Relaties
alle pijlers
Wat nu? Moeder.
dinsdag 30 april 2019 om 23:12
woensdag 1 mei 2019 om 12:47
Volgens mij liggen daar teveel open wonden voor. Als moeder niet geholpen wil worden houdt eigenlijk alles op vind ik. TO heeft geen verplichtingen naar haar moeder, die alweer eens ver over de grenzen heel walst.
TO, voorlopig blokkeren totdat je weet wat je wil (en eigenlijk weet je dat al denk ik zo). Luister naar je tante en probeer weer rust in je ziel en je lijf te krijgen.
woensdag 1 mei 2019 om 13:04
Tante komt zo, ik zal het nog even me5 haar bespreken, mijn vader komt ook met zijn vriendin en die gaat het ook niet leuk vinden, die zal zeggen -dat was erg dom van je-
Maar goed dat moet ik me ook allemaal niet aantrekken.
Maar snap het gewoon zelf ook niet, wat moest ik bij dat gekke mens, nog nooit in al die jaren de behoefte gevoelt en ineens uit het niets loop ik erheen en haal ons leven overhoop.
Maar goed dat moet ik me ook allemaal niet aantrekken.
Maar snap het gewoon zelf ook niet, wat moest ik bij dat gekke mens, nog nooit in al die jaren de behoefte gevoelt en ineens uit het niets loop ik erheen en haal ons leven overhoop.
woensdag 1 mei 2019 om 13:38
Dat snap ik en ook dat je schrikt van het Jezus gebeuren. Maar dat staat los van jullie verhouding als moeder en dochter. Ik zou er gewoon z.v.m. voor haar zijn, ondanks dat er dingen spelen. Ik zie het als een plicht en ik wil graag rustig kunnen slapen.
woensdag 1 mei 2019 om 13:50
Ik denk niet dat ik dat kan, dan raak ik zelf in de knoop, ze gaat onder je huid zitten, ze is er hoe noem je dat.. eng, altijd al geweest.
Haar huis ziet eruit zoals haar gedachten, vreemd en anders.
Ze heeft met 1 dochter contact die woonde vroeger bij haar vader en is minder getraumatiseerd door gebeurtenissen in ons huis vroeger.
Ze noemde haar gisteren ook mijn lievelingetje, ik denk dat zij haar wel kan helpen met haar vriend en ik sta dan wel beschikbaar als achterwacht ofzo, desnoods om in de nacht naar het ziekenhuis te rijden, ze woont hier om de hoek.
Maar ik ga niet eindeloos haar beschimmelde afwas doen omdat ze zich er niet toe kan zetten net zoals voor de breuk.
woensdag 1 mei 2019 om 14:07
Ja ik heb het zeker gehad over vroeger, normaal had ik dat nooit gedurfd, dan zet ze haar 'blik' op en roept leugenaaarrrr ik heb emdr gehad en dat heeft echt geholpen, ik heb alles gezegd over vroeger,maar ze is zelf tot inkeer gekomen, ze zegt dat de duivel in haar zat vroeger en Jezus heeft haar gered ofzo, ik weet niet of ik dat nou echt bevredigend vind, als ze als zichzelf was geweest had ze alles ontkend en nu schuift ze het af op de duivel, kweet niet, t kan ook nooit eens normaal gaanSjakS schreef: ↑01-05-2019 06:39Dat ze spijt heeft vind ik wel ter zake doen. Of daarmee het verleden vergeven kan worden bepaal je zelf. Blijkbaar is ze zelf tot inzicht gekomen. Heb je met haar kunnen praten over vroeger? Kun je meer begrip opbrengen voor hoe de dingen vroeger zijn gegaan? Wat zou je uit dit contact willen halen? Heb je nog contact met je (stief/half?) broer of zus? En vader?
Ik kan zeker geen begrip opbrengen voor hoe het vroeger is gegaan, juist niet nu ik zelf moeder ben en merk dat het echt horror was en ze ons expres kapot maakte.
Ze zei ook iets van ik heb steun nodig ik ben oud, ik heb toen keihard gezegd, wij hadden jou als kind nodig, jij was er ook niet voor ons.
