Reizen
alle pijlers
Mijn vriend heeft eet problemen op reis
donderdag 24 januari 2019 om 17:35
Hallo allemaal,
Om te beginnen hebben mijn vriend en ik al 5 jaar een relatie.
Het probleem begon toen wij 4 jaar geleden voor het eerst samen op vakantie gingen. We hadden 10 dagen een all-in reis geboekt naar Turkije. We hadden het samen uitgezocht en hadden er veel zin in. Eenmaal in het vliegtuig was alles prima. Aangekomen in Turkije waren we op tijd voor het middag eten. Mijn vriend gaf aan geen honger te hebben en at een beetje soep. Toen we naar de kamer gingen werd hij misselijk en gaf hij over. Dit bleef zo de resterende 10 dagen, hij had geen eetlust, was misselijk en had buikpijn. In het hotel was een dokter en die keek hem na, hij checkte of hij ziek was en maakte een buik echo. Hij verwees ons door naar het ziekenhuis omdat mijn vriend was uitgedroogd en een vitamine en mineralen tekort had. In het ziekenhuis konden ze niks vinden maar moest hij blijven voor het vocht. Terug thuis werden we opgehaald en was de misselijkheid plots verdwenen. Thuis heeft hij een onderzoek gehad om uit te sluiten dat het een medische aandoening is. Uit de onderzoeken is niks gekomen (gekeken naar maag, slokdarm, darmen en alvleesklier). Mijn vriend gaf aan hier geen last van te hebben gehad toen hij als kind op vakantie ging. Hij was wel al lang niet meer op vakantie geweest. Thuis hebben we alles besproken, gedacht aan reis ziekte, heimwee etc. De dokter nam het niet serieus genoeg en er was geen noodzaak voor medicatie of therapie. Het jaar er op wilde we het weer proberen. We besloten naar Griekenland te gaan en een appartement te nemen zodat we zelf konden koken. In het vliegtuig alles weer prima eenmaal aan de grond weg eetlust. Het overgeven was minder maar zeker nog aanwezig en de eetlust kwam niet terug. Geen ziekenhuisbezoek deze keer maar wel weer veel stress. Weer over gehad thuis maar geen therapie. Het jaar daarop wilde hij graag naar thailand. Ik vond het spannend maar omdat hij heel graag wilde besloten we het te proberen. In het vliegtuig was niks aan de hand, het eten was niet lekker maar eetlust had hij wel. Eenmaal daar kon hij eten, was hij niet misselijk en nergens last van.
Het jaar erop besloten we verder te gaan en wilden we naar australie. Deze keer was het probleem er wel, 1 week overgeven, 2 weken totaal last en daarna was het plots weer over en heeft hij er de rest van de reis geen last gehad. Het jaar daarna wilden we naar florida en cuba. Hier ging het in het vliegtuig al mis en belanden we in amerika bij aankomst al in het ziekenhuis. Vriend volledig in paniek en hyperventileren wat weer leidde tot overgeven. Het wel geprobeerd maar helaas na 2 weken geen verbetering. Uiteindelijk de vakantie moeten afbreken omdat we niet verder konden. Dit dilemma speelt nu al 5 jaar. Na deze vakantie is hij in therapie gegaan en is er ADD gediagnosticeerd. Of dit verband heeft met het reizen en overgeven weten ze niet. Ze kunnen de link tussen het overgeven en reizen niet leggen. Ik ben een heel reislustig persoon en ik hou onwijs veel van mijn vriend. Hij is zelf ook heel reislustig maar is nu continue bang als we het over reizen hebben. De angst dat dit onverklaarbare probleem nooit over zal gaan.
Dit probleem levert ook veel spanning op in de relatie. Als blijkt dat die probleem nooit opgelost kan worden dan is het aan hem of hij nog op reis wil en dat we er het beste van maken. Als hij dit niet wil dan zal ik alleen of met iemand anders moeten gaan. Ik verwacht niet dat iemand hier een antwoord voor mij heeft maar is er misschien iemand die hetzelfde heeft of het herkent? Ik heb alles geprobeerd en overal op gezocht maar ik weet niet meer waar ik op moet zoeken of wat wij nog kunnen doen.
Om te beginnen hebben mijn vriend en ik al 5 jaar een relatie.
