Reizen
alle pijlers
Mijn vriend heeft eet problemen op reis
donderdag 24 januari 2019 om 17:35
Hallo allemaal,
Om te beginnen hebben mijn vriend en ik al 5 jaar een relatie.
Het probleem begon toen wij 4 jaar geleden voor het eerst samen op vakantie gingen. We hadden 10 dagen een all-in reis geboekt naar Turkije. We hadden het samen uitgezocht en hadden er veel zin in. Eenmaal in het vliegtuig was alles prima. Aangekomen in Turkije waren we op tijd voor het middag eten. Mijn vriend gaf aan geen honger te hebben en at een beetje soep. Toen we naar de kamer gingen werd hij misselijk en gaf hij over. Dit bleef zo de resterende 10 dagen, hij had geen eetlust, was misselijk en had buikpijn. In het hotel was een dokter en die keek hem na, hij checkte of hij ziek was en maakte een buik echo. Hij verwees ons door naar het ziekenhuis omdat mijn vriend was uitgedroogd en een vitamine en mineralen tekort had. In het ziekenhuis konden ze niks vinden maar moest hij blijven voor het vocht. Terug thuis werden we opgehaald en was de misselijkheid plots verdwenen. Thuis heeft hij een onderzoek gehad om uit te sluiten dat het een medische aandoening is. Uit de onderzoeken is niks gekomen (gekeken naar maag, slokdarm, darmen en alvleesklier). Mijn vriend gaf aan hier geen last van te hebben gehad toen hij als kind op vakantie ging. Hij was wel al lang niet meer op vakantie geweest. Thuis hebben we alles besproken, gedacht aan reis ziekte, heimwee etc. De dokter nam het niet serieus genoeg en er was geen noodzaak voor medicatie of therapie. Het jaar er op wilde we het weer proberen. We besloten naar Griekenland te gaan en een appartement te nemen zodat we zelf konden koken. In het vliegtuig alles weer prima eenmaal aan de grond weg eetlust. Het overgeven was minder maar zeker nog aanwezig en de eetlust kwam niet terug. Geen ziekenhuisbezoek deze keer maar wel weer veel stress. Weer over gehad thuis maar geen therapie. Het jaar daarop wilde hij graag naar thailand. Ik vond het spannend maar omdat hij heel graag wilde besloten we het te proberen. In het vliegtuig was niks aan de hand, het eten was niet lekker maar eetlust had hij wel. Eenmaal daar kon hij eten, was hij niet misselijk en nergens last van.
Het jaar erop besloten we verder te gaan en wilden we naar australie. Deze keer was het probleem er wel, 1 week overgeven, 2 weken totaal last en daarna was het plots weer over en heeft hij er de rest van de reis geen last gehad. Het jaar daarna wilden we naar florida en cuba. Hier ging het in het vliegtuig al mis en belanden we in amerika bij aankomst al in het ziekenhuis. Vriend volledig in paniek en hyperventileren wat weer leidde tot overgeven. Het wel geprobeerd maar helaas na 2 weken geen verbetering. Uiteindelijk de vakantie moeten afbreken omdat we niet verder konden. Dit dilemma speelt nu al 5 jaar. Na deze vakantie is hij in therapie gegaan en is er ADD gediagnosticeerd. Of dit verband heeft met het reizen en overgeven weten ze niet. Ze kunnen de link tussen het overgeven en reizen niet leggen. Ik ben een heel reislustig persoon en ik hou onwijs veel van mijn vriend. Hij is zelf ook heel reislustig maar is nu continue bang als we het over reizen hebben. De angst dat dit onverklaarbare probleem nooit over zal gaan.
Dit probleem levert ook veel spanning op in de relatie. Als blijkt dat die probleem nooit opgelost kan worden dan is het aan hem of hij nog op reis wil en dat we er het beste van maken. Als hij dit niet wil dan zal ik alleen of met iemand anders moeten gaan. Ik verwacht niet dat iemand hier een antwoord voor mij heeft maar is er misschien iemand die hetzelfde heeft of het herkent? Ik heb alles geprobeerd en overal op gezocht maar ik weet niet meer waar ik op moet zoeken of wat wij nog kunnen doen.
