Psyche
alle pijlers
Bang voor de dood (extreem)
dinsdag 16 april 2019 om 22:02
Hallo,
Ik ben hier nieuw, dus ik zal mijzelf kort voorstellen. Ik ben een vrouw van 28 jaar oud en heb 2 katten. Ben alleenstaand en al 5 jaar ziek thuis. Ik heb veel gezondheidsproblemen tegelijk gehad waardoor mijn lichaam erg zwak is geworden en ik nu bezig ben met revalideren. Ik ben van nature een piekeraar en niet altijd even positief maar de laatste jaren heb ik een zeer positive kijk op alles gekregen, omdat dit moest.
Maar nu heb ik een probleem. Ik ben zeer angstig voor de dood. Nu hebben de meeste mensen wel een zekere angst voor de dood, maar laten deze angst ook weer los en gaan verder met leven.
Ook ken ik periodes in mijn leven dat de dood als uitkomst werd gezien. Toen ik bijvoorbeeld veel pijn had en alleen nog maar op bed kon liggen. Of toen mijn oma overleed.
Ik zit dus al 5 jaar ziek thuis, en dan ook echt thuis. Ik doe vrijwel geen leuke dingen. Dit om een beetje een idee te geven van mijn situatie. Ik ben dus veel alleen en vooral veel alleen met mijn gedachten, iets dat voor een piekeraar niet echt bevorderend is.
Ik geloof niet in God. Ik geloof soms dat er meer is, maar dit overdenk ik en dan kom ik toch tot de conclusie dat het vast niet zo zal zijn. Ik heb eens een geest gezien bijvoorbeeld maar ik relativeer dat het waarschijnlijk niet echt is geweest. Ook droomde ik eens dat mijn opa mij een knuffel gaf, en ik schrok wakker en voelde de knuffel ook echt. Maar dat zal wel iets van een aanspanning van spieren zijn geweest.
Dus als ik dood ga, of beter gezegd, wanneer ik dood ga. Is er niets. En dat is nou net hetgeen dat mij beangstigd. Ik kan best logisch nadenken, al zeg ik het zelf. Hoe kan ik bang zijn voor niets? Totaal niet logisch. Maar toch ben ik het. Het is alsof mijn gevoel en verstand niet op 1 lijn zitten.
Ik weet ook heel goed dat ik dit bekijk vanuit mijn visie op het leven van nu. Ik ben 28, ziek, maar wel bezig met herstel. Het leven heeft mij nog alles te bieden. Hoe zou dat voelen wanneer ik 80 ben en al veel dierbaren heb verloren? Mijn opa werd 82. En hij wilde dood. Ik heb het geluk gehad dat ik hierover met hem heb kunnen praten. Hij gaf aan dat hij een mooi leven heeft gehad. De manier waarop hij is gestorven heb ik als traumatisch ervaren. Een lijdensweg van 2 weken niet eten en niet drinken, half verlamd en niet meer kunnen praten. Dit gun ik niemand. Maar mijn opa was wel gelovig en hoopte dat hij mijn oma weer zou zien. Hij zei "laat het mij geloven, als het niet zo is, dan weet ik dat toch niet als ik dood ben".
Het leven voelt voor mij de laatste tijd als zinloos. En dat is het ook. De zin kun je natuurlijk zelf geven, maar uiteindelijk heeft dat ook geen zin want ik ga dood.
De dood haalt het plezier weg uit mijn leven. Waarom er nog iets van maken? Er is geen zin. Geen nut.
Ik ben bang voor het niets. En aan de andere kant denk ik... tja, maar dan ben je ook niet bang meer.
Ik heb zoveel om voor te leven. Ik ben bang dat het over is voordat ik geleefd heb. Ik wil niet dood. Het maakt me boos en verdrietig. Onmacht. Natuurlijk weet je dat je dood gaat. Maar het weten en het echt beseffen/voelen zijn 2 verschillende dingen.
Het liefst wil ik de dood leren accepteren. Maar ik weet niet hoe. Hoe moet ik hiermee omgaan. Het is te groot. Teveel. Te moeilijk. Ik kan het niet bevatten. Ik ben bang dat het elk moment kan gebeuren en ik het leven moet missen.
En geloof me. Ik weet dat het geen zin heeft hierover te denken. Dat ik moet genieten. Mijn energie in mijn herstel moet steken. Leven! En dat wil ik ook. Maar die nare gedachte blijft, ik weet het niet meer.
Hopelijk heeft iemand goede raad. Of iemand die hetzelfde voelt. Of iemand die mij een andere kijk zou kunnen geven. Hoe kijk jij er naar?
Bedankt voor het lezen en ik hoop op reacties.
Ik ben hier nieuw, dus ik zal mijzelf kort voorstellen. Ik ben een vrouw van 28 jaar oud en heb 2 katten. Ben alleenstaand en al 5 jaar ziek thuis. Ik heb veel gezondheidsproblemen tegelijk gehad waardoor mijn lichaam erg zwak is geworden en ik nu bezig ben met revalideren. Ik ben van nature een piekeraar en niet altijd even positief maar de laatste jaren heb ik een zeer positive kijk op alles gekregen, omdat dit moest.
Maar nu heb ik een probleem. Ik ben zeer angstig voor de dood. Nu hebben de meeste mensen wel een zekere angst voor de dood, maar laten deze angst ook weer los en gaan verder met leven.
Ook ken ik periodes in mijn leven dat de dood als uitkomst werd gezien. Toen ik bijvoorbeeld veel pijn had en alleen nog maar op bed kon liggen. Of toen mijn oma overleed.
Ik zit dus al 5 jaar ziek thuis, en dan ook echt thuis. Ik doe vrijwel geen leuke dingen. Dit om een beetje een idee te geven van mijn situatie. Ik ben dus veel alleen en vooral veel alleen met mijn gedachten, iets dat voor een piekeraar niet echt bevorderend is.