Verder hebben twee half siblings contact met hun vader en ik al een tijdje met mijn vader gelukkig, mijn moeder heeft hem nooit toegelaten na de scheiding en we bleven maar verhuizen zodat hij ons niet kon vinden. Kreng is het.
woensdag 1 mei 2019 om 14:14
heel goed, hou dit vast!MissMaran schreef: ↑01-05-2019 14:07Ja ik heb het zeker gehad over vroeger, normaal had ik dat nooit gedurfd, dan zet ze haar 'blik' op en roept leugenaaarrrr ik heb emdr gehad en dat heeft echt geholpen, ik heb alles gezegd over vroeger,maar ze is zelf tot inkeer gekomen, ze zegt dat de duivel in haar zat vroeger en Jezus heeft haar gered ofzo, ik weet niet of ik dat nou echt bevredigend vind, als ze als zichzelf was geweest had ze alles ontkend en nu schuift ze het af op de duivel, kweet niet, t kan ook nooit eens normaal gaan
Ik kan zeker geen begrip opbrengen voor hoe het vroeger is gegaan, juist niet nu ik zelf moeder ben en merk dat het echt horror was en ze ons expres kapot maakte.
Ze zei ook iets van ik heb steun nodig ik ben oud, ik heb toen keihard gezegd, wij hadden jou als kind nodig, jij was er ook niet voor ons.
Verder hebben twee half siblings contact met hun vader en ik al een tijdje met mijn vader gelukkig, mijn moeder heeft hem nooit toegelaten na de scheiding en we bleven maar verhuizen zodat hij ons niet kon vinden. Kreng is het.
woensdag 1 mei 2019 om 16:11
Je zegt dat je spijt hebt dat je bent gegaan. Dat zegt genoeg.
Dan wil je toch niet nog vaker contact.
Volgens mij vindt je dat je moet gaan uit een soort misplaatst schuldgevoel. Je hebt blijkbaar 6 jaar rust gehad. Maak het je zelf nou niet onnodig moeilijk door het contact weer op te zoeken.
Je hebt het vast niet Voir niets verbroken.
Als je na 1 bezoekje weet zo van slag bent gaat het je vast niets goeds brengen om het contact weer op te bouwen.
Dan wil je toch niet nog vaker contact.
Volgens mij vindt je dat je moet gaan uit een soort misplaatst schuldgevoel. Je hebt blijkbaar 6 jaar rust gehad. Maak het je zelf nou niet onnodig moeilijk door het contact weer op te zoeken.
Je hebt het vast niet Voir niets verbroken.
Als je na 1 bezoekje weet zo van slag bent gaat het je vast niets goeds brengen om het contact weer op te bouwen.
woensdag 1 mei 2019 om 17:54
Het is je moeder, eng of niet. Ik kijk er zelf anders tegenaan, ondanks dat ik best geloof dat je het moeilijk hebt gehad met haar. Maar toch zou ik doen wat ik hoor te doen al is het maar voor de eigen gemoedsrust. Zal best lastig zijn, maar ik zou mijzelf daar wat harder in maken. Je kan het ook wegcijferen noemen, maakt niet uit. Het is heel erg als je het einde van je leven bereikt, daar zullen wij ook allemaal achter komen en dan ben ne sowieso verbitterd. Dat ze niet afwast, zal een reden hebben. Ik zou mij moeder niet bij de beschimmelde vaat kunnen laten. Sterker nog, ik zou het huishouden verzorgen v.z.m.MissMaran schreef: ↑01-05-2019 13:50Ik denk niet dat ik dat kan, dan raak ik zelf in de knoop, ze gaat onder je huid zitten, ze is er hoe noem je dat.. eng, altijd al geweest.
Haar huis ziet eruit zoals haar gedachten, vreemd en anders.
Ze heeft met 1 dochter contact die woonde vroeger bij haar vader en is minder getraumatiseerd door gebeurtenissen in ons huis vroeger.
Ze noemde haar gisteren ook mijn lievelingetje, ik denk dat zij haar wel kan helpen met haar vriend en ik sta dan wel beschikbaar als achterwacht ofzo, desnoods om in de nacht naar het ziekenhuis te rijden, ze woont hier om de hoek.