Om te beginnen hebben mijn vriend en ik al 5 jaar een relatie.
Het probleem begon toen wij 4 jaar geleden voor het eerst samen op vakantie gingen. We hadden 10 dagen een all-in reis geboekt naar Turkije. We hadden het samen uitgezocht en hadden er veel zin in. Eenmaal in het vliegtuig was alles prima. Aangekomen in Turkije waren we op tijd voor het middag eten. Mijn vriend gaf aan geen honger te hebben en at een beetje soep. Toen we naar de kamer gingen werd hij misselijk en gaf hij over. Dit bleef zo de resterende 10 dagen, hij had geen eetlust, was misselijk en had buikpijn. In het hotel was een dokter en die keek hem na, hij checkte of hij ziek was en maakte een buik echo. Hij verwees ons door naar het ziekenhuis omdat mijn vriend was uitgedroogd en een vitamine en mineralen tekort had. In het ziekenhuis konden ze niks vinden maar moest hij blijven voor het vocht. Terug thuis werden we opgehaald en was de misselijkheid plots verdwenen. Thuis heeft hij een onderzoek gehad om uit te sluiten dat het een medische aandoening is. Uit de onderzoeken is niks gekomen (gekeken naar maag, slokdarm, darmen en alvleesklier). Mijn vriend gaf aan hier geen last van te hebben gehad toen hij als kind op vakantie ging. Hij was wel al lang niet meer op vakantie geweest. Thuis hebben we alles besproken, gedacht aan reis ziekte, heimwee etc. De dokter nam het niet serieus genoeg en er was geen noodzaak voor medicatie of therapie. Het jaar er op wilde we het weer proberen. We besloten naar Griekenland te gaan en een appartement te nemen zodat we zelf konden koken. In het vliegtuig alles weer prima eenmaal aan de grond weg eetlust. Het overgeven was minder maar zeker nog aanwezig en de eetlust kwam niet terug. Geen ziekenhuisbezoek deze keer maar wel weer veel stress. Weer over gehad thuis maar geen therapie. Het jaar daarop wilde hij graag naar thailand. Ik vond het spannend maar omdat hij heel graag wilde besloten we het te proberen. In het vliegtuig was niks aan de hand, het eten was niet lekker maar eetlust had hij wel. Eenmaal daar kon hij eten, was hij niet misselijk en nergens last van.
Het jaar erop besloten we verder te gaan en wilden we naar australie. Deze keer was het probleem er wel, 1 week overgeven, 2 weken totaal last en daarna was het plots weer over en heeft hij er de rest van de reis geen last gehad. Het jaar daarna wilden we naar florida en cuba. Hier ging het in het vliegtuig al mis en belanden we in amerika bij aankomst al in het ziekenhuis. Vriend volledig in paniek en hyperventileren wat weer leidde tot overgeven. Het wel geprobeerd maar helaas na 2 weken geen verbetering. Uiteindelijk de vakantie moeten afbreken omdat we niet verder konden. Dit dilemma speelt nu al 5 jaar. Na deze vakantie is hij in therapie gegaan en is er ADD gediagnosticeerd. Of dit verband heeft met het reizen en overgeven weten ze niet. Ze kunnen de link tussen het overgeven en reizen niet leggen. Ik ben een heel reislustig persoon en ik hou onwijs veel van mijn vriend. Hij is zelf ook heel reislustig maar is nu continue bang als we het over reizen hebben. De angst dat dit onverklaarbare probleem nooit over zal gaan.
Dit probleem levert ook veel spanning op in de relatie. Als blijkt dat die probleem nooit opgelost kan worden dan is het aan hem of hij nog op reis wil en dat we er het beste van maken. Als hij dit niet wil dan zal ik alleen of met iemand anders moeten gaan. Ik verwacht niet dat iemand hier een antwoord voor mij heeft maar is er misschien iemand die hetzelfde heeft of het herkent? Ik heb alles geprobeerd en overal op gezocht maar ik weet niet meer waar ik op moet zoeken of wat wij nog kunnen doen.
