Kinderen
alle pijlers
Heupdysplasie peuter
woensdag 30 januari 2019 om 23:40
Mijn dochtertje is 21mnd oud. Toen ze 6mnd was en rond 1j ben ik met haar op het cb geweest bij de kinderarts en zei dat er niks aan de had was. Twee weken geleden kon ik het toch niet laten en kreeg ik een verwijzing naar het ziekenhuis voor de foto's waaruit bleek dat ze een lichte heupafwijking heeft en een hilgenreiner beugel ( loopbeugel ) aan moet 23uur per dag. Omdat ze al bijna 2j is, bestaat er mogelijkheid dat de beugel niet helpt en dat ze geopereerd moet worden. Ik ben mentaal gebroken, met name door de nalatigheid van de kinderarts van het cb omdat het toen volgens de arts uit het ziekenhuis helemaal goed was gekomen en nu is het "het proberen waard" zoals hij dat zegt. Ik heb al hulp gezocht bij de praktijksondersteuner omdat ik er niet mee om kan gaan voor als de beugels niet helpen. Voel me heel verbitterd,ben razend boos, verdrietig, voel veel onmacht, ben wanhopig. Is iemand in zo'n situatie al geweest op een leeftijd van rond 2 jaar waarbij het alsnog goed is gekomen? Ik heb overal op internet gezocht, maar er staat overal dat het dan al te laat is. Kan a.u.b. iemand met een positief verhaal komen van zo'n leeftijd. Alvast heel erg bedankt!
anoniem_361258 wijzigde dit bericht op 31-01-2019 23:15
Reden: Ik zou graag mijn bericht willen laten verwijderen omdat ik vind dat best wat mensen heel gemeen zijn en zonder gevoel. Ik heb geen belangstelling aan zulke negatieve berichten.
Reden: Ik zou graag mijn bericht willen laten verwijderen omdat ik vind dat best wat mensen heel gemeen zijn en zonder gevoel. Ik heb geen belangstelling aan zulke negatieve berichten.
0.59% gewijzigd
donderdag 31 januari 2019 om 00:08
Ik denk dat dit topic meer by psyche past. Tuurlijk is het ruk en ik snap ook dat je boos bent. Maar je reageert erg heftig. Goed dat je hulp zoekt.
Die operatie is toch gewoon alsnog een optie? Niet leuk, niet fijn, eng ook, maar ik zou maar gewoon even afwachten of die beugel het proberen echt waard is. Probeer niet te veel vooruit te vrezen of achteruit te irriteren. Dat kost nodeloos energie.
Bij mij kinderen is er standaard een extra controle uitgevoerd op HD wegens erfelijke belasting. Ik was echt heel zenuwachtig bij de oudste, had ook stress, zat zo niet te wachten op een naar traject (toen zou dat spreidbroek zijn). Maar toen mijn jongste aan de beurt was had ik al zoveel om me heen gezien en had ik ook gemerkt dat een jaar ellende ook gewoon voorbij gaat en relatief best kort is. Zon kleintje onthoudt het in ieder geval niet. Toen was ik meer relaxed.
Ja het is balen dat het eerder ontdekt had kunnen worden en eenvoudiger opgelost had kunnen worden, maar het gaat om lichte HD, het is niet het einde van de wereld.
Die operatie is toch gewoon alsnog een optie? Niet leuk, niet fijn, eng ook, maar ik zou maar gewoon even afwachten of die beugel het proberen echt waard is. Probeer niet te veel vooruit te vrezen of achteruit te irriteren. Dat kost nodeloos energie.
Bij mij kinderen is er standaard een extra controle uitgevoerd op HD wegens erfelijke belasting. Ik was echt heel zenuwachtig bij de oudste, had ook stress, zat zo niet te wachten op een naar traject (toen zou dat spreidbroek zijn). Maar toen mijn jongste aan de beurt was had ik al zoveel om me heen gezien en had ik ook gemerkt dat een jaar ellende ook gewoon voorbij gaat en relatief best kort is. Zon kleintje onthoudt het in ieder geval niet. Toen was ik meer relaxed.
Ja het is balen dat het eerder ontdekt had kunnen worden en eenvoudiger opgelost had kunnen worden, maar het gaat om lichte HD, het is niet het einde van de wereld.
donderdag 31 januari 2019 om 00:10
Oké, even relativeren. Het is vervelend, echt waar. Maar nee, absoluut niet het einde van de wereld en het komt vast goed.