Het probleem begon toen wij 4 jaar geleden voor het eerst samen op vakantie gingen. We hadden 10 dagen een all-in reis geboekt naar Turkije. We hadden het samen uitgezocht en hadden er veel zin in. Eenmaal in het vliegtuig was alles prima. Aangekomen in Turkije waren we op tijd voor het middag eten. Mijn vriend gaf aan geen honger te hebben en at een beetje soep. Toen we naar de kamer gingen werd hij misselijk en gaf hij over. Dit bleef zo de resterende 10 dagen, hij had geen eetlust, was misselijk en had buikpijn. In het hotel was een dokter en die keek hem na, hij checkte of hij ziek was en maakte een buik echo. Hij verwees ons door naar het ziekenhuis omdat mijn vriend was uitgedroogd en een vitamine en mineralen tekort had. In het ziekenhuis konden ze niks vinden maar moest hij blijven voor het vocht. Terug thuis werden we opgehaald en was de misselijkheid plots verdwenen. Thuis heeft hij een onderzoek gehad om uit te sluiten dat het een medische aandoening is. Uit de onderzoeken is niks gekomen (gekeken naar maag, slokdarm, darmen en alvleesklier). Mijn vriend gaf aan hier geen last van te hebben gehad toen hij als kind op vakantie ging. Hij was wel al lang niet meer op vakantie geweest. Thuis hebben we alles besproken, gedacht aan reis ziekte, heimwee etc. De dokter nam het niet serieus genoeg en er was geen noodzaak voor medicatie of therapie. Het jaar er op wilde we het weer proberen. We besloten naar Griekenland te gaan en een appartement te nemen zodat we zelf konden koken. In het vliegtuig alles weer prima eenmaal aan de grond weg eetlust. Het overgeven was minder maar zeker nog aanwezig en de eetlust kwam niet terug. Geen ziekenhuisbezoek deze keer maar wel weer veel stress. Weer over gehad thuis maar geen therapie. Het jaar daarop wilde hij graag naar thailand. Ik vond het spannend maar omdat hij heel graag wilde besloten we het te proberen. In het vliegtuig was niks aan de hand, het eten was niet lekker maar eetlust had hij wel. Eenmaal daar kon hij eten, was hij niet misselijk en nergens last van.
Het jaar erop besloten we verder te gaan en wilden we naar australie. Deze keer was het probleem er wel, 1 week overgeven, 2 weken totaal last en daarna was het plots weer over en heeft hij er de rest van de reis geen last gehad. Het jaar daarna wilden we naar florida en cuba. Hier ging het in het vliegtuig al mis en belanden we in amerika bij aankomst al in het ziekenhuis. Vriend volledig in paniek en hyperventileren wat weer leidde tot overgeven. Het wel geprobeerd maar helaas na 2 weken geen verbetering. Uiteindelijk de vakantie moeten afbreken omdat we niet verder konden. Dit dilemma speelt nu al 5 jaar. Na deze vakantie is hij in therapie gegaan en is er ADD gediagnosticeerd. Of dit verband heeft met het reizen en overgeven weten ze niet. Ze kunnen de link tussen het overgeven en reizen niet leggen. Ik ben een heel reislustig persoon en ik hou onwijs veel van mijn vriend. Hij is zelf ook heel reislustig maar is nu continue bang als we het over reizen hebben. De angst dat dit onverklaarbare probleem nooit over zal gaan.
Dit probleem levert ook veel spanning op in de relatie. Als blijkt dat die probleem nooit opgelost kan worden dan is het aan hem of hij nog op reis wil en dat we er het beste van maken. Als hij dit niet wil dan zal ik alleen of met iemand anders moeten gaan. Ik verwacht niet dat iemand hier een antwoord voor mij heeft maar is er misschien iemand die hetzelfde heeft of het herkent? Ik heb alles geprobeerd en overal op gezocht maar ik weet niet meer waar ik op moet zoeken of wat wij nog kunnen doen.
zaterdag 26 januari 2019 om 11:04
Het is echt niet fout bedoeld, maar ik snap het angstprobleem gewoon niet. Ik ben ook wel eens ziek geweest tijdens de vakantie, en ik ben ook wel eens misselijk geweest tijdens een uitje. Maar genoeg gezond verstand om dat te relativeren en te beseffen dat het feit dat je één keer misselijk bent geweest tijdens een uitje, niet automatisch betekent dat je bij élk uitje misselijk gaat worden. Ofwel: ik maak die koppeling (uitje = misselijk) niet in mijn hoofd, ik zie het als een incident dat iedereen een keer kan overkomen. En tijdens het volgende uitje koppel ik daar dus niet automatisch misselijkheid aan. Veel zit ook tussen je oren.sanjunipero schreef: ↑25-01-2019 23:48Omdat het niet zo werkt, Pejeka. Een angstprobleem kun je niet sturen. Ik heb hetzelfde gehad met überhaupt de deur uit gaan (film, restaurant, dagjes weg). Ooit één keer misselijk geweest, en daarna deze dingen heel lang niet meer kunnen doen omdat ik misselijk werd van angst. Die angst is zó onbewust, je probeert er zó hard tegen te vechten... Maar daardoor blijft het juist terugkomen. Het vervelende is dat je 'echte' misselijkheid niet meer kunt scheiden van 'stress-misselijkheid': het voelt precies hetzelfde.
