Relaties
alle pijlers
Rotgevoel na botsing met moeder
vrijdag 4 januari 2019 om 20:54
Dag dames,
De titel zegt het al: gisteren had ik een 'aanvaring' met mijn moeder waar ik mij best heel naar over voel.
Het zit als volgt: ik weet dat mijn moeder van me houdt, maar al sinds mijn vroege jeugd uit ze regelmatig harde kritiek op mij. Dit gaat om bv mijn lichaamshouding (die wijkt wat af ivm mijn kleine handicap), dat ik stuntelig ben, raar liep in vergelijking met vriendinnetjes. Ook kreeg ik kritiek dat ik op een gegeven moment te dik was, er niet uitzag (door mijn kledingstijl) en daarmee mensen weg zou jagen. Ook had ze altijd kritiek op mijn kleding, dat ik een slons ben. Nu zegt ze vaak dat ik te dun ben, dat ik wat aan moet komen. Dat ik mijn huid beter moet verzorgen omdat die droog is etc. Dat ik wel wat spontaner mag zijn en dat zij op haar leeftijd veel extraverter en actiever was. Ze is de enige die mij op deze punten kritiek geeft. Toen mijn schoonmoeder eens tegen haar zei 'wat een lieve dochter heb je' zei ze 'ach, ze heeft ook haar nukken hoor'
Die kritiek heeft me in mijn jeugd best geraakt en daar ben ik soms onzeker door geworden. Ook merkte ik dat ik een beetje op mijn hoede was bij mijn moeder en me niet helemaal veilig voelde bij haar.
Ik was me er pas bewust van hoe hard haar kritiek op mij was toen mijn eerste vriendje zei dat hij ervan schrok en toen ook vriendinnen het opviel. Wat ze bv ook deed was soms een beetje rare grapjes over mij maken tegen mijn vriend ('ach, darakna kan niet bepaald lekker koken of wel?')
Nu is de keerzijde dat ze, in praktisch opzicht, veel voor me doet en ook voor mij klaar staat als ik haar nodig heb. Dat waardeer ik heel erg en zeg ik haar ook vaak.
Nu zag ik haar alleen gister, ze was langsgekomen om een dagje samen te hebben omdat ik verdrietig om iets was.
Maar het eerste wat ze zei was 'wat zie je weer uit darakna, ga je huid eens verzorgen'.
Om de 1 of andere reden lukte het me dit keer niet om het in te slikken. Ik reageerde geïrriteerd en zei dat als het zo moest, ik helemaal geen zin in een dagje samen had. Ook heb ik haar vertelt over wat haar kritiek al die jaren met me gedaan heeft.
Toen ik klaar was barstte ze in huilen uit. Ze zei dat ze altijd zo haar best deed om. voor me klaar te staan en waar ze dit nou aan verdiende. Ze was echt enorm verdrietig. Ik voelde me hierdoor ook weer super schuldig maar hield wel voet bij stuk: ik ben al die kritiek telkens gewoon zat. Wel zei ik dat ik haar niet had willen kwetsen en zij zei ook dat ze mij niet had willen kwetsen.
Na een paar uur was het weer goed en deden we normaal tegen elkaar maar ik merk wel dat er nu meer afstand is.
Ik vind nog steeds dat ik voor mezelf op mag komen, maar toch heb ik een k-"gevoel over de situatie.
De titel zegt het al: gisteren had ik een 'aanvaring' met mijn moeder waar ik mij best heel naar over voel.