Maar ik ga niet eindeloos haar beschimmelde afwas doen omdat ze zich er niet toe kan zetten net zoals voor de breuk.
woensdag 1 mei 2019 om 18:10
Het blijft toch je moeder. Mensen zonder gekke moeder weten niet wat dat inhoud vaak. Sommige (vaak heel rationele) mensen kunnen het afsluiten en nooit meer omkijken. Jaloers ben ik daar op. Ik heb ook eens in de de zoveel jaar heimwee naar wat nooit is geweest. Maar ik ga het daar niet vinden. Dat maakt het gemis niet minder. Laat het even bezinken. Je bent haar niets verschuldigd. Doe wat jij wil.
woensdag 1 mei 2019 om 18:29
Bedankt voor jullie reacties weer, mijn tante heeft me goed advies gegeven maar ik had ook een buurvrouw op visite en die merkte op dat tante me steeds verbeterde, aanwijzingen gaf en me omverblies.
Het is diepgeworteld in de familie.
Mijn moeder is echt gek en daar heeft mijn tante alles over verteld vandaag en dat ze vroeger ook doodsbang voor haar was.
Ze schoffeerde ineens mijn buurvrouw door te zeggen, sorry ik ben bij mijn nichtje op visite en je lult er steeds doorheen, vanaf dat moment was het bekoeld..
Dat is mijn familie.
@ksenija, ik ben opgegroeid in vervuilde huizen, we zijn met haar nieuwe vriend toendertijd verhuist naar een onverwarmd huis in Groningen, enorm huis, ze wilden er iets 'moois' van maken, ze waren allebei depressief en we hebben jarenlang in een opgestapelde zooi geleefd in de kou.
Het was echt afschuwelijk, vriend van moeder de hort op, moeder elke avond zelfmoord proberen te plegen, ik elke avond bij de deur waken of ze niet doodbloedde, ik heb heel wat engelen gezien..
Helaas niet mijn studie af kunnen maken..
Ik ging vanmorgen de hond uitlaten en mijn jas rook naar mijn moeder dr shag, met die lucht heb ik mijn hele jeugd geleefd in erbarmelijke omstandigheden. Dat was wel even een trigger vandaag, emdr of niet.
Het is diepgeworteld in de familie.
Mijn moeder is echt gek en daar heeft mijn tante alles over verteld vandaag en dat ze vroeger ook doodsbang voor haar was.
Ze schoffeerde ineens mijn buurvrouw door te zeggen, sorry ik ben bij mijn nichtje op visite en je lult er steeds doorheen, vanaf dat moment was het bekoeld..
Dat is mijn familie.
@ksenija, ik ben opgegroeid in vervuilde huizen, we zijn met haar nieuwe vriend toendertijd verhuist naar een onverwarmd huis in Groningen, enorm huis, ze wilden er iets 'moois' van maken, ze waren allebei depressief en we hebben jarenlang in een opgestapelde zooi geleefd in de kou.
Het was echt afschuwelijk, vriend van moeder de hort op, moeder elke avond zelfmoord proberen te plegen, ik elke avond bij de deur waken of ze niet doodbloedde, ik heb heel wat engelen gezien..
Helaas niet mijn studie af kunnen maken..
Ik ging vanmorgen de hond uitlaten en mijn jas rook naar mijn moeder dr shag, met die lucht heb ik mijn hele jeugd geleefd in erbarmelijke omstandigheden. Dat was wel even een trigger vandaag, emdr of niet.
woensdag 1 mei 2019 om 18:31
Ja en toch kun jij ook ineens voor hun deur staan en het gesprek aangaan.SjakS schreef: ↑01-05-2019 18:10Het blijft toch je moeder. Mensen zonder gekke moeder weten niet wat dat inhoud vaak. Sommige (vaak heel rationele) mensen kunnen het afsluiten en nooit meer omkijken. Jaloers ben ik daar op. Ik heb ook eens in de de zoveel jaar heimwee naar wat nooit is geweest. Maar ik ga het daar niet vinden. Dat maakt het gemis niet minder. Laat het even bezinken. Je bent haar niets verschuldigd. Doe wat jij wil.
Ik snap mezelf niet..
woensdag 1 mei 2019 om 19:33
Heftig, hoor.
Dan mag je best trots zijn op jezelf dat je nu een normaal leven leidt. Maar je gaat niet terug naar kind zijn en in die omstandigheden leven, he? Dat is voorbij. Je bent nu je eigen baas en kunt je grens aangeven. Kijk gewoon hoe het gaat en zich ontwikkeld. Je kan altijd weer de deur achter je dicht doen.
