Wereld ingestort

Sinds vrijdagavond is mijn leven ingestort.
Vrijdagavond om 7 uur vertelde mijn moeder dat zij al 2 jaar vreemdgaat.

5,5 jaar geleden is de vrouw van onze buurman overleden aan kanker.
Hij had 4 kinderen & wist niet hoe hij verder moest.
Mijn moeder heeft toen heel dat gezin op zich genomen. Vanaf toen is er veel kapot gegaan bij ons thuis. Veel ruzies tussen mijn ouders & ook tussen mij, mn broertjes en mn moeder.
Mijn moeder deed alles voor die kinderen en schonk geen aandacht meer aan ons.
Mn moeder heeft heel haar leven al een hekel gehad aan winkelen , en met zijn kinderen ging ze wel winkelen.
Mijn boeken wou ze niet kaften, voor hun deed ze dat wel.
Er zijn heel veel dingen geweest die bij mij ontzettend veel pijn hebben gedaan.
Die man is nu 2 jaar hertrouwd en is verhuist naar een ander huis maar wel in ons dorpje.
Hij kwam nog vaak koffie drinken bij ons thuis omdat ze natuurlijk een sterke band hebben gekregen door het samen meemaken van het overlijden van zijn vrouw.
Hij was er te vaak. En er zijn zoveel dingen nu op zn plek vallen bij mij.

Ze is gewoon 2 jaar vreemdgegaan met hem en ik kan er echt NIET bij met mn hoofd. Ik kan me niet meer herinneren dat ik gelukkig thuis ben geweest. Heb 0 liefde gevoeld bij ons thuis en het heeft me zo erg beschadigt. Ik zie mijn broertjes van 14 & 10 jaar + mn zusje van 6 jaar + vader ook kapot gaan. En ik kan alleen maar afwachten wat er gaat gebeuren.
Mijn moeder hoef ik niet meer te spreken, iets in mij houd me tegen, ik kan het echt NIET ookal snappen mensen dat niet.
Iemand tips hoe ik positiever kan worden? Ik zie nu namelijk alles negatief en heb het idee dat ik niet verder kan.

Pindakaasjes schreef: ↑

22-01-2019 18:29

TO, ik weet niet hoe het is om te ontdekken dat je moeder is vreemdgegaan. Wel begrijp ik heel goed hoe achtergesteld en verwaarloosd jij je moet voelen.
Ik had ook een moeder die weinig naar haar gezin omkeek. Toen ze als extra bijverdienste oppasmoeder bij twee welgestelde gezinnen werd, liep ze voor hun wel het vuur uit de sloffen. Zelfs in haar vrije tijd moest alles voor die kinderen wijken, repareerde ze gratis hun broeken, die van ons niet.. hadden we maar voorzichtiger moeten zijn. Ze stond zelfs op zondag langs het hockeyveld voor die kinderen.. bij de sport van mijn broer en mij, is ze welgeteld
0 keer komen kijken.
Ik ben daar ontzettend boos en ook jaloers om geweest. Dat ze een soort van Maria von Trapp voor anderen was, en wij haar alleen maar tot last leken te zijn.
Ik kan me dus voorstellen hoe verraden jij je hebt gevoeld, en nu blijkt ze niet alleen andermans kinderen leuker te hebben gevonden, maar ook andermans man! Wat een ontzettend nare toestand voor jou als dochter.
Praat alsjeblieft met een professioneel iemand. Dit is zo heftig en complex dat jij hier misschien aan onderdoor gaat..

Bedankt voor dit berichtje,
Het doet me erg goed.
Ik heb inderdaad nu een psycholoog gevonden. Waar ik vanaf nu elke vrijdag heenga.

Nog even een aantal dingen
- mijn moeder heeft her niet zelf verteld mijn vader is erachter gekomen
- wat er ook in een huwelijk aan de hand is, dat is GEEN excuus om je gezin 2 jaar lang te bedriegen