Ik geloof niet in God. Ik geloof soms dat er meer is, maar dit overdenk ik en dan kom ik toch tot de conclusie dat het vast niet zo zal zijn. Ik heb eens een geest gezien bijvoorbeeld maar ik relativeer dat het waarschijnlijk niet echt is geweest. Ook droomde ik eens dat mijn opa mij een knuffel gaf, en ik schrok wakker en voelde de knuffel ook echt. Maar dat zal wel iets van een aanspanning van spieren zijn geweest.
Dus als ik dood ga, of beter gezegd, wanneer ik dood ga. Is er niets. En dat is nou net hetgeen dat mij beangstigd. Ik kan best logisch nadenken, al zeg ik het zelf. Hoe kan ik bang zijn voor niets? Totaal niet logisch. Maar toch ben ik het. Het is alsof mijn gevoel en verstand niet op 1 lijn zitten.
Ik weet ook heel goed dat ik dit bekijk vanuit mijn visie op het leven van nu. Ik ben 28, ziek, maar wel bezig met herstel. Het leven heeft mij nog alles te bieden. Hoe zou dat voelen wanneer ik 80 ben en al veel dierbaren heb verloren? Mijn opa werd 82. En hij wilde dood. Ik heb het geluk gehad dat ik hierover met hem heb kunnen praten. Hij gaf aan dat hij een mooi leven heeft gehad. De manier waarop hij is gestorven heb ik als traumatisch ervaren. Een lijdensweg van 2 weken niet eten en niet drinken, half verlamd en niet meer kunnen praten. Dit gun ik niemand. Maar mijn opa was wel gelovig en hoopte dat hij mijn oma weer zou zien. Hij zei "laat het mij geloven, als het niet zo is, dan weet ik dat toch niet als ik dood ben".
Het leven voelt voor mij de laatste tijd als zinloos. En dat is het ook. De zin kun je natuurlijk zelf geven, maar uiteindelijk heeft dat ook geen zin want ik ga dood.
De dood haalt het plezier weg uit mijn leven. Waarom er nog iets van maken? Er is geen zin. Geen nut.
Ik ben bang voor het niets. En aan de andere kant denk ik... tja, maar dan ben je ook niet bang meer.
Ik heb zoveel om voor te leven. Ik ben bang dat het over is voordat ik geleefd heb. Ik wil niet dood. Het maakt me boos en verdrietig. Onmacht. Natuurlijk weet je dat je dood gaat. Maar het weten en het echt beseffen/voelen zijn 2 verschillende dingen.
Het liefst wil ik de dood leren accepteren. Maar ik weet niet hoe. Hoe moet ik hiermee omgaan. Het is te groot. Teveel. Te moeilijk. Ik kan het niet bevatten. Ik ben bang dat het elk moment kan gebeuren en ik het leven moet missen.
En geloof me. Ik weet dat het geen zin heeft hierover te denken. Dat ik moet genieten. Mijn energie in mijn herstel moet steken. Leven! En dat wil ik ook. Maar die nare gedachte blijft, ik weet het niet meer.
Hopelijk heeft iemand goede raad. Of iemand die hetzelfde voelt. Of iemand die mij een andere kijk zou kunnen geven. Hoe kijk jij er naar?
Bedankt voor het lezen en ik hoop op reacties.
donderdag 18 april 2019 om 01:22
Dankjewel voor je reactie.Cestlavie83 schreef: ↑17-04-2019 20:49Een aantal dingen die je omschrijft vind ik erg herkenbaar. Ik heb momenten dat ik verzand in obsessieve gedachten, ook bv over de dood of de zinloosheid/ zinvolheid van het leven en het eigen bestaan. Op dit moment ben ik in therapie, oa omdat ik vooral vaak in angst leef waardoor ik weinig leef.
Ik denk, zoals een aantal mensen hierboven hebben omschreven, is dat een groot deel van de oplossing zit in het leren omgaan met je gedachten en deze te leren accepteren en dus ook het accepteren van je eigen angst voor het 'niets of de dood,
Je schrijft ook dat je Moet genieten, maar ja zodra er al zo'n dwingend karakter aan zit, wordt het al snel iets moeilijks.
En piekeraar kan dagen piekeren hoe hij/zij moet stoppen met piekeren, daar zit denk ik niet de oplossing,
Wat mij een klein beetje helpt is mindfulness en therapie. Gedachten leren te externaliseren en deze gedachten gedachten proberen te laten.
Ik denk ook dat ik er wat mee moet doen met iets als therapie. Meditatie doe ik ook, al heb ik dat al een aantal weken niet gedaan. Misschien maar weer mee beginnen =)
Dankjewel
donderdag 18 april 2019 om 01:27
Dat bedoel je als in dat er ook een God of "meer" zou kunnen bestaan?
Ik heb respect voor ieder zijn denkwijze. Ik noem mezelf geen atheïst want dat ben ik niet. Ik zou mezelf meer omschrijven als agnost.
Ik denk dat niemand met zekerheid kan zeggen dat God of iets "meer" wel of niet bestaat. Ik ga uit van niet. Maar besef me ook dat wij als mensen helemaal niets weten. Het enige dat we zeker weten is helemaal niks.
Ik zou graag troost in de gedachte van een afterlife vinden maar ik vind het moeilijk om te geloven.
Mocht je de vraag anders bedoeld hebben dan hoor ik het wel =).
donderdag 18 april 2019 om 01:58
Ik heb niet alle reacties gelezen, maar het klinkt alsof je depressief bent. Kun je je leven meer invulling geven vanuit huis? Bijvoorbeeld een book club starten met een of meer mensen die bij jou thuis kunnen komen? Kan je misschien wat licht telefonisch werk verrichten? Online daten? Een penvriend(in)? Het is echt belangrijk dat je je gedachten gaat verzetten zodat je niet al je wakkere uren over je eindigheid blijft denken. En zoek een psycholoog of therapeut om mee te praten. Chronisch ziek zijn is zwaar, en in combinatie met je dwangmatige gedachten over de dood lijkt therapie me een basisbehoefte.
donderdag 18 april 2019 om 02:33
Wat verdrietig om te horen dat het voor jou niet vroeg genoeg kan komen. Ik vind dat juist weer heel moeilijk voor te stellen al kan ik het me wel voorstellen dat er zo gedacht kan worden.