Mijn moeder zou zeggen: als dit het ergste is wat haar overkomt, mag ze in haar handjes knijpen.
Verder sterkte de komende periode en hopelijk vind je voor jezelf een goede manier om hiermee om te gaan. Niemand heeft iets aan jouw schuldgevoel en woede, ook je dochter niet.
Mijn moeder zou zeggen: als dit het ergste is wat haar overkomt, mag ze in haar handjes knijpen.
Verder sterkte de komende periode en hopelijk vind je voor jezelf een goede manier om hiermee om te gaan. Niemand heeft iets aan jouw schuldgevoel en woede, ook je dochter niet.
anoniem_369971 wijzigde dit bericht op 31-01-2019 07:48
4.30% gewijzigd
donderdag 31 januari 2019 om 00:20
OT: het is geen ramp. Ze gaat niet dood, ze gaat niet ongelukkig worden, het komt allemaal goed. Achteraf kijk je een koe in de kont: je weet niet wat er gebeurd zou zijn als er eerder gehandeld was. Je moet verder met hoe het nu is: de loopbeugel en eventueel een operatie. Beiden geen ramp en alles gaat voorbij.
donderdag 31 januari 2019 om 06:59
donderdag 31 januari 2019 om 08:25
Ik snap je gevoel wel, bij mijn zoontje ontdekte de kinderarts ineens een extra bilplooi, toen was hij rond de 4 maanden en moest hij een spreidbroek. Zowel de verpleegkundige als de arts op het cb hadden dit eerder niet gezien, daar baalde ik ook wel even van, want het was heel toevallig dat de kinderarts hem nu zag.
Ik ken een meisje waarbij ze er met 5 jaar pas achter kwamen, moeder had het weleens aangekaart, maar was niets volgens de huisarts/cb. Bij 5 jaar ging ze echt verkeerd lopen, ze is toen geopereerd en heeft een tijd in het gips gelegen. Drama natuurlijk, want kind kon een tijd helemaal niets. Is uiteindelijk goed gekomen!
Ik ken een meisje waarbij ze er met 5 jaar pas achter kwamen, moeder had het weleens aangekaart, maar was niets volgens de huisarts/cb. Bij 5 jaar ging ze echt verkeerd lopen, ze is toen geopereerd en heeft een tijd in het gips gelegen. Drama natuurlijk, want kind kon een tijd helemaal niets. Is uiteindelijk goed gekomen!
donderdag 31 januari 2019 om 18:23
Heel erg bedankt voor een aantal lieve reacties! Vind ik echt lief! Ik zal dan gewoon op het een of andere manier moeten doorbijten en mezelf erdoorheen slaan. Hopelijk komt het goed en ik zal mijn best doen om sterk te zijn!
Voor alle andere reacties..... vre-se-lijk! Moet ik mij als moeder gaan verontschuldigen waarom ik mij mentaal gebroken voel?! Is het een schande om gevoel te hebben en die openbaar te tonen?! Sommige van jullie zouden in het vervolg beter niks kunnen zeggen dan zo gemeen gaan doen tegen iemand die het al moeilijk genoeg heeft. Jullie frustraties kunnen jullie beter ergens anders gaan uiten ( jullie partner misschien die hier de oorzaak van is? ) dan aan iemand die al zo kwetsbaar is en emotioneel probeert haar hoofd boven water te houden. Denk daar even na!!!
Voor alle andere reacties..... vre-se-lijk! Moet ik mij als moeder gaan verontschuldigen waarom ik mij mentaal gebroken voel?! Is het een schande om gevoel te hebben en die openbaar te tonen?! Sommige van jullie zouden in het vervolg beter niks kunnen zeggen dan zo gemeen gaan doen tegen iemand die het al moeilijk genoeg heeft. Jullie frustraties kunnen jullie beter ergens anders gaan uiten ( jullie partner misschien die hier de oorzaak van is? ) dan aan iemand die al zo kwetsbaar is en emotioneel probeert haar hoofd boven water te houden. Denk daar even na!!!
donderdag 31 januari 2019 om 18:47
Ik wil je even laten weten dat het kan zijn dat het CB het echt niet kon zien. Ik heb het bij mijn dochter meegemaakt. Omdat ze erfelijk belast kon zijn is er door iedereen goed naar gekeken; de verloskundige, de huisarts, de CB-arts en de Jeugdverpleegkundige. Iedereen zei: niet druk maken, we zien niets opvallends. Toen ze 6 weken was toch een echo en ze had wel heupdysplasie.
