Relaties
alle pijlers
Hoe verder
zondag 2 december 2018 om 23:23
Ik heb 3 maanden geleden een auto-ongeluk gehad, wat voor blijvende invaliditeit heeft gezorgd.
Sindsdien heb ik erg veel ruzie met mijn vriend.
Ik heb een korter lontje, 24/7 pijn, en wil nu met een psycholoog gaan praten, om mijzelf weer op de rails te krijgen.
We hebben twee kinderen samen. Zo goed en kwaad zorg ik voor ze, ze zijn gelukkig al 9 en 12 jaar, dus ze kunnen ook veel zelf.
Mijn vriend werkt full-time, ik werkte part-time, maar zit nu in het vangnet ziektewet, omdat ik mijn baan verloor en niet meer kan werken in mijn beroep.
Die ruzies zijn nu zo hoog op gelopen, dat hij mij vast gehouden heeft bij mijn polsen, en deze bont en blauw zijn van de kracht van het knijpen.
Ik accepteer geen agressie en geweld, zeker niet wanneer het door drank gebruik komt. Mijn vriend ontvlucht de ellende van het auto-ongeluk namelijk met drank, en wil niet praten.
Ik heb hulp ingeschakeld, probeer mijn leven op rit te krijgen, werk keihard aan mijzelf, maar ben door de verschrikkelijke pijn en medicijngebruik niet de leukste thuis.
Ik heb voorgesteld hulp voor hem te zoeken. Voor de ruzies, het overmatig drank gebruik en de agressie. Sterker nog, ik verwacht het van hem.
Hij weigert echter, wil absoluut niet met zo'n zielenknijper praten.....
Is dit dan einde verhaal, of zijn er andere oplossingen?
Hij zegt dat hij op eigen kracht wil veranderen, maar niet op mijn voorwaarden. Ik heb genoeg van zijn Slappe houding, en zie het als een teken dat onze relatie van 16 jaar dan niets (meer) voorstelt, zeker door het feit dat dit niet de eerste keer is.
Voor de kinderen is hij een super vader, maar die krijgen er te veel van mee. Dat wil ik ze niet aan doen.
Sindsdien heb ik erg veel ruzie met mijn vriend.
Ik heb een korter lontje, 24/7 pijn, en wil nu met een psycholoog gaan praten, om mijzelf weer op de rails te krijgen.
We hebben twee kinderen samen. Zo goed en kwaad zorg ik voor ze, ze zijn gelukkig al 9 en 12 jaar, dus ze kunnen ook veel zelf.
Mijn vriend werkt full-time, ik werkte part-time, maar zit nu in het vangnet ziektewet, omdat ik mijn baan verloor en niet meer kan werken in mijn beroep.
Die ruzies zijn nu zo hoog op gelopen, dat hij mij vast gehouden heeft bij mijn polsen, en deze bont en blauw zijn van de kracht van het knijpen.
Ik accepteer geen agressie en geweld, zeker niet wanneer het door drank gebruik komt. Mijn vriend ontvlucht de ellende van het auto-ongeluk namelijk met drank, en wil niet praten.
Ik heb hulp ingeschakeld, probeer mijn leven op rit te krijgen, werk keihard aan mijzelf, maar ben door de verschrikkelijke pijn en medicijngebruik niet de leukste thuis.
Ik heb voorgesteld hulp voor hem te zoeken. Voor de ruzies, het overmatig drank gebruik en de agressie. Sterker nog, ik verwacht het van hem.
Hij weigert echter, wil absoluut niet met zo'n zielenknijper praten.....
Is dit dan einde verhaal, of zijn er andere oplossingen?
Hij zegt dat hij op eigen kracht wil veranderen, maar niet op mijn voorwaarden. Ik heb genoeg van zijn Slappe houding, en zie het als een teken dat onze relatie van 16 jaar dan niets (meer) voorstelt, zeker door het feit dat dit niet de eerste keer is.
Voor de kinderen is hij een super vader, maar die krijgen er te veel van mee. Dat wil ik ze niet aan doen.
maandag 3 december 2018 om 00:24
Heb je alleen hulp voor jezelf ingeschakeld, of ook voor jullie?
Heb je geen revalidatietraject, waarin je ook samen hulp krijgt?
Op het moment dat hij je pijn doet, in welke zin dan ook, en je kinderen daar ook nog eens getuige van zijn (en dat zijn ze, echt) wordt het tijd om Veilig Thuis in te schakelen. Die kunnen samen met jullie beoordelen wat er moet gebeuren om het thuis weer veilig te maken. Ook als dat zou inhouden dat je daarvoor de relatie moet beëindigen. Je zult dan toch verder moeten als ouders.
