Werk & Studie
alle pijlers
1e jaars verpleegkundige, help!!
maandag 4 februari 2019 om 20:46
Hallo!
Ik heet Anne en ik ben 1e jaars verpleegkundige, ik ben 16 jaar oud.
Zoals jullie weten moet je in de zorg stage lopen, nu heb ik deze week mijn eerste stagedag wat ik erg spannend vind. Ik ben soms best wel onhandig en in het eerste jaar leer je nog niet zo veel in de praktijk. Nu ben ik bang dat mensen me heel dom gaan vinden omdat ik niks kan en misschien wel soms onzeker overkom op mensen. Ik hoop dat ik heel open ben tegen mensen maar dit kan bij mij verschillen
Ik hoop dat mijn (thuiszorg) stage mij niet alleen een route laat doen, en dat ze niet te veel verwachten van een eerste jaars
Groeten Anne
Ik heet Anne en ik ben 1e jaars verpleegkundige, ik ben 16 jaar oud.
Zoals jullie weten moet je in de zorg stage lopen, nu heb ik deze week mijn eerste stagedag wat ik erg spannend vind. Ik ben soms best wel onhandig en in het eerste jaar leer je nog niet zo veel in de praktijk. Nu ben ik bang dat mensen me heel dom gaan vinden omdat ik niks kan en misschien wel soms onzeker overkom op mensen. Ik hoop dat ik heel open ben tegen mensen maar dit kan bij mij verschillen
Ik hoop dat mijn (thuiszorg) stage mij niet alleen een route laat doen, en dat ze niet te veel verwachten van een eerste jaars
Groeten Anne
maandag 4 februari 2019 om 21:32
Hallo Anne,
Ik werk zelf ook in de zorg en begeleid stagiaires. De eerste dag kennismaken is ontzettend spannend. Ik kan me heel goed voorstellen dat je hier een beetje te bibbers van krijgt.
Echter is het absoluut niet nodig om je nu al zorgen te maken. Er is een reden dat jij ervoor gekozen hebt om de zorg in te gaan en die eigenschap komt echt wel naar voren.
Tevens word je altijd goed begeleid en kun je van te voren in een kennismakingsgesprek aangeven dat je het allemaal best wel spannend vindt. Ik weet zeker dat niemand dit raar of vreemd zal vinden, zo zijn we immers allemaal begonnen.
Neem een schriftje mee om alles in bij te houden, een soort reflectie-schriftje waar ook collega's iets in kunnen zetten. Zo kun je naderhand altijd nog ergens op terugkomen of je eigen groei en ontwikkelingen teruglezen.
Ik wens je enorm veel succes en ik weet zeker dat het allemaal goed zal komen.
Ik werk zelf ook in de zorg en begeleid stagiaires. De eerste dag kennismaken is ontzettend spannend. Ik kan me heel goed voorstellen dat je hier een beetje te bibbers van krijgt.
Echter is het absoluut niet nodig om je nu al zorgen te maken. Er is een reden dat jij ervoor gekozen hebt om de zorg in te gaan en die eigenschap komt echt wel naar voren.
Tevens word je altijd goed begeleid en kun je van te voren in een kennismakingsgesprek aangeven dat je het allemaal best wel spannend vindt. Ik weet zeker dat niemand dit raar of vreemd zal vinden, zo zijn we immers allemaal begonnen.
Neem een schriftje mee om alles in bij te houden, een soort reflectie-schriftje waar ook collega's iets in kunnen zetten. Zo kun je naderhand altijd nog ergens op terugkomen of je eigen groei en ontwikkelingen teruglezen.
Ik wens je enorm veel succes en ik weet zeker dat het allemaal goed zal komen.
If at first you don't succeed. Dust yourself off, and try again
maandag 4 februari 2019 om 21:42
In je eerste stage word er ook niet verwacht dat je zelfstandig bent, je hebt immers nooit in de zorg gewerkt.
Je word eerst (aan de hand) begeleid, maar in het begin “kijk” je eerst mee. De begeleider doet het werk en jij observeert en stelt vragen indien je deze hebt.
Pas na enkele weken mocht ik zelfstandig mensen begeleiden met omkleden/douchen. Een man douchen deed ik pas ver later want dat vond ik nogal een drempel. Maar ik liep mijn eerste stage in de ghz.