Het zit als volgt: ik weet dat mijn moeder van me houdt, maar al sinds mijn vroege jeugd uit ze regelmatig harde kritiek op mij. Dit gaat om bv mijn lichaamshouding (die wijkt wat af ivm mijn kleine handicap), dat ik stuntelig ben, raar liep in vergelijking met vriendinnetjes. Ook kreeg ik kritiek dat ik op een gegeven moment te dik was, er niet uitzag (door mijn kledingstijl) en daarmee mensen weg zou jagen. Ook had ze altijd kritiek op mijn kleding, dat ik een slons ben. Nu zegt ze vaak dat ik te dun ben, dat ik wat aan moet komen. Dat ik mijn huid beter moet verzorgen omdat die droog is etc. Dat ik wel wat spontaner mag zijn en dat zij op haar leeftijd veel extraverter en actiever was. Ze is de enige die mij op deze punten kritiek geeft. Toen mijn schoonmoeder eens tegen haar zei 'wat een lieve dochter heb je' zei ze 'ach, ze heeft ook haar nukken hoor'
Die kritiek heeft me in mijn jeugd best geraakt en daar ben ik soms onzeker door geworden. Ook merkte ik dat ik een beetje op mijn hoede was bij mijn moeder en me niet helemaal veilig voelde bij haar.
Ik was me er pas bewust van hoe hard haar kritiek op mij was toen mijn eerste vriendje zei dat hij ervan schrok en toen ook vriendinnen het opviel. Wat ze bv ook deed was soms een beetje rare grapjes over mij maken tegen mijn vriend ('ach, darakna kan niet bepaald lekker koken of wel?')
Nu is de keerzijde dat ze, in praktisch opzicht, veel voor me doet en ook voor mij klaar staat als ik haar nodig heb. Dat waardeer ik heel erg en zeg ik haar ook vaak.
Nu zag ik haar alleen gister, ze was langsgekomen om een dagje samen te hebben omdat ik verdrietig om iets was.
Maar het eerste wat ze zei was 'wat zie je weer uit darakna, ga je huid eens verzorgen'.
Om de 1 of andere reden lukte het me dit keer niet om het in te slikken. Ik reageerde geïrriteerd en zei dat als het zo moest, ik helemaal geen zin in een dagje samen had. Ook heb ik haar vertelt over wat haar kritiek al die jaren met me gedaan heeft.
Toen ik klaar was barstte ze in huilen uit. Ze zei dat ze altijd zo haar best deed om. voor me klaar te staan en waar ze dit nou aan verdiende. Ze was echt enorm verdrietig. Ik voelde me hierdoor ook weer super schuldig maar hield wel voet bij stuk: ik ben al die kritiek telkens gewoon zat. Wel zei ik dat ik haar niet had willen kwetsen en zij zei ook dat ze mij niet had willen kwetsen.
Na een paar uur was het weer goed en deden we normaal tegen elkaar maar ik merk wel dat er nu meer afstand is.
Ik vind nog steeds dat ik voor mezelf op mag komen, maar toch heb ik een k-"gevoel over de situatie.
vrijdag 4 januari 2019 om 21:00
Goed dat je voor jezelf opgekomen bent. Het is namelijk niet normaal dat je moeder altijd kritiek op je heeft.
Mijn moeder was ook zo. Ik pikte het op een gegeven moment ook niet meer. Ze snapte er niks van, zelf vond ze het geen kritiek. Ze heeft zichzelf nog heel lang zielig gevoeld dat ze noooit wat mocht zeggen.
Je moeder gaat waarschijnlijk nog regelmatig toch opmerkingen maken. Blijf volhouden. Je voelt je schuldig dat zij verdrietig is, maar zij mag jou ook niet verdrietig maken.
Mijn moeder was ook zo. Ik pikte het op een gegeven moment ook niet meer. Ze snapte er niks van, zelf vond ze het geen kritiek. Ze heeft zichzelf nog heel lang zielig gevoeld dat ze noooit wat mocht zeggen.
Je moeder gaat waarschijnlijk nog regelmatig toch opmerkingen maken. Blijf volhouden. Je voelt je schuldig dat zij verdrietig is, maar zij mag jou ook niet verdrietig maken.
vrijdag 4 januari 2019 om 21:02
Dit zegt mijn moeder ook: ik bedoel het niet verkeerd, je reageert wel erg heftig.
En ook van: wegen al die goede dingen die ik voor je heb gedaan dan niet op tegen die paar foute dingen
vrijdag 4 januari 2019 om 21:03
Zo dit had mijn verhaal kunnen zijn. Ik heb weinig tips voor je, sorry. Mijn moeder is namelijk ook zo en ik heb er ook moeite mee dat ze a) zo enorm kritisch op mij en mijn uiterlijk is en b) Ik zelf haar absoluut niet kan bekritiseren zonder dat het een drama wordt.