Wat jullie meemaken is heftig voor jullie allebei, ook voor je man is het frustrerend dat de dingen niet zo gaan als hij graag had gezien. Maar het is geen enkel excuus om daarop te reageren met agressie.
Zoek hulp voor jullie samen!
Heb je geen revalidatietraject, waarin je ook samen hulp krijgt?
Op het moment dat hij je pijn doet, in welke zin dan ook, en je kinderen daar ook nog eens getuige van zijn (en dat zijn ze, echt) wordt het tijd om Veilig Thuis in te schakelen. Die kunnen samen met jullie beoordelen wat er moet gebeuren om het thuis weer veilig te maken. Ook als dat zou inhouden dat je daarvoor de relatie moet beëindigen. Je zult dan toch verder moeten als ouders.
Wat jullie meemaken is heftig voor jullie allebei, ook voor je man is het frustrerend dat de dingen niet zo gaan als hij graag had gezien. Maar het is geen enkel excuus om daarop te reageren met agressie.
Zoek hulp voor jullie samen!
maandag 3 december 2018 om 00:45
Heftig hoor, voor iedereen.
Hopelijk staat je man open voor dingen/hulp. Maar ik begrijp van niet.
Wil hij de relatie wel redden? Je kan er misschien afspraken over maken. Aangeven dat jij je best er voor doet etc., en dit ook van hem verwacht.
Knap dat je zelf ook aangeeft dat je zelf niet de gezelligste bent thuis. Misschien goed om dat je man ook kenbaar te maken, als je dat nog niet hebt gedaan.
Sterkte met alles!
Hopelijk staat je man open voor dingen/hulp. Maar ik begrijp van niet.
Wil hij de relatie wel redden? Je kan er misschien afspraken over maken. Aangeven dat jij je best er voor doet etc., en dit ook van hem verwacht.
Knap dat je zelf ook aangeeft dat je zelf niet de gezelligste bent thuis. Misschien goed om dat je man ook kenbaar te maken, als je dat nog niet hebt gedaan.
Sterkte met alles!
maandag 3 december 2018 om 02:05
Allereerst 
Wat een heftige periode voor jou en daarnaast je gezin!
Meid, wat moet het moeilijk voor je zijn.
Weten zijn ouders of zijn (beste) vriend van bepaalde problemen die spelen zoals drankgebruik?
Anders is daar misschien nog een ingang. Dat jij vraagt aan zijn vriend of hij eens met hem wil praten en gewoon wat advies geven van man tot man.
Of aan zijn ouders als hij daar goed kontakt mee heeft. Misschien kunnen zij hem
Beinvloeden.
Heel veel sterkte en kracht gewenst, die heb je wel nodig
Wat een heftige periode voor jou en daarnaast je gezin!
Meid, wat moet het moeilijk voor je zijn.
Weten zijn ouders of zijn (beste) vriend van bepaalde problemen die spelen zoals drankgebruik?
Anders is daar misschien nog een ingang. Dat jij vraagt aan zijn vriend of hij eens met hem wil praten en gewoon wat advies geven van man tot man.
Of aan zijn ouders als hij daar goed kontakt mee heeft. Misschien kunnen zij hem
Beinvloeden.
Heel veel sterkte en kracht gewenst, die heb je wel nodig
maandag 3 december 2018 om 05:21
Als je meent wat je zegt, is het einde relatie.
Je mag je overigens best afvragen of je niet veel te hard voor hem bent. Drie maanden om een totale verandering van je relatie en van je leven te verwerken is nogal kort. Jij bent slachtoffer, maar hij ook. Je kan vanalles vinden van hoe hij zou moeten reageren, maar na 16 kennelijk goede jaren in 3 maanden van totale verandering en 3 maanden waarin jij (geheel verklaarbaar en niet jouw schuld) bepaald niet de ideale partner bent besluiten dat je relatie niets voorstelt is net zo slap van jou als de slapheid die je hem verwijt.