donderdag 24 januari 2019 om 19:27
Toen ik klein was, kreeg mijn vader bijna standaard keelontsteking tijdens de eerste dagen. Hij verklaarde dat altijd met stress, hij werkt in het onderwijs en de laatste weken voor de zomervakantie waren vaak erg druk, dus dat dat eruit kwam, en op vakantie naar het buitenland geeft op zich ook al drukte en stress. Bij je vriend is het wel erg extreem. Ik kan me voorstellen dat het lastig is.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
donderdag 24 januari 2019 om 19:38
Ik zou eerst eens (laten) onderzoeken waardoor je vriend spontaan misselijk wordt zodra hij een ander land betreedt, zijn eetlust kwijt is en als een zielig hoopje mens rondloopt. Misschien heeft het helemaal niks met het voedsel te maken, maar (ik noem maar een mogelijkheid) met een overdreven smetvrees, een angst dat het eten in dergelijke landen niet hygiënisch bereid is of opgeslagen is, en dat dáár het syndroom wat hij heeft uit voortkomt. Het gaat dan dus niet om het al dan niet smakelijk vinden van het eten, maar een angst voor hygiëne.
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
donderdag 24 januari 2019 om 19:43
Dit. Eerste keer ziek geworden en sindsdien bang, waardoor hij weer ziek wordt. Waardoor het de ene keer erger is dan de ander, geen idee, maar dat kan prima samenhangen met hoeveel stress hij al voor vertrek had (niet per se wegens de vakantie, maar in het algemeen). Met ADD heeft het in ieder geval helemaal niks te maken.
donderdag 24 januari 2019 om 19:45
Is hij ook bang om te moeten overgeven?
Ik vind het een vreemd verhaal en ik kan ook alleen maar denken aan overgeven door stress, spanning of juist de angst om te moeten overgeven waardoor hij zichzelf misselijk maakt.
Ik zou zeker in gesprek gaan met een goede psycholoog, persoonlijk zou ik kiezen voor iemand met ervaring hierin en niet voor een huppeltje die net klaar is met haar opleiding en bij ggz werkt. Mijn ervaringen daarmee zijn niet best.
Ik vind het een vreemd verhaal en ik kan ook alleen maar denken aan overgeven door stress, spanning of juist de angst om te moeten overgeven waardoor hij zichzelf misselijk maakt.
Ik zou zeker in gesprek gaan met een goede psycholoog, persoonlijk zou ik kiezen voor iemand met ervaring hierin en niet voor een huppeltje die net klaar is met haar opleiding en bij ggz werkt. Mijn ervaringen daarmee zijn niet best.
donderdag 24 januari 2019 om 19:47
Wat Pekela zegt.
Daarnaast zeg je dat het voor enorm veel problemen in de relatie zorgt omdat jij jezelf ziet als reislustig persoon.
Dat zal ook niet helpen. Hij heeft wat hij heeft en erom stressen en jezelf als de grote wereldreiziger presenteren die wordt belemmerd door dat gekotst levert niks op. Je wil duidelijk met hem reizen, een trip naar Thailand is wel goed gegaan dus wellicht meer pauzes, meer verblijf in natuur of juist grote stad naar gelang wat werkt inbouwen.
Mijn man is sowieso de eerste dagen van de vakantie niet aanspreekbaar trouwens. Gewoon wennen en afkick van dagelijks leven.
Daarnaast zeg je dat het voor enorm veel problemen in de relatie zorgt omdat jij jezelf ziet als reislustig persoon.
Dat zal ook niet helpen. Hij heeft wat hij heeft en erom stressen en jezelf als de grote wereldreiziger presenteren die wordt belemmerd door dat gekotst levert niks op. Je wil duidelijk met hem reizen, een trip naar Thailand is wel goed gegaan dus wellicht meer pauzes, meer verblijf in natuur of juist grote stad naar gelang wat werkt inbouwen.
Mijn man is sowieso de eerste dagen van de vakantie niet aanspreekbaar trouwens. Gewoon wennen en afkick van dagelijks leven.
donderdag 24 januari 2019 om 21:10
Hoi allemaal,
Hij heeft therapie, daar weten ze het niet hij word opnieuw doorverwezen. We willen graag iemand particulier maar hier is op het moment geen geld voor.
