Relaties
alle pijlers
Nasleep van relatie met narcist.. Ervaringen? Nieuw!
woensdag 12 maart 2008 om 12:31
Hallo,
Ik hoop dat ik via deze weg ervaringen kan delen over het hoe weer verder gaan na een relatie met een narcist.
Mijn verhaal in het kort:
Ik heb bijna een jaar lang een aan/uit relatie gehad met mijn ex waarvan ik dus denk dat hij een narcistische persoonlijkheid heeft.
Inmiddels heb ik wel het gevoel echt klaar met hem te zijn, maar toch merk ik dat ik er nog elke dag mee bezig ben. Het lijkt wel alsof hij een bepaalde macht over me heeft, waar ik niet onderuit kan. En ik snap dat niet van mezelf! Ik zie mezelf toch wel als een redelijk intelligente, verstandige vrouw, maar in zijn buurt verandert dat volkomen. Ik heb het gevoel dat ik stilsta nu, ik kom zo niet verder en vergooi mijn tijd.
Mijn vrienden wil ik hier ook niet meer mee lastig vallen, want die horen me al een jaar lang klagen, en zien me net zo hard weer terugrennen wanneer het hem uitkomt.
Hij heeft me zo ontzettend veel pijn gedaan en mijn zelfbeeld in gruzelementen geslagen...
Zijn er hier vrouwen die hier ervaring mee hebben? En hoe zijn jullie losgekomen? Wie kan me helpen de knop om te zetten?
Alvast heel erg bedankt!
Hoppetee
Ik hoop dat ik via deze weg ervaringen kan delen over het hoe weer verder gaan na een relatie met een narcist.
Mijn verhaal in het kort:
Ik heb bijna een jaar lang een aan/uit relatie gehad met mijn ex waarvan ik dus denk dat hij een narcistische persoonlijkheid heeft.
Inmiddels heb ik wel het gevoel echt klaar met hem te zijn, maar toch merk ik dat ik er nog elke dag mee bezig ben. Het lijkt wel alsof hij een bepaalde macht over me heeft, waar ik niet onderuit kan. En ik snap dat niet van mezelf! Ik zie mezelf toch wel als een redelijk intelligente, verstandige vrouw, maar in zijn buurt verandert dat volkomen. Ik heb het gevoel dat ik stilsta nu, ik kom zo niet verder en vergooi mijn tijd.
Mijn vrienden wil ik hier ook niet meer mee lastig vallen, want die horen me al een jaar lang klagen, en zien me net zo hard weer terugrennen wanneer het hem uitkomt.
Hij heeft me zo ontzettend veel pijn gedaan en mijn zelfbeeld in gruzelementen geslagen...
Zijn er hier vrouwen die hier ervaring mee hebben? En hoe zijn jullie losgekomen? Wie kan me helpen de knop om te zetten?
Alvast heel erg bedankt!
Hoppetee
maandag 16 maart 2009 om 22:16
quote:mastermind schreef op 15 maart 2009 @ 00:45:
[...]
De vetgedrukte stukken herken ik. Héél goed, zelfs. Ik had (heb??) hém nodig, niet alleen om zelf ook nodig te zijn, maar ook omdat ik me op een bepaalde manier toch veilig voel bij hem. Ik ken hem zoals anderen hem niet kennen, juist omdát hij overal de schijn ophoudt. Het is -in mijn ogen dan- een gekwetst, zeer eenzaam jongetje, in het lichaam van een arrogante (en helaas aantrekkelijke) man, dat zichzelf overschreeuwt omdat 'ie denkt dat 'ie anders niet goed genoeg is. En ja, dat triggert bij mij iets. Denk zelfs te weten wát, maar dat ben ik nog aan het uitkristalliseren.
O ja, dat kleine, eenzame jongetje ken ik ook maar al te goed. Ik denk zelfs dat het zo ver gaat dat ik mijzelf in dat jongetje herken. Eigenlijk zie ik mijn eigen kwetsbaarheid in hem terug, maar ipv de aandacht op mezelf te richten, geef ik hém die aandacht. Zo van: als ik maar goed voor hem zorg, dan zorg ik indirect ook goed voor mezelf. Dat genereert inderdaad een gevoel van veiligheid denk ik.
Ik weet ook dat hij mij als enige op een manier kent en ziet, zoals zelfs de mensen die het dichtst bij me (zouden moeten) staan, mijn ouders, me niet eens zien. Ik voel me door hem dus ook letterlijk gezien, zoals ik werkelijk ben.
PS Héél herkenbaar weer, zoals je beschrijft wat een betweter het eigenlijk is en hoe hij denkt over politiek. Ze lijken wel een bepaalde mind-twist te hebben die ervoor zorgt dat alles klopt wat niet klopt, haha Vat je 'm nog?
[...]
De vetgedrukte stukken herken ik. Héél goed, zelfs. Ik had (heb??) hém nodig, niet alleen om zelf ook nodig te zijn, maar ook omdat ik me op een bepaalde manier toch veilig voel bij hem. Ik ken hem zoals anderen hem niet kennen, juist omdát hij overal de schijn ophoudt. Het is -in mijn ogen dan- een gekwetst, zeer eenzaam jongetje, in het lichaam van een arrogante (en helaas aantrekkelijke) man, dat zichzelf overschreeuwt omdat 'ie denkt dat 'ie anders niet goed genoeg is. En ja, dat triggert bij mij iets. Denk zelfs te weten wát, maar dat ben ik nog aan het uitkristalliseren.
O ja, dat kleine, eenzame jongetje ken ik ook maar al te goed. Ik denk zelfs dat het zo ver gaat dat ik mijzelf in dat jongetje herken. Eigenlijk zie ik mijn eigen kwetsbaarheid in hem terug, maar ipv de aandacht op mezelf te richten, geef ik hém die aandacht. Zo van: als ik maar goed voor hem zorg, dan zorg ik indirect ook goed voor mezelf. Dat genereert inderdaad een gevoel van veiligheid denk ik.
Ik weet ook dat hij mij als enige op een manier kent en ziet, zoals zelfs de mensen die het dichtst bij me (zouden moeten) staan, mijn ouders, me niet eens zien. Ik voel me door hem dus ook letterlijk gezien, zoals ik werkelijk ben.
PS Héél herkenbaar weer, zoals je beschrijft wat een betweter het eigenlijk is en hoe hij denkt over politiek. Ze lijken wel een bepaalde mind-twist te hebben die ervoor zorgt dat alles klopt wat niet klopt, haha Vat je 'm nog?
maandag 16 maart 2009 om 23:14
als je van iemand wil houden, moet je eerst van jezelf gaan houden.....
Denk eerst aan je eigen behoeftes, ga dan pas verder kijken.
En asl je ex een partner vind, is het moisschien wel het beste, Dat geeft jezelf de kans om rust te krijgen, om die afstand te nemen. Dan kun je aan jezelf toe komen. Ikzelf zou er alleen maar blij om zijn, niet voor háár, maar dat kiest ze zelf, maar wel voor mij, dan gen ik niet meer degene waar hij al zijn aggressie op richt. Misschien krijg ik dan écht rust. Natuurlijk gun ik een ander niet wat ik meemaakte, maar wie zegt dat zij hetzelfde voelt als ik? Misschien is ze wel slim genoeg om er op tijd uit te stappen. Ik bleef ter wille van de kids veel te lang. Dat heeft zij tenminste niet. En ieder moet zijn eigen verantwoordelijkheid voor zijn leven nemen, ik ook. En die liggen voor mij bij mezelf en de kinderen, voorál bij de kinderen.
Denk eerst aan je eigen behoeftes, ga dan pas verder kijken.
En asl je ex een partner vind, is het moisschien wel het beste, Dat geeft jezelf de kans om rust te krijgen, om die afstand te nemen. Dan kun je aan jezelf toe komen. Ikzelf zou er alleen maar blij om zijn, niet voor háár, maar dat kiest ze zelf, maar wel voor mij, dan gen ik niet meer degene waar hij al zijn aggressie op richt. Misschien krijg ik dan écht rust. Natuurlijk gun ik een ander niet wat ik meemaakte, maar wie zegt dat zij hetzelfde voelt als ik? Misschien is ze wel slim genoeg om er op tijd uit te stappen. Ik bleef ter wille van de kids veel te lang. Dat heeft zij tenminste niet. En ieder moet zijn eigen verantwoordelijkheid voor zijn leven nemen, ik ook. En die liggen voor mij bij mezelf en de kinderen, voorál bij de kinderen.
maandag 16 maart 2009 om 23:22
maandag 16 maart 2009 om 23:30
hij zal er alleen plezier aan beleven als hij merkt dat het pijn doet. Hetzelfde voelde ik toen hij zei dat het zo goed met hem ging, hij een vriend had en niet meer dronk. Binnen twee maanden!!!! Onvoorstelbaar.
Ik heb niet laten merken dat ik jaloers was, maar wel gezegd dat ik het heel erg vond dat hij zijn gezin éérst in de vernieling moest helpen vóórdat hj tot dat inzicht kwam. En dat ik totaal geen interesse had in die informatie, omdat ik het te druk had met zijn kinderen, om die weer normaal op de rit te krijgen en dat dat belangrijker voor me was.
Maar het doet wel pijn om dat te horen. op een moment dat je het bloed nog op je tong hebt omdat jezelf met je kinderen nog bezig bent de wonden te likken. En hij wil al weer flierefluiten. De emotionele problemen van ons doen hem dus niks, als hí'j zich maar lekker voelt...
Ik heb niet laten merken dat ik jaloers was, maar wel gezegd dat ik het heel erg vond dat hij zijn gezin éérst in de vernieling moest helpen vóórdat hj tot dat inzicht kwam. En dat ik totaal geen interesse had in die informatie, omdat ik het te druk had met zijn kinderen, om die weer normaal op de rit te krijgen en dat dat belangrijker voor me was.
Maar het doet wel pijn om dat te horen. op een moment dat je het bloed nog op je tong hebt omdat jezelf met je kinderen nog bezig bent de wonden te likken. En hij wil al weer flierefluiten. De emotionele problemen van ons doen hem dus niks, als hí'j zich maar lekker voelt...
dinsdag 17 maart 2009 om 22:43
*Zucht* Net 'laatste' gesprek gehad met ex aan de telefoon... Hij had al een glaasje op en was nogal geëmotioneerd tijdens het gesprek. Heb hem zelfs horen huilen en dat doet 'ie alleen als hij héél erg dronken is en/of emotioneel. Beiden dus denk ik in dit geval.
Hij is zo dubbel in zijn signalen soms. Maar het komt erop neer dat hij zichzelf belangrijker vindt dan mij en kiest voor een 'hippie-leven' zoals hij dat noemt waarin hij af en toe zijn 'uitspattingen' kan hebben, zonder daarin belemmerd te worden. Hij vindt dat ik hem niet volledig accepteer mét ook zijn mindere kanten. Eigenlijk vindt hij dat ik niet genoeg van hem hou(!?)
Hij zegt heel erg veel van mij te houden en wil graag de mooie en leuke dingen blijven doen. Hij heeft een bepaald filmisch beeld van 'ons samen' wat hij (bewust) romantiseert waarin hij ons ziet als een fantastisch stel dat echt helemaal bij elkaar hoort en hij wil dat graag ook zo volhouden en beleven. Zodra ik begin over de realtiteit, dat het zo niet werkt, vindt hij mij hard en te serieus. Hij wil me meetrekken in die illusoire wereld zoals we die samen hadden en waar ik heel lang in meegegaan ben, maar nu 'trap ik daar niet meer in'. Hij lijkt niet precies te begrijpen wat ik van hem hem verlang, als ik een relatie tussen ons weer serieus zou nemen. Ik kan het hem ook moeilijk uitleggen merk ik. Ik heb alleen gezegd dat ik niet tegen die heftige uitspattingen van hem kan en dat ik een bepaalde verantwoordelijkheid verlang die past bij een volwassen en gelijkwaardige relatie. Zijn antwoord daarop is dat hij dat niet voor MIJ kan doen, maar dat dat vanuit HEMZELF moet komen. Klopt, maar ik vind dat hij het niet WIL, hij WIL niet tegemoed komen aan mijn 'eisen'. Dat is ook een keuze en daarmee is het mijn grens die hij bereikt.