Dan mag je best trots zijn op jezelf dat je nu een normaal leven leidt. Maar je gaat niet terug naar kind zijn en in die omstandigheden leven, he? Dat is voorbij. Je bent nu je eigen baas en kunt je grens aangeven. Kijk gewoon hoe het gaat en zich ontwikkeld. Je kan altijd weer de deur achter je dicht doen.
donderdag 2 mei 2019 om 00:13
@Ksenija, jij hebt het over "Maar toch zou ik doen wat ik hoor te doen al is het maar voor de eigen gemoedsrust." In mijn ogen ga je volledig voorbij aan het feit dat (in dit geval) het contact weer aanhalen totaal geen gemoedsrust gaat opleveren. Wat het wel gaat opleveren? Ik gok op verdriet, frustratie, stress, onmacht etc. etc.
@MissMaran, adem in, adem uit. "Ze zei ook iets van ik heb steun nodig ik ben oud", daar zijn in Nederland gelukkig allerlei instanties voor, als ze nu wel ineens hulp wil kan ze daar lekker aankloppen.
En de vriendin van je vader gaat het niet leuk vinden? Of je vader zelf? In beide gevallen jammer dat er niet wat meer begrip voor jou is. Contact met een maffe ex verbreken lijkt me heel iets anders dan het contact met een maffe ouder verbreken. En zeggen dat het "dom" is vind ik ook niet zo lief. Het zal voor hun vast niet leuk zijn om te zien dat je zo van slag bent, en daardoor denken ach meid, had het niet gedaan, wat haal je je op de hals, maar het zou 1000x fijner zijn als je gewoon lieve woorden en een knuffel krijgt ipv een verwijt
@MissMaran, adem in, adem uit. "Ze zei ook iets van ik heb steun nodig ik ben oud", daar zijn in Nederland gelukkig allerlei instanties voor, als ze nu wel ineens hulp wil kan ze daar lekker aankloppen.
En de vriendin van je vader gaat het niet leuk vinden? Of je vader zelf? In beide gevallen jammer dat er niet wat meer begrip voor jou is. Contact met een maffe ex verbreken lijkt me heel iets anders dan het contact met een maffe ouder verbreken. En zeggen dat het "dom" is vind ik ook niet zo lief. Het zal voor hun vast niet leuk zijn om te zien dat je zo van slag bent, en daardoor denken ach meid, had het niet gedaan, wat haal je je op de hals, maar het zou 1000x fijner zijn als je gewoon lieve woorden en een knuffel krijgt ipv een verwijt
donderdag 2 mei 2019 om 11:05
MissMaran schreef: ↑01-05-2019 08:45Ja ik ga haar wel duidelijk maken dat we het contact langzaam voortzetten, er staat een gemiste oproep in mijn telefoon, misschien wilde ze al bellen, geen idee? Ik heb haar nummer niet meer. Het liefst ga ik hier minstens een maand over nadenken nog.
Waar ben ik aan begonnen?!
Soms is het schuldgevoel dwingend en hoop je dat de omstandigheden anders zijn... om thuis te komen en te beseffen dat alles hetzelfde blijft en jij terug de zorg draagt voor diegene die voor jou moest zorgen.
Leg de focus op je eigen welzijn en de zorg om je kind, opdat zij niet hetzelfde meemaakt.
Desnoods kun je je huisarts contacteren om te overleggen of een gedwongen opname mogelijk is bij je moeder.
donderdag 2 mei 2019 om 11:27
Ik merk nu ook echt dat ik er weer van in een dip raak, dat is wel even schrikken, ben gelijk bang dat ik zelf geestesziek wordt, vroeger wist ik nooit wat ik bij thuiskomst aan zou treffen en nu weer iets engs aangetroffen, zit gelijk weer in die paniekmodus.
Ik ga haar een brief schrijven en vertellen dat het niet goed voelt op dit moment, dat ik niet boos ben maar dat ik het op dit moment nog niet kan.
Voel me echt verlamd.
Bedankt voor de lieve reacties, het helpt echt mijn brein weer even te de goede kant op te krijgen.
Ik ga haar een brief schrijven en vertellen dat het niet goed voelt op dit moment, dat ik niet boos ben maar dat ik het op dit moment nog niet kan.
Voel me echt verlamd.