Mag ik vragen waarom dat is? Je hoeft daar natuurlijk niet op te antwoorden.
donderdag 18 april 2019 om 02:40
Ja wellicht is dat zo, ik weet het niet. Ik geef mijn leven zoveel mogelijk invulling. Ik heb een blog en ben actief via social media. Daaruit haal ik veel positieve energie omdat ik met mijn verhaal een hoop mensen inspireer (dat is wat zij zeggen).FunnyFace8 schreef: ↑18-04-2019 01:58Ik heb niet alle reacties gelezen, maar het klinkt alsof je depressief bent. Kun je je leven meer invulling geven vanuit huis? Bijvoorbeeld een book club starten met een of meer mensen die bij jou thuis kunnen komen? Kan je misschien wat licht telefonisch werk verrichten? Online daten? Een penvriend(in)? Het is echt belangrijk dat je je gedachten gaat verzetten zodat je niet al je wakkere uren over je eindigheid blijft denken. En zoek een psycholoog of therapeut om mee te praten. Chronisch ziek zijn is zwaar, en in combinatie met je dwangmatige gedachten over de dood lijkt therapie me een basisbehoefte.
Werken lukt helaas nog niet. Ik ben niet alleen fysiek uitgeput maar ook mentaal. Bezoek oid is vaak al teveel inspanning. Je hebt helemaal gelijk dat ik mijn gedachten meer moet verzetten. Ik heb het ook aangegeven bij mijn ouders en we gaan proberen wat meer activiteiten te plannen.
Chronisch ziek zijn is zeker zwaar. De huisarts die mij geholpen heeft met de verwijzing voor de revalidatie arts gaf ook aan dat ik psychische hulp daarbij kon krijgen dus dat is iets waar ik denk ik binnenkort wel eens naar ga vragen, maar ik heb nog een beetje hoop dat ik er zelf ook uit kan komen.
Dankjewel voor je reactie
donderdag 18 april 2019 om 03:07
Het klinkt alsof je echt heel erg ziek bent. Ik kan me dan wel voorstellen dat de dood iets is waar je veel mee geconfronteerd wordt doordat je er wellicht (ik weet niet wat je hebt) dichtbij bent gekomen of bij lotgenoten hebt gezien. Het is dan ook een normale gedachte, alleen helemaal uit de hand gelopen als het je alles consumeert.Asiram schreef: ↑18-04-2019 02:40Ja wellicht is dat zo, ik weet het niet. Ik geef mijn leven zoveel mogelijk invulling. Ik heb een blog en ben actief via social media. Daaruit haal ik veel positieve energie omdat ik met mijn verhaal een hoop mensen inspireer (dat is wat zij zeggen).
Werken lukt helaas nog niet. Ik ben niet alleen fysiek uitgeput maar ook mentaal. Bezoek oid is vaak al teveel inspanning. Je hebt helemaal gelijk dat ik mijn gedachten meer moet verzetten. Ik heb het ook aangegeven bij mijn ouders en we gaan proberen wat meer activiteiten te plannen.
Chronisch ziek zijn is zeker zwaar. De huisarts die mij geholpen heeft met de verwijzing voor de revalidatie arts gaf ook aan dat ik psychische hulp daarbij kon krijgen dus dat is iets waar ik denk ik binnenkort wel eens naar ga vragen, maar ik heb nog een beetje hoop dat ik er zelf ook uit kan komen.
Dankjewel voor je reactie
Ik snap dat je er zelf uit wil en zou kunnen komen, maar ik denk dat je therapie ook als een verzetje kan zien. Toch weer iets te doen. Pak die winst, zou ik zeggen!
Heb je verder goede vrienden? Komt er weleens bezoek, of alleen familie die voor je zorgt? Woon je nog thuis? Of op jezelf? Of in een instelling/revalidatiecentrum?
donderdag 18 april 2019 om 03:25
Ik ben niet levensbedreigend ziek (kanker oid) maar heb wel veel gezondheidsproblemen tegelijk gekregen. En zeker een diagnose die niet veel later had moeten komen want anders dan was dat heel waarschijnlijk wel afgelopen met dat ik er nu niet meer zou zijn.FunnyFace8 schreef: ↑18-04-2019 03:07Het klinkt alsof je echt heel erg ziek bent. Ik kan me dan wel voorstellen dat de dood iets is waar je veel mee geconfronteerd wordt doordat je er wellicht (ik weet niet wat je hebt) dichtbij bent gekomen of bij lotgenoten hebt gezien. Het is dan ook een normale gedachte, alleen helemaal uit de hand gelopen als het je alles consumeert.
Ik snap dat je er zelf uit wil en zou kunnen komen, maar ik denk dat je therapie ook als een verzetje kan zien. Toch weer iets te doen. Pak die winst, zou ik zeggen!
Heb je verder goede vrienden? Komt er weleens bezoek, of alleen familie die voor je zorgt? Woon je nog thuis? Of op jezelf? Of in een instelling/revalidatiecentrum?
Ik woon alleen =). Ik ga 1x per 2 weken naar revalidatie therapie (1 op 1 omdat normale revalidatie nog te zwaar is). Al heb ik de revalidatie therapie op dit moment op pauze moeten zetten vanwege andere klachten. Maar daar hoor ik vrijdag in het ziekenhuis weer meer over dus hoop dat ik dat zsm weer op kan pakken.
Ik heb 2 goede vrienden waarvan ik 1 met enige regelmaat zie. Ik heb goed contact met familie al zie ik ze niet vaak omdat dat teveel energie kost. Ik heb een huishoudelijke hulp via de WMO en die komt elke week en daar is gelukkig een goede klik mee. Mijn moeder komt een aantal keren per week om te helpen met dingen. En dat is t wel zo'n beetje. En ik heb 2 katten, dat is ook wel erg fijn =)!
donderdag 18 april 2019 om 09:24
Je zei dat je misselijk werd bij de gedachte aan het grote niets maar nu zeg je dat je niet eens weet of dat wel bestaat. Je word er misselijk van je gedachten en niet van het grote niets want je weet helemaal niet of dat bestaatAsiram schreef: ↑18-04-2019 01:27Dat bedoel je als in dat er ook een God of "meer" zou kunnen bestaan?