En ja, ik was ook echt geschrokken en heb er ook echt wel een traan om gelaten, mijn kleine meisje van 6 weken die niet meer in de kinderwagenbak en wieg kon.
Toch vind ik jouw reactie ook heftig. Er is zoveel negatieve emotie die los komt bij je. Ik hoop dat je je daar uit los kunt maken, want het kost je bergen energie en het levert je niks op. Die energie kun je veel beter in je kind stoppen!
En ja, ik was ook echt geschrokken en heb er ook echt wel een traan om gelaten, mijn kleine meisje van 6 weken die niet meer in de kinderwagenbak en wieg kon.
Toch vind ik jouw reactie ook heftig. Er is zoveel negatieve emotie die los komt bij je. Ik hoop dat je je daar uit los kunt maken, want het kost je bergen energie en het levert je niks op. Die energie kun je veel beter in je kind stoppen!
donderdag 31 januari 2019 om 18:54
Geen idee of je mijn reacties ook onder gemeen schaart, maar ik vind weer dat je enorm heftig reageert. Je haalt er ook echt van alles bij (partners?? frustratie?). Dat je "al zo kwetsbaar" bent, dat zou kunnen, maar toch niet alleen door die heupdysplasie denk ik? Wij kunnen dat niet weten, als er nog meer aan de hand is. En als er niet meer aan de hand is, dan kan ik je vertellen dat je echt heftiger dan gemiddeld reageert.Vrouw381 schreef: ↑31-01-2019 18:23Heel erg bedankt voor een aantal lieve reacties! Vind ik echt lief! Ik zal dan gewoon op het een of andere manier moeten doorbijten en mezelf erdoorheen slaan. Hopelijk komt het goed en ik zal mijn best doen om sterk te zijn!
Voor alle andere reacties..... vre-se-lijk! Moet ik mij als moeder gaan verontschuldigen waarom ik mij mentaal gebroken voel?! Is het een schande om gevoel te hebben en die openbaar te tonen?! Sommige van jullie zouden in het vervolg beter niks kunnen zeggen dan zo gemeen gaan doen tegen iemand die het al moeilijk genoeg heeft. Jullie frustraties kunnen jullie beter ergens anders gaan uiten ( jullie partner misschien die hier de oorzaak van is? ) dan aan iemand die al zo kwetsbaar is en emotioneel probeert haar hoofd boven water te houden. Denk daar even na!!!
Het komt vast goed met je kind. Life is what happens while you're busy making other plans. Soms gaat het gewoon niet zoals je verwacht. En soms gaan er zelfs dingen fout. Accepteer dat.
donderdag 31 januari 2019 om 19:01
Ik zie niet één gemene reactie.Vrouw381 schreef: ↑31-01-2019 18:23Heel erg bedankt voor een aantal lieve reacties! Vind ik echt lief! Ik zal dan gewoon op het een of andere manier moeten doorbijten en mezelf erdoorheen slaan. Hopelijk komt het goed en ik zal mijn best doen om sterk te zijn!
Voor alle andere reacties..... vre-se-lijk! Moet ik mij als moeder gaan verontschuldigen waarom ik mij mentaal gebroken voel?! Is het een schande om gevoel te hebben en die openbaar te tonen?! Sommige van jullie zouden in het vervolg beter niks kunnen zeggen dan zo gemeen gaan doen tegen iemand die het al moeilijk genoeg heeft. Jullie frustraties kunnen jullie beter ergens anders gaan uiten ( jullie partner misschien die hier de oorzaak van is? ) dan aan iemand die al zo kwetsbaar is en emotioneel probeert haar hoofd boven water te houden. Denk daar even na!!!
En nee het is geen schande om emotie te tonen. Maar je moet je wel afvragen of waar je mee bezig bent nu zoveel zin heeft. Je reageert bovengemiddeld heftig ja. En natuurlijk is dit niet leuk, helemaal niet zelfs. Dat zegt ook niemand. Maar er zijn echt heel veel ergere dingen, en dit is gewoon te verhelpen. Het komt goed met je dochter.