In de thuiszorg kan ik mij alleen maar voorstellen dat zij je eerst alleen nog maar méer laten mee kijken dan op mijn eerste stage. (Zelf gewerkt in de thuiszorg) De meeste cliënten zijn namelijk super mondig en geven zelf hun grenzen aan en dit betekend vaak dat zij eerst zelf ook vertrouwen in een stagiaire willen hebben.
Als eerste jaars verpleegkundige zal jij echter nooit alleen een route draaien, daar waar de verantwoordelijkheid over jou nog te groot is en jouw kennis nihil. Ook zal jij geen medicijnen mogen delen daar waar dit pas in jaar 3 voor komt.. En de meeste thuiszorg routes bestaan uit ADL+Medicatie/wondzorg. Er bestaan geen steunkous routes...
Intramuraal zijn begeleiders slechts een paar meter verderop, dus daar zal “zelfstandigheid” sneller voor komen. Bij de thuiszorg is de begeleider niet zo dichtbij meer dan...
Dus maak je niet druk! Laat het over je heen komen, observeer goed en stel vragen ookal lijken ze “dom”.
Je word eerst (aan de hand) begeleid, maar in het begin “kijk” je eerst mee. De begeleider doet het werk en jij observeert en stelt vragen indien je deze hebt.
Pas na enkele weken mocht ik zelfstandig mensen begeleiden met omkleden/douchen. Een man douchen deed ik pas ver later want dat vond ik nogal een drempel. Maar ik liep mijn eerste stage in de ghz.
In de thuiszorg kan ik mij alleen maar voorstellen dat zij je eerst alleen nog maar méer laten mee kijken dan op mijn eerste stage. (Zelf gewerkt in de thuiszorg) De meeste cliënten zijn namelijk super mondig en geven zelf hun grenzen aan en dit betekend vaak dat zij eerst zelf ook vertrouwen in een stagiaire willen hebben.
Als eerste jaars verpleegkundige zal jij echter nooit alleen een route draaien, daar waar de verantwoordelijkheid over jou nog te groot is en jouw kennis nihil. Ook zal jij geen medicijnen mogen delen daar waar dit pas in jaar 3 voor komt.. En de meeste thuiszorg routes bestaan uit ADL+Medicatie/wondzorg. Er bestaan geen steunkous routes...
Intramuraal zijn begeleiders slechts een paar meter verderop, dus daar zal “zelfstandigheid” sneller voor komen. Bij de thuiszorg is de begeleider niet zo dichtbij meer dan...
Dus maak je niet druk! Laat het over je heen komen, observeer goed en stel vragen ookal lijken ze “dom”.
anoniem_358898 wijzigde dit bericht op 04-02-2019 21:44
0.10% gewijzigd
maandag 4 februari 2019 om 21:43
Ze mogen je zeker weten niet alleen een route laten doen, zeker de eerste paar weken/maanden niet. Als stagiaire sta je boventallig. Na verloop van tijd kun je natuurlijk altijd een aantal cliënten zelf gaan doen, geef vooral zelf aan wanneer jij denkt daar klaar voor te zijn!
En in je 1e jaar op je 16e is het helemaal niet gek dat je nog wat onzeker bent hoor! Als je maar laat zien dat je geïnteresseerd bent en rekening houd met de afhankelijke positie van de client de rest komt later. Succes!!
En in je 1e jaar op je 16e is het helemaal niet gek dat je nog wat onzeker bent hoor! Als je maar laat zien dat je geïnteresseerd bent en rekening houd met de afhankelijke positie van de client de rest komt later. Succes!!
woensdag 6 februari 2019 om 15:48
Ik wil je niet bang maken, maar als je onzeker bent, ga je het zwaar krijgen. De werkvloer is hard. Misschien niet in je eerste jaar, maar later ga je het zeker merken. Onzekerheid wordt niet gewaardeerd, begeleidsters zijn vaak keihard en als zelverzekerdheid niet van nature in je zit, zul je echt moeten vechten voor je voldoende. Ik raad je aan (als je zelf al zegt onzeker te zijn) een stage cursus op school te volgen (sterk op stage heet dat bij ons).