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
zaterdag 26 januari 2019 om 11:28
Och, zo heb ik echt jaren een aversie tegen paprika gehad , omdat ik een sheb moeten kotsen als een reiger na het eten van 'kip-in-het-pannetje' met paprika erin. Zo kan dat toch wel werken in je hoofd. Volgens mij kun je het ook weer terug conditioneren. Wanneer je ontspanningsoefeningen doet op een rustig moment met een voorwerp in je handen (bijvoorbeeld sleutelhanger die je altijd bij je kunt hebben) dan kun je deze sleutelhanger ook op moeilijke momenten weer vastnemen zodat je hersenen 'weten' dat dit ontspanning betekent. Misschien ook nog een tip voor vriend van to.pejeka schreef: ↑26-01-2019 11:04Het is echt niet fout bedoeld, maar ik snap het angstprobleem gewoon niet. Ik ben ook wel eens ziek geweest tijdens de vakantie, en ik ben ook wel eens misselijk geweest tijdens een uitje. Maar genoeg gezond verstand om dat te relativeren en te beseffen dat het feit dat je één keer misselijk bent geweest tijdens een uitje, niet automatisch betekent dat je bij élk uitje misselijk gaat worden. Ofwel: ik maak die koppeling (uitje = misselijk) niet in mijn hoofd, ik zie het als een incident dat iedereen een keer kan overkomen. En tijdens het volgende uitje koppel ik daar dus niet automatisch misselijkheid aan. Veel zit ook tussen je oren.
zaterdag 26 januari 2019 om 11:34
Sorry dat ik moet lachen, hoor, maar écht? Ja, ik ben ook wel eens misselijk geweest, maar nooit gekoppeld aan bepaald eten in mijn hoofd, gewoon, omdat ik op dat moment niet zo lekker was, een verkoudheid had, of een glaasje wijn teveel op had. Dat soort dingen. En dat wist ik dan echt wel, dat het door één van die oorzaken kwam. En de volgende week at ik net zo makkelijk wéér datzelfde gerecht, gewoon omdat ik wist dat het niet aan dat gerecht lag, maar aan mijn gesteldheid op dat bepaalde moment. En echt niet dat ik dan uren moest gaan zitten mediteren met een sleutelhanger in mijn hand om bepaalde gevoelens weg te stoppen. Doe eens normaal en denk eens nuchter na, zou ik zeggen.Een*Nieuwe*Lente schreef: ↑26-01-2019 11:28Och, zo heb ik echt jaren een aversie tegen paprika gehad , omdat ik een sheb moeten kotsen als een reiger na het eten van 'kip-in-het-pannetje' met paprika erin. Zo kan dat toch wel werken in je hoofd. Volgens mij kun je het ook weer terug conditioneren. Wanneer je ontspanningsoefeningen doet op een rustig moment met een voorwerp in je handen (bijvoorbeeld sleutelhanger die je altijd bij je kunt hebben) dan kun je deze sleutelhanger ook op moeilijke momenten weer vastnemen zodat je hersenen 'weten' dat dit ontspanning betekent. Misschien ook nog een tip voor vriend van to.
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
zaterdag 26 januari 2019 om 11:43
Ben maar blij dat jij niet weet hoe het kan werken.pejeka schreef: ↑26-01-2019 11:34Sorry dat ik moet lachen, hoor, maar écht? Ja, ik ben ook wel eens misselijk geweest, maar nooit gekoppeld aan bepaald eten in mijn hoofd, gewoon, omdat ik op dat moment niet zo lekker was, een verkoudheid had, of een glaasje wijn teveel op had. Dat soort dingen. En dat wist ik dan echt wel, dat het door één van die oorzaken kwam. En de volgende week at ik net zo makkelijk wéér datzelfde gerecht, gewoon omdat ik wist dat het niet aan dat gerecht lag, maar aan mijn gesteldheid op dat bepaalde moment. En echt niet dat ik dan uren moest gaan zitten mediteren met een sleutelhanger in mijn hand om bepaalde gevoelens weg te stoppen. Doe eens normaal en denk eens nuchter na, zou ik zeggen.
Gezegend mens ben je als je niet weet hoe dit werkt. Echt.