Alle landen heeft hij uitgekozen, zeker na Turkije omdat ik zeker wilde weten dat hij het ook echt wilde.
Op korte trips heeft hij hetzelfde. Het word minder maar het is nog aanwezig. We zijn met oud en nieuw in Berlijn geweest, hier had hij geen last alleen toen we uit eten gingen weinig eetlust.
In restaurants heeft hij vaak last. Hij is dit niet van huis uit gewend en had hier veel last van als we gingen. Na 2 jaar is dat over gegaan. Eetlust is vaak wel minder dan thuis. Alle situaties die stress met zich mee brengen lijken te zorgen voor de eet problemen.
Mijn vriend is ook geen prater, hij probeert zich mee open te stellen maar ik heb vaak het idee toch niet tot hem door te dringen. Het is belangrijk dat hij de tijd krijgt om dingen te verwerken en die probeer ik ook altijd te geven.
Misschien is het dan toch iets wat weer moet slijten maar ik ben idd bang zoals meerdere zeggen dat hij zo een trauma heeft overgehouden dat hik zich steeds weer zo druk zal maken als we op reis gaan.
Angst voor het overgeven heeft hij niet, het is meer de angst niet te kunnen eten en dan te moeten overgeven omdat hij het probeert.
Hij heeft therapie, daar weten ze het niet hij word opnieuw doorverwezen. We willen graag iemand particulier maar hier is op het moment geen geld voor.
Alle landen heeft hij uitgekozen, zeker na Turkije omdat ik zeker wilde weten dat hij het ook echt wilde.
Op korte trips heeft hij hetzelfde. Het word minder maar het is nog aanwezig. We zijn met oud en nieuw in Berlijn geweest, hier had hij geen last alleen toen we uit eten gingen weinig eetlust.
In restaurants heeft hij vaak last. Hij is dit niet van huis uit gewend en had hier veel last van als we gingen. Na 2 jaar is dat over gegaan. Eetlust is vaak wel minder dan thuis. Alle situaties die stress met zich mee brengen lijken te zorgen voor de eet problemen.
Mijn vriend is ook geen prater, hij probeert zich mee open te stellen maar ik heb vaak het idee toch niet tot hem door te dringen. Het is belangrijk dat hij de tijd krijgt om dingen te verwerken en die probeer ik ook altijd te geven.
Misschien is het dan toch iets wat weer moet slijten maar ik ben idd bang zoals meerdere zeggen dat hij zo een trauma heeft overgehouden dat hik zich steeds weer zo druk zal maken als we op reis gaan.
Angst voor het overgeven heeft hij niet, het is meer de angst niet te kunnen eten en dan te moeten overgeven omdat hij het probeert.
donderdag 24 januari 2019 om 22:24
Goede vraag. En een (food) festival in NL, eet hij daar iets? Op een verjaardag? Maakt het type restaurant nog iets uit? Maakt het uit of hij direct na afronden werk op reis gaat of uitgerust?
Ik kan zelf met een jetlag niet eten en daar word ik ook wel misselijk van - de combi van vliegen / drukverschil en tijdsverschil en stress (van pre-vakantiestress of werk). Maar dat duurt 1-2 dagen
donderdag 24 januari 2019 om 22:30
O, herkenbaar! Ik heb dit ook gehad.
En bij mij kwam het inderdaad door 1 vakantie goed ziek te zijn geweest de eerste dagen en daarna de rest van de vakantie overgeven van de angst om te eten. Geen eetlust, heel erg opzien tegen de eetmomenten, veel stress, veel overgeven.
Dat heb ik een paar vakanties gehad, echt een hel. Iedereen blij op vakantie, maar ik maakte me de hele dag druk omdat ik wist dat ik te weinig of niets kon eten, wat maakte dat ik nog misselijker werd etc.
Ook de lekkere dingen kreeg ik niet weg. Gewoon geen honger en niet goed kunnen slikken.
Ik heb hier EMDR voor gehad. Het is een hele tijd weggeweest daardoor. Toen er weer op een vakantie iets naars gebeurde, kwam het weer in volle heftigheid terug. Weer EMDR en nu gaat het weer veel beter.