Hou wel in gedachten dat je echt voor jezelf op mag komen, ook bij iemand die veel van je houdt en voor je doet. Dat maakt niet dat die persoon je dan maar mag kleineren, al hebben ze zelf misschien niet door hoe hard hun woorden overkomen. Geef je grenzen aan en als dat dan drama veroorzaakt moet dat maar even, zolang je zelf kalm blijft.
Hou wel in gedachten dat je echt voor jezelf op mag komen, ook bij iemand die veel van je houdt en voor je doet. Dat maakt niet dat die persoon je dan maar mag kleineren, al hebben ze zelf misschien niet door hoe hard hun woorden overkomen. Geef je grenzen aan en als dat dan drama veroorzaakt moet dat maar even, zolang je zelf kalm blijft.
vrijdag 4 januari 2019 om 21:04
Je moeder is dus niet verdrietig om het onbedoelde verdriet dat ze jou heeft aangedaan maar omdat ze zich door jou miskent voelt.
Dat maakt haar in mijn ogen een behoorlijke k-moeder, hoeveel ze ook voor je doet. Ik zou er klaar mee zijn. Maar goed, ik hecht niet zo aan bloedbanden
Dat maakt haar in mijn ogen een behoorlijke k-moeder, hoeveel ze ook voor je doet. Ik zou er klaar mee zijn. Maar goed, ik hecht niet zo aan bloedbanden
Like a great eternal Klansman
With his two flashing red eyes
Turn around he's always watching
(Dead Kennedys)
With his two flashing red eyes
Turn around he's always watching
(Dead Kennedys)
vrijdag 4 januari 2019 om 21:05
Herkenbaar! En altijd maar het slachtoffer spelen.Daraknakat schreef: ↑04-01-2019 21:02Dit zegt mijn moeder ook: ik bedoel het niet verkeerd, je reageert wel erg heftig.
En ook van: wegen al die goede dingen die ik voor je heb gedaan dan niet op tegen die paar foute dingen
vrijdag 4 januari 2019 om 21:06
Nou inderdaad. Ze klinkt als een naar mens.JollyRider schreef: ↑04-01-2019 21:04Je moeder is dus niet verdrietig om het onbedoelde verdriet dat ze jou heeft aangedaan maar omdat ze zich door jou miskent voelt.
vrijdag 4 januari 2019 om 21:06
Goed dat je voor jezelf bent opgekomen! Je hoeft niet alles maar te pikken, ook niet als het van je moeder komt. Maar het is er nu uit, kun je nu misschien met je moeder hier een gesprek over gaan voeren? Want zo uit het laatste gedeelte te lezen, hangt het wel tussen jullie in. Dus: met je moeder gaan zitten en rustig praten over hoe je de kritiek ervaren hebt en wat het met je heeft gedaan/doet. En dan niet in de aanval gaan, maar alles bij jezelf houden.
I'm not crazy. My reality is just different than yours.
vrijdag 4 januari 2019 om 21:09
Nou, ik kreeg dus een schuldgevoel doordat ze daadwerkelijk ook wel weer veel voor me doet. Als ik zeg maar een probleem heb of moe ben oid probeert ze altijd te helpen en ondersteunen, en het voelde dan ondankbaar dat ik kritiek had op dat punt van haar. Maar ze noemde dat ik haar ook echt wel gekwetst had. Toen vroeg ik haar waarmee dan maar toen wilde ze dat niet zeggen. Maar later vertelde ze dat ik haar gekwetst had door eerst aan mijn vader te vertellen dat ik geslaagd was voor mijn examens (die zag ik eerder) en dat ze daar om had moeten huilen omdat ze dacht dat ze wel belangrijker was voor mij dan dat en altijd zo meelevend was geweest.