Ik heb respect voor ieder zijn denkwijze. Ik noem mezelf geen atheïst want dat ben ik niet. Ik zou mezelf meer omschrijven als agnost.
Ik denk dat niemand met zekerheid kan zeggen dat God of iets "meer" wel of niet bestaat. Ik ga uit van niet. Maar besef me ook dat wij als mensen helemaal niets weten. Het enige dat we zeker weten is helemaal niks.
Ik zou graag troost in de gedachte van een afterlife vinden maar ik vind het moeilijk om te geloven.
Mocht je de vraag anders bedoeld hebben dan hoor ik het wel =).
donderdag 18 april 2019 om 10:34
jouw berichten staan echt vol van allerlei opvattingen waarvan ik denk dat ze absolute onzin zijn.Asiram schreef: ↑16-04-2019 22:44Dankjewel voor je reactie.
Je hebt helemaal gelijk dat het piekeren niets positiefs brengt. Dat weet ik. Dat frustreert me ook.
Ik denk persoonlijk dat ik de dood meer zal kunnen accepteren als ik ook echt geleefd heb. Nu heb ik dat niet. En inderdaad, dood is dood, of je nu goed of slecht bent geweest.
Door mijn gezondheid ben ik wel dicht bij de dood geweest, of was het in ieder geval een vrij realistisch scenario. Denk dat dat ook wel invloed heeft op mijn gedachten.
Nogmaals dank voor je reactie.
“ik denk persoonlijk dat ik de dood meer zal kunnen accepteren als ik ook echt geleefd heb” - hoe weet je dit? Denk je dat mensen die “echt geleefd hebben de dood kunnen accepteren? Is dood uberhaupt acceptabel? en wanneer begint dan zo’n acceptatieproces en hoe ziet dat er uit?
“Nu heb ik dat niet.” - dus je hebt nu niet “echt” geleefd? wat heb je al die tijd gedaan dan? hoe weet je zeker dat je niet echt hebt geleefd? Wat is niet echt leven?
“Door mijn gezondheid ben ik wel dicht bij de dood geweest” - is dat wel echt waar? je leeft nog dus hoe dichtbij ben je geweest? Wat is dichtbij de dood zijn? Het is net als zwanger zijn, je bent het of je bent het niet
Waarom neem jij al die opvattingen van jezelf, die je ook nog eens angst aanjagen en je slecht laten voelen, zo serieus? Ze slaan echt nergens op
donderdag 18 april 2019 om 10:55
Door psychische stoornis, depressie,lichamelijke klachten.
donderdag 18 april 2019 om 12:27
Ik ga niet naar een revalidatiecentrum (ik zie de arts daar wel regelmatig). Ik krijg 1 op 1 begeleiding omdat normale revalidatie volgens de revalidatiearts nog een stap te ver is qua inspanning. Er is zeker door de huisarts destijds aangegeven dat ik ook psychische hulp kan krijgen, die opperde dat eigenlijk ook. Ik vond dat zelf toen wel meevallen en niet nodig, maar toen zat ik ook nog anders in mijn vel dan dat ik nu doe. Als ik me niet beter ga voelen is het zeker iets dat ik ga aangeven. Dankjewel.
donderdag 18 april 2019 om 12:58
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------S-Meds schreef: ↑18-04-2019 10:34jouw berichten staan echt vol van allerlei opvattingen waarvan ik denk dat ze absolute onzin zijn.
“ik denk persoonlijk dat ik de dood meer zal kunnen accepteren als ik ook echt geleefd heb” - hoe weet je dit? Denk je dat mensen die “echt geleefd hebben de dood kunnen accepteren? Is dood uberhaupt acceptabel? en wanneer begint dan zo’n acceptatieproces en hoe ziet dat er uit?
“Nu heb ik dat niet.” - dus je hebt nu niet “echt” geleefd? wat heb je al die tijd gedaan dan? hoe weet je zeker dat je niet echt hebt geleefd? Wat is niet echt leven?
“Door mijn gezondheid ben ik wel dicht bij de dood geweest” - is dat wel echt waar? je leeft nog dus hoe dichtbij ben je geweest? Wat is dichtbij de dood zijn? Het is net als zwanger zijn, je bent het of je bent het niet
Waarom neem jij al die opvattingen van jezelf, die je ook nog eens angst aanjagen en je slecht laten voelen, zo serieus? Ze slaan echt nergens op
jouw berichten staan echt vol van allerlei opvattingen waarvan ik denk dat ze absolute onzin zijn.
Mag je denken.
“ik denk persoonlijk dat ik de dood meer zal kunnen accepteren als ik ook echt geleefd heb” - hoe weet je dit? Denk je dat mensen die “echt geleefd hebben de dood kunnen accepteren? Is dood uberhaupt acceptabel? en wanneer begint dan zo’n acceptatieproces en hoe ziet dat er uit?
Zoek eens op "Voltooid Leven". Mijn opa vond zijn dood te accepteren, zag er zelfs naar uit. Dus ja, dat is mogelijk. Zijn reden was "ik heb een goed leven gehad, wat kan ik nog meer vragen". Dus ja, een goed leven kan er voor zorgen dat je de dood kunt accepteren. Is dit altijd zo? Nee zeker niet, maar dat zeg ik ook niet. Ik zeg nergens dat iets zeker zo is, alleen dat ik er op hoop of denk dat het zo zou kunnen zijn. Ik kom uit een gezin waar men atheïst is (behalve mijn moeder). Mijn broer kan de dood ook accepteren, vind het zelfs een fijne gedachte dat het leven eindig is. Mijn moeder vind het niet leuk en wil nog graag leven maar accepteert het ook. Mijn vriendinnen vinden het ook fijn dat het een keer stopt. Dus het antwoord op die vraag, of de dood acceptabel is, ligt eraan aan wie je het vraagt.