- Ben het even voor mezelf helder aan het krijgen hoor, terwijl ik dit hier zo neer typ allemaal. -
Ik heb steeds maar benadrukt dat het een keuze is van hem zelf. Hij wil zijn vrijheid, hij vindt dat hij alles onder controle heeft en niet meer kan doen aan hoe hij met zijn ziekte om gaat. Ik zie het als dat hij niet meer WIL doen. Maar het is zijn verantwoordelijkheid en niet de mijne meer (gelukkig).
Het doet me ergens wel pijn dat hij dus echt zo egoistisch is (in mijn ogen) dat hij niet voor mij kiest, maar voor zichzelf. Maar misschien is het ergens ook wel goed zo.
@Eindelijk, je zin over van jezelf houden is er één die ik steeds voor mezelf blijf herhalen. Het is de enige manier: eerst je eigen behoeftes en dan pas verder kijken. Dat hou ik me nu ook voor en dat is zelfs wat hij tegen me zegt.
Ik vind die gesprekken met mijn ex altijd zó verwarrend. Vlak erna, voel ik me meestal erg rustig en lijk ik het allemaal te snappen, maar een dag later is het één grote warboel in mijn hoofd en wordt ik helemaal krankjorem.
Misschien komt het omdat hij dubbele signalen uit zendt. Hij zegt tot drie keer toe dat, als het aan hem ligt, er geen afscheid hoeft te zijn, dat we volgende week lekker uit eten gaan en dat 'hij betaalt'. Dan zegt hij weer dat het goed is dat we uit elkaar zijn en zegt hij tegen mij hetzelfde als wat ik als argument gebruikte om de relatie te beëindigen; dat we onze energie op ons zelf moeten richten, dat we eerst zelf sterker moeten worden etc. Hij hemelt me helemaal op, maar ziet ook dat er grote karakter verschillen zijn en vindt dat ik hem 'laat lopen'. Alles wat hij tegen me zegt zie ik als projectie. Het is bijna allemaal precies andersom. Hij vindt echt dat 'ie enorm heeft geïnvesteerd in de relatie en ervoor heeft gevochten. Ik vind dat het beter had gekund en zie zijn investeringen eigenlijk niet zo. Maar ik weet inmiddels niet meer wat ik nu moet vinden en wat klopt of niet.
Sorry voor de wat warrige, gewoon maar neergeplempte gedachtengangen van mij. Gebruik het schrijven gewoon maar even om de zaak helder te krijgen. Misschien lezen jullie tussen de regels door toch dingen die ik zelf niet (meer) zie...
@MM, hoe is het met je?
Hij is zo dubbel in zijn signalen soms. Maar het komt erop neer dat hij zichzelf belangrijker vindt dan mij en kiest voor een 'hippie-leven' zoals hij dat noemt waarin hij af en toe zijn 'uitspattingen' kan hebben, zonder daarin belemmerd te worden. Hij vindt dat ik hem niet volledig accepteer mét ook zijn mindere kanten. Eigenlijk vindt hij dat ik niet genoeg van hem hou(!?)
Hij zegt heel erg veel van mij te houden en wil graag de mooie en leuke dingen blijven doen. Hij heeft een bepaald filmisch beeld van 'ons samen' wat hij (bewust) romantiseert waarin hij ons ziet als een fantastisch stel dat echt helemaal bij elkaar hoort en hij wil dat graag ook zo volhouden en beleven. Zodra ik begin over de realtiteit, dat het zo niet werkt, vindt hij mij hard en te serieus. Hij wil me meetrekken in die illusoire wereld zoals we die samen hadden en waar ik heel lang in meegegaan ben, maar nu 'trap ik daar niet meer in'. Hij lijkt niet precies te begrijpen wat ik van hem hem verlang, als ik een relatie tussen ons weer serieus zou nemen. Ik kan het hem ook moeilijk uitleggen merk ik. Ik heb alleen gezegd dat ik niet tegen die heftige uitspattingen van hem kan en dat ik een bepaalde verantwoordelijkheid verlang die past bij een volwassen en gelijkwaardige relatie. Zijn antwoord daarop is dat hij dat niet voor MIJ kan doen, maar dat dat vanuit HEMZELF moet komen. Klopt, maar ik vind dat hij het niet WIL, hij WIL niet tegemoed komen aan mijn 'eisen'. Dat is ook een keuze en daarmee is het mijn grens die hij bereikt.
- Ben het even voor mezelf helder aan het krijgen hoor, terwijl ik dit hier zo neer typ allemaal. -
Ik heb steeds maar benadrukt dat het een keuze is van hem zelf. Hij wil zijn vrijheid, hij vindt dat hij alles onder controle heeft en niet meer kan doen aan hoe hij met zijn ziekte om gaat. Ik zie het als dat hij niet meer WIL doen. Maar het is zijn verantwoordelijkheid en niet de mijne meer (gelukkig).
Het doet me ergens wel pijn dat hij dus echt zo egoistisch is (in mijn ogen) dat hij niet voor mij kiest, maar voor zichzelf. Maar misschien is het ergens ook wel goed zo.
@Eindelijk, je zin over van jezelf houden is er één die ik steeds voor mezelf blijf herhalen. Het is de enige manier: eerst je eigen behoeftes en dan pas verder kijken. Dat hou ik me nu ook voor en dat is zelfs wat hij tegen me zegt.
Ik vind die gesprekken met mijn ex altijd zó verwarrend. Vlak erna, voel ik me meestal erg rustig en lijk ik het allemaal te snappen, maar een dag later is het één grote warboel in mijn hoofd en wordt ik helemaal krankjorem.
Misschien komt het omdat hij dubbele signalen uit zendt. Hij zegt tot drie keer toe dat, als het aan hem ligt, er geen afscheid hoeft te zijn, dat we volgende week lekker uit eten gaan en dat 'hij betaalt'. Dan zegt hij weer dat het goed is dat we uit elkaar zijn en zegt hij tegen mij hetzelfde als wat ik als argument gebruikte om de relatie te beëindigen; dat we onze energie op ons zelf moeten richten, dat we eerst zelf sterker moeten worden etc. Hij hemelt me helemaal op, maar ziet ook dat er grote karakter verschillen zijn en vindt dat ik hem 'laat lopen'. Alles wat hij tegen me zegt zie ik als projectie. Het is bijna allemaal precies andersom. Hij vindt echt dat 'ie enorm heeft geïnvesteerd in de relatie en ervoor heeft gevochten. Ik vind dat het beter had gekund en zie zijn investeringen eigenlijk niet zo. Maar ik weet inmiddels niet meer wat ik nu moet vinden en wat klopt of niet.
Sorry voor de wat warrige, gewoon maar neergeplempte gedachtengangen van mij. Gebruik het schrijven gewoon maar even om de zaak helder te krijgen. Misschien lezen jullie tussen de regels door toch dingen die ik zelf niet (meer) zie...
@MM, hoe is het met je?
woensdag 18 maart 2009 om 01:02
in een relatie is het heel belangrijk dat beiden zichzelf kunnen zijn. Als dat niet kan, kán die relatie niet werken. Je kunt jezelf, of de ander niet veranderen. Iemand kan een poos anders dóen, maar nooit anders zíjn. Als je teveel anders moet dóen dan je eigenlijk bent, leef je in en keurslijf. Dat kennen we toch allemaal? Maar dit geldt voor béide partijen. Je moet je allebei lekker voelen in een relatie. Als dat bij één van de twee niet zo is, kan het zelfs een vorm van liefde zijn, om elkaar los te laten.
woensdag 18 maart 2009 om 02:26
quote:Valesca C schreef op 17 maart 2009 @ 22:43:
*Zucht* Net 'laatste' gesprek gehad met ex aan de telefoon... Hij had al een glaasje op en was nogal geëmotioneerd tijdens het gesprek. Heb hem zelfs horen huilen en dat doet 'ie alleen als hij héél erg dronken is en/of emotioneel. Beiden dus denk ik in dit geval.
Wow Vales, echt, wij hebben dezelfde ex denk ik soms... Of zouden die narcisten allemaal in een fabriek worden gemaakt ofzo?? Ook bovenstaande is weer zóó herkenbaar... en ik ga nog even door:
Hij is zo dubbel in zijn signalen soms. Maar het komt erop neer dat hij zichzelf belangrijker vindt dan mij en kiest voor een 'hippie-leven' zoals hij dat noemt waarin hij af en toe zijn 'uitspattingen' kan hebben, zonder daarin belemmerd te worden. Hij vindt dat ik hem niet volledig accepteer mét ook zijn mindere kanten. Eigenlijk vindt hij dat ik niet genoeg van hem hou(!?)
Fokking fokking fokking HELL!! Deze opm krijg ik dus ook continu naar m'n kop. Ja een narcist is nu eenmaal zusenzo en als wij geconditioneerde bekrompen kutwijven vrouwen net zoveel van hen houden als dat we zéggen te doen, dan zouden we dat toch helemaal onvoorwaardelijk accepteren? Want liefde moet toch in vrijheid zijn en blablabla en wíj roepen toch altijd: ik hou van je, nou, waarom wilen we hen dan verminken en veranderen en wijzen we hen tot in het diepst van hun zieltje af dat we niet accepteren dat ze onverantwoordelijk/onbetrouwbaar/ontrouw/leugenachtig/egocentrisch zijn?? Eye-opener: het ligt allemaal aan óns, en we hadden zooo gelukkig met hen kunnen zijn, maar we accepteren hun mindere kanten niet en stellen onmogelijke eisen aan een man!
Zodra ik begin over de realtiteit, dat het zo niet werkt, vindt hij mij hard en te serieus.
Da's nog aardig, ik ben een geconditioneerd jaloers overemotioneel zeikwijf.
Ik heb alleen gezegd dat ik niet tegen die heftige uitspattingen van hem kan en dat ik een bepaalde verantwoordelijkheid verlang die past bij een volwassen en gelijkwaardige relatie. Zijn antwoord daarop is dat hij dat niet voor MIJ kan doen, maar dat dat vanuit HEMZELF moet komen.
Ja hoor, het ligt allemaal aan jou. Laat me raden, als jij daar niet zo op zou blijven hameren dan was 'ie al lang en breed veranderd zelfs, maar jij belemmert hem daarin door 'm zo te pushen en overal moeilijk over te doen? Wel keihard van jou hoor, om hem zo af te wijzen, met al zijn liefde en onbaatzuchtigheid, alleen maar omdat jij allerlei eisen stelt waarin hij moet voldoen... :puke:
Klopt, maar ik vind dat hij het niet WIL, hij WIL niet tegemoed komen aan mijn 'eisen'. Dat is ook een keuze en daarmee is het mijn grens die hij bereikt.
Ja en DAT gaat dus een gedeelte zijn dat hij nooit begrijpt. Jouw keuze en jouw grens??! Hoe kan dat nou, jij wordt geacht helemaal niet mee te tellen in deze omgang... denk dat je toch de spelregels niet goed begrepen hebt hoor!
@Eindelijk, je zin over van jezelf houden is er één die ik steeds voor mezelf blijf herhalen. Het is de enige manier: eerst je eigen behoeftes en dan pas verder kijken. Dat hou ik me nu ook voor en dat is zelfs wat hij tegen me zegt.
Alleen zegt hij het met een íets andere intentie dan Eindelijk....
Ik vind die gesprekken met mijn ex altijd zó verwarrend. Vlak erna, voel ik me meestal erg rustig en lijk ik het allemaal te snappen, maar een dag later is het één grote warboel in mijn hoofd en wordt ik helemaal krankjorem.
