk kan uitspreken.
Echt? Mijn kinderen kunnen goed hun naam uitspreken ( coor&achternaam en ook onze namen), kunnen goed om hulp roepen maar nee ik vind alleen buitenspelen echt te gevaarlijk.
Hoe zit dat eigenlijk bij jullie met het uitspreken van hun naam? Onze peuter is 2,2 jaar en heet bijvoorbeeld Pieter van Deursen en hij zegt Pietol ffDeurs.

Ik snap er niks van want proefrit, verfkwast, appelboom en boormachine spreekt ie wel normaal uit :-|
Whatsinaname1988 schreef:
26-10-2018 11:03
Echt? Mijn kinderen kunnen goed hun naam uitspreken ( coor&achternaam en ook onze namen), kunnen goed om hulp roepen maar nee ik vind alleen buitenspelen echt te gevaarlijk.


Ah nee onze peuter kan zijn naam niet goed uitspreken en loopt met vreemden mee. Hij roept niet om hulp, omdat hij niet doorheeft dat iets gevaarlijk is óf erg is. Pijn/vallen is niet erg.
Alle reacties Link kopieren
GlitterCupcake schreef:
26-10-2018 11:07
Hoe zit dat eigenlijk bij jullie met het uitspreken van hun naam? Onze peuter is 2,2 jaar en heet bijvoorbeeld Pieter van Deursen en hij zegt Pietol ffDeurs.

Ik snap er niks van want proefrit, verfkwast, appelboom en boormachine spreekt ie wel normaal uit :-|
Hahaha, hoe denk je dat het is? :rofl:

Voor de naam van zijn zusje heeft hij tenminste nog een vaststaande combinatie van klanken (met de goede klinker erin), als je vraagt hoe hij zelf heet kijkt hij je aan alsof je opeens gek geworden bent.

@buitenspelen: zolang ik er bij ben en op een bankje zit of met iemand sta te praten, mag hij zelf in de speeltuintjes spelen, maar niet als ik binnen ben. En zijn buurjongen van 5 is ook gewend dat als ze samen rondjes gaan fietsen hij wel alleen mag, maar mijn man meeloopt voor onze zoon.
Alle reacties Link kopieren
Oké, dank jullie! Ik ben niet overbezorgd :yes: . Fijn om even te horen hoe jullie daarover denken! Zoontje kan trouwens wel z’n voornaam zeggen, maar niet z’n achternaam (terwijl dat niks ingewikkeld is). En hij blijft volhouden dat hij 1 jaar is :proud: : ‘Ik ben ... en ik ben 1!’
Zoon kan zijn voornaam goed uitspreken. Achternaam doen we eigenlijk nooit.

Buiten spelen, ik ben er bij. Als hij met zn buurmeisje speelt, zeggen we ook altijd tot hoever zoon mag en dat gaat goed. Als zoon dan te ver wil, zegt buurmeisje ook nee, kom. Heel lief.
Zoon heeft met dit weer wel minder behoefte om naar buiten te gaan, eerst wilde hij altijd naar buiten, echt altijd. En nu speelt hij liever binnen.
Alle reacties Link kopieren
Sneeuwbal: ik heb ze expres hun achternaam ook geleerd en onze namen ook voor het geval dat ( geen idee welk geval maar het geeft mij een fijn idee).
Maartje2016 schreef:
26-10-2018 11:20
Hahaha, hoe denk je dat het is? :rofl:

Voor de naam van zijn zusje heeft hij tenminste nog een vaststaande combinatie van klanken (met de goede klinker erin), als je vraagt hoe hij zelf heet kijkt hij je aan alsof je opeens gek geworden bent.

@buitenspelen: zolang ik er bij ben en op een bankje zit of met iemand sta te praten, mag hij zelf in de speeltuintjes spelen, maar niet als ik binnen ben. En zijn buurjongen van 5 is ook gewend dat als ze samen rondjes gaan fietsen hij wel alleen mag, maar mijn man meeloopt voor onze zoon.


Nou ja oké bij jullie nog niet zo ver gevorderd :biggrin:
Onze namen kent peuter perfect :A: uren zwoegen en geheugenspelletjes heeft dat gekost :lijstje: We vonden het heul belangrijk dat peuter onze namen weet.



Het komt eigenlijk omdat peuter met 2 kindjes op het kdv zit die onze namen ook hebben. Puur geluk want man heeft een ordinaire ‘80 naam en ik een gekke naam (zelfs nu, in deze tijd) heb. :-D
Alle reacties Link kopieren
Buitenspelen: nu nog niet hier. Ik zie hier wel jongetje van rond de 3 buiten spelen, met zijn broertje. Ik weet niet wat ik tegen die tijd doe. Zoon luistert slecht en is vaak onbereikbaar en afgeleid als we hem aanspreken.