daraknakat wijzigde dit bericht op 04-01-2019 21:11
11.87% gewijzigd
vrijdag 4 januari 2019 om 21:11
Typisch gedrag zeg. Jij benoemt dat je je gekwetst voelt en zij begint van: “Ja maar jij... toen en toen..” I.p.v. jouw gevoel te erkennen gaat ze in de verdediging. Heel constructief.Daraknakat schreef: ↑04-01-2019 21:09Nou, ik kreeg dus een schuldgevoel doordat ze daadwerkelijk ook wel weer veel voor me doet. Maar ze noemde dat ik haar ook echt wel gekwetst had. Toen vroeg ik haar waarmee dan maar toen wilde ze dat niet zeggen. Maar later vertelde ze dat ik haar gekwetst had door eerst aan mijn vader te vertellen dat ik geslaagd was voor mijn examens (die zag ik eerder) en dat ze daar om had moeten huilen omdat ze dacht dat ze wel belangrijker was voor mij dan dat en altijd zo meelevend was geweest.
Emotionele manipulatie is het.
vrijdag 4 januari 2019 om 21:12
Bedankt voor jullie reacties. Ik heb ook gezegd dat ik me niet altijd veilig bij haar voel en dat vond ze vooral ook erg. Weet niet of ze dat kwetsend en daar boos om was of dat het haar verdriet deed.
Ze vroeg ook of ik overspannen was en dat op haar botvierde (ik zat niet helemaal lekker in mijn vel laatste maand) en dat ze eigenlijk thuis had moeten blijven toen ik haar vanochtend al appte dat ik me een beetje geïrriteerd voelde.
Ze vroeg ook of ik overspannen was en dat op haar botvierde (ik zat niet helemaal lekker in mijn vel laatste maand) en dat ze eigenlijk thuis had moeten blijven toen ik haar vanochtend al appte dat ik me een beetje geïrriteerd voelde.
daraknakat wijzigde dit bericht op 04-01-2019 21:14
36.99% gewijzigd
vrijdag 4 januari 2019 om 21:14
Goed, je hebt je uitgesproken. De bakens zijn nu verzet als het goed is. Er zal nu een nieuwe balans tussen jullie moeten komen. Dat zal wel even tijd kosten.
Bij elke nare opmerking van je moeder nu voortaan iets zeggen van 'ik vind het niet prettig dat je zo over mij praat', ik vind het vervelend/onnodig etc dat je dit zegt.' Misschien kunnen jullie op deze manier een volwassenere omgang met elkaar gaan hebben.
Bij elke nare opmerking van je moeder nu voortaan iets zeggen van 'ik vind het niet prettig dat je zo over mij praat', ik vind het vervelend/onnodig etc dat je dit zegt.' Misschien kunnen jullie op deze manier een volwassenere omgang met elkaar gaan hebben.
vrijdag 4 januari 2019 om 21:15
Ik hoop voor je dat ze ook iets doet met wat je haar verteld hebt.Daraknakat schreef: ↑04-01-2019 21:12Bedankt voor jullie reacties. Ik heb ook gezegd dat ik me niet altijd veilig bij haar voel en dat vond ze vooral ook erg. Weet niet of ze dat kwetsend en daar boos om was of dat het haar verdriet deed.
vrijdag 4 januari 2019 om 21:16
Precies. Het is nu niet ineens “goed” tussen jullie TO.foeksia72 schreef: ↑04-01-2019 21:14Goed, je hebt je uitgesproken. De bakens zijn nu verzet als het goed is. Er zal nu een nieuwe balans tussen jullie moeten komen. Dat zal wel even tijd kosten.