Ik heb tot nu toe geen één stage gehad, waarin er oprecht begrip was voor mijn onzekerheid en waar ik goede begeleiding in kreeg. Je zal dus echt zelf moeten knokken. Mijn tip is ook: laat het niet zien. De keren dat ik het aan heb gegeven kreeg ik begrip, maar ben ik er later vaker in de problemen mee gekomen. Een klasgenoot van me had hetzelfde, maar besloot zich overal doorheen te 'liegen' en een zelfverzekerd masker op te zetten. Ze heeft inmiddels al haar stages afgerond en is klaar. Deze strategie heb ik inmiddels overgenomen en dit werkt voor mij een stuk beter. Hoe vermoeiend dit ook is.
Mijn laatste stage:
Week 1: iedereen mag onzeker zijn, het komt goed. Je bent hier om te leren en om te groeien.
Week 2-5: ik bouwde zelfvertrouwen op, kreeg positieve feedback en alles was goed. Positieve reacties van cliënten, van collega's en van begeleidsters dat het goed ging en dat ik het zeker ging halen (zwart op wit). Ik zou een 'echte verpleegkundige' zijn die nog puntjes op de i nodig zou hebben.
Week 6 van de 20: je hebt 2x zo lang de tijd nodig, wij laten jou zo niet een voldoende halen. Je mag niet zo onzeker zijn, dat past niet bij verpleegkunde. Zo ga je het nooit redden. Als we jou laten slagen, dan red je het niet in het 'echt'. De realiteit is harder geworden over de jaren en je zal je moeten aanpassen aan de groter wordende werkdruk. Ze wilden mij 40 weken laten 'stagelopen'.
Een aantal quotes van mijn klasgenoten:
'Ik begon in mijn eerste jaar met zoveel plezier en zoveel voldoening. Sinds mijn stages is er weinig over van de stralende, enthousiaste aspirant-verpleegkundige die ik was. Ze zijn keihard en ik ben niet meer gemotiveerd voor het vak.'
'Met verlenging heb ik afgesproken mijn stage af te ronden. Docent was hierbij en dit is afgesproken, ik functioneerde voldoende en moest wat uren inhalen. Vandaag ben ik naar huis gestuurd door mijn begeleidster. 'Je gaat het nooit redden, wij kappen het nu af.'
Een andere klasgenoot heeft moeten stoppen bij een team omdat haar 'beperking' zoals begeleiding het noemde (ADHD) niet bij het team paste.
Mijn derdejaars stage brak ik mijn arm op de helft van stage. Tot die tijd had ik alleen maar gehoord hoe goed het ging en dat ik het met een dikke 8 zou halen. Toen ik naar stage ging om de situatie te bespreken, gaven zij aan dat ik nu toch wel heel hard moest vechten om het te halen. Met mij ngebroken arm kwam ik elke dag binnen om andere HBO-taken op te pakken. Elke dag werd mij alsnog gevraagd 'wie was jij vandaag?'. Ik moest dienbladen met zware borden met eten naar cliënten sjouwen, schoonmaken en afwassen. Tijd voor opdrachten kreeg ik echt niet meer sinds de breuk.
De HBO-V heeft mij echt gebroken. Ik ben bijna klaar en voor mij zou het een enorme opluchting zijn om het af te ronden. De zorg is hard. Zeker nu. Dat is de les die mij is bijgebleven van stage. Ik ging erin met het idee dat ik veel zou betekenen voor de mensen. Dat heb ik gelukkig ook kunnen doen, met voldoening. Maar zoals mijn klasgenoot al benoemde: het enthousiasme, de gedrevenheid en motivatie voor het vak verdwijnt zo langzaamaan. Er gaan niet voor niets steeds meer mensen uit de zorg...
Oh en boventallig staan, dat is een utopie. Gebeurt nergens echt goed.
Ik heb tot nu toe geen één stage gehad, waarin er oprecht begrip was voor mijn onzekerheid en waar ik goede begeleiding in kreeg. Je zal dus echt zelf moeten knokken. Mijn tip is ook: laat het niet zien. De keren dat ik het aan heb gegeven kreeg ik begrip, maar ben ik er later vaker in de problemen mee gekomen. Een klasgenoot van me had hetzelfde, maar besloot zich overal doorheen te 'liegen' en een zelfverzekerd masker op te zetten. Ze heeft inmiddels al haar stages afgerond en is klaar. Deze strategie heb ik inmiddels overgenomen en dit werkt voor mij een stuk beter. Hoe vermoeiend dit ook is.