Dat je baalt en verdrietig bent en je zorgen maakt is allemaal heel begrijpelijk. Maar je slaat wel een beetje door hoor.
donderdag 31 januari 2019 om 19:03
Misschien moet jij je frustraties even ergens anders gaan uiten, want je reageert echt als een hysterische gek. Denk zelf even na voordat je met termen als mentaal gebroken gaat smijten.Vrouw381 schreef: ↑31-01-2019 18:23Heel erg bedankt voor een aantal lieve reacties! Vind ik echt lief! Ik zal dan gewoon op het een of andere manier moeten doorbijten en mezelf erdoorheen slaan. Hopelijk komt het goed en ik zal mijn best doen om sterk te zijn!
Voor alle andere reacties..... vre-se-lijk! Moet ik mij als moeder gaan verontschuldigen waarom ik mij mentaal gebroken voel?! Is het een schande om gevoel te hebben en die openbaar te tonen?! Sommige van jullie zouden in het vervolg beter niks kunnen zeggen dan zo gemeen gaan doen tegen iemand die het al moeilijk genoeg heeft. Jullie frustraties kunnen jullie beter ergens anders gaan uiten ( jullie partner misschien die hier de oorzaak van is? ) dan aan iemand die al zo kwetsbaar is en emotioneel probeert haar hoofd boven water te houden. Denk daar even na!!!
vrijdag 1 februari 2019 om 13:51
vrijdag 1 februari 2019 om 14:11
Hoi TO, waar ben je mentaal gebroken over? Dat ze het hebben gemist? Of dat je dochter dit heeft?
Mijn ervaring is dat de kinderarts en het CJ bij lichte afwijkingen dit heel moeilijk kunnen zien. Nichtje had een lichte afwijking en dit konden zij ook niet zien. Wegens erfelijkheid moest zij sowieso onderzocht worden en zij bleek het inderdaad te hebben. Het is allemaal goed gekomen.
Ik vind je reactie eerlijk gezegd ook wat heftig. Het is iets wat verholpen kan worden. Het is niet leuk, dat is helemaal waar maar ik denk dat het voor jezelf en dochter het wat makkelijker maakt als je er positiever naar kijkt. Relativeer het een beetje want het is niet het einde van de wereld en gelukkig maar. Je weet het nooit, met een beetje gelukkig helpt die beugels wel en is het voorbij voor je het weet. Kinderen kijken heel erg naar hun ouders he, als jij nu in paniek raakt dan is je dochter straks hartstikke bang. Een operatie is niet leuk maar je moet als moeder alles er aan doen om je kinderen geruststellen. Maak van een vervelende ervaring geen trauma. Er gebeuren in het leven soms nou eenmaal dingen die je niet in de hand hebt.
Een ander nichtje van mij heeft heel jong talloze operaties gehad (voor iets anders en iets wat wel vrij heftig is) en met haar is het ook helemaal goed gekomen. Het ziekenhuis heeft hun heel goed begeleid daarin.
Succes! Het komt echt goed!
Mijn ervaring is dat de kinderarts en het CJ bij lichte afwijkingen dit heel moeilijk kunnen zien. Nichtje had een lichte afwijking en dit konden zij ook niet zien. Wegens erfelijkheid moest zij sowieso onderzocht worden en zij bleek het inderdaad te hebben. Het is allemaal goed gekomen.
Ik vind je reactie eerlijk gezegd ook wat heftig. Het is iets wat verholpen kan worden. Het is niet leuk, dat is helemaal waar maar ik denk dat het voor jezelf en dochter het wat makkelijker maakt als je er positiever naar kijkt. Relativeer het een beetje want het is niet het einde van de wereld en gelukkig maar. Je weet het nooit, met een beetje gelukkig helpt die beugels wel en is het voorbij voor je het weet. Kinderen kijken heel erg naar hun ouders he, als jij nu in paniek raakt dan is je dochter straks hartstikke bang. Een operatie is niet leuk maar je moet als moeder alles er aan doen om je kinderen geruststellen. Maak van een vervelende ervaring geen trauma. Er gebeuren in het leven soms nou eenmaal dingen die je niet in de hand hebt.