Ik heb helaas wel een aanleg voor angst. En daar baal ik erg van. En ja: Het zit tussen mijn oren, want ik weet ook wel dat ik in theorie gewoon kan opeten wat er op mijn bord ligt. Maar toch lukt het niet.
Maar aan de andere kant: mijn empathisch vermogen is wel beter ontwikkeld dan dat van jou, zo te lezen...
zaterdag 26 januari 2019 om 11:46
Over dat empatisch vermogen wou ik net wat zeggen, maar je was me voorhelena2 schreef: ↑26-01-2019 11:43Ben maar blij dat jij niet weet hoe het kan werken.
Gezegend mens ben je als je niet weet hoe dit werkt. Echt.
Ik heb helaas wel een aanleg voor angst. En daar baal ik erg van. En ja: Het zit tussen mijn oren, want ik weet ook wel dat ik in theorie gewoon kan opeten wat er op mijn bord ligt. Maar toch lukt het niet.
Maar aan de andere kant: mijn empathisch vermogen is wel beter ontwikkeld dan dat van jou, zo te lezen...
zaterdag 26 januari 2019 om 11:54
Een*Nieuwe*Lente schreef: ↑26-01-2019 11:46Over dat empatisch vermogen wou ik net wat zeggen, maar je was me voor
Ach, het heeft wel iets om je eigen toevallige configuratie als een persoonlijke verdienste te beschouwen. Dat kun je je lekker vaak beter voelen dan een ander. Ik wilde dat ik het ook kon
zaterdag 26 januari 2019 om 11:55
Lijkt me een vreselijk leven. Je krijgt een keer een lekke band na een kroegbezoek en daarna durf je nooit meer met de fiets naar de kroeg, want je krijgt dan automatisch een lekke band. Of je glijdt een keer uit in de sneeuw, hebt een paar blauwe plekken, en daarna durf je je huis niet meer uit als het sneeuwt, want je gaat vallen. Of je eet een keer een lekker kipgerecht bij vrienden thuis, maar je bent wat grieperig en het gerecht is net wat te zwaar en je moet overgeven, en daarna durf je nooit meer buitenshuis te eten, want je wordt misselijk. En ga zo maar door. Dan heb je toch geen leven meer?helena2 schreef: ↑26-01-2019 11:43Ben maar blij dat jij niet weet hoe het kan werken.
Gezegend mens ben je als je niet weet hoe dit werkt. Echt.
Ik heb helaas wel een aanleg voor angst. En daar baal ik erg van. En ja: Het zit tussen mijn oren, want ik weet ook wel dat ik in theorie gewoon kan opeten wat er op mijn bord ligt. Maar toch lukt het niet.
Maar aan de andere kant: mijn empathisch vermogen is wel beter ontwikkeld dan dat van jou, zo te lezen...
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
zaterdag 26 januari 2019 om 12:18
pejeka schreef: ↑26-01-2019 11:55Lijkt me een vreselijk leven. Je krijgt een keer een lekke band na een kroegbezoek en daarna durf je nooit meer met de fiets naar de kroeg, want je krijgt dan automatisch een lekke band. Of je glijdt een keer uit in de sneeuw, hebt een paar blauwe plekken, en daarna durf je je huis niet meer uit als het sneeuwt, want je gaat vallen. Of je eet een keer een lekker kipgerecht bij vrienden thuis, maar je bent wat grieperig en het gerecht is net wat te zwaar en je moet overgeven, en daarna durf je nooit meer buitenshuis te eten, want je wordt misselijk. En ga zo maar door. Dan heb je toch geen leven meer?
QED
zaterdag 26 januari 2019 om 13:05
Het kan ook gebeuren als je niet toevallig verkouden bent of een glaasje teveel op had.pejeka schreef: ↑26-01-2019 11:34Sorry dat ik moet lachen, hoor, maar écht? Ja, ik ben ook wel eens misselijk geweest, maar nooit gekoppeld aan bepaald eten in mijn hoofd, gewoon, omdat ik op dat moment niet zo lekker was, een verkoudheid had, of een glaasje wijn teveel op had. Dat soort dingen. En dat wist ik dan echt wel, dat het door één van die oorzaken kwam. En de volgende week at ik net zo makkelijk wéér datzelfde gerecht, gewoon omdat ik wist dat het niet aan dat gerecht lag, maar aan mijn gesteldheid op dat bepaalde moment. En echt niet dat ik dan uren moest gaan zitten mediteren met een sleutelhanger in mijn hand om bepaalde gevoelens weg te stoppen. Doe eens normaal en denk eens nuchter na, zou ik zeggen.