Misschien komt het omdat hij dubbele signalen uit zendt. Hij zegt tot drie keer toe dat, als het aan hem ligt, er geen afscheid hoeft te zijn, dat we volgende week lekker uit eten gaan en dat 'hij betaalt'. Dan zegt hij weer dat het goed is dat we uit elkaar zijn en zegt hij tegen mij hetzelfde als wat ik als argument gebruikte om de relatie te beëindigen; dat we onze energie op ons zelf moeten richten, dat we eerst zelf sterker moeten worden etc. Hij hemelt me helemaal op, maar ziet ook dat er grote karakter verschillen zijn en vindt dat ik hem 'laat lopen'. Alles wat hij tegen me zegt zie ik als projectie. Het is bijna allemaal precies andersom. Hij vindt echt dat 'ie enorm heeft geïnvesteerd in de relatie en ervoor heeft gevochten. Ik vind dat het beter had gekund en zie zijn investeringen eigenlijk niet zo. Maar ik weet inmiddels niet meer wat ik nu moet vinden en wat klopt of niet.
Jezus ik heb precies hetzelfde. Vlak daarna is het helder, maar kort daarop ontstaat er kortsluiting in die hersenpan van mij. Want damn wat weten ze toch goed de boel om te draaien, recht te lullen wat krom is etc.
Ik heb ML ooit eens beschreven als iemand die in staat is om een koelkast te verkopen aan een Eskimo, en als die Eskimo vervolgens z'n geld terugwil omdat 'ie tussen die ijsschotsen niets heeft aan een fokking koelkast, is ML nog in staat om die beste vent een schuldgevoel aan te praten dat 'ie zo dom was om in die kouwe rilboel te gaan wonen. Want als 'ie nou in Spanje gewoond had, dán was 'ie ML tenminste dankbaar geweest voor die koelkast.... Wat een lul toch, die Eskimo.
Sorry voor de wat warrige, gewoon maar neergeplempte gedachtengangen van mij. Gebruik het schrijven gewoon maar even om de zaak helder te krijgen. Misschien lezen jullie tussen de regels door toch dingen die ik zelf niet (meer) zie...
Ik schrijf om dezelfde reden als jij, dus ik begrijp het wel. Wat ík er in zie, is dat jouw ex nog steeds weigert om ook maar iedere verantwoordelijkheid te nemen voor de relatie, en tevens jou nog de schuld probeert te geven van dat het niet ging. En natuurlijk doet 'ie ook nog alsof het beter is zo en drama drama drama, een afscheid als uit een film, de ware liefde die niet mocht zijn enzo *snik slobber* en je zit die brok in je keel nog door te slikken en meneer bedenkt al plompverloren dat 'ie je volgende week trakteert op een etentje. Da's geen dubbel signaal meer maar een vijfdubbel en die hele emotionele achtbaan dient alleen maar om jou weer alle kanten opgestuiterd te krijgen totdat hij een moment vindt om weer op je in te haken.
@MM, hoe is het met je?
Klote
Gisteren in de auto toch zitten janken, nou ja, maar voor mezelf toegelaten ook hoor... Ik bedoel, ik ben een méns en mag ik verdriet hebben en dit uiten zeg? Maar ik ben daar niet zo goed in en dan raak ik in paniek, dus gisteren toch maar een valium ingenomen. Die werkte euh iets heftiger dan anders (oftewel, ben rustiger geworden) want ik kwam thuis, viel in slaap en werd pas de volgende ochtend wakker, en nog damn te laat voor m'n werk ook. Hihi, normaal zat ik op kantóór op die pillen, dus blijkbaar gaat het beter?
Vandaag ook weer na het werk in slaap gevallen, nu net wakker en dus maar koffie gezet. Denk dat ik maar wakker blijf anders heb ik helemaal geen vrije tijd meer.
Ik heb ML een heel formeel/zakelijke mail gestuurd, dit expres gedaan want dat is het enige waar hij geen grip op heeft, omdat het emotieloos is (althans lijkt). Een boze, verdrietige of vrolijke mail geeft allemaal weer blijk van emoties = voer voor hem, een zakelijk-afstandelijke mail niet.
Ik heb een ex van ML gesproken, ik zat er doorheen. Ook zij zei dat chickie echt niet de liefde van z'n leven gaat zijn en dat 'ie wel weer op míjn stoep gaat staan. Ben ergens nog zo vals om dan 'lekker dan!' richting chickie te denken , ow ik ben slecht!!
Maar chickie is helemaal in zijn ban, nam zelfs de telefoon -ja kon het niet laten, damn me- op met zíjn achternaam, pleur op zeg, heb direct de hoorn erop getiefd. Daarna nam hij zélf op dus hij begint door te krijgen dat dit ook niet werkt. (Nu ik nog..) Gezegd dat ik niet wens lastiggevallen te worden door chickie en de rest van het boerenpleurisdorp en dat er nog een aanhoudingsbevel tegen hem openstaat nav die hersenschudding dus dat 'ie beter z'n gemak houdt. En dat 'ie met z'n leven moet doen wat 'ie wil, maar dat ik niet getraineerd wens te worden door hem en/of zijn eendagsneukertje. Bij dat laatste woord werd 'ie boos (hell jah tuurlijk, ik kén 'm te goed he, moest natuurlijk geloven dat 't z'n ware liefde ius en nu helemaal kapot gaan) en smeet de hoorn erop. Oh later moest 'ie nog ff komen melden dat 'ie toch al die tijd tegen mij had gezegd dat 'ie meer vrijheid nodig had en geen dingen af moest dwingen en blablabla, zie Vales' post zeg maar, het lag allemaal aan mij.... Dikke lul drie bier, en de groetjes thuis!
*Zucht* Net 'laatste' gesprek gehad met ex aan de telefoon... Hij had al een glaasje op en was nogal geëmotioneerd tijdens het gesprek. Heb hem zelfs horen huilen en dat doet 'ie alleen als hij héél erg dronken is en/of emotioneel. Beiden dus denk ik in dit geval.
Wow Vales, echt, wij hebben dezelfde ex denk ik soms... Of zouden die narcisten allemaal in een fabriek worden gemaakt ofzo?? Ook bovenstaande is weer zóó herkenbaar... en ik ga nog even door:
Hij is zo dubbel in zijn signalen soms. Maar het komt erop neer dat hij zichzelf belangrijker vindt dan mij en kiest voor een 'hippie-leven' zoals hij dat noemt waarin hij af en toe zijn 'uitspattingen' kan hebben, zonder daarin belemmerd te worden. Hij vindt dat ik hem niet volledig accepteer mét ook zijn mindere kanten. Eigenlijk vindt hij dat ik niet genoeg van hem hou(!?)
Fokking fokking fokking HELL!! Deze opm krijg ik dus ook continu naar m'n kop. Ja een narcist is nu eenmaal zusenzo en als wij geconditioneerde bekrompen kutwijven vrouwen net zoveel van hen houden als dat we zéggen te doen, dan zouden we dat toch helemaal onvoorwaardelijk accepteren? Want liefde moet toch in vrijheid zijn en blablabla en wíj roepen toch altijd: ik hou van je, nou, waarom wilen we hen dan verminken en veranderen en wijzen we hen tot in het diepst van hun zieltje af dat we niet accepteren dat ze onverantwoordelijk/onbetrouwbaar/ontrouw/leugenachtig/egocentrisch zijn?? Eye-opener: het ligt allemaal aan óns, en we hadden zooo gelukkig met hen kunnen zijn, maar we accepteren hun mindere kanten niet en stellen onmogelijke eisen aan een man!
Zodra ik begin over de realtiteit, dat het zo niet werkt, vindt hij mij hard en te serieus.
Da's nog aardig, ik ben een geconditioneerd jaloers overemotioneel zeikwijf.
Ik heb alleen gezegd dat ik niet tegen die heftige uitspattingen van hem kan en dat ik een bepaalde verantwoordelijkheid verlang die past bij een volwassen en gelijkwaardige relatie. Zijn antwoord daarop is dat hij dat niet voor MIJ kan doen, maar dat dat vanuit HEMZELF moet komen.
Ja hoor, het ligt allemaal aan jou. Laat me raden, als jij daar niet zo op zou blijven hameren dan was 'ie al lang en breed veranderd zelfs, maar jij belemmert hem daarin door 'm zo te pushen en overal moeilijk over te doen? Wel keihard van jou hoor, om hem zo af te wijzen, met al zijn liefde en onbaatzuchtigheid, alleen maar omdat jij allerlei eisen stelt waarin hij moet voldoen... :puke:
Klopt, maar ik vind dat hij het niet WIL, hij WIL niet tegemoed komen aan mijn 'eisen'. Dat is ook een keuze en daarmee is het mijn grens die hij bereikt.
Ja en DAT gaat dus een gedeelte zijn dat hij nooit begrijpt. Jouw keuze en jouw grens??! Hoe kan dat nou, jij wordt geacht helemaal niet mee te tellen in deze omgang... denk dat je toch de spelregels niet goed begrepen hebt hoor!
@Eindelijk, je zin over van jezelf houden is er één die ik steeds voor mezelf blijf herhalen. Het is de enige manier: eerst je eigen behoeftes en dan pas verder kijken. Dat hou ik me nu ook voor en dat is zelfs wat hij tegen me zegt.
Alleen zegt hij het met een íets andere intentie dan Eindelijk....
Ik vind die gesprekken met mijn ex altijd zó verwarrend. Vlak erna, voel ik me meestal erg rustig en lijk ik het allemaal te snappen, maar een dag later is het één grote warboel in mijn hoofd en wordt ik helemaal krankjorem.
Misschien komt het omdat hij dubbele signalen uit zendt. Hij zegt tot drie keer toe dat, als het aan hem ligt, er geen afscheid hoeft te zijn, dat we volgende week lekker uit eten gaan en dat 'hij betaalt'. Dan zegt hij weer dat het goed is dat we uit elkaar zijn en zegt hij tegen mij hetzelfde als wat ik als argument gebruikte om de relatie te beëindigen; dat we onze energie op ons zelf moeten richten, dat we eerst zelf sterker moeten worden etc. Hij hemelt me helemaal op, maar ziet ook dat er grote karakter verschillen zijn en vindt dat ik hem 'laat lopen'. Alles wat hij tegen me zegt zie ik als projectie. Het is bijna allemaal precies andersom. Hij vindt echt dat 'ie enorm heeft geïnvesteerd in de relatie en ervoor heeft gevochten. Ik vind dat het beter had gekund en zie zijn investeringen eigenlijk niet zo. Maar ik weet inmiddels niet meer wat ik nu moet vinden en wat klopt of niet.
Jezus ik heb precies hetzelfde. Vlak daarna is het helder, maar kort daarop ontstaat er kortsluiting in die hersenpan van mij. Want damn wat weten ze toch goed de boel om te draaien, recht te lullen wat krom is etc.
Ik heb ML ooit eens beschreven als iemand die in staat is om een koelkast te verkopen aan een Eskimo, en als die Eskimo vervolgens z'n geld terugwil omdat 'ie tussen die ijsschotsen niets heeft aan een fokking koelkast, is ML nog in staat om die beste vent een schuldgevoel aan te praten dat 'ie zo dom was om in die kouwe rilboel te gaan wonen. Want als 'ie nou in Spanje gewoond had, dán was 'ie ML tenminste dankbaar geweest voor die koelkast.... Wat een lul toch, die Eskimo.
Sorry voor de wat warrige, gewoon maar neergeplempte gedachtengangen van mij. Gebruik het schrijven gewoon maar even om de zaak helder te krijgen. Misschien lezen jullie tussen de regels door toch dingen die ik zelf niet (meer) zie...