Bij elke nare opmerking van je moeder nu voortaan iets zeggen van 'ik vind het niet prettig dat je zo over mij praat', ik vind het vervelend/onnodig etc dat je dit zegt.' Misschien kunnen jullie op deze manier een volwassenere omgang met elkaar gaan hebben.
vrijdag 4 januari 2019 om 21:16
Je zou “mijn moeder en ik” van Nancy Friday eens moeten lezen. Je moeder vertoont echt heel typisch moeder-van-dochter gedrag. Schuldgevoel is een van de machtigste wapens van moeders naar hun dochters, en jouw moeder speelt dat wapen echt excellent tegen je uit. Boehoe, je houdt niet het meeste van mij, je arme, weerloze moedertje dat toch altijd alles voor je over hadDaraknakat schreef: ↑04-01-2019 21:09Nou, ik kreeg dus een schuldgevoel doordat ze daadwerkelijk ook wel weer veel voor me doet. Als ik zeg maar een probleem heb of moe ben oid probeert ze altijd te helpen en ondersteunen, en het voelde dan ondankbaar dat ik kritiek had op dat punt van haar. Maar ze noemde dat ik haar ook echt wel gekwetst had. Toen vroeg ik haar waarmee dan maar toen wilde ze dat niet zeggen. Maar later vertelde ze dat ik haar gekwetst had door eerst aan mijn vader te vertellen dat ik geslaagd was voor mijn examens (die zag ik eerder) en dat ze daar om had moeten huilen omdat ze dacht dat ze wel belangrijker was voor mij dan dat en altijd zo meelevend was geweest.
Like a great eternal Klansman
With his two flashing red eyes
Turn around he's always watching
(Dead Kennedys)
With his two flashing red eyes
Turn around he's always watching
(Dead Kennedys)
vrijdag 4 januari 2019 om 21:19
Ja, het is wel vaker voorgekomen dat ik me schuldig voelde. Soms terecht, of misschien toch onterecht, ik weet het niet?
Waar het een beetje echt mis ging dat was toen ze heel erg moest huilen en voor me ging staan en zei 'je weet niet hoe moeilijk het is om een kind te hebben met een handicap'.
Ik werd toen ook boos en zei 'wat heeft dat te maken met dat ik nu mijn grens aangeeft en hoe je mij behandeld?'. Op dat moment verdween mijn schuldgevoel een beetje, maar daarna kwam het uiteindelijk wel weer terug.
Ze zei ook nog 'je weet niet half hoeveel ik mijzelf wegcijfer om jou te ondersteunen'. Normaal gesproken zou ik dan medelijden voelen maar nu zei ik, best hard misschien :'nou, stop daar dan mee'
Waar het een beetje echt mis ging dat was toen ze heel erg moest huilen en voor me ging staan en zei 'je weet niet hoe moeilijk het is om een kind te hebben met een handicap'.
Ik werd toen ook boos en zei 'wat heeft dat te maken met dat ik nu mijn grens aangeeft en hoe je mij behandeld?'. Op dat moment verdween mijn schuldgevoel een beetje, maar daarna kwam het uiteindelijk wel weer terug.
Ze zei ook nog 'je weet niet half hoeveel ik mijzelf wegcijfer om jou te ondersteunen'. Normaal gesproken zou ik dan medelijden voelen maar nu zei ik, best hard misschien :'nou, stop daar dan mee'
vrijdag 4 januari 2019 om 21:22
Je moeder stuurt je het bos in zodat jij weer over jezelf gaat nadenken en zij geen verantwoording hoeft af te leggen naar jou toe, hoopt ze.Daraknakat schreef: ↑04-01-2019 21:02Dit zegt mijn moeder ook: ik bedoel het niet verkeerd, je reageert wel erg heftig.
En ook van: wegen al die goede dingen die ik voor je heb gedaan dan niet op tegen die paar foute dingen
vrijdag 4 januari 2019 om 21:22
Goede reactie. Hou vol.Daraknakat schreef: ↑04-01-2019 21:19Ja, het is wel vaker voorgekomen dat ik me schuldig voelde. Soms terecht, of misschien toch onterecht, ik weet het niet?
Waar het een beetje echt mis ging dat was toen ze heel erg moest huilen en voor me ging staan en zei 'je weet niet hoe moeilijk het is om een kind te hebben met een handicap'.
Ik werd toen ook boos en zei 'wat heeft dat te maken met dat ik nu mijn grens aangeeft en hoe je mij behandeld?'. Op dat moment verdween mijn schuldgevoel een beetje, maar daarna kwam het uiteindelijk wel weer terug.