Heb als kind eens rode kool gegeten, die ik toen vies vond, heeft jaren geduurd voor ik hem weer at. Tomatensoep bij mijn moeder, halverwege het bord moest ik overgeven. De volgende keer dat mijn moeder tomatensoep had, moest ik me er toe zetten die soep wel op te eten (niks aan de hand verder) En toen was ik al veel ouder.
Mijn vriendin heeft als kind jarenlang een frou-frou koekje gekoppeld aan hoofdpijn, dus dat wilde ze niet meer eten. Jaren later kwam ze er achter dat die hoofdpijn niet van het koekje kwam, maar dat ze was uitgegleden over een kleedje (dat of goed gewreven zeil lag) en haar hoofd gestoten had.
Een onbewuste, foute associatie is zo gemaakt. Maar soms lastig om van af te komen
De waarheid is dat iedereen zomaar wat probeert
zaterdag 26 januari 2019 om 13:26
Ik lees alleen maar veroordeling in je posts, alsof je het allemaal maar zelf in de hand zou hebben.pejeka schreef: ↑26-01-2019 11:55Lijkt me een vreselijk leven. Je krijgt een keer een lekke band na een kroegbezoek en daarna durf je nooit meer met de fiets naar de kroeg, want je krijgt dan automatisch een lekke band. Of je glijdt een keer uit in de sneeuw, hebt een paar blauwe plekken, en daarna durf je je huis niet meer uit als het sneeuwt, want je gaat vallen. Of je eet een keer een lekker kipgerecht bij vrienden thuis, maar je bent wat grieperig en het gerecht is net wat te zwaar en je moet overgeven, en daarna durf je nooit meer buitenshuis te eten, want je wordt misselijk. En ga zo maar door. Dan heb je toch geen leven meer?
Mensen die hier last van hebben, kiezen hier niet voor hè.
Misschien zou je je af en toe eens kunnen verdiepen in dit soort materie, in plaats van alleen maar zonder enige nuance of subtiliteit neer te plempen wat er in je opkomt.
zaterdag 26 januari 2019 om 13:27
Ben maar blij dan. Het gaat onbewust. Ik heb jarenlang paniekaanvallen gehad. Als ik ergens kwam waar ik me niet op mijn gemak voelde werd ik misselijk en was ik bang dat ik moest overgeven. Op een gegeven moment kwam ik de deur niet meer uit. Denk je dat ik dat expres deed? Dat gaat onbewust.pejeka schreef: ↑26-01-2019 11:34Sorry dat ik moet lachen, hoor, maar écht? Ja, ik ben ook wel eens misselijk geweest, maar nooit gekoppeld aan bepaald eten in mijn hoofd, gewoon, omdat ik op dat moment niet zo lekker was, een verkoudheid had, of een glaasje wijn teveel op had. Dat soort dingen. En dat wist ik dan echt wel, dat het door één van die oorzaken kwam. En de volgende week at ik net zo makkelijk wéér datzelfde gerecht, gewoon omdat ik wist dat het niet aan dat gerecht lag, maar aan mijn gesteldheid op dat bepaalde moment. En echt niet dat ik dan uren moest gaan zitten mediteren met een sleutelhanger in mijn hand om bepaalde gevoelens weg te stoppen. Doe eens normaal en denk eens nuchter na, zou ik zeggen.
zaterdag 26 januari 2019 om 13:56
Nee, echt, ik ben de hele dag bezig met rare associaties maken om ervoor te zorgen dat ik daarna kan klagen: dit is geen leven!!pejeka schreef: ↑26-01-2019 11:55Lijkt me een vreselijk leven. Je krijgt een keer een lekke band na een kroegbezoek en daarna durf je nooit meer met de fiets naar de kroeg, want je krijgt dan automatisch een lekke band. Of je glijdt een keer uit in de sneeuw, hebt een paar blauwe plekken, en daarna durf je je huis niet meer uit als het sneeuwt, want je gaat vallen. Of je eet een keer een lekker kipgerecht bij vrienden thuis, maar je bent wat grieperig en het gerecht is net wat te zwaar en je moet overgeven, en daarna durf je nooit meer buitenshuis te eten, want je wordt misselijk. En ga zo maar door. Dan heb je toch geen leven meer?