“Nu heb ik dat niet.” - dus je hebt nu niet “echt” geleefd? wat heb je al die tijd gedaan dan? hoe weet je zeker dat je niet echt hebt geleefd? Wat is niet echt leven
Klopt. Ik heb niet "echt" geleefd. En dat is weer een persoonlijke vraag. Zal je mijn leven vergelijken met iemand in een ontwikkelingsland zal die er anders naar kijken. Maar op deze manier kun je elke vraag ontleden. En ook elk antwoord dat jij hier weer op gaat geven. Ik zit vanaf mijn 23e ziek thuis. Ik ben nu 28. En met thuis, bedoel ik ook echt thuis. Dus binnen. Zoveel zelfs dat ik er osteomalacie/rachitis/Engelse ziekte (of hoe je het wilt noemen) van heb gekregen (https://www.simpto.nl/diagnose/osteomalacie/). Ik heb een aantal maanden alleen nog maar in bed kunnen liggen en verging van de pijn. Dus ik weet ook hoe het voelt om wel dood te willen omdat je gewoon teveel pijn hebt. Voor mijn 23e heb ik gewerkt en gestudeerd en was mijn leven best prima al was ik al wel ziek maar wisten we dat toen nog niet. Nooit heb ik mij echt goed gevoeld, maar toch zou ik er wel graag weer naar terug willen. Omdat het beter is dan nu. Niet echt leven is voor mij: weinig sociale contacten, eenzaamheid, niet buiten komen, geen dagjes weg, geen leuke dingen doen, veel pijn. Maar nogmaals, dat is een persoonlijke vraag waarvan het antwoord wordt bepaald aan wie je het vraagt. Ik leef niet, maar ik besta. Bestaan is niet hetzelfde als leven. Daar mag je het niet mee eens zijn. Maar dan is dat puur en alleen een andere kijk en niets meer of minder.
“Door mijn gezondheid ben ik wel dicht bij de dood geweest” - is dat wel echt waar? je leeft nog dus hoe dichtbij ben je geweest? Wat is dichtbij de dood zijn? Het is net als zwanger zijn, je bent het of je bent het niet
Deze vraag vind ik lastig om te beantwoorden omdat het mij enigszins kwaad maakt. Met name de "is dat wel echt waar". Hoezo zou dat niet waar zijn? Wat voor persoon denk jij dat ik ben? Als je heel goed hebt gelezen zie je nergens staan dat ik zeg dat ik nu 100% dood zou zijn, ik zeg alleen dat het waarschijnlijk zo zou zijn geweest. Ik hoef hier eigenlijk geen verdere verantwoording voor af te leggen. Laat ik het er op houden dat mijn lichaam zo ernstig verzwakt was en ziek was, mijn hart te hard moest werken en mijn organen vegroot waren, ik erg ongezond was en dat op deze manier verder gaan de dood de enige uitkomst was. Misschien niet meteen, maar wel met een aantal jaren. En ja, dat is zeker.
Waarom neem jij al die opvattingen van jezelf, die je ook nog eens angst aanjagen en je slecht laten voelen, zo serieus? Ze slaan echt nergens op
Weer zo'n vraag waar ik het moeilijk vind om netjes te blijven. Dat is jouw mening. Maar laat ik eens een aantal vragen terug stellen. Aangezien jij het allemaal zo goed lijkt te weten, daar ben ik wel benieuwd naar.
1. Geloof jij in God (of juist niet), en waarom wel of waarom niet?
2. Hoe kijk jij naar de dood? Wat is jouw visie daarop?
donderdag 18 april 2019 om 15:24
grappig dat je je zo aangevallen voelt. Jij kiest ervoor om in je eigen opvattingen te geloven en als iemand er kritisch op doorvraagt schiet je in de verdediging. De bedoeling is juist dat jij je eigen opvattingen eens onder de loep neemt, want deze veroorzaken je angst. Kijk het hoeft natuurlijk niet, je mag er ook voor kiezen om ze te blijven geloven maar dan zal je bang blijven. Dat mag ookAsiram schreef: ↑18-04-2019 12:58-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
jouw berichten staan echt vol van allerlei opvattingen waarvan ik denk dat ze absolute onzin zijn.
Mag je denken. tututut
“ik denk persoonlijk dat ik de dood meer zal kunnen accepteren als ik ook echt geleefd heb” - hoe weet je dit? Denk je dat mensen die “echt geleefd hebben de dood kunnen accepteren? Is dood uberhaupt acceptabel? en wanneer begint dan zo’n acceptatieproces en hoe ziet dat er uit?
Zoek eens op "Voltooid Leven". Mijn opa vond zijn dood te accepteren, zag er zelfs naar uit. Dus ja, dat is mogelijk. Zijn reden was "ik heb een goed leven gehad, wat kan ik nog meer vragen". Dus ja, een goed leven kan er voor zorgen dat je de dood kunt accepteren. Is dit altijd zo? Nee zeker niet, maar dat zeg ik ook niet. Ik zeg nergens dat iets zeker zo is, alleen dat ik er op hoop of denk dat het zo zou kunnen zijn. Ik kom uit een gezin waar men atheïst is (behalve mijn moeder). Mijn broer kan de dood ook accepteren, vind het zelfs een fijne gedachte dat het leven eindig is. Mijn moeder vind het niet leuk en wil nog graag leven maar accepteert het ook. Mijn vriendinnen vinden het ook fijn dat het een keer stopt. Dus het antwoord op die vraag, of de dood acceptabel is, ligt eraan aan wie je het vraagt.