We hebben een peuterbed besteld. Hij gaat er vandaag of morgen in. Het komt vandaag binnen. Dan gaan we samen een overtrek kopen en mag hij er in slapen.

Zoon was gisteren ziek, hij heeft voor de voordeur op de stoep overgegeven. @(
Ach tinkeltje, wat sneu. Gelukkig wel buiten, is een stuk makkelijker schoonmaken ;)

Maar, hoe noemen jullie kids je dan?
Ik vind het heerlijk dat zoon mij mama noemt, hij hoeft me echt niet bij naam te noemen.

Maar het is misschien wel handig voor een je weet maar nooit situatie..
Alle reacties Link kopieren
Beterschap met alle zieke kinderen!

Dochter sprak met 15 maanden haar voornaam uit alleen toen nog met 1 letter verkeerd. Sinds ze 18 maanden is zegt ze hem foutloos. De naam van haar broertje is ook geen probleem. Ze hebben beiden ook geen ingewikkelde namen, dus dat scheelt. Dochter noemt ons gewoon papa en mama. Geen idee eigenlijk of dat ze onze voornamen kent. Haar achternaam kent ze denk ik ook niet. Ik spreek de kinderen namelijk eigenlijk altijd aan met hun voornaam.

Wij wonen aan een straat waar 30 gereden hoort te worden, maar er wordt met regelmaat het dubbele gescheurd... Dus hier mogen dochter en zoon pas alleen buiten (op de tuin na) gaan spelen zodra ze verkeersveilig zijn. Tot die tijd gaan we gezellig samen naar de speeltuin.
Herinner je gisteren, droom van morgen, maar leef vandaag
Alle reacties Link kopieren
Zoon noemt ons mama en papa (jaja, toch wel ;-) ), maar ik kan me voorstellen dat het wel handig is als hij straks ook onze voornamen en achternamen kent (en zijn eigen achternaam natuurlijk). Mocht hij ons dan bijvoorbeeld ooit kwijt zijn, dan hebben de mensen die hij aanspreekt (lol) iets meer houvast in ons zoeken dan dat ze naar 'mama' en 'papa' moeten zoeken.
Alle reacties Link kopieren
Dochter heeft een speciaal armbandje om met haar voor- en achternaam, geboortedatum en onze mobiele nummers erop wanneer we een dag weggaan. Nu is dochter sowieso geen wegloper, maar mocht er wat gebeuren, dan kunnen anderen ons wat makkelijker terugvinden.

Mijn man en ik noemen elkaar wel gewoon bij de voornaam, dus het kwartje zal vanzelf wel een keer vallen.
Herinner je gisteren, droom van morgen, maar leef vandaag
Alle reacties Link kopieren
Ik probeer zoon juist af te leren om onze namen te noemen ;) Hij hoort mij regelmatig bijv. mans naam naar boven roepen en staat dan lekker mee te schreeuwen: ‘..., waar ben je?’ En stiefzoons noemen mij bij m’n voornaam (uiteraard), dus dat doet ie ook regelmatig na..!
Alle reacties Link kopieren
Kinderen noemen ons ook gewoon papa en mama maar tegen elkaar gebruiken we gewoon onze namen. Ik noem mijn man geen papa ofzo als ik hem roep dus kinderen hadden het al snel door.
Alle reacties Link kopieren
Dochter kent haar eigen voornaam en achternaam; voornaam zegt ze foutloos, achternaam heeft een wat lastige eerste letter, dus die vervangt ze door een andere. Ze kent de namen van zusje, man en mij en spreekt deze goed uit (zijn ook geen hele moeilijke namen), maar ik betwijfel het of ze weet hoe ze het moet gebruiken als een vreemde haar vraagt wie haar papa en mama zijn. Het antwoord is dan waarschijnlijk gewoon ‘papa’ en ‘mama’. :lol:

Een andere kwestie: man en ik hadden vanochtend een vrij verhitte discussie en dochter was daar getuige van (we zaten in de woonkamer). Dat was natuurlijk niet de bedoeling, maar mijn postpartum-hormonen zwermen nog aardig rond dus ik kon me niet inhouden ( :-$ ), en begon daarnaast ook nog eens te brullen - dus het plaatje was compleet. Man en ik hebben het in dezelfde sessie ook weer uitgepraat en daar was dochter ook bij, en ik heb haar toen ook uitgelegd dat papa en mama even boos op elkaar waren en mama verdrietig en dat nu alles weer goed is, maar toch voel ik me natuurlijk schuldig. Ik kwam er later nog een keer op terug en toen leek ze het al vergeten te zijn en zal het dus wel meevallen, maar vraag me af hoe jullie dat doen? Weten jullie meningsverschillen altijd heel strikt te bewaren tot savonds? En als ze er toch wat van meekrijgen, wat doe je dan?
Alle reacties Link kopieren
Wat buiten spelen betreft: dochter is 2.5 en die laat ik absoluut nog niet alleen naar buiten gaan. Wij wonen dicht bij een slootje en een grote weg binnen loop-bereik, dus nee, er gaat altijd iemand mee. De buurmeiden zijn iets ouder en houden haar op zich wel in de gaten, maar niet continu, dus daar vertrouw ik ook niet op. Daarnaast is dochter supersnel op haar loopfiets, dus als je 3 milliseconden niet op let is ze zo aan de andere kant van het blok.
Ik probeer haar nu ook te leren uit te kijken voor auto’s, maar als ik vraag of er een auto aan komt zegt ze zonder te kijken ‘Nee!’ en crosst dan de weg op :facepalm:
Alle reacties Link kopieren
Meningsverschillen heb ik gewoon waar mijn kinderen bij zijn hoor, ze mogen best weten dat dat ook gewoon bij het leven hoort. Ik vind het ook gewoon leerzaam, mensen die nooit een meningsverschil of een ruzie hebben gezien zullen daar later zelf ook moeite mee hebben dus ik vind dat je het goed hebt gedaan hoor. En qua huilen, ik zal maar eerlijk zijn dat ik echt elke dag wel huil. Niet van verdriet hoor maar van geluk, als ze lief met de hond spelen zit ik te janken, krijg ik een geplukt bloemetje zit ik ook te janken dus mijn jongens zijn dat wel gewend.

Maar wat ze dus niet gewend zijn is wat er gisteravond is gebeurd. Een vechtpartij tussen buren, precies bij mij voor de deur en precies onder het raam van mijn 2 oudste jongens die dus ook wakker zijn geworden van het geschreeuw en van de politie ( die ik heb gebeld). Daar heb ik vandaag flink wat vragen over te horen gekregen waar ik niet echt een goed antwoord op kon geven dus ik heb gezegd dat mama er even over na moest denken. Ik heb vandaag ook best lang met veilig thuis aan de lijn gezeten dus daar hebben mijn kinderen ook het een en ander van mee gekregen, dit is al de 4de keer dat het gebeurde en elke keer staan hun kinderen er gewoon bij maar gister was het echt een extreme vechtpartij. 12 mannen en vrouwen die volkomen los op elkaar gingen dus ik kon mijzelf niet meer inhouden. En ik kom uit een achterbuurt en ik ben dit soort dingen dus wel gewend en kijk nergens snel van op ( heb een tokkie jeugd gehad) maar deze knokpartij stond zelfs ik echt verbaasd van. Maar wat ik hierover
Moet gaan uitleggen? Ik heb echt geen idee.
Alle reacties Link kopieren
Ik kan meningsverschillen echt niet bewaren tot de avond. Ik probeer wel ristig te blijven, maar als dat niet lukt loop ik naar boven.

Whats, ik weet niet of je kinderen slaan, bijten, knijpen. Maar misschien kan je daar een verband mee leggen. Uitleggen dat mensen soms boos op elkaar zijn, maar dat je niet mag slaan. Net als zij elkaar niet mogen slaan, want dat is stout. En dat bij volwassenen de politie dan komt en dan boos op ze wordt. Net als mama nu. (Of zo iets)

Hier stond laatst de ambulance voor de deur voor een zieke buurvrouw. Zoon stond enthousiast voor het raam te schreeuwen: tatu tatu. Ik heb hem in kindertaal uitgelegd dat de buurvrouw ziek is en naar de dokter moest.
Alle reacties Link kopieren
Tinkeltje dat heb ik idd ook gezegd maar ze snapten er overduidelijk niks van want het zijn toch grote mensen? Die slaan elkaar toch niet? En ben ergens ook echt flink pissig dat ik mijn peuters uit moet leggen dat er dus gestoorde mensen bestaan.

Dit is een oud topic. Het topic is daarom gesloten.
Maak een nieuw topic aan om verder praten over dit onderwerp.

Terug naar boven