Niet dat het makkelijk is, niet dat je iets verplicht bent, maar vraag jezelf eens af of je na 16 jaar niet iets meer ruimte moet geven
Je mag je overigens best afvragen of je niet veel te hard voor hem bent. Drie maanden om een totale verandering van je relatie en van je leven te verwerken is nogal kort. Jij bent slachtoffer, maar hij ook. Je kan vanalles vinden van hoe hij zou moeten reageren, maar na 16 kennelijk goede jaren in 3 maanden van totale verandering en 3 maanden waarin jij (geheel verklaarbaar en niet jouw schuld) bepaald niet de ideale partner bent besluiten dat je relatie niets voorstelt is net zo slap van jou als de slapheid die je hem verwijt.
Niet dat het makkelijk is, niet dat je iets verplicht bent, maar vraag jezelf eens af of je na 16 jaar niet iets meer ruimte moet geven
Like a great eternal Klansman
With his two flashing red eyes
Turn around he's always watching
(Dead Kennedys)
With his two flashing red eyes
Turn around he's always watching
(Dead Kennedys)
maandag 3 december 2018 om 06:09
Eens.JollyRider schreef: ↑03-12-2018 05:21Als je meent wat je zegt, is het einde relatie.
Je mag je overigens best afvragen of je niet veel te hard voor hem bent. Drie maanden om een totale verandering van je relatie en van je leven te verwerken is nogal kort. Jij bent slachtoffer, maar hij ook. Je kan vanalles vinden van hoe hij zou moeten reageren, maar na 16 kennelijk goede jaren in 3 maanden van totale verandering en 3 maanden waarin jij (geheel verklaarbaar en niet jouw schuld) bepaald niet de ideale partner bent besluiten dat je relatie niets voorstelt is net zo slap van jou als de slapheid die je hem verwijt.
Niet dat het makkelijk is, niet dat je iets verplicht bent, maar vraag jezelf eens af of je na 16 jaar niet iets meer ruimte moet geven
maandag 3 december 2018 om 07:36
Bedankt voor jullie reacties.
Op dit moment wordt er "van alles" geprobeerd om mij stabiel te krijgen. Fysio, ziekenhuis, pijnpoli, en wanneer daar niets meer in te doen is, dan komt een andere optie in beeld, zoals een revalidatiekliniek of zoiets dergelijks.
Of ik mijn beslissing al heb genomen? Nee, ik wil wel vechten, maar ik zit er mee dat wat ik ook opper, er niets mee wordt gedaan.
Dan voelt het als een hele eenzame strijd. En vraag ik mij serieus af of het wel waard is, blijven vechten terwijl je het idee hebt dat je aan een dood paard staat te trekken.
Diep vanbinnen voel ik dat het nog niet over is. Ik vind het alleen heel erg moeilijk om te bepalen of dit een eerlijke gedachte is.
Op dit moment wordt er "van alles" geprobeerd om mij stabiel te krijgen. Fysio, ziekenhuis, pijnpoli, en wanneer daar niets meer in te doen is, dan komt een andere optie in beeld, zoals een revalidatiekliniek of zoiets dergelijks.
Of ik mijn beslissing al heb genomen? Nee, ik wil wel vechten, maar ik zit er mee dat wat ik ook opper, er niets mee wordt gedaan.
Dan voelt het als een hele eenzame strijd. En vraag ik mij serieus af of het wel waard is, blijven vechten terwijl je het idee hebt dat je aan een dood paard staat te trekken.
Diep vanbinnen voel ik dat het nog niet over is. Ik vind het alleen heel erg moeilijk om te bepalen of dit een eerlijke gedachte is.
maandag 3 december 2018 om 09:03
Wat een vervelende situatie. Door een ongeval krijgen je hersenen vaak ook een opdonder. Dit kan je karakter wat veranderen. Een korter lontje is een hele bekende klacht.
Wat goed dat je naar een psycholoog gaat. Begin eerst eens zelf. En mocht blijken dat je er ook behoefte aan hebt om samen te gaan, dan kan dit altijd nog.
Jij hebt dit ongeluk gehad, en hebt blijvend letsel. Vergeet niet dat dit ook invloed heeft op je partner en kinderen.
Focus je nu eerst op je eigen gezondheid en herstel, en maak nog geen grote beslissingen.
Om te zien wat niet aangeboren hersenletsel voor invloed kan zijn, moet je de film Concussion met Will Smith een bekijken. Deze stond op Netflix, maar volgens mij is deze er nu afgehaald.
Sterkte!
Wat goed dat je naar een psycholoog gaat. Begin eerst eens zelf. En mocht blijken dat je er ook behoefte aan hebt om samen te gaan, dan kan dit altijd nog.
Jij hebt dit ongeluk gehad, en hebt blijvend letsel. Vergeet niet dat dit ook invloed heeft op je partner en kinderen.