Ik schrijf om dezelfde reden als jij, dus ik begrijp het wel. Wat ík er in zie, is dat jouw ex nog steeds weigert om ook maar iedere verantwoordelijkheid te nemen voor de relatie, en tevens jou nog de schuld probeert te geven van dat het niet ging. En natuurlijk doet 'ie ook nog alsof het beter is zo en drama drama drama, een afscheid als uit een film, de ware liefde die niet mocht zijn enzo *snik slobber* en je zit die brok in je keel nog door te slikken en meneer bedenkt al plompverloren dat 'ie je volgende week trakteert op een etentje. Da's geen dubbel signaal meer maar een vijfdubbel en die hele emotionele achtbaan dient alleen maar om jou weer alle kanten opgestuiterd te krijgen totdat hij een moment vindt om weer op je in te haken.
@MM, hoe is het met je?
Klote
Gisteren in de auto toch zitten janken, nou ja, maar voor mezelf toegelaten ook hoor... Ik bedoel, ik ben een méns en mag ik verdriet hebben en dit uiten zeg? Maar ik ben daar niet zo goed in en dan raak ik in paniek, dus gisteren toch maar een valium ingenomen. Die werkte euh iets heftiger dan anders (oftewel, ben rustiger geworden) want ik kwam thuis, viel in slaap en werd pas de volgende ochtend wakker, en nog damn te laat voor m'n werk ook. Hihi, normaal zat ik op kantóór op die pillen, dus blijkbaar gaat het beter?
Vandaag ook weer na het werk in slaap gevallen, nu net wakker en dus maar koffie gezet. Denk dat ik maar wakker blijf anders heb ik helemaal geen vrije tijd meer.
Ik heb ML een heel formeel/zakelijke mail gestuurd, dit expres gedaan want dat is het enige waar hij geen grip op heeft, omdat het emotieloos is (althans lijkt). Een boze, verdrietige of vrolijke mail geeft allemaal weer blijk van emoties = voer voor hem, een zakelijk-afstandelijke mail niet.
Ik heb een ex van ML gesproken, ik zat er doorheen. Ook zij zei dat chickie echt niet de liefde van z'n leven gaat zijn en dat 'ie wel weer op míjn stoep gaat staan. Ben ergens nog zo vals om dan 'lekker dan!' richting chickie te denken , ow ik ben slecht!!
Maar chickie is helemaal in zijn ban, nam zelfs de telefoon -ja kon het niet laten, damn me- op met zíjn achternaam, pleur op zeg, heb direct de hoorn erop getiefd. Daarna nam hij zélf op dus hij begint door te krijgen dat dit ook niet werkt. (Nu ik nog..) Gezegd dat ik niet wens lastiggevallen te worden door chickie en de rest van het boerenpleurisdorp en dat er nog een aanhoudingsbevel tegen hem openstaat nav die hersenschudding dus dat 'ie beter z'n gemak houdt. En dat 'ie met z'n leven moet doen wat 'ie wil, maar dat ik niet getraineerd wens te worden door hem en/of zijn eendagsneukertje. Bij dat laatste woord werd 'ie boos (hell jah tuurlijk, ik kén 'm te goed he, moest natuurlijk geloven dat 't z'n ware liefde ius en nu helemaal kapot gaan) en smeet de hoorn erop. Oh later moest 'ie nog ff komen melden dat 'ie toch al die tijd tegen mij had gezegd dat 'ie meer vrijheid nodig had en geen dingen af moest dwingen en blablabla, zie Vales' post zeg maar, het lag allemaal aan mij.... Dikke lul drie bier, en de groetjes thuis!
woensdag 18 maart 2009 om 08:54
quote:eindelijk schreef op 18 maart 2009 @ 01:02:
Maar dit geldt voor béide partijen. Je moet je allebei lekker voelen in een relatie. Als dat bij één van de twee niet zo is, kan het zelfs een vorm van liefde zijn, om elkaar los te laten.
Helemaal waar... zo zie ik het ook.
Soms wist ik echt niet meer of ik me nou goed of slecht voelde in de relatie. Er waren periodes dat ik me intens gelukkig voelde en ik het me niet voor kon stellen dat dat ooit over zou gaan. Hoe had ik ooit kunnen twijfelen?
Maar andere momenten was ik heilig overtuigd dat het niet ging en dat ik de relatie moest stoppen. Erg dubbelzinnig dus. En dan is het moeilijk om een beslissing te nemen. Uiteindelijk overheerste het laatste. Pfff... en nu volhouden!
Maar dit geldt voor béide partijen. Je moet je allebei lekker voelen in een relatie. Als dat bij één van de twee niet zo is, kan het zelfs een vorm van liefde zijn, om elkaar los te laten.
Helemaal waar... zo zie ik het ook.
Soms wist ik echt niet meer of ik me nou goed of slecht voelde in de relatie. Er waren periodes dat ik me intens gelukkig voelde en ik het me niet voor kon stellen dat dat ooit over zou gaan. Hoe had ik ooit kunnen twijfelen?
Maar andere momenten was ik heilig overtuigd dat het niet ging en dat ik de relatie moest stoppen. Erg dubbelzinnig dus. En dan is het moeilijk om een beslissing te nemen. Uiteindelijk overheerste het laatste. Pfff... en nu volhouden!
woensdag 18 maart 2009 om 09:19
MM
Godsamme, weet hoe kut het voelt! Drie jaar geleden had ik het uitgemaakt met ex... hij raakte psychotisch, werd opgenomen in een psych. ziekenhuis en sloeg daar een borderliner aan de haak na twee weken, waar hij natuurlijk enorm verliefd op was - de liefde was nog nooit zo groots geweest, dit was pas 'echte' liefde, blala - en hij trok bij die vrouw in. Ik zat thuis (we woonden toen samen) tussen zijn spullen en kon de puinzooi opruimen. Ik zat in een overlevingsmodus en ben als een gek het huis gaan verkopen en de zaken gaan regelen. Heb me nog nooit zo ingeruild gevoeld en als vuilnis aan de kant gezet als toen. Toen de storm was gaan liggen en het angstvallig stil werd, hing ik met ex aan de telefoon...
Achteraf zei ex letterlijk dat hij me een hak had willen zetten door zo snel met een ander te gaan. Het was ook gewoon gebeurd, maar hij had het zeker niet tegen gehouden. Ik ben nog zo gek geweest daarna nog met hem te willen gaan... Maar het was van mij uit de bevestiging die ik zocht, dat onze 'liefde' echt was geweest. Ik wilde weten of hij echt van me gehouden had (hoe naief achteraf, maar goed)...
Je eskimo-verhaal zou je direct kunnen kopiëren op mijn ex trouwens. Zo gaat dat dus... en ik trap er vaak met open ogen in. Hij leeft zo erg vanuit zij eigen overtuigingen... Ik denk dat hij een heel zwart-wit denkbeeld erop nahoudt om alle twijfel uit te sluiten en dus ook de twijfel over zichzelf. De twijfel toelaten staat voor hem gelijk aan zelfmoord van zijn identiteit. En dan gaat er zo'n beerput open aan ellende en schaamte dat hij eraan kapot zou gaan en bovendien vanzelf wel zou veranderen, maar dat is natuurlijk eng. Net zo goed als het voor ons eng is om dit los te laten. Het is vertrouwd geworden en 'veilig', hoe dubbel. Ook al weten we dat het slecht voor ons is, we gaan er mee door.
Wel goed denk ik dat je die mail zo zakelijk hebt gehouden. En nu proberen vol te houden en totaal geen emoties meer van jouw kant laten doorsijpelen naar hem.
Heb je trouwens Monsterverbond al eens gelezen?
Godsamme, weet hoe kut het voelt! Drie jaar geleden had ik het uitgemaakt met ex... hij raakte psychotisch, werd opgenomen in een psych. ziekenhuis en sloeg daar een borderliner aan de haak na twee weken, waar hij natuurlijk enorm verliefd op was - de liefde was nog nooit zo groots geweest, dit was pas 'echte' liefde, blala - en hij trok bij die vrouw in. Ik zat thuis (we woonden toen samen) tussen zijn spullen en kon de puinzooi opruimen. Ik zat in een overlevingsmodus en ben als een gek het huis gaan verkopen en de zaken gaan regelen. Heb me nog nooit zo ingeruild gevoeld en als vuilnis aan de kant gezet als toen. Toen de storm was gaan liggen en het angstvallig stil werd, hing ik met ex aan de telefoon...
Achteraf zei ex letterlijk dat hij me een hak had willen zetten door zo snel met een ander te gaan. Het was ook gewoon gebeurd, maar hij had het zeker niet tegen gehouden. Ik ben nog zo gek geweest daarna nog met hem te willen gaan... Maar het was van mij uit de bevestiging die ik zocht, dat onze 'liefde' echt was geweest. Ik wilde weten of hij echt van me gehouden had (hoe naief achteraf, maar goed)...
Je eskimo-verhaal zou je direct kunnen kopiëren op mijn ex trouwens. Zo gaat dat dus... en ik trap er vaak met open ogen in. Hij leeft zo erg vanuit zij eigen overtuigingen... Ik denk dat hij een heel zwart-wit denkbeeld erop nahoudt om alle twijfel uit te sluiten en dus ook de twijfel over zichzelf. De twijfel toelaten staat voor hem gelijk aan zelfmoord van zijn identiteit. En dan gaat er zo'n beerput open aan ellende en schaamte dat hij eraan kapot zou gaan en bovendien vanzelf wel zou veranderen, maar dat is natuurlijk eng. Net zo goed als het voor ons eng is om dit los te laten. Het is vertrouwd geworden en 'veilig', hoe dubbel. Ook al weten we dat het slecht voor ons is, we gaan er mee door.
Wel goed denk ik dat je die mail zo zakelijk hebt gehouden. En nu proberen vol te houden en totaal geen emoties meer van jouw kant laten doorsijpelen naar hem.
Heb je trouwens Monsterverbond al eens gelezen?
woensdag 18 maart 2009 om 09:27
PS, Wat jij zegt over dat mijn ex geen verantwoordelijkheid wil nemen voor de relatie, zie ik nu ook (weer). Het blijft ergens een onvolwassen man en dat wil hij ook zo houden. Omdat ik daar niet in mee wil gaan, noemt hij mij streng, te rationeel en ik kan zogenaamd niet 'vrij denken'. Yeah right.
Wat verstaan jullie eigenlijk onder 'verantwoordelijkheid nemen voor de relatie'? Hoe ver gaat dat dan?
Wat verstaan jullie eigenlijk onder 'verantwoordelijkheid nemen voor de relatie'? Hoe ver gaat dat dan?
woensdag 18 maart 2009 om 22:04
quote:Valesca C schreef op 18 maart 2009 @ 09:19:
MM
Godsamme, weet hoe kut het voelt! Drie jaar geleden had ik het uitgemaakt met ex... hij raakte psychotisch, werd opgenomen in een psych. ziekenhuis en sloeg daar een borderliner aan de haak na twee weken, waar hij natuurlijk enorm verliefd op was - de liefde was nog nooit zo groots geweest, dit was pas 'echte' liefde, blala - en hij trok bij die vrouw in. Ik zat thuis (we woonden toen samen) tussen zijn spullen en kon de puinzooi opruimen.
Jezus!!
Ik zat in een overlevingsmodus en ben als een gek het huis gaan verkopen en de zaken gaan regelen. Heb me nog nooit zo ingeruild gevoeld en als vuilnis aan de kant gezet als toen.
Dat snap ik
Toen de storm was gaan liggen en het angstvallig stil werd, hing ik met ex aan de telefoon...
Zocht hij jou op of jij hem?
Achteraf zei ex letterlijk dat hij me een hak had willen zetten door zo snel met een ander te gaan. Het was ook gewoon gebeurd, maar hij had het zeker niet tegen gehouden. Ik ben nog zo gek geweest daarna nog met hem te willen gaan... Maar het was van mij uit de bevestiging die ik zocht, dat onze 'liefde' echt was geweest. Ik wilde weten of hij echt van me gehouden had (hoe naief achteraf, maar goed)...