Bedankt voor de lieve reacties, het helpt echt mijn brein weer even te de goede kant op te krijgen.
donderdag 2 mei 2019 om 12:02
Dit To!
Kap het maar weer af, je bent haar totaal niks verschuldigd.
Dit gaat jou niets dan verdriet brengen
Veel dingen uit je verhaal zijn helaas erg herkenbaar voor mij.
Het contact met mijn moeder heb ik onlangs definitief verbroken. Ze had weer eens haar leven gebeterd, gestopt met drank en drugs(niet) en was ineens ook in de Here. Ik dacht kijk het even aan op mijn tempo, eigenlijk omwille van mijn dochtertje. Had een beetje de hoop dat ze misschien wel een lieve oma kon zijn.
Ze begon me gelijk veelvuldig te appen en Jezus filmpjes te sturen en toen ik daar wat van zei kreeg ik een scheldkanonnade over me heen.
Heb het maar weer afgekapt, 't is onbegonnen werk.
Volgens haar is het nu mijn schuld dat mijn dochter geen oma heeft want zij heeft haar best gedaan. Dat vertelt ze ook aan iedereen.
Ik weet dat ik de goede keus gemaakt heb. Wat MurrMurr zegt is zo'n beetje mijn mantra w.b.t. deze situatie.
Maar het blijft wel moeilijk, af en toe kruipt er zo'n stemmetje mijn hoofd in dat beweert dat ik een slechte moeder ben omdat ik mijn dochtertje haar oma ontneem.
Mispoes!
donderdag 2 mei 2019 om 12:04
Maar gewoon weer helemaal niks laten horen is ook raar.Valdemar_II schreef: ↑02-05-2019 11:53Schrijf je brief, maar stuur hem niet op.
Zij leeft in haar eigen wereld en die brief gaat gewoon een aanknopingspunt worden naar jou.
Het is moeilijk, maar bescherm jezelf.
Ik ga het idd proberen, en als er veel bericht van haar kant komt is de brief de beste optie waarschijnlijk.
donderdag 2 mei 2019 om 12:11
Oei wat griezelig herkenbaar, in het begin ook het schuldgevoel aanpraten dochter heeft oma nodig, gek is dat toch dat ze hun eigen kind hun hele jeugd ontnemen en dan gaan dwepen met een kleinkind?☆°•-Loes-•°☆ schreef: ↑02-05-2019 12:02Dit To!
Kap het maar weer af, je bent haar totaal niks verschuldigd.
Dit gaat jou niets dan verdriet brengen
Veel dingen uit je verhaal zijn helaas erg herkenbaar voor mij.
Het contact met mijn moeder heb ik onlangs definitief verbroken. Ze had weer eens haar leven gebeterd, gestopt met drank en drugs(niet) en was ineens ook in de Here. Ik dacht kijk het even aan op mijn tempo, eigenlijk omwille van mijn dochtertje. Had een beetje de hoop dat ze misschien wel een lieve oma kon zijn.
Ze begon me gelijk veelvuldig te appen en Jezus filmpjes te sturen en toen ik daar wat van zei kreeg ik een scheldkanonnade over me heen.
Heb het maar weer afgekapt, 't is onbegonnen werk.
Volgens haar is het nu mijn schuld dat mijn dochter geen oma heeft want zij heeft haar best gedaan. Dat vertelt ze ook aan iedereen.
Ik weet dat ik de goede keus gemaakt heb. Wat MurrMurr zegt is zo'n beetje mijn mantra w.b.t. deze situatie.
Maar het blijft wel moeilijk, af en toe kruipt er zo'n stemmetje mijn hoofd in dat beweert dat ik een slechte moeder ben omdat ik mijn dochtertje haar oma ontneem.
Ze zei van de week ook nu ik Jezus heb gevonden stop ik met drinken, roken etc. En ineens de woedebuien die elk moment kunnen komen,zou het een op zich staande geestesziekte zijn? Lijkt wel erg op elkaar..
Ik begin alweer grip te krijgen op de situatie, vriendinnen zijn begripvol, heb alweer moeders van vriendinnen gesproken en wat blijkt, het gewone leven gaat gewoon door, ik woon niet in een huis in Groningen met een gekke moeder, we zijn veilig en ik moet niks, even een diepe zucht van opluchting en verjaardags troepjes opruimen