Maar dit is voor jullie allebei heel erg shit.
Wat heeft hij al gehad aan behandeling dan, weet jij dat?
En bij mij kwam het inderdaad door 1 vakantie goed ziek te zijn geweest de eerste dagen en daarna de rest van de vakantie overgeven van de angst om te eten. Geen eetlust, heel erg opzien tegen de eetmomenten, veel stress, veel overgeven.
Dat heb ik een paar vakanties gehad, echt een hel. Iedereen blij op vakantie, maar ik maakte me de hele dag druk omdat ik wist dat ik te weinig of niets kon eten, wat maakte dat ik nog misselijker werd etc.
Ook de lekkere dingen kreeg ik niet weg. Gewoon geen honger en niet goed kunnen slikken.
Ik heb hier EMDR voor gehad. Het is een hele tijd weggeweest daardoor. Toen er weer op een vakantie iets naars gebeurde, kwam het weer in volle heftigheid terug. Weer EMDR en nu gaat het weer veel beter.
Maar dit is voor jullie allebei heel erg shit.
Wat heeft hij al gehad aan behandeling dan, weet jij dat?
donderdag 24 januari 2019 om 22:38
Hij eet nooit een blokje kaas van de balie haha. Eerlijk gezegd nooit op gelet. Hij pakt wel op verjaardagen.
Het eten is langer een probleem maar op reis en uit eten was het ergst. Bij mij thuis eet hij ook minder (hij vind mijn vader intimiderend) dus ook spanning bij hem. Thuis eet hij meer maar ook niet altijd want hij vind het thuis vaak niet lekker. Bij zn zus eet hij wel en verder eten we niet veel bij anderen.
Ik denk dat de maag echt zn zwakke plek is en dat daar als eerste de stress gaat zitten. Maar wat doe je daar aan?
Moeten we met het reizen hetzelfde blijven doen als het uit eten? Maar gewoon blijven proberen en hopen dat het slijt. Hij geeft wel aan alles te willen proberen omdat hij wil blijven reizen.
Emdr heeft hij gehad maar de psycholoog zei dat hij hier niet genoeg open voor stond om er iets aan te hebben. Hij vertelt daar verder niet veel over, ik hoorde het toen de psycholoog mij ook uitnodigde om over de ADD te praten.
Het eten is langer een probleem maar op reis en uit eten was het ergst. Bij mij thuis eet hij ook minder (hij vind mijn vader intimiderend) dus ook spanning bij hem. Thuis eet hij meer maar ook niet altijd want hij vind het thuis vaak niet lekker. Bij zn zus eet hij wel en verder eten we niet veel bij anderen.
Ik denk dat de maag echt zn zwakke plek is en dat daar als eerste de stress gaat zitten. Maar wat doe je daar aan?
Moeten we met het reizen hetzelfde blijven doen als het uit eten? Maar gewoon blijven proberen en hopen dat het slijt. Hij geeft wel aan alles te willen proberen omdat hij wil blijven reizen.
Emdr heeft hij gehad maar de psycholoog zei dat hij hier niet genoeg open voor stond om er iets aan te hebben. Hij vertelt daar verder niet veel over, ik hoorde het toen de psycholoog mij ook uitnodigde om over de ADD te praten.
donderdag 24 januari 2019 om 22:45
Hij heeft emdr gehad maar ik denk niet gericht op het reizen en eten, denk ik.. hij vertelt niet veel. Hij heeft trauma opgelopen toen hij met kerst bij mijn schoon familie overgaf in iedereens bijzijn. Dit is nu een jaar geleden. Dit jaar weer kerst gehad en minder als voorheen maar nog steeds overgeven. Ik denk dus ook dag het reizen en overgeven eenzelfde trauma is. Ik kan voorstellen nog eens mee te gaan en mijn vriend te laten lezen wat jij schrijft en hopelijk wil hij het dan opnieuw proberen, misschien met een andere psycholoog. Had jij iemand speciaal?helena2 schreef: ↑24-01-2019 22:30O, herkenbaar! Ik heb dit ook gehad.