Euh... daar zou ik dus ook intrappen...
Je eskimo-verhaal zou je direct kunnen kopiëren op mijn ex trouwens. Zo gaat dat dus... en ik trap er vaak met open ogen in. Hij leeft zo erg vanuit zij eigen overtuigingen... Ik denk dat hij een heel zwart-wit denkbeeld erop nahoudt om alle twijfel uit te sluiten en dus ook de twijfel over zichzelf. De twijfel toelaten staat voor hem gelijk aan zelfmoord van zijn identiteit.
Idem voor ML
En dan gaat er zo'n beerput open aan ellende en schaamte dat hij eraan kapot zou gaan en bovendien vanzelf wel zou veranderen, maar dat is natuurlijk eng.
Dat heb ik ook vaak gedacht, dat áls ML daadwerkelijk in die therapie zou gaan, hij dan écht finaal kapot zou gaan... Maar ik zou er wel voor hem zijn geweest om hem weer te helpen op te bouwen, had me er wel op geprepareerd...
Net zo goed als het voor ons eng is om dit los te laten. Het is vertrouwd geworden en 'veilig', hoe dubbel. Ook al weten we dat het slecht voor ons is, we gaan er mee door.
En we moesten wijzer zijn...
Wel goed denk ik dat je die mail zo zakelijk hebt gehouden. En nu proberen vol te houden en totaal geen emoties meer van jouw kant laten doorsijpelen naar hem.
Heb 'm aan tel gehad.. Hij was dronken en hij wilde met me vrijen zei hij. Helaas was het in zoverre grootspraak dat 'ie niet acuut in de auto sprong. Maar ik denk dan wel: zó diep zit die liefde voor chickie dan toch ook niet? Anders gaat 'ie toch niet zeggen dat 'ie naar mij verlangt? (Dronken mensen zeggen toch de waarheid?)
Heb je trouwens Monsterverbond al eens gelezen?
Mijn vader heeft het voor me gekocht
*traan van ontroering*
MM
Godsamme, weet hoe kut het voelt! Drie jaar geleden had ik het uitgemaakt met ex... hij raakte psychotisch, werd opgenomen in een psych. ziekenhuis en sloeg daar een borderliner aan de haak na twee weken, waar hij natuurlijk enorm verliefd op was - de liefde was nog nooit zo groots geweest, dit was pas 'echte' liefde, blala - en hij trok bij die vrouw in. Ik zat thuis (we woonden toen samen) tussen zijn spullen en kon de puinzooi opruimen.
Jezus!!
Ik zat in een overlevingsmodus en ben als een gek het huis gaan verkopen en de zaken gaan regelen. Heb me nog nooit zo ingeruild gevoeld en als vuilnis aan de kant gezet als toen.
Dat snap ik
Toen de storm was gaan liggen en het angstvallig stil werd, hing ik met ex aan de telefoon...
Zocht hij jou op of jij hem?
Achteraf zei ex letterlijk dat hij me een hak had willen zetten door zo snel met een ander te gaan. Het was ook gewoon gebeurd, maar hij had het zeker niet tegen gehouden. Ik ben nog zo gek geweest daarna nog met hem te willen gaan... Maar het was van mij uit de bevestiging die ik zocht, dat onze 'liefde' echt was geweest. Ik wilde weten of hij echt van me gehouden had (hoe naief achteraf, maar goed)...
Euh... daar zou ik dus ook intrappen...
Je eskimo-verhaal zou je direct kunnen kopiëren op mijn ex trouwens. Zo gaat dat dus... en ik trap er vaak met open ogen in. Hij leeft zo erg vanuit zij eigen overtuigingen... Ik denk dat hij een heel zwart-wit denkbeeld erop nahoudt om alle twijfel uit te sluiten en dus ook de twijfel over zichzelf. De twijfel toelaten staat voor hem gelijk aan zelfmoord van zijn identiteit.
Idem voor ML
En dan gaat er zo'n beerput open aan ellende en schaamte dat hij eraan kapot zou gaan en bovendien vanzelf wel zou veranderen, maar dat is natuurlijk eng.
Dat heb ik ook vaak gedacht, dat áls ML daadwerkelijk in die therapie zou gaan, hij dan écht finaal kapot zou gaan... Maar ik zou er wel voor hem zijn geweest om hem weer te helpen op te bouwen, had me er wel op geprepareerd...
Net zo goed als het voor ons eng is om dit los te laten. Het is vertrouwd geworden en 'veilig', hoe dubbel. Ook al weten we dat het slecht voor ons is, we gaan er mee door.
En we moesten wijzer zijn...
Wel goed denk ik dat je die mail zo zakelijk hebt gehouden. En nu proberen vol te houden en totaal geen emoties meer van jouw kant laten doorsijpelen naar hem.
Heb 'm aan tel gehad.. Hij was dronken en hij wilde met me vrijen zei hij. Helaas was het in zoverre grootspraak dat 'ie niet acuut in de auto sprong. Maar ik denk dan wel: zó diep zit die liefde voor chickie dan toch ook niet? Anders gaat 'ie toch niet zeggen dat 'ie naar mij verlangt? (Dronken mensen zeggen toch de waarheid?)
Heb je trouwens Monsterverbond al eens gelezen?
Mijn vader heeft het voor me gekocht
*traan van ontroering*
woensdag 18 maart 2009 om 22:31
Pff, dat van die eskimo's dat herken ik ook. N1 had er een handje van. N1 had (en heeft) een bloedhekel aan bijv. de softe kant en ambtenaren. Als die liepen te klagen, terecht of onterecht, dan was het altijd hun schuld. Dan hadden ze maar een vak moeten leren.
En jawel, bij N2, ook die deed het met anderen, maar ook ik trapte in die valkuil, als minnares had ik toch de oudste rechten en verzon ik altijd wel een excuus waarom die 'anderen' geen hol voorstelden: afstand, begrip, praatcultuur, geen item was me te gek om aan te wenden dat wat 'wij 'hadden toch wel het ultieme was.
Totdat ik daar voor bedankte...
En jawel, bij N2, ook die deed het met anderen, maar ook ik trapte in die valkuil, als minnares had ik toch de oudste rechten en verzon ik altijd wel een excuus waarom die 'anderen' geen hol voorstelden: afstand, begrip, praatcultuur, geen item was me te gek om aan te wenden dat wat 'wij 'hadden toch wel het ultieme was.
Totdat ik daar voor bedankte...
woensdag 18 maart 2009 om 23:03
Nou ja, ik zocht hém op... Ik belde hem op, toen hij naast haar op de bank zat. Het was denk ik pure wanhoop vanuit mij. Ik wilde weten hoe hij dat in godsnaam had kunnen doen. Ik ben toen echt behoorlijk tekeer gegaan tegen hem. Al m'n woede en verdriet eruit gegooid. Na dat gesprek (nou ja, gesprek) is er weer een tijdje overheen gegaan. Volgens mij heb ik hem toen weer gebeld. Toen werd het een stuk vriendelijker en maakte hij allerlei dubbelzinnige opmerkingen... over dat hij mijn lijf zo miste en de sex. Beetje zoiets als wat ML nu bij jou doet. Maar mijn ex was toen al niet meer echt met die vrouw.
Uiteindelijk hebben we een keer afgesproken in de stad, op mijn verzoek (wederom mijn initiatief dus) en sloeg bij hem de bom in... was hij helemaal in de war. Die nacht hebben we een hotel gepakt omdat we beiden niet bij één van ons thuis wilden afspreken. Dus dat werd een duur nachtje in eigen stad
Ik had geen geduld om op hem te wachten tot hij naar me toe zou komen, maar ik denk dat hij dat wel gedaan zou hebben uiteindelijk.
Misschien maar goed ook dat ML de daad niet bij het woord heeft gevoegd en in de auto was gestapt. Had je dat echt gewild? Nee, die 'liefde' voor chickie zit zeker nog niet diep... het is daar ook veel te pril voor. Hij heeft een diepere band met jou, dat is logisch. Misschien is het ook een test om te zien hoe je op zo'n opmerking reageert. Wat heb je er eigenlijk op gezegd?
Goeie man, die vader van jou. Dus je kent het... Ik heb het nu even uitgeleend, maar ik heb nu een enorme behoefte om bepaalde passages een stuk of 10 keer te gaan over lezen!
Heb net ex namelijk ook weer aan de phone gehad. Hij wilde weten of hij hele rare dingen had gezegd gister in zijn dronken bui. Hij kon zich niks meer van het gesprek herinneren. Ik had hem nu van alles wijs kunnen maken bedenk ik me nou Maar ik ben heel netjes gebleven.
Hij begrijpt wel dat ik hem te onverantwoordelijk en onvolwassen vind. Zelf zegt hij wel een deurtje open te houden voor me en dat als het aan hem ligt het allemaal niet zo hoeft te zijn. Mijn god, wat maakt die jongen het me moeilijk. Of misschien doe ik het zelf wel, ik weet het niet.
Hij zegt uit zichzelf te moeten veranderen... niet omdat ik het wil en daar heeft hij ook gelijk in. Ik verwijt hem alleen dat hij niet genoeg voor me over heeft door nu voor me te vechten en te zeggen wat hij er aan wil doen. Ik vind het te makkelijk; ik maak het uit en meneer legt zich er direct bij neer lijkt het wel. Dat alleen al voelt alweer als een afwijzing. Djeez... ik voel mezelf soms zo kinderachtig. Ik ben zelf ook niet bepaald volwassen eigenlijk, wat erg.
Hij wil graag af en toe contact blijven houden. Ik 'mag' dat niet van mezelf omdat ik vind dat ik moet afkicken van deze man. Nu heb ik met hem afgesproken dat we alle contact nu definitief staken tot half juli en dat we dan even bellen hoe het gaat. Maar ik voel me totaal verlamd bij deze gedachte... Ik weet uit ervaringen dat ik me veel beter voel en me meer op mezelf kan richten als ik weet dat ik hem bijvoorbeeld binnen drie weken weer even kan spreken. Dus ik twijfel nu heel erg of ik dat dan maar moet doen... als dat uiteindelijk echt beter voelt. Of ben ik nu heel naief bezig?
Uiteindelijk hebben we een keer afgesproken in de stad, op mijn verzoek (wederom mijn initiatief dus) en sloeg bij hem de bom in... was hij helemaal in de war. Die nacht hebben we een hotel gepakt omdat we beiden niet bij één van ons thuis wilden afspreken. Dus dat werd een duur nachtje in eigen stad
Ik had geen geduld om op hem te wachten tot hij naar me toe zou komen, maar ik denk dat hij dat wel gedaan zou hebben uiteindelijk.
Misschien maar goed ook dat ML de daad niet bij het woord heeft gevoegd en in de auto was gestapt. Had je dat echt gewild? Nee, die 'liefde' voor chickie zit zeker nog niet diep... het is daar ook veel te pril voor. Hij heeft een diepere band met jou, dat is logisch. Misschien is het ook een test om te zien hoe je op zo'n opmerking reageert. Wat heb je er eigenlijk op gezegd?
Goeie man, die vader van jou. Dus je kent het... Ik heb het nu even uitgeleend, maar ik heb nu een enorme behoefte om bepaalde passages een stuk of 10 keer te gaan over lezen!
Heb net ex namelijk ook weer aan de phone gehad. Hij wilde weten of hij hele rare dingen had gezegd gister in zijn dronken bui. Hij kon zich niks meer van het gesprek herinneren. Ik had hem nu van alles wijs kunnen maken bedenk ik me nou Maar ik ben heel netjes gebleven.
Hij begrijpt wel dat ik hem te onverantwoordelijk en onvolwassen vind. Zelf zegt hij wel een deurtje open te houden voor me en dat als het aan hem ligt het allemaal niet zo hoeft te zijn. Mijn god, wat maakt die jongen het me moeilijk. Of misschien doe ik het zelf wel, ik weet het niet.