Focus je nu eerst op je eigen gezondheid en herstel, en maak nog geen grote beslissingen.
Om te zien wat niet aangeboren hersenletsel voor invloed kan zijn, moet je de film Concussion met Will Smith een bekijken. Deze stond op Netflix, maar volgens mij is deze er nu afgehaald.
Sterkte!
I can't control the wind but I can adjust the sail
explore, dream & discover
explore, dream & discover
maandag 3 december 2018 om 10:09
Ik heb (helaas) al NAH (niet-aangeboren hersenletsel) wegens een hersenbloeding 10 jaar geleden. Toen is mijn karakter ook wel veranderd, ja. Destijds heb ik ook hulp gezocht bij een psycholoog, om het geestelijk allemaal te kunnen verwerken en ook een plekje te kunnen geven.
Dat is toen prima gelukt, en ondanks ook daar blijvende schade (epilepsie) kon ik weer een heel rijk leven leiden. Man en kinderen zijn voor mij toen ook een echte focus geweest - voor hun wilde ik blijven vechten, ik moest ook wel!
Mijn man zoekt zijn toevlucht in drank. Hij is sowieso een forse drinker - 2 tot 3 flessen van een halve liter gaan er per dag doorheen, op zijn vaste avond "uit" is dat meer, en in het weekend ook.
Ik heb hem vaak gevraagd waarom hij dit doet. Het smaakt hem, zegt hij. En hij is vanaf jongs af aan zo, ook voordat wij elkaar leerden kennen.
Wil ik dat hij stopt met drinken? Nee, maar het gaat om het misbruik van drank. Het niet meer in de hand hebben van jezelf, een kwade dronk krijgen, alles wat je niet wilt.
Hij schijnt het niet in te (willen) zien, maar belooft wel steeds beterschap, en minder te drinken.
In mijn ogen heb je dan een drankprobleem. Hij vindt dat soms ook, en dannweer niet, maar doet verder ook niets.
Ik heb morgen een afspraak bij de huisarts. Ik ga hulp voor mijzelf zoeken. Dat moet ik hoe dan ook. Ik zal ook blijven werken aan mijzelf.
Dat is toen prima gelukt, en ondanks ook daar blijvende schade (epilepsie) kon ik weer een heel rijk leven leiden. Man en kinderen zijn voor mij toen ook een echte focus geweest - voor hun wilde ik blijven vechten, ik moest ook wel!
Mijn man zoekt zijn toevlucht in drank. Hij is sowieso een forse drinker - 2 tot 3 flessen van een halve liter gaan er per dag doorheen, op zijn vaste avond "uit" is dat meer, en in het weekend ook.
Ik heb hem vaak gevraagd waarom hij dit doet. Het smaakt hem, zegt hij. En hij is vanaf jongs af aan zo, ook voordat wij elkaar leerden kennen.
Wil ik dat hij stopt met drinken? Nee, maar het gaat om het misbruik van drank. Het niet meer in de hand hebben van jezelf, een kwade dronk krijgen, alles wat je niet wilt.
Hij schijnt het niet in te (willen) zien, maar belooft wel steeds beterschap, en minder te drinken.
In mijn ogen heb je dan een drankprobleem. Hij vindt dat soms ook, en dannweer niet, maar doet verder ook niets.
Ik heb morgen een afspraak bij de huisarts. Ik ga hulp voor mijzelf zoeken. Dat moet ik hoe dan ook. Ik zal ook blijven werken aan mijzelf.
maandag 3 december 2018 om 10:14
Eens.JollyRider schreef: ↑03-12-2018 05:21Als je meent wat je zegt, is het einde relatie.
Je mag je overigens best afvragen of je niet veel te hard voor hem bent. Drie maanden om een totale verandering van je relatie en van je leven te verwerken is nogal kort. Jij bent slachtoffer, maar hij ook. Je kan vanalles vinden van hoe hij zou moeten reageren, maar na 16 kennelijk goede jaren in 3 maanden van totale verandering en 3 maanden waarin jij (geheel verklaarbaar en niet jouw schuld) bepaald niet de ideale partner bent besluiten dat je relatie niets voorstelt is net zo slap van jou als de slapheid die je hem verwijt.
Niet dat het makkelijk is, niet dat je iets verplicht bent, maar vraag jezelf eens af of je na 16 jaar niet iets meer ruimte moet geven
Het is niet alleen voor jou heel wat, maar dat is het net zo goed voor hem.