Nee het gaat om jou, jij hebt een angst voor de dood. Maar je zegt hier al dat het niet zeker is dat er een grote niets is. toch kies je ervoor om daar bang voor te zijn. voor hetzelfde geld kies je een andere opvatting
“Nu heb ik dat niet.” - dus je hebt nu niet “echt” geleefd? wat heb je al die tijd gedaan dan? hoe weet je zeker dat je niet echt hebt geleefd? Wat is niet echt leven
Klopt. Ik heb niet "echt" geleefd. En dat is weer een persoonlijke vraag. Zal je mijn leven vergelijken met iemand in een ontwikkelingsland zal die er anders naar kijken. Maar op deze manier kun je elke vraag ontleden. En ook elk antwoord dat jij hier weer op gaat geven. Ik zit vanaf mijn 23e ziek thuis. Ik ben nu 28. En met thuis, bedoel ik ook echt thuis. Dus binnen. Zoveel zelfs dat ik er osteomalacie/rachitis/Engelse ziekte (of hoe je het wilt noemen) van heb gekregen (https://www.simpto.nl/diagnose/osteomalacie/). Ik heb een aantal maanden alleen nog maar in bed kunnen liggen en verging van de pijn. Dus ik weet ook hoe het voelt om wel dood te willen omdat je gewoon teveel pijn hebt. Voor mijn 23e heb ik gewerkt en gestudeerd en was mijn leven best prima al was ik al wel ziek maar wisten we dat toen nog niet. Nooit heb ik mij echt goed gevoeld, maar toch zou ik er wel graag weer naar terug willen. Omdat het beter is dan nu. Niet echt leven is voor mij: weinig sociale contacten, eenzaamheid, niet buiten komen, geen dagjes weg, geen leuke dingen doen, veel pijn. Maar nogmaals, dat is een persoonlijke vraag waarvan het antwoord wordt bepaald aan wie je het vraagt. Ik leef niet, maar ik besta. Bestaan is niet hetzelfde als leven. Daar mag je het niet mee eens zijn. Maar dan is dat puur en alleen een andere kijk en niets meer of minder.
Dus mensen die altijd pijn hebben en die bedlegerig zijn hebben niet “echt geleefd”? Jij gelooft echt dat leven wordt bepaald door de mate waarin je ziek of gezond bent? Weet je dat wel zeker?
“Door mijn gezondheid ben ik wel dicht bij de dood geweest” - is dat wel echt waar? je leeft nog dus hoe dichtbij ben je geweest? Wat is dichtbij de dood zijn? Het is net als zwanger zijn, je bent het of je bent het niet
Deze vraag vind ik lastig om te beantwoorden omdat het mij enigszins kwaad maakt. Met name de "is dat wel echt waar". Hoezo zou dat niet waar zijn? Wat voor persoon denk jij dat ik ben? Als je heel goed hebt gelezen zie je nergens staan dat ik zeg dat ik nu 100% dood zou zijn, ik zeg alleen dat het waarschijnlijk zo zou zijn geweest. Ik hoef hier eigenlijk geen verdere verantwoording voor af te leggen. Laat ik het er op houden dat mijn lichaam zo ernstig verzwakt was en ziek was, mijn hart te hard moest werken en mijn organen vegroot waren, ik erg ongezond was en dat op deze manier verder gaan de dood de enige uitkomst was. Misschien niet meteen, maar wel met een aantal jaren. En ja, dat is zeker.
Feit is natuurlijk dat je niet dicht bij de dood bent geweest want je leeft.
Waarom neem jij al die opvattingen van jezelf, die je ook nog eens angst aanjagen en je slecht laten voelen, zo serieus? Ze slaan echt nergens op
Weer zo'n vraag waar ik het moeilijk vind om netjes te blijven. Dat is jouw mening. Maar laat ik eens een aantal vragen terug stellen. Aangezien jij het allemaal zo goed lijkt te weten, daar ben ik wel benieuwd naar.
1. Geloof jij in God (of juist niet), en waarom wel of waarom niet?
2. Hoe kijk jij naar de dood? Wat is jouw visie daarop?
donderdag 18 april 2019 om 15:55
Ik voel me zeker aangevallen. Omdat dat precies is wat jij doet, en jij precies deze reactie van mij wilt.S-Meds schreef: ↑18-04-2019 15:24grappig dat je je zo aangevallen voelt. Jij kiest ervoor om in je eigen opvattingen te geloven en als iemand er kritisch op doorvraagt schiet je in de verdediging. De bedoeling is juist dat jij je eigen opvattingen eens onder de loep neemt, want deze veroorzaken je angst. Kijk het hoeft natuurlijk niet, je mag er ook voor kiezen om ze te blijven geloven maar dan zal je bang blijven. Dat mag ook
Kritisch doorvragen is helemaal prima, alleen is dat niet hetgeen dat jij doet.
Kijk, de toon kan bij geschreven tekst wegvallen. Hoe iemand iets bedoeld. Dat snap ik. Maar toch lees ik jouw vragen nog steeds als aanvallend, omdat ze dat zijn. Misschien bedoel je het niet zo, dat weet ik niet, ik ken je niet persoonlijk. Dus ik kan daar niet over oordelen. Net zoals jij niet over mij kan oordelen omdat jij mij niet kent.
Zeggen dat wat ik zeg grote onzin is. Is dat echt kritisch doorvragen of gewoon een gemene opmerking maken en dan verbaasd reageren als ik daar op reageer? Op je andere vragen heb ik naar mijn mening zo goed mogelijk antwoord proberen te geven.
Ik houd van discussies. Ik houd van kritisch doorvragen. Maar dan wel met respect. En dat mis ik.
Ik vroeg je aan het eind van mijn bericht 2 vragen. Waar jij geen antwoord op geeft. Juist als jij mij jouw kant laat zien, als jij laat zien hoe jij met de dingen omgaat waar ik mee worstel, dan zou ik er iets aan kunnen hebben.
donderdag 18 april 2019 om 16:03
jouw berichten staan echt vol van allerlei opvattingen waarvan ik denk dat ze absolute onzin zijn.S-Meds schreef: ↑18-04-2019 15:24grappig dat je je zo aangevallen voelt. Jij kiest ervoor om in je eigen opvattingen te geloven en als iemand er kritisch op doorvraagt schiet je in de verdediging. De bedoeling is juist dat jij je eigen opvattingen eens onder de loep neemt, want deze veroorzaken je angst. Kijk het hoeft natuurlijk niet, je mag er ook voor kiezen om ze te blijven geloven maar dan zal je bang blijven. Dat mag ook
Mag je denken. tututut Oké, dit zegt veel over het niveau waarmee jij denkt een gesprek te voeren.
“ik denk persoonlijk dat ik de dood meer zal kunnen accepteren als ik ook echt geleefd heb” - hoe weet je dit? Denk je dat mensen die “echt geleefd hebben de dood kunnen accepteren? Is dood uberhaupt acceptabel? en wanneer begint dan zo’n acceptatieproces en hoe ziet dat er uit?