Hij zegt uit zichzelf te moeten veranderen... niet omdat ik het wil en daar heeft hij ook gelijk in. Ik verwijt hem alleen dat hij niet genoeg voor me over heeft door nu voor me te vechten en te zeggen wat hij er aan wil doen. Ik vind het te makkelijk; ik maak het uit en meneer legt zich er direct bij neer lijkt het wel. Dat alleen al voelt alweer als een afwijzing. Djeez... ik voel mezelf soms zo kinderachtig. Ik ben zelf ook niet bepaald volwassen eigenlijk, wat erg.
Hij wil graag af en toe contact blijven houden. Ik 'mag' dat niet van mezelf omdat ik vind dat ik moet afkicken van deze man. Nu heb ik met hem afgesproken dat we alle contact nu definitief staken tot half juli en dat we dan even bellen hoe het gaat. Maar ik voel me totaal verlamd bij deze gedachte... Ik weet uit ervaringen dat ik me veel beter voel en me meer op mezelf kan richten als ik weet dat ik hem bijvoorbeeld binnen drie weken weer even kan spreken. Dus ik twijfel nu heel erg of ik dat dan maar moet doen... als dat uiteindelijk echt beter voelt. Of ben ik nu heel naief bezig?
woensdag 18 maart 2009 om 23:44
Hoi,
Ik ben voor het eerst een beetje aan het rondneuzen op het forum en kwam dit topic tegen.
Eindelijk, heftig verhaal, hoop dat het goed gaat met je.
Ik heb twee jaar geleden relatie verbroken met mijn ex en ben van mening dat hij een narcist is. Gelukkig heb ik nu een super lieve vriend.
Toch heeft het me veel moeite gekost om te beseffen dat ik wel de moeite waard ben en kwaliteiten heb. Helaas word ik soms nog getriggerd door dingen en ben ik opeens bang dat mijn vriend ook zo is. Of kan ik nog enorm aan mezelf twijfelen.
Dat gevoel van machteloosheid herken ik wel hoppetee. Bij mij heeft die relatie een aantal jaren geduurd. Op een of andere manier kon ik er niet uitstappen, ondanks alles wat er gebeurde. Ik werd er erg goed in om selectief dingen aan vrienden te vertellen, omdat ik wel wist wat hun reactie zou zijn als ze alles zouden weten.
Achteraf kan ik mezelf wel voor mij kop slaan dat ik zoveel tijd verdaan heb en mijn eigen ontwikkeling zo belemmerd heb.
Heb het gevoel dat ik nog wel uren door kan tikken, maar dat is de bedoeling niet
Fijn om mee te lezen over jullie ervaringen
Ik ben voor het eerst een beetje aan het rondneuzen op het forum en kwam dit topic tegen.
Eindelijk, heftig verhaal, hoop dat het goed gaat met je.
Ik heb twee jaar geleden relatie verbroken met mijn ex en ben van mening dat hij een narcist is. Gelukkig heb ik nu een super lieve vriend.
Toch heeft het me veel moeite gekost om te beseffen dat ik wel de moeite waard ben en kwaliteiten heb. Helaas word ik soms nog getriggerd door dingen en ben ik opeens bang dat mijn vriend ook zo is. Of kan ik nog enorm aan mezelf twijfelen.
Dat gevoel van machteloosheid herken ik wel hoppetee. Bij mij heeft die relatie een aantal jaren geduurd. Op een of andere manier kon ik er niet uitstappen, ondanks alles wat er gebeurde. Ik werd er erg goed in om selectief dingen aan vrienden te vertellen, omdat ik wel wist wat hun reactie zou zijn als ze alles zouden weten.
Achteraf kan ik mezelf wel voor mij kop slaan dat ik zoveel tijd verdaan heb en mijn eigen ontwikkeling zo belemmerd heb.
Heb het gevoel dat ik nog wel uren door kan tikken, maar dat is de bedoeling niet
Fijn om mee te lezen over jullie ervaringen
donderdag 19 maart 2009 om 17:41
Beschrijving
Gezins- en relatietherapeute Carolien Roodvoets, die de aandacht trok met haar boeken over singles (Nu alleen de liefde nog, samen met Sybille Labrijn, tweemaal herdrukt) en vreemdgangers (De duivelsdriehoek, viermaal herdrukt), richt nu haar pijlen op `foute´ mannen.
In Het monsterverbond portretteert Roodvoets een bont gezelschap rampzalige reisgenoten op de lange reis die we `het leven´ noemen. Haar bijzondere aandacht gaat uit naar vrouwen die als het ware een abonnement hebben op verkeerd reisgezelschap en als gevolg daarvan een relatie op drijfzand bouwen.
In haar boek probeert de relatietherapeute foute mannen in een aantal herkenbare categorieën onder te brengen, om zo de problematiek van uitzichtloze relaties inzichtelijk te maken. In pittig proza nagelt ze iedere foute man aan de schandpaal. Voorbeeldverhalen in elk hoofdstuk verhogen de leesbaarheid en herkenbaarheid van haar boek.
monsterverbond - boek over "foute mannen"
Gezins- en relatietherapeute Carolien Roodvoets, die de aandacht trok met haar boeken over singles (Nu alleen de liefde nog, samen met Sybille Labrijn, tweemaal herdrukt) en vreemdgangers (De duivelsdriehoek, viermaal herdrukt), richt nu haar pijlen op `foute´ mannen.
In Het monsterverbond portretteert Roodvoets een bont gezelschap rampzalige reisgenoten op de lange reis die we `het leven´ noemen. Haar bijzondere aandacht gaat uit naar vrouwen die als het ware een abonnement hebben op verkeerd reisgezelschap en als gevolg daarvan een relatie op drijfzand bouwen.
In haar boek probeert de relatietherapeute foute mannen in een aantal herkenbare categorieën onder te brengen, om zo de problematiek van uitzichtloze relaties inzichtelijk te maken. In pittig proza nagelt ze iedere foute man aan de schandpaal. Voorbeeldverhalen in elk hoofdstuk verhogen de leesbaarheid en herkenbaarheid van haar boek.
monsterverbond - boek over "foute mannen"
donderdag 19 maart 2009 om 21:40
quote:Valesca C schreef op 18 maart 2009 @ 23:03:
Nou ja, ik zocht hém op... Ik belde hem op, toen hij naast haar op de bank zat. Het was denk ik pure wanhoop vanuit mij. Ik wilde weten hoe hij dat in godsnaam had kunnen doen. Ik ben toen echt behoorlijk tekeer gegaan tegen hem. Al m'n woede en verdriet eruit gegooid. Na dat gesprek (nou ja, gesprek) is er weer een tijdje overheen gegaan. Volgens mij heb ik hem toen weer gebeld. Toen werd het een stuk vriendelijker en maakte hij allerlei dubbelzinnige opmerkingen... over dat hij mijn lijf zo miste en de sex. Beetje zoiets als wat ML nu bij jou doet.
Misschien hielp het dat je zo van je afgebeten hebt en daarna een tijdje niets liet horen? Dat 'ie dacht dat 'ie z'n prooi kwijt was??
Maar mijn ex was toen al niet meer echt met die vrouw.
Uiteindelijk hebben we een keer afgesproken in de stad, op mijn verzoek (wederom mijn initiatief dus) en sloeg bij hem de bom in... was hij helemaal in de war. Die nacht hebben we een hotel gepakt omdat we beiden niet bij één van ons thuis wilden afspreken. Dus dat werd een duur nachtje in eigen stad
ML zegt dat ie dat niet wil... (afspreken)
Ik had geen geduld om op hem te wachten tot hij naar me toe zou komen, maar ik denk dat hij dat wel gedaan zou hebben uiteindelijk.
Hummm... Ik eigenlijk ook wel.. Maar ben altijd bang dat ik iets denk omdat ik het wíl denken (snap je)?
Misschien maar goed ook dat ML de daad niet bij het woord heeft gevoegd en in de auto was gestapt. Had je dat echt gewild?
Heel eerlijk?? JA.
Om drie redenen: 1. Had (heb) best zin om met 'm in bed te liggen (oh my God, is dat territoriumgedrag ofzo? Dat ik 'm nou weer wil vanwege die chick??) 2. Het was waarschijnlijk meteen einde contact met chickie geweest en 3. Het voelt gewoon raar nu...
(Oooh ik ben DOM!!! En het erge is, ik weet het zelf!! )
(Zou wel condooms gebruikt hebben, zó dom ben ik inmiddels ook niet meer. Bij ieder kwaaltje tegenwoordig ben ik bang dat ik HIV heb
Nee, die 'liefde' voor chickie zit zeker nog niet diep... het is daar ook veel te pril voor. Hij heeft een diepere band met jou, dat is logisch. Misschien is het ook een test om te zien hoe je op zo'n opmerking reageert. Wat heb je er eigenlijk op gezegd?
'm Uit zitten dagen...
En gevraagd wat 'ie nou eigenlijk met chickie moet.
Goeie man, die vader van jou. Dus je kent het... Ik heb het nu even uitgeleend, maar ik heb nu een enorme behoefte om bepaalde passages een stuk of 10 keer te gaan over lezen!
M'n pa was fantastisch! Ik mis 'm nog heel erg
Heb net ex namelijk ook weer aan de phone gehad. Hij wilde weten of hij hele rare dingen had gezegd gister in zijn dronken bui. Hij kon zich niks meer van het gesprek herinneren. Ik had hem nu van alles wijs kunnen maken bedenk ik me nou Maar ik ben heel netjes gebleven.
Ik heb ML vandaag gesproken en die beweerde zich ook he-le-maal niets van het gesprek te herinneren... Maar hij beweerde wél dat 'ie uit z'n nek lulde. Knap dat 'ie dat weet, als 'ie niet weet wat 'ie gezegd heeft...
Chickie werd boos, heb mijn mening over haar ernstig herzien! Ze kwam aan de tel en beweerde dat ik nu al jaaaaaaaaaaaren bezig was, gevraagd of ze er bij was soms? "Nee," zei ze, "maar ik heb genoeg verhalen gehoord." Ben kalm gebleven (was vast níet haar bedoeling) en heb gezegd dat vooringenomenheid haar geen mooier mens maakt, en dat als ze het hele verhaal wil weten ze geen vooroordelen moet hebben, wil ze het níet weten dan moet ze er lekker buiten blijven. Ze hing prompt op.
ML is nu boos want hij vroeg aan de tel wat hij allemaal gezegd had dan en ik herhaalde dat en nogal luid ook, dus met een beetje pech voor hem geluk voor mij is chickie nu pissed. Hoewel ik vrees dat ze eerder pissed op míj is. (Begrijp ik ook wel weer... wel menselijk.)
Hij begrijpt wel dat ik hem te onverantwoordelijk en onvolwassen vind. Zelf zegt hij wel een deurtje open te houden voor me en dat als het aan hem ligt het allemaal niet zo hoeft te zijn. Mijn god, wat maakt die jongen het me moeilijk. Of misschien doe ik het zelf wel, ik weet het niet.
Hij zegt uit zichzelf te moeten veranderen... niet omdat ik het wil en daar heeft hij ook gelijk in. Ik verwijt hem alleen dat hij niet genoeg voor me over heeft door nu voor me te vechten en te zeggen wat hij er aan wil doen. Ik vind het te makkelijk; ik maak het uit en meneer legt zich er direct bij neer lijkt het wel. Dat alleen al voelt alweer als een afwijzing. Djeez... ik voel mezelf soms zo kinderachtig. Ik ben zelf ook niet bepaald volwassen eigenlijk, wat erg.
Ik vind jou anders heel volwassen overkomen, veel volwassener dan hij!
Hij wil graag af en toe contact blijven houden. Ik 'mag' dat niet van mezelf omdat ik vind dat ik moet afkicken van deze man.