zaterdag 26 januari 2019 om 16:28
Angst kan je niet rationaliserenpejeka schreef: ↑24-01-2019 23:00Maar stèl nou dat je gewoon thuis een keer misselijk zou zijn geworden van iets dat je had gegeten... gewoon, omdat het niet goed viel, of omdat je het écht niet lekker vond, of omdat je toch al een beetje grieperig was en de maaltijd nét iets te zwaar was voor je maag... maar hoe dan ook, stel dat dat dan gewoon thuis was gebeurd. Zou je het dan ook logisch vinden als je daarna maanden of zelfs jaren lang thuis geen voedsel zou willen aanraken? Of is het toch logischer om te denken: OK, ik was toen niet helemaal lekker, maar het lag niet aan het voedsel, dus dan kan ik gewoon eten"?
zaterdag 26 januari 2019 om 17:54
Natuurlijk wel. De hele therapie komt daar zelfs op neer: je bewust worden van het feit dat je angst ongegrond is en geen enkele basis heeft. Dus niks mis mee jezelf dat ook voor te houden: OK, ik ben de vorige keer misselijk geworden van eten in Griekenland, maar dat wil niet zeggen dat ik automatisch misselijk wordt van eten in Griekenland. Net zo goed als dat ik thuis wel eens misselijk ben geweest, maar dat wil ook niet zeggen dat ik thuis elke dag misselijk ben. Adem in, adem uit, en besef dat het alleen tussen je oren zit.
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
zaterdag 26 januari 2019 om 18:00
Shit...al die EMDR...blijkt het zo simpel te zijn...pejeka schreef: ↑26-01-2019 17:54Natuurlijk wel. De hele therapie komt daar zelfs op neer: je bewust worden van het feit dat je angst ongegrond is en geen enkele basis heeft. Dus niks mis mee jezelf dat ook voor te houden: OK, ik ben de vorige keer misselijk geworden van eten in Griekenland, maar dat wil niet zeggen dat ik automatisch misselijk wordt van eten in Griekenland. Net zo goed als dat ik thuis wel eens misselijk ben geweest, maar dat wil ook niet zeggen dat ik thuis elke dag misselijk ben. Adem in, adem uit, en besef dat het alleen tussen je oren zit.
zaterdag 26 januari 2019 om 18:25
Het zal allemaal best waar zijn, maar ik herken het echt niet. Het eten van een koekje koppelen aan hoofdpijn... nee. De enige logische verklaring is dat je al niet lekker was en dat je daardoor hoofdpijn kreeg, of misschien wel van de tetterende radio, of van de drukke kinderen die aanwezig waren, maar niet van dat koekje. Vorig jaar ben ik tijdens het opruimen van de kerstspullen met een grote doos gestruikeld op de trap naar zolder en met doos en al naar beneden gevallen, lichte hersenschudding en gebroken arm waren het resultaat. Dit jaar weer gewoon de kerstspullen ingepakt en zonder probleem naar zolder gebracht, echt geen angstaanvallen dat ik weer van de trap zou vallen. Dus ik herken het gewoon niet.nlies schreef: ↑26-01-2019 13:05Het kan ook gebeuren als je niet toevallig verkouden bent of een glaasje teveel op had.
Heb als kind eens rode kool gegeten, die ik toen vies vond, heeft jaren geduurd voor ik hem weer at. Tomatensoep bij mijn moeder, halverwege het bord moest ik overgeven. De volgende keer dat mijn moeder tomatensoep had, moest ik me er toe zetten die soep wel op te eten (niks aan de hand verder) En toen was ik al veel ouder.
Mijn vriendin heeft als kind jarenlang een frou-frou koekje gekoppeld aan hoofdpijn, dus dat wilde ze niet meer eten. Jaren later kwam ze er achter dat die hoofdpijn niet van het koekje kwam, maar dat ze was uitgegleden over een kleedje (dat of goed gewreven zeil lag) en haar hoofd gestoten had.
Een onbewuste, foute associatie is zo gemaakt. Maar soms lastig om van af te komen
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
zaterdag 26 januari 2019 om 19:23
pejeka schreef: ↑26-01-2019 18:25Het zal allemaal best waar zijn, maar ik herken het echt niet. Het eten van een koekje koppelen aan hoofdpijn... nee. De enige logische verklaring is dat je al niet lekker was en dat je daardoor hoofdpijn kreeg, of misschien wel van de tetterende radio, of van de drukke kinderen die aanwezig waren, maar niet van dat koekje. Vorig jaar ben ik tijdens het opruimen van de kerstspullen met een grote doos gestruikeld op de trap naar zolder en met doos en al naar beneden gevallen, lichte hersenschudding en gebroken arm waren het resultaat. Dit jaar weer gewoon de kerstspullen ingepakt en zonder probleem naar zolder gebracht, echt geen angstaanvallen dat ik weer van de trap zou vallen. Dus ik herken het gewoon niet.