En bij mij kwam het inderdaad door 1 vakantie goed ziek te zijn geweest de eerste dagen en daarna de rest van de vakantie overgeven van de angst om te eten. Geen eetlust, heel erg opzien tegen de eetmomenten, veel stress, veel overgeven.
Dat heb ik een paar vakanties gehad, echt een hel. Iedereen blij op vakantie, maar ik maakte me de hele dag druk omdat ik wist dat ik te weinig of niets kon eten, wat maakte dat ik nog misselijker werd etc.
Ook de lekkere dingen kreeg ik niet weg. Gewoon geen honger en niet goed kunnen slikken.
Ik heb hier EMDR voor gehad. Het is een hele tijd weggeweest daardoor. Toen er weer op een vakantie iets naars gebeurde, kwam het weer in volle heftigheid terug. Weer EMDR en nu gaat het weer veel beter.
Maar dit is voor jullie allebei heel erg shit.
Wat heeft hij al gehad aan behandeling dan, weet jij dat?
donderdag 24 januari 2019 om 23:00
Maar stèl nou dat je gewoon thuis een keer misselijk zou zijn geworden van iets dat je had gegeten... gewoon, omdat het niet goed viel, of omdat je het écht niet lekker vond, of omdat je toch al een beetje grieperig was en de maaltijd nét iets te zwaar was voor je maag... maar hoe dan ook, stel dat dat dan gewoon thuis was gebeurd. Zou je het dan ook logisch vinden als je daarna maanden of zelfs jaren lang thuis geen voedsel zou willen aanraken? Of is het toch logischer om te denken: OK, ik was toen niet helemaal lekker, maar het lag niet aan het voedsel, dus dan kan ik gewoon eten"?helena2 schreef: ↑24-01-2019 22:30O, herkenbaar! Ik heb dit ook gehad.
En bij mij kwam het inderdaad door 1 vakantie goed ziek te zijn geweest de eerste dagen en daarna de rest van de vakantie overgeven van de angst om te eten. Geen eetlust, heel erg opzien tegen de eetmomenten, veel stress, veel overgeven.
Dat heb ik een paar vakanties gehad, echt een hel. Iedereen blij op vakantie, maar ik maakte me de hele dag druk omdat ik wist dat ik te weinig of niets kon eten, wat maakte dat ik nog misselijker werd etc.
Ook de lekkere dingen kreeg ik niet weg. Gewoon geen honger en niet goed kunnen slikken.
Ik heb hier EMDR voor gehad. Het is een hele tijd weggeweest daardoor. Toen er weer op een vakantie iets naars gebeurde, kwam het weer in volle heftigheid terug. Weer EMDR en nu gaat het weer veel beter.
Maar dit is voor jullie allebei heel erg shit.
Wat heeft hij al gehad aan behandeling dan, weet jij dat?
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
donderdag 24 januari 2019 om 23:14
Jaa alleen de medicatie slikt hij nu pas week dus die had hij hiervoor nog niet.viva-amber schreef: ↑24-01-2019 23:05Wanneer hij add of adhd heeft dan kan het ook deels door de medicijnen komen in combi met stress.
donderdag 24 januari 2019 om 23:27
Dus nou heeft de vriend al én stress én ADHD? Zal best, maar wat ben ik godsdankbaar dat ik nog uit een tijd kom dat mensen weliswaar ooit stress hadden en soms moe waren, maar dat het toen gewoon werd genoemd zoals het was. Ik heb mijn vader eerlijk gezegd (terwijl hij toch verdomd hard werkte) maar 1 keer met stress meegemaakt, als je het al zo kunt noemen. Mijn ouders hadden voor een maand een huisje gehuurd op de Veluwe, en we waren daar naartoe gegaan terwijl mijn vader nog moest werken. Dus de eerste twee weken waren we daar alleen met mijn moeder. Ondertussen werkte mijn vader die twee weken 70-80 uur per week, weet niet meer waarom precies, maar was toen nodig. En ik weet nog goed dat hij toen volkomen afgemat in het vakantiehuis aankwam om zijn twee weken vakantie te hebben.viva-amber schreef: ↑24-01-2019 23:05Wanneer hij add of adhd heeft dan kan het ook deels door de medicijnen komen in combi met stress.
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!