Ze zei ook nog 'je weet niet half hoeveel ik mijzelf wegcijfer om jou te ondersteunen'. Normaal gesproken zou ik dan medelijden voelen maar nu zei ik, best hard misschien :'nou, stop daar dan mee'
vrijdag 4 januari 2019 om 21:22
Ik weet dat ik niet moet generaliseren, en dat het niet helemaal zal kloppen, maar als enige zoon in een vrouwengezin heb ik me vrij vroeg gerealiseerd dat vrouwen het op heel veel vlakken beter voor elkaar hebben dan mannen. Maar ook dat ik voor geen goud zou willen ruilen om maar één reden: die verstikkende op schuldgevoel gebouwde relatie met je moeder.
Like a great eternal Klansman
With his two flashing red eyes
Turn around he's always watching
(Dead Kennedys)
With his two flashing red eyes
Turn around he's always watching
(Dead Kennedys)
vrijdag 4 januari 2019 om 21:23
Vreselijk. Ze haalt er allerlei irrelevante zaken bij en praat haar commentaar op jou goed. Want ze doet zoveel voor je.Daraknakat schreef: ↑04-01-2019 21:19Ja, het is wel vaker voorgekomen dat ik me schuldig voelde. Soms terecht, of misschien toch onterecht, ik weet het niet?
Waar het een beetje echt mis ging dat was toen ze heel erg moest huilen en voor me ging staan en zei 'je weet niet hoe moeilijk het is om een kind te hebben met een handicap'.
Ik werd toen ook boos en zei 'wat heeft dat te maken met dat ik nu mijn grens aangeeft en hoe je mij behandeld?'. Op dat moment verdween mijn schuldgevoel een beetje, maar daarna kwam het uiteindelijk wel weer terug.
Ze zei ook nog 'je weet niet half hoeveel ik mijzelf wegcijfer om jou te ondersteunen'. Normaal gesproken zou ik dan medelijden voelen maar nu zei ik, best hard misschien :'nou, stop daar dan mee'
Alsof je daarom je dochter maar steeds mag bekritiseren.
vrijdag 4 januari 2019 om 21:26
Bekijk Mijn moeder en ik op: https://www.bol.com/nl/p/mijn-moeder-en ... _iphoneapp
Echt. Ook al is het intussen oubollig. Lees!
Echt. Ook al is het intussen oubollig. Lees!
Like a great eternal Klansman
With his two flashing red eyes
Turn around he's always watching
(Dead Kennedys)
With his two flashing red eyes
Turn around he's always watching
(Dead Kennedys)
vrijdag 4 januari 2019 om 21:28
Mmm ik heb dat niet hoor met mijn moeder, zoalsTO het beschrijft is afwijkend.JollyRider schreef: ↑04-01-2019 21:22Ik weet dat ik niet moet generaliseren, en dat het niet helemaal zal kloppen, maar als enige zoon in een vrouwengezin heb ik me vrij vroeg gerealiseerd dat vrouwen het op heel veel vlakken beter voor elkaar hebben dan mannen. Maar ook dat ik voor geen goud zou willen ruilen om maar één reden: die verstikkende op schuldgevoel gebouwde relatie met je moeder.
vrijdag 4 januari 2019 om 21:30
Goed bezig met je grenzen aangeven.
Ik denk wel dat je moeder nu het gevoel heeft dat ze haar controle over je aan het verliezen is, dus ik verwacht dat ze in de komende tijd de passief-agressieve trukendoos volledig gaat opentrekken. Vooral waar ze kan inspelen op je schuldgevoel, want daar ben je nog kwetsbaar voor.
Gewoon volhouden rustig je grenzen aan te geven.
Ik denk wel dat je moeder nu het gevoel heeft dat ze haar controle over je aan het verliezen is, dus ik verwacht dat ze in de komende tijd de passief-agressieve trukendoos volledig gaat opentrekken. Vooral waar ze kan inspelen op je schuldgevoel, want daar ben je nog kwetsbaar voor.
Gewoon volhouden rustig je grenzen aan te geven.