Een ander nichtje van mij heeft heel jong talloze operaties gehad (voor iets anders en iets wat wel vrij heftig is) en met haar is het ook helemaal goed gekomen. Het ziekenhuis heeft hun heel goed begeleid daarin.
Succes! Het komt echt goed!
vrijdag 1 februari 2019 om 14:13
Serieus?Vrouw381 schreef: ↑31-01-2019 18:23Heel erg bedankt voor een aantal lieve reacties! Vind ik echt lief! Ik zal dan gewoon op het een of andere manier moeten doorbijten en mezelf erdoorheen slaan. Hopelijk komt het goed en ik zal mijn best doen om sterk te zijn!
Voor alle andere reacties..... vre-se-lijk! Moet ik mij als moeder gaan verontschuldigen waarom ik mij mentaal gebroken voel?! Is het een schande om gevoel te hebben en die openbaar te tonen?! Sommige van jullie zouden in het vervolg beter niks kunnen zeggen dan zo gemeen gaan doen tegen iemand die het al moeilijk genoeg heeft. Jullie frustraties kunnen jullie beter ergens anders gaan uiten ( jullie partner misschien die hier de oorzaak van is? ) dan aan iemand die al zo kwetsbaar is en emotioneel probeert haar hoofd boven water te houden. Denk daar even na!!!
vrijdag 1 februari 2019 om 14:16
+1April2018april schreef: ↑01-02-2019 14:11
Ik vind je reactie eerlijk gezegd ook wat heftig. Het is iets wat verholpen kan worden. Het is niet leuk, dat is helemaal waar maar ik denk dat het voor jezelf en dochter het wat makkelijker maakt als je er positiever naar kijkt. (...........) Kinderen kijken heel erg naar hun ouders he, als jij nu in paniek raakt dan is je dochter straks hartstikke bang. Een operatie is niet leuk maar je moet als moeder alles er aan doen om je kinderen geruststellen. Maak van een vervelende ervaring geen trauma. Er gebeuren in het leven soms nou eenmaal dingen die je niet in de hand hebt.
zaterdag 2 februari 2019 om 09:20
Sja, al die artsen zijn ook maar mensen hè? Bij onze dochter heeft iedereen de eerste vier maanden niet opgemerkt dat ze een ernstige hartafwijking had waar baby’s binnen vier tot zes weken aan geopereerd moeten worden omdat ze anders (bot gezegd) dood gaan. Ik ben in het ziekenhuis bevallen, ze is de eerste drie maanden bij de gebruikelijke controles op het cb geweest, we zijn nog een keer bij de huisarts geweest omdat ze wat blauwe lippen had (symptoom van haar slechte bloedsomloop): niemand merkte dat ze wat mankeerde.
Op de een of andere manier heeft haar lichaam een manier gevonden met haar lage zuurstofgehalte om te gaan. Ze is uiteindelijk geopereerd toen ze vijf maanden (i.p.v. de gebruikelijke vijf weken) oud was.
Toen het gebeurde, waren er ook veel mensen in onze omgeving die verontwaardigd waren. Hoe kon dit gebeuren? Daar hebben wij nooit onze energie aan verspild. Het was zo, en nu was het dealen met de situatie en er voor dochter zijn. En achteraf kunnen we zelfs zeggen dat het blijkbaar zo heeft moeten lopen ( we hebben nu een onbezorgde zwangerschap en kraamtijd gehad bijv).
Mijn advies: probeer die negatieve gevoelens los te laten en richt je op wat er moet gebeuren. Succes!
Op de een of andere manier heeft haar lichaam een manier gevonden met haar lage zuurstofgehalte om te gaan. Ze is uiteindelijk geopereerd toen ze vijf maanden (i.p.v. de gebruikelijke vijf weken) oud was.
Toen het gebeurde, waren er ook veel mensen in onze omgeving die verontwaardigd waren. Hoe kon dit gebeuren? Daar hebben wij nooit onze energie aan verspild. Het was zo, en nu was het dealen met de situatie en er voor dochter zijn. En achteraf kunnen we zelfs zeggen dat het blijkbaar zo heeft moeten lopen ( we hebben nu een onbezorgde zwangerschap en kraamtijd gehad bijv).
Mijn advies: probeer die negatieve gevoelens los te laten en richt je op wat er moet gebeuren. Succes!