Ik ken echt niemand die het zo gigantisch met zichzelf getroffen heeft als jij. En wij hebben de collectieve eer om ons te laven aan al jouw wijsheid en ongekende inzichten. De zegen vermenigvuldigt zich.
zaterdag 26 januari 2019 om 19:33
Daar gaat het helemaal niet om. Maar je kunt jezelf natuurlijk heel veel dingen aanpraten. "Oh, ik at een wafeltje bij mijn thee en opeens kreeg ik hoofdpijn, dús ik krijg hoofdpijn van een wafeltje". Onzin natuurlijk. Een nuchter mens bedenkt zich dan dat hij al 100 keer een wafeltje heeft gegeten zonder hoofdpijn te krijgen, dus dat die hoofdpijn echt niet met dat wafeltje in verband staat. En zo ook met mijn ongelukje vorig jaar. Dat ik van de trap kukelde had niks te maken met het opruimen van kerstspullen, maar omdat ik op de trap met een doos in mijn handen struikelde. Het zou dan onzin zijn opeens een onberedeneerde angst te krijgen voor dozen met kerstspullen. Of niet?
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
zaterdag 26 januari 2019 om 19:50
Het gaat er niet (alleen) om wat je rationeel gezien vindt. Ik vind mijn negatieve gevoelens (boosheid, spanning voor iets; al kan dat ook positief zijn...) 9 van 10x rationeel gezien echt totale onzin. Wil niet zeggen dat je het ineens niet meer zo voelt, wat dat betreft gaan gevoelens toch echt hun eigen gang. Het kan wel helpen als je rationeel tegen jezelf zegt: "het is niet logisch wat ik nu voel." en gewoon die wafel te eten. Als je dat een keer (of een paar keer) gegeten hebt zonder hoofdpijn te krijgen ebt de associatie ook wel weer weg. Maar dan moet je niet te lang wachten ermee, gewoon snel weer een wafel eten, anders werp je zelf een drempel op.
zaterdag 26 januari 2019 om 20:16
Exact dit. Om bij het voorbeeld te blijven: gewoon de dag erna die wafel weer bij de thee pakken. Het ergste dat je kan gebeuren is hoofdpijn, dus wat heb je te verliezen? En hé, dan blijkt dat je opeens géén hoofdpijn krijgt, ook niet als je twéé wafels eet. Dus die wafel heeft niks met je hoofdpijn te maken.dagdromer1986 schreef: ↑26-01-2019 19:50Het gaat er niet (alleen) om wat je rationeel gezien vindt. Ik vind mijn negatieve gevoelens (boosheid, spanning voor iets; al kan dat ook positief zijn...) 9 van 10x rationeel gezien echt totale onzin. Wil niet zeggen dat je het ineens niet meer zo voelt, wat dat betreft gaan gevoelens toch echt hun eigen gang. Het kan wel helpen als je rationeel tegen jezelf zegt: "het is niet logisch wat ik nu voel." en gewoon die wafel te eten. Als je dat een keer (of een paar keer) gegeten hebt zonder hoofdpijn te krijgen ebt de associatie ook wel weer weg. Maar dan moet je niet te lang wachten ermee, gewoon snel weer een wafel eten, anders werp je zelf een drempel op.
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
zaterdag 26 januari 2019 om 21:03
Maar het gaat meestal niet om de kleine nare dingen in het leven, zoals van een trap vallen.
Of je wel of geen angsten ontwikkelt, heeft deels met je genen te maken, dus echt heel fijn voor jou dat jij daar niet mee behept bent.
Een ander deel van de verklaring is de mate van angst die je hebt ervaren toen je de nare gebeurtenis meemaakte. Als je van de trap valt, dan schrik je. Dat je er daarna ook nog last van had, is balen. Maar je hebt geen echte angsten doorstaan, je voelde je niet alsof je dood kon gaan, of echt in gevaar was, toch?
Maar als je op vakantie echt heel erg angstig bent geweest omdat je je echt onveilig voelde, of omdat je je echt fysiek ontzettend naar hebt gevoeld voor een lange tijd, dan kan het dus zijn dat dat blijft ‘haken’. En je lichaam herinnert zich die angst, of dat onveilige gevoel haarfijn. En ook al weet je dat je niet in hetzelfde land bent, niet in hetzelfde restaurant, dat het soms wel goed ging, dat de kans klein is dat het nu weer gebeurt, dan nog kan je lijf enorme alarmsignalen afgeven.
En als die alarmsignalen in je keel en maag gaan zitten, dan is het verdomd lastig om te eten en al helemaal om er dan ook nog gezellig van te genieten.