Zoek eens op "Voltooid Leven". Mijn opa vond zijn dood te accepteren, zag er zelfs naar uit. Dus ja, dat is mogelijk. Zijn reden was "ik heb een goed leven gehad, wat kan ik nog meer vragen". Dus ja, een goed leven kan er voor zorgen dat je de dood kunt accepteren. Is dit altijd zo? Nee zeker niet, maar dat zeg ik ook niet. Ik zeg nergens dat iets zeker zo is, alleen dat ik er op hoop of denk dat het zo zou kunnen zijn. Ik kom uit een gezin waar men atheïst is (behalve mijn moeder). Mijn broer kan de dood ook accepteren, vind het zelfs een fijne gedachte dat het leven eindig is. Mijn moeder vind het niet leuk en wil nog graag leven maar accepteert het ook. Mijn vriendinnen vinden het ook fijn dat het een keer stopt. Dus het antwoord op die vraag, of de dood acceptabel is, ligt eraan aan wie je het vraagt.
Nee het gaat om jou, jij hebt een angst voor de dood. Maar je zegt hier al dat het niet zeker is dat er een grote niets is. toch kies je ervoor om daar bang voor te zijn. voor hetzelfde geld kies je een andere opvatting
Klopt, dat is ook stom. En frustrerend van mezelf.
“Nu heb ik dat niet.” - dus je hebt nu niet “echt” geleefd? wat heb je al die tijd gedaan dan? hoe weet je zeker dat je niet echt hebt geleefd? Wat is niet echt leven
Klopt. Ik heb niet "echt" geleefd. En dat is weer een persoonlijke vraag. Zal je mijn leven vergelijken met iemand in een ontwikkelingsland zal die er anders naar kijken. Maar op deze manier kun je elke vraag ontleden. En ook elk antwoord dat jij hier weer op gaat geven. Ik zit vanaf mijn 23e ziek thuis. Ik ben nu 28. En met thuis, bedoel ik ook echt thuis. Dus binnen. Zoveel zelfs dat ik er osteomalacie/rachitis/Engelse ziekte (of hoe je het wilt noemen) van heb gekregen (https://www.simpto.nl/diagnose/osteomalacie/). Ik heb een aantal maanden alleen nog maar in bed kunnen liggen en verging van de pijn. Dus ik weet ook hoe het voelt om wel dood te willen omdat je gewoon teveel pijn hebt. Voor mijn 23e heb ik gewerkt en gestudeerd en was mijn leven best prima al was ik al wel ziek maar wisten we dat toen nog niet. Nooit heb ik mij echt goed gevoeld, maar toch zou ik er wel graag weer naar terug willen. Omdat het beter is dan nu. Niet echt leven is voor mij: weinig sociale contacten, eenzaamheid, niet buiten komen, geen dagjes weg, geen leuke dingen doen, veel pijn. Maar nogmaals, dat is een persoonlijke vraag waarvan het antwoord wordt bepaald aan wie je het vraagt. Ik leef niet, maar ik besta. Bestaan is niet hetzelfde als leven. Daar mag je het niet mee eens zijn. Maar dan is dat puur en alleen een andere kijk en niets meer of minder.
Dus mensen die altijd pijn hebben en die bedlegerig zijn hebben niet “echt geleefd”? Jij gelooft echt dat leven wordt bepaald door de mate waarin je ziek of gezond bent? Weet je dat wel zeker?
Heb je het wel gelezen? Ik heb het puur over mijn eigen leven. Niet over dat van een ander.
“Door mijn gezondheid ben ik wel dicht bij de dood geweest” - is dat wel echt waar? je leeft nog dus hoe dichtbij ben je geweest? Wat is dichtbij de dood zijn? Het is net als zwanger zijn, je bent het of je bent het niet
Deze vraag vind ik lastig om te beantwoorden omdat het mij enigszins kwaad maakt. Met name de "is dat wel echt waar". Hoezo zou dat niet waar zijn? Wat voor persoon denk jij dat ik ben? Als je heel goed hebt gelezen zie je nergens staan dat ik zeg dat ik nu 100% dood zou zijn, ik zeg alleen dat het waarschijnlijk zo zou zijn geweest. Ik hoef hier eigenlijk geen verdere verantwoording voor af te leggen. Laat ik het er op houden dat mijn lichaam zo ernstig verzwakt was en ziek was, mijn hart te hard moest werken en mijn organen vegroot waren, ik erg ongezond was en dat op deze manier verder gaan de dood de enige uitkomst was. Misschien niet meteen, maar wel met een aantal jaren. En ja, dat is zeker.
Feit is natuurlijk dat je niet dicht bij de dood bent geweest want je leeft.
Dan is nog nooit iemand dicht bij de dood geweest
Waarom neem jij al die opvattingen van jezelf, die je ook nog eens angst aanjagen en je slecht laten voelen, zo serieus? Ze slaan echt nergens op
Weer zo'n vraag waar ik het moeilijk vind om netjes te blijven. Dat is jouw mening. Maar laat ik eens een aantal vragen terug stellen. Aangezien jij het allemaal zo goed lijkt te weten, daar ben ik wel benieuwd naar.
1. Geloof jij in God (of juist niet), en waarom wel of waarom niet?
2. Hoe kijk jij naar de dood? Wat is jouw visie daarop?
Ik ben wel benieuwd naar je antwoord op deze vragen.
donderdag 18 april 2019 om 16:17
je graaft je vast in je eigen opvattingen, je begrijpt mijn bericht niet. Anders zou je snappen dat die vragen aan mij er helemaal niet toe doenAsiram schreef: ↑18-04-2019 16:03jouw berichten staan echt vol van allerlei opvattingen waarvan ik denk dat ze absolute onzin zijn.
Mag je denken. tututut Oké, dit zegt veel over het niveau waarmee jij denkt een gesprek te voeren.