Mijn laatste stage:
Week 1: iedereen mag onzeker zijn, het komt goed. Je bent hier om te leren en om te groeien.
Week 2-5: ik bouwde zelfvertrouwen op, kreeg positieve feedback en alles was goed. Positieve reacties van cliënten, van collega's en van begeleidsters dat het goed ging en dat ik het zeker ging halen (zwart op wit). Ik zou een 'echte verpleegkundige' zijn die nog puntjes op de i nodig zou hebben.
Week 6 van de 20: je hebt 2x zo lang de tijd nodig, wij laten jou zo niet een voldoende halen. Je mag niet zo onzeker zijn, dat past niet bij verpleegkunde. Zo ga je het nooit redden. Als we jou laten slagen, dan red je het niet in het 'echt'. De realiteit is harder geworden over de jaren en je zal je moeten aanpassen aan de groter wordende werkdruk. Ze wilden mij 40 weken laten 'stagelopen'.
Een aantal quotes van mijn klasgenoten:
'Ik begon in mijn eerste jaar met zoveel plezier en zoveel voldoening. Sinds mijn stages is er weinig over van de stralende, enthousiaste aspirant-verpleegkundige die ik was. Ze zijn keihard en ik ben niet meer gemotiveerd voor het vak.'
'Met verlenging heb ik afgesproken mijn stage af te ronden. Docent was hierbij en dit is afgesproken, ik functioneerde voldoende en moest wat uren inhalen. Vandaag ben ik naar huis gestuurd door mijn begeleidster. 'Je gaat het nooit redden, wij kappen het nu af.'
Een andere klasgenoot heeft moeten stoppen bij een team omdat haar 'beperking' zoals begeleiding het noemde (ADHD) niet bij het team paste.
Mijn derdejaars stage brak ik mijn arm op de helft van stage. Tot die tijd had ik alleen maar gehoord hoe goed het ging en dat ik het met een dikke 8 zou halen. Toen ik naar stage ging om de situatie te bespreken, gaven zij aan dat ik nu toch wel heel hard moest vechten om het te halen. Met mij ngebroken arm kwam ik elke dag binnen om andere HBO-taken op te pakken. Elke dag werd mij alsnog gevraagd 'wie was jij vandaag?'. Ik moest dienbladen met zware borden met eten naar cliënten sjouwen, schoonmaken en afwassen. Tijd voor opdrachten kreeg ik echt niet meer sinds de breuk.
De HBO-V heeft mij echt gebroken. Ik ben bijna klaar en voor mij zou het een enorme opluchting zijn om het af te ronden. De zorg is hard. Zeker nu. Dat is de les die mij is bijgebleven van stage. Ik ging erin met het idee dat ik veel zou betekenen voor de mensen. Dat heb ik gelukkig ook kunnen doen, met voldoening. Maar zoals mijn klasgenoot al benoemde: het enthousiasme, de gedrevenheid en motivatie voor het vak verdwijnt zo langzaamaan. Er gaan niet voor niets steeds meer mensen uit de zorg...
Oh en boventallig staan, dat is een utopie. Gebeurt nergens echt goed.
woensdag 6 februari 2019 om 15:54
Hoe weet je dat zo zeker?
woensdag 6 februari 2019 om 19:09
woensdag 6 februari 2019 om 22:54
Hoezo?
Hier leert men tijdens de opleiding dat men niemand valse hoop mag geven of loze beloftes maken.
TO je kan veel vragen stellen, ook nu al aan je leerkrachten, je zal uiteraard in het begin niet alleen moeten toeren en vooral met je ogen leren.
Doe het goed en veel succes!
woensdag 6 februari 2019 om 23:25
Yup, je zegt nooit dat iets goed komt als je het niet zeker weet.Hadewychh schreef: ↑06-02-2019 22:54Hoezo?
Hier leert men tijdens de opleiding dat men niemand valse hoop mag geven of loze beloftes maken.
TO je kan veel vragen stellen, ook nu al aan je leerkrachten, je zal uiteraard in het begin niet alleen moeten toeren en vooral met je ogen leren.
Doe het goed en veel succes!
is niet negatief, is gewoon niet liegen.