Ik weet niet of het zin heeft k je dit uit te leggen, Pejeka, maar ik hoop van wel... omdat ik hoop dat als je het proces erachter wat beter begrijpt, dat dat helpt om minder laatdunkend te doen. Want geloof me, ik heb me heel vaak een aanstelster gevoeld. En dat helpt niet hoor.
Of je wel of geen angsten ontwikkelt, heeft deels met je genen te maken, dus echt heel fijn voor jou dat jij daar niet mee behept bent.
Een ander deel van de verklaring is de mate van angst die je hebt ervaren toen je de nare gebeurtenis meemaakte. Als je van de trap valt, dan schrik je. Dat je er daarna ook nog last van had, is balen. Maar je hebt geen echte angsten doorstaan, je voelde je niet alsof je dood kon gaan, of echt in gevaar was, toch?
Maar als je op vakantie echt heel erg angstig bent geweest omdat je je echt onveilig voelde, of omdat je je echt fysiek ontzettend naar hebt gevoeld voor een lange tijd, dan kan het dus zijn dat dat blijft ‘haken’. En je lichaam herinnert zich die angst, of dat onveilige gevoel haarfijn. En ook al weet je dat je niet in hetzelfde land bent, niet in hetzelfde restaurant, dat het soms wel goed ging, dat de kans klein is dat het nu weer gebeurt, dan nog kan je lijf enorme alarmsignalen afgeven.
En als die alarmsignalen in je keel en maag gaan zitten, dan is het verdomd lastig om te eten en al helemaal om er dan ook nog gezellig van te genieten.
Ik weet niet of het zin heeft k je dit uit te leggen, Pejeka, maar ik hoop van wel... omdat ik hoop dat als je het proces erachter wat beter begrijpt, dat dat helpt om minder laatdunkend te doen. Want geloof me, ik heb me heel vaak een aanstelster gevoeld. En dat helpt niet hoor.
zaterdag 26 januari 2019 om 21:46
pejeka schreef: ↑26-01-2019 19:33Daar gaat het helemaal niet om. Maar je kunt jezelf natuurlijk heel veel dingen aanpraten. "Oh, ik at een wafeltje bij mijn thee en opeens kreeg ik hoofdpijn, dús ik krijg hoofdpijn van een wafeltje". Onzin natuurlijk. Een nuchter mens bedenkt zich dan dat hij al 100 keer een wafeltje heeft gegeten zonder hoofdpijn te krijgen, dus dat die hoofdpijn echt niet met dat wafeltje in verband staat. En zo ook met mijn ongelukje vorig jaar. Dat ik van de trap kukelde had niks te maken met het opruimen van kerstspullen, maar omdat ik op de trap met een doos in mijn handen struikelde. Het zou dan onzin zijn opeens een onberedeneerde angst te krijgen voor dozen met kerstspullen. Of niet?
Wat heerlijk om zo'n plaat voor je hoofd te hebben. Heb je echt geen enkele interesse om te leren begrijpen hoe het gehele spectrum van de menselijke ervaring eruit ziet, en hoe verschillende breinen met verschillende eigenschappen en een verschillende geschiedenis oneindig gevarieerd op precies dezelfde prikkel kunnen reageren?
Je hebt het wel steeds over 'nuchter' en 'gezond verstand' en zo, maar jouw N=1 ervaring is natuurlijk op geen enkele wijze te beschouwen als representatief of maatgevend voor de gehele mensheid. Jouw ervaring is jouw ervaring, maar niet per se de norm waar we ons allen aan kunnen toetsen. Je mag je wel gelukkig prijzen voor je gebrek aan persoonlijke ervaring op dit gebied, maar helaas ontbreekt het je kennelijk aan nog wel meer dan alleen dat.
zaterdag 26 januari 2019 om 22:41
Dat weten die personen zelf ook wel hoor dat het irreëel is. En dat het tussen de oren zit. Mijn man wist het en werd boos op zichzelf erom. Maar toch gebeurde het. Jij bent te kortzichtig. Omdat jij het niet kent is het onzin? En omdat het tussen de oren zit is het onzin? Depressie zitpejeka schreef: ↑26-01-2019 20:16Exact dit. Om bij het voorbeeld te blijven: gewoon de dag erna die wafel weer bij de thee pakken. Het ergste dat je kan gebeuren is hoofdpijn, dus wat heb je te verliezen? En hé, dan blijkt dat je opeens géén hoofdpijn krijgt, ook niet als je twéé wafels eet. Dus die wafel heeft niks met je hoofdpijn te maken.
ook tussen de oren. Net als alle psyschische problemen. Is dat ook onzin?