Heel verstandig
(hoor wie het zegt...)
Nu heb ik met hem afgesproken dat we alle contact nu definitief staken tot half juli en dat we dan even bellen hoe het gaat. Maar ik voel me totaal verlamd bij deze gedachte... Ik weet uit ervaringen dat ik me veel beter voel en me meer op mezelf kan richten als ik weet dat ik hem bijvoorbeeld binnen drie weken weer even kan spreken. Dus ik twijfel nu heel erg of ik dat dan maar moet doen... als dat uiteindelijk echt beter voelt. Of ben ik nu heel naief bezig?
Ken het gevoel, same here. Maar als je het kan opbrengen, is tot half juli vééééél beter. Tot half juli 2035 zou nóg veel beter zijn.
Ik zit nu ook in twijfels. ML is boos, chickie kan m'n bloed waarsch zuipen (en begint behoorlijk wederzijds te worden, begin haar als een sta-in-de-weg te zien. Nou ja, is denk ik andersom ook... Maar ja vooralsnog kiest ML háár kant)
Wat is nou wijsheid? En dan bedoel ik eventjes níet in de zin van: loslaten (ja dat zou het allerslimste zijn, ik weet het.. zucht) maar qua kansvergrotende factor dat ML uitgekeken raakt op chickie en/of achter mij aankomt? Vuurtje warm houden? Of juist niets van me laten horen, zodat 'ie nieuwsgierig wordt? En how to get rid of chickie, even behoudens arsenicum dan... ??
Nou ja, ik zocht hém op... Ik belde hem op, toen hij naast haar op de bank zat. Het was denk ik pure wanhoop vanuit mij. Ik wilde weten hoe hij dat in godsnaam had kunnen doen. Ik ben toen echt behoorlijk tekeer gegaan tegen hem. Al m'n woede en verdriet eruit gegooid. Na dat gesprek (nou ja, gesprek) is er weer een tijdje overheen gegaan. Volgens mij heb ik hem toen weer gebeld. Toen werd het een stuk vriendelijker en maakte hij allerlei dubbelzinnige opmerkingen... over dat hij mijn lijf zo miste en de sex. Beetje zoiets als wat ML nu bij jou doet.
Misschien hielp het dat je zo van je afgebeten hebt en daarna een tijdje niets liet horen? Dat 'ie dacht dat 'ie z'n prooi kwijt was??
Maar mijn ex was toen al niet meer echt met die vrouw.
Uiteindelijk hebben we een keer afgesproken in de stad, op mijn verzoek (wederom mijn initiatief dus) en sloeg bij hem de bom in... was hij helemaal in de war. Die nacht hebben we een hotel gepakt omdat we beiden niet bij één van ons thuis wilden afspreken. Dus dat werd een duur nachtje in eigen stad
ML zegt dat ie dat niet wil... (afspreken)
Ik had geen geduld om op hem te wachten tot hij naar me toe zou komen, maar ik denk dat hij dat wel gedaan zou hebben uiteindelijk.
Hummm... Ik eigenlijk ook wel.. Maar ben altijd bang dat ik iets denk omdat ik het wíl denken (snap je)?
Misschien maar goed ook dat ML de daad niet bij het woord heeft gevoegd en in de auto was gestapt. Had je dat echt gewild?
Heel eerlijk?? JA.
Om drie redenen: 1. Had (heb) best zin om met 'm in bed te liggen (oh my God, is dat territoriumgedrag ofzo? Dat ik 'm nou weer wil vanwege die chick??) 2. Het was waarschijnlijk meteen einde contact met chickie geweest en 3. Het voelt gewoon raar nu...
(Oooh ik ben DOM!!! En het erge is, ik weet het zelf!! )
(Zou wel condooms gebruikt hebben, zó dom ben ik inmiddels ook niet meer. Bij ieder kwaaltje tegenwoordig ben ik bang dat ik HIV heb
Nee, die 'liefde' voor chickie zit zeker nog niet diep... het is daar ook veel te pril voor. Hij heeft een diepere band met jou, dat is logisch. Misschien is het ook een test om te zien hoe je op zo'n opmerking reageert. Wat heb je er eigenlijk op gezegd?
'm Uit zitten dagen...
En gevraagd wat 'ie nou eigenlijk met chickie moet.
Goeie man, die vader van jou. Dus je kent het... Ik heb het nu even uitgeleend, maar ik heb nu een enorme behoefte om bepaalde passages een stuk of 10 keer te gaan over lezen!
M'n pa was fantastisch! Ik mis 'm nog heel erg
Heb net ex namelijk ook weer aan de phone gehad. Hij wilde weten of hij hele rare dingen had gezegd gister in zijn dronken bui. Hij kon zich niks meer van het gesprek herinneren. Ik had hem nu van alles wijs kunnen maken bedenk ik me nou Maar ik ben heel netjes gebleven.
Ik heb ML vandaag gesproken en die beweerde zich ook he-le-maal niets van het gesprek te herinneren... Maar hij beweerde wél dat 'ie uit z'n nek lulde. Knap dat 'ie dat weet, als 'ie niet weet wat 'ie gezegd heeft...
Chickie werd boos, heb mijn mening over haar ernstig herzien! Ze kwam aan de tel en beweerde dat ik nu al jaaaaaaaaaaaren bezig was, gevraagd of ze er bij was soms? "Nee," zei ze, "maar ik heb genoeg verhalen gehoord." Ben kalm gebleven (was vast níet haar bedoeling) en heb gezegd dat vooringenomenheid haar geen mooier mens maakt, en dat als ze het hele verhaal wil weten ze geen vooroordelen moet hebben, wil ze het níet weten dan moet ze er lekker buiten blijven. Ze hing prompt op.
ML is nu boos want hij vroeg aan de tel wat hij allemaal gezegd had dan en ik herhaalde dat en nogal luid ook, dus met een beetje pech voor hem geluk voor mij is chickie nu pissed. Hoewel ik vrees dat ze eerder pissed op míj is. (Begrijp ik ook wel weer... wel menselijk.)
Hij begrijpt wel dat ik hem te onverantwoordelijk en onvolwassen vind. Zelf zegt hij wel een deurtje open te houden voor me en dat als het aan hem ligt het allemaal niet zo hoeft te zijn. Mijn god, wat maakt die jongen het me moeilijk. Of misschien doe ik het zelf wel, ik weet het niet.
Hij zegt uit zichzelf te moeten veranderen... niet omdat ik het wil en daar heeft hij ook gelijk in. Ik verwijt hem alleen dat hij niet genoeg voor me over heeft door nu voor me te vechten en te zeggen wat hij er aan wil doen. Ik vind het te makkelijk; ik maak het uit en meneer legt zich er direct bij neer lijkt het wel. Dat alleen al voelt alweer als een afwijzing. Djeez... ik voel mezelf soms zo kinderachtig. Ik ben zelf ook niet bepaald volwassen eigenlijk, wat erg.
Ik vind jou anders heel volwassen overkomen, veel volwassener dan hij!
Hij wil graag af en toe contact blijven houden. Ik 'mag' dat niet van mezelf omdat ik vind dat ik moet afkicken van deze man.
Heel verstandig
(hoor wie het zegt...)
Nu heb ik met hem afgesproken dat we alle contact nu definitief staken tot half juli en dat we dan even bellen hoe het gaat. Maar ik voel me totaal verlamd bij deze gedachte... Ik weet uit ervaringen dat ik me veel beter voel en me meer op mezelf kan richten als ik weet dat ik hem bijvoorbeeld binnen drie weken weer even kan spreken. Dus ik twijfel nu heel erg of ik dat dan maar moet doen... als dat uiteindelijk echt beter voelt. Of ben ik nu heel naief bezig?
Ken het gevoel, same here. Maar als je het kan opbrengen, is tot half juli vééééél beter. Tot half juli 2035 zou nóg veel beter zijn.
Ik zit nu ook in twijfels. ML is boos, chickie kan m'n bloed waarsch zuipen (en begint behoorlijk wederzijds te worden, begin haar als een sta-in-de-weg te zien. Nou ja, is denk ik andersom ook... Maar ja vooralsnog kiest ML háár kant)
Wat is nou wijsheid? En dan bedoel ik eventjes níet in de zin van: loslaten (ja dat zou het allerslimste zijn, ik weet het.. zucht) maar qua kansvergrotende factor dat ML uitgekeken raakt op chickie en/of achter mij aankomt? Vuurtje warm houden? Of juist niets van me laten horen, zodat 'ie nieuwsgierig wordt? En how to get rid of chickie, even behoudens arsenicum dan... ??
donderdag 19 maart 2009 om 22:07
Dank je muis66,
Was me even in het verkeerde stuk aan het inlezen. Dit is andere koek. Wat heftig allemaal!
Zo te lezen zijn jullie allemaal sterke, intelligente, zelfstandige vrouwen. Wat kunnen die eikels toch veel voor elkaar krijgen en kapot maken!
Heb wel geleerd dat je gevoel/intuitie niet liegt en neem me voor (en voer uit..!!) er beter naar te luisteren.
MM is dit je voornemen om chickie een hak te zetten (wat ik me goed kan voorstellen hoor) of is het wat je echt wil, Mister Looser terug?!
Was me even in het verkeerde stuk aan het inlezen. Dit is andere koek. Wat heftig allemaal!
Zo te lezen zijn jullie allemaal sterke, intelligente, zelfstandige vrouwen. Wat kunnen die eikels toch veel voor elkaar krijgen en kapot maken!
Heb wel geleerd dat je gevoel/intuitie niet liegt en neem me voor (en voer uit..!!) er beter naar te luisteren.
MM is dit je voornemen om chickie een hak te zetten (wat ik me goed kan voorstellen hoor) of is het wat je echt wil, Mister Looser terug?!
donderdag 19 maart 2009 om 22:11
MM, 'wijsheid'is dat jij nu helemaal niets meer doet. Ik bedoel dit is het paradijs voor ML, 2 vrouwen die uit hun dak gaan om hem.
Zodra jij niets meer doet komen ze pas echt aan elkaar toe, tja en jij weet hoe hij dan is waarschijnlijk.......snel verveeld?
Maar goed, eigenlijk gun ik je een leven zonder ML en dat hij nooit meer terug komt..........
Zodra jij niets meer doet komen ze pas echt aan elkaar toe, tja en jij weet hoe hij dan is waarschijnlijk.......snel verveeld?
Maar goed, eigenlijk gun ik je een leven zonder ML en dat hij nooit meer terug komt..........
vrijdag 20 maart 2009 om 09:32
quote:mastermind schreef op 19 maart 2009 @ 21:40:
Wat is nou wijsheid? En dan bedoel ik eventjes níet in de zin van: loslaten (ja dat zou het allerslimste zijn, ik weet het.. zucht) maar qua kansvergrotende factor dat ML uitgekeken raakt op chickie en/of achter mij aankomt? Vuurtje warm houden? Of juist niets van me laten horen, zodat 'ie nieuwsgierig wordt?
Daar gaan we wéér.... Heeft het nou echt totaal geen enkel nut gehad wat iemand ook maar tegen je zegt?
Dit heb je al zovaak gevraagd en je hebt hier al zovaak antwoord op gekregen...
Nog één keer dan: Wijsheid is om niks meer van je te laten horen. Hij vindt dat de eerste tijd prima, daarna gaat hij zich afvragen of je echt niet meer geinteresseerd bent. Dan gaat hij buiten chickie om contact zoeken, maar zodra je daar op ingaat, komt chickie er ook achter, spannen zij weer samen en terwijl jij je best doet om zijn oneerlijkheid te laten uitkomen, ben jij de gebeten hond, de loser, de wanhopige etc. en is het cirkeltje rond. Al zoekt hij je duizend keer op, hij schopt je net zo lief duizend keer 5 meter onder de grond.
Wees eens écht onbereikbaar voor hem. Neem niet meer op, bel hem niet meer, rij niet meer langs de plekken waar je hem kunt tegenkomen, laat hem niet je auto fixen of (andere) leidingen ontstoppen, spreek niet af met chickie, spreek niet meer met zijn andere exen etc...
Hmm.. ik heb er nu toch nog meer woorden aan besteed dan mijn bedoeling was. En je luistert toch niet.
Ik kan je eigenlijk alleen maar waarschuwen:
je bent een stalker aan het worden...
Wat is nou wijsheid? En dan bedoel ik eventjes níet in de zin van: loslaten (ja dat zou het allerslimste zijn, ik weet het.. zucht) maar qua kansvergrotende factor dat ML uitgekeken raakt op chickie en/of achter mij aankomt? Vuurtje warm houden? Of juist niets van me laten horen, zodat 'ie nieuwsgierig wordt?
Daar gaan we wéér.... Heeft het nou echt totaal geen enkel nut gehad wat iemand ook maar tegen je zegt?
Dit heb je al zovaak gevraagd en je hebt hier al zovaak antwoord op gekregen...
Nog één keer dan: Wijsheid is om niks meer van je te laten horen. Hij vindt dat de eerste tijd prima, daarna gaat hij zich afvragen of je echt niet meer geinteresseerd bent. Dan gaat hij buiten chickie om contact zoeken, maar zodra je daar op ingaat, komt chickie er ook achter, spannen zij weer samen en terwijl jij je best doet om zijn oneerlijkheid te laten uitkomen, ben jij de gebeten hond, de loser, de wanhopige etc. en is het cirkeltje rond. Al zoekt hij je duizend keer op, hij schopt je net zo lief duizend keer 5 meter onder de grond.
Wees eens écht onbereikbaar voor hem. Neem niet meer op, bel hem niet meer, rij niet meer langs de plekken waar je hem kunt tegenkomen, laat hem niet je auto fixen of (andere) leidingen ontstoppen, spreek niet af met chickie, spreek niet meer met zijn andere exen etc...
Hmm.. ik heb er nu toch nog meer woorden aan besteed dan mijn bedoeling was. En je luistert toch niet.
Ik kan je eigenlijk alleen maar waarschuwen:
je bent een stalker aan het worden...
vrijdag 20 maart 2009 om 09:57
Ik heb vaak genoeg gedacht om contact op te nemen nu de kans groot is dat Pinokkio weer bij zijn ex terug is. Ook mijn waardigheid is, net als die van jou, niet zo groot dat ik mezelf zoveel beters gun. Maar eigenlijk kom ik maar tot één conclusie:
Als ik écht van hem hou/gehouden heb, dan wil ik dat hij gelukkig wordt.
En als ik wil dat hij écht gelukkig wordt, dan moet ik voor altijd uit zijn leven blijven.
Als ik écht van hem hou/gehouden heb, dan wil ik dat hij gelukkig wordt.
En als ik wil dat hij écht gelukkig wordt, dan moet ik voor altijd uit zijn leven blijven.
vrijdag 20 maart 2009 om 10:01
wat zijn problemen toch verschillend, de één kan niet loslaten, de ander kan niet loskómen.
Ik wou dat ik de keus had om alle banden te verbreken. Op dit moment zijn het alleen maar berweerschriften waar ik ziek van word. Hij wil niks meer voor het huis betalen, wil het spaargeld van de kinderen verdelen, wil totaal geen ali betalen en ik moet hem nog betalen omdat ik hier woon tot het huis verkocht is. Ik wordt er ZOOO ZIEK VAN!!!!! We zitten hier met zijn drietjes tussen wal en schip, het huis staat te koop en wij willen hier niet meer zijn, maar zolang het niet verkocht is, weet ik niet hoe ik weg kan. Meneer heef een luxe-appartement en wil alleen nog maar over geld hebben. Omdat het huis te koop staat en er steeds kijkers kunnen komen, voelen we ons als in een toonzaal. Het onderhoud is veel werk en ik moet er nog voor betalen ook, hij wil zo'n €4000 per jaar. Ik betaal tot nu toe alle lasten behalve hypotheek, maar ook dat wil hij niet meer betalen. Enige bijstand zit er niet in, met een koophuis met overwaarde. Financiëel trek ik dit niet. Maar emotioneel zitten we er ook door, alledrie.
Maar wie denkt er eens aan de kinderen? Vooral de jongste zit steeds meer in de knoop. Het onzekere van onze situatie gaat vreten, wanneer gaan we weg, waar komen we terecht en hoe. Bovendien heeft vooral zij nu een soort flashbacks. Ziet gebeuren hoe mijn bloed aan de muur zat, als ze alleen die muur nog maar ziet. De kinderen zijn bang voor dingen die gebeurd zijn. Ze vertelden mer vorige week dat ze afgelopen jaar de angst hadden gehad dat ik dood in bed zou liggen en hij gewoon naar zijn werk was gegaan. De angst voor de agressie die ze doorstaan hebben, en ik ook, speelt behoorlijk op.
De kinderen kunnen zich moeilijk concentreren. School lijdt eronder. De oudste zit midden in de examens, de jongste heeft een pittige opleiding. Ze hebben hun verstand er bij nodig. Wij willen gewoon ons eigen leven kunnen beginnen, zondar dat getouwtrek om geld. Ik wil weten os ik hier kan blijven wonen tot de verkoop zonder dat het onbetaalbaar wordt. Maar vooral dat het gáuw verkocht wordt, want de muren, met al die herinneringen komen op ons af.
Dus geen haar op mijn hoofd die denkt hem te willen zien, contact met hem te willen, ik wil GEWOON RUST! Ik trek dit niet lang meer.
Ik wou dat ik de keus had om alle banden te verbreken. Op dit moment zijn het alleen maar berweerschriften waar ik ziek van word. Hij wil niks meer voor het huis betalen, wil het spaargeld van de kinderen verdelen, wil totaal geen ali betalen en ik moet hem nog betalen omdat ik hier woon tot het huis verkocht is. Ik wordt er ZOOO ZIEK VAN!!!!! We zitten hier met zijn drietjes tussen wal en schip, het huis staat te koop en wij willen hier niet meer zijn, maar zolang het niet verkocht is, weet ik niet hoe ik weg kan. Meneer heef een luxe-appartement en wil alleen nog maar over geld hebben. Omdat het huis te koop staat en er steeds kijkers kunnen komen, voelen we ons als in een toonzaal. Het onderhoud is veel werk en ik moet er nog voor betalen ook, hij wil zo'n €4000 per jaar. Ik betaal tot nu toe alle lasten behalve hypotheek, maar ook dat wil hij niet meer betalen. Enige bijstand zit er niet in, met een koophuis met overwaarde. Financiëel trek ik dit niet. Maar emotioneel zitten we er ook door, alledrie.
Maar wie denkt er eens aan de kinderen? Vooral de jongste zit steeds meer in de knoop. Het onzekere van onze situatie gaat vreten, wanneer gaan we weg, waar komen we terecht en hoe. Bovendien heeft vooral zij nu een soort flashbacks. Ziet gebeuren hoe mijn bloed aan de muur zat, als ze alleen die muur nog maar ziet. De kinderen zijn bang voor dingen die gebeurd zijn. Ze vertelden mer vorige week dat ze afgelopen jaar de angst hadden gehad dat ik dood in bed zou liggen en hij gewoon naar zijn werk was gegaan. De angst voor de agressie die ze doorstaan hebben, en ik ook, speelt behoorlijk op.
De kinderen kunnen zich moeilijk concentreren. School lijdt eronder. De oudste zit midden in de examens, de jongste heeft een pittige opleiding. Ze hebben hun verstand er bij nodig. Wij willen gewoon ons eigen leven kunnen beginnen, zondar dat getouwtrek om geld. Ik wil weten os ik hier kan blijven wonen tot de verkoop zonder dat het onbetaalbaar wordt. Maar vooral dat het gáuw verkocht wordt, want de muren, met al die herinneringen komen op ons af.
Dus geen haar op mijn hoofd die denkt hem te willen zien, contact met hem te willen, ik wil GEWOON RUST! Ik trek dit niet lang meer.
vrijdag 20 maart 2009 om 10:57
Lieve eindelijk....wat een ellende... ik snap zo goed dat jullie weg willen van deze plek... Je kinderen die nu al hun angsten opgekropt van al die jaren eindelijk gaan verwerken. En jij moet het allemaal opvangen. Hoe voel jij je eronder als ze dit soort dingen aan je vertellen?
Ik kan me de pijn en het verdriet zo goed voorstellen. De tranen schieten me in de ogen als ik aan jullie denk.
Ik heb de laatste maanden gezien dat je van een hoopje ellende naar een sterke vrouw weer even terugzakt in emotie en wanhoop om er vervolgens weer zekerder en groter uit te komen. Twee stappen voorwaarts en één terug. Je komt er wel. Dat weet je zelf ook. Alleen neemt het de enorme onzekerheid niet weg van de situatie waar jullie inzitten.
Heb je je al ingeschreven voor een huurwoning? Maak je daar snel kans op? Wellicht een idee om dan je oude woning te verhuren?
Wat die lummel van een ex van jou betreft: hij zou de ogen uit zijn kop moeten schamen. En zijn advocaat nog meer. Maar ja, wat schiet je met die wetenschap op? Al zou je hem een zak geld nageven, hij zal terugkomen om nog meer te halen. Schandalig dit soort mensen over de rug van je bloedeigen kinderen.
Ik denk aan je lieve eindelijk. En vannavond steek ik een kaarsje voor je aan. Dikke knuffff
Ik kan me de pijn en het verdriet zo goed voorstellen. De tranen schieten me in de ogen als ik aan jullie denk.
Ik heb de laatste maanden gezien dat je van een hoopje ellende naar een sterke vrouw weer even terugzakt in emotie en wanhoop om er vervolgens weer zekerder en groter uit te komen. Twee stappen voorwaarts en één terug. Je komt er wel. Dat weet je zelf ook. Alleen neemt het de enorme onzekerheid niet weg van de situatie waar jullie inzitten.
Heb je je al ingeschreven voor een huurwoning? Maak je daar snel kans op? Wellicht een idee om dan je oude woning te verhuren?
Wat die lummel van een ex van jou betreft: hij zou de ogen uit zijn kop moeten schamen. En zijn advocaat nog meer. Maar ja, wat schiet je met die wetenschap op? Al zou je hem een zak geld nageven, hij zal terugkomen om nog meer te halen. Schandalig dit soort mensen over de rug van je bloedeigen kinderen.
Ik denk aan je lieve eindelijk. En vannavond steek ik een kaarsje voor je aan. Dikke knuffff
vrijdag 20 maart 2009 om 11:02
MM.... sorry meid, je bent geworden wat hij zijn vriendin en de rest van de wereld heeft wijsgemaakt dat je bent.....
Een gefrustreerde jaloerse, wraakzuchtige bitch die erop uit is hem kapot te maken en geen geluk gunt.
Dit doe je jezelf aan en kun je niet bij hem of zijn nieuwe vriendin neerleggen.
Je weet best wat je te doen staat. Maar je lijkt verslaafd aan de aandacht die je krijgt en het gevoel dat dit geruzie je oplevert. Niet echt positief als je het mij vraagt. Een zelfvernietigingsdrang.
Ik raad je met klem aan een goede psycholoog te vinden. Dit ga je zo niet redden.
Een gefrustreerde jaloerse, wraakzuchtige bitch die erop uit is hem kapot te maken en geen geluk gunt.
Dit doe je jezelf aan en kun je niet bij hem of zijn nieuwe vriendin neerleggen.
Je weet best wat je te doen staat. Maar je lijkt verslaafd aan de aandacht die je krijgt en het gevoel dat dit geruzie je oplevert. Niet echt positief als je het mij vraagt. Een zelfvernietigingsdrang.
Ik raad je met klem aan een goede psycholoog te vinden. Dit ga je zo niet redden.