“ik denk persoonlijk dat ik de dood meer zal kunnen accepteren als ik ook echt geleefd heb” - hoe weet je dit? Denk je dat mensen die “echt geleefd hebben de dood kunnen accepteren? Is dood uberhaupt acceptabel? en wanneer begint dan zo’n acceptatieproces en hoe ziet dat er uit?
Zoek eens op "Voltooid Leven". Mijn opa vond zijn dood te accepteren, zag er zelfs naar uit. Dus ja, dat is mogelijk. Zijn reden was "ik heb een goed leven gehad, wat kan ik nog meer vragen". Dus ja, een goed leven kan er voor zorgen dat je de dood kunt accepteren. Is dit altijd zo? Nee zeker niet, maar dat zeg ik ook niet. Ik zeg nergens dat iets zeker zo is, alleen dat ik er op hoop of denk dat het zo zou kunnen zijn. Ik kom uit een gezin waar men atheïst is (behalve mijn moeder). Mijn broer kan de dood ook accepteren, vind het zelfs een fijne gedachte dat het leven eindig is. Mijn moeder vind het niet leuk en wil nog graag leven maar accepteert het ook. Mijn vriendinnen vinden het ook fijn dat het een keer stopt. Dus het antwoord op die vraag, of de dood acceptabel is, ligt eraan aan wie je het vraagt.
Nee het gaat om jou, jij hebt een angst voor de dood. Maar je zegt hier al dat het niet zeker is dat er een grote niets is. toch kies je ervoor om daar bang voor te zijn. voor hetzelfde geld kies je een andere opvatting
Klopt, dat is ook stom. En frustrerend van mezelf.
“Nu heb ik dat niet.” - dus je hebt nu niet “echt” geleefd? wat heb je al die tijd gedaan dan? hoe weet je zeker dat je niet echt hebt geleefd? Wat is niet echt leven
Klopt. Ik heb niet "echt" geleefd. En dat is weer een persoonlijke vraag. Zal je mijn leven vergelijken met iemand in een ontwikkelingsland zal die er anders naar kijken. Maar op deze manier kun je elke vraag ontleden. En ook elk antwoord dat jij hier weer op gaat geven. Ik zit vanaf mijn 23e ziek thuis. Ik ben nu 28. En met thuis, bedoel ik ook echt thuis. Dus binnen. Zoveel zelfs dat ik er osteomalacie/rachitis/Engelse ziekte (of hoe je het wilt noemen) van heb gekregen (https://www.simpto.nl/diagnose/osteomalacie/). Ik heb een aantal maanden alleen nog maar in bed kunnen liggen en verging van de pijn. Dus ik weet ook hoe het voelt om wel dood te willen omdat je gewoon teveel pijn hebt. Voor mijn 23e heb ik gewerkt en gestudeerd en was mijn leven best prima al was ik al wel ziek maar wisten we dat toen nog niet. Nooit heb ik mij echt goed gevoeld, maar toch zou ik er wel graag weer naar terug willen. Omdat het beter is dan nu. Niet echt leven is voor mij: weinig sociale contacten, eenzaamheid, niet buiten komen, geen dagjes weg, geen leuke dingen doen, veel pijn. Maar nogmaals, dat is een persoonlijke vraag waarvan het antwoord wordt bepaald aan wie je het vraagt. Ik leef niet, maar ik besta. Bestaan is niet hetzelfde als leven. Daar mag je het niet mee eens zijn. Maar dan is dat puur en alleen een andere kijk en niets meer of minder.
Dus mensen die altijd pijn hebben en die bedlegerig zijn hebben niet “echt geleefd”? Jij gelooft echt dat leven wordt bepaald door de mate waarin je ziek of gezond bent? Weet je dat wel zeker?
Heb je het wel gelezen? Ik heb het puur over mijn eigen leven. Niet over dat van een ander.
“Door mijn gezondheid ben ik wel dicht bij de dood geweest” - is dat wel echt waar? je leeft nog dus hoe dichtbij ben je geweest? Wat is dichtbij de dood zijn? Het is net als zwanger zijn, je bent het of je bent het niet
Deze vraag vind ik lastig om te beantwoorden omdat het mij enigszins kwaad maakt. Met name de "is dat wel echt waar". Hoezo zou dat niet waar zijn? Wat voor persoon denk jij dat ik ben? Als je heel goed hebt gelezen zie je nergens staan dat ik zeg dat ik nu 100% dood zou zijn, ik zeg alleen dat het waarschijnlijk zo zou zijn geweest. Ik hoef hier eigenlijk geen verdere verantwoording voor af te leggen. Laat ik het er op houden dat mijn lichaam zo ernstig verzwakt was en ziek was, mijn hart te hard moest werken en mijn organen vegroot waren, ik erg ongezond was en dat op deze manier verder gaan de dood de enige uitkomst was. Misschien niet meteen, maar wel met een aantal jaren. En ja, dat is zeker.
Feit is natuurlijk dat je niet dicht bij de dood bent geweest want je leeft.
Dan is nog nooit iemand dicht bij de dood geweest
Waarom neem jij al die opvattingen van jezelf, die je ook nog eens angst aanjagen en je slecht laten voelen, zo serieus? Ze slaan echt nergens op
Weer zo'n vraag waar ik het moeilijk vind om netjes te blijven. Dat is jouw mening. Maar laat ik eens een aantal vragen terug stellen. Aangezien jij het allemaal zo goed lijkt te weten, daar ben ik wel benieuwd naar.
1. Geloof jij in God (of juist niet), en waarom wel of waarom niet?
2. Hoe kijk jij naar de dood? Wat is jouw visie daarop?
Ik ben wel benieuwd naar je antwoord op deze vragen.
donderdag 18 april 2019 om 16:26
Ik heb geen groot ego, en wanneer ik fout zit zal ik dat zeker toegeven. Als je het uitlegt en daarmee naar voren komt dat ik het inderdaad niet goed heb begrepen, zal ik dat ook zeker toegeven. Dus ik benieuwd naar hoe je het dan wel bedoeld.
donderdag 18 april 2019 om 16:52
Jij moet je eigen opvattingen en denkpatronen kritisch onder loep nemen want zij zijn niet waar en ze veroorzaken je angst. Het gaat niet om wat ik denk